The Norse Mythology Blog: INTERVIEW WITH HILMAR ÖRN HILMARSSON OF THE ÁSATRÚ...

Η συνέντευξη που φιλοξενώ στη συνέχεια στον ιστοτόπο μου δόθηκε από τον Hilmar Örn Hilmarsson. Πρόκειται για έναν ταλαντούχο συνθέτη μουσικής της σύγχρονης Ισλανδίας και ταυτόχρονα είναι ηγετική φυσιογνωμία του ισλανδικού Ásatrú, μιας πολιτισμικής και πνευματικής κίνησης και κοινότητας συγχρόνως που διασώζει την αρχέγονη παραδοσιακή θέαση του Κόσμου στο χώρο της Ισλανδίας και του ευρωπαϊκού Βορρά. Σκόπιμα η δημοσίευση κοσμείται από αρχαιοελληνική απεικόνιση της Γαίας....

The Norse Mythology Blog: INTERVIEW WITH HILMAR ÖRN HILMARSSON OF THE ÁSATRÚ...: HÖH at site of future Ásatrú temple in Reykjavík - June 26, 2010 KS - Your role as allsherjargoði seems quite different from that of othe...

The Eblana European Democratic Movement: The "lazy" Greeks myth....

The Eblana European Democratic Movement: The "lazy" Greeks myth....: From the start of this crisis, the global media started a slander campaign against Greece, calling the Greeks lazy and corrupt. The saddest ...

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΥΠΟ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ

          Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που πιστεύω σε αρχές, ρεμβάζω στα οράματά μου και επιμένω να φρονώ πως κάποιες αξίες δεν μπορεί να αποτελούν διακύβευμα υπό διαπραγμάτευση.

          Η ενοποίηση των ευρωπαϊκών κρατών υπήρξε μια σύλληψη με θετική προοπτική για τους λαούς της Ηπείρου. Ένα φράγμα στους καταστροφικούς σωβινισμούς, που δύο φορές αιματοκύλισαν την ανθρωπότητα τον εικοστό αιώνα. Είναι αλήθεια πως τα πρώτα βήματα προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση έγιναν με πρωτοβουλία ανθρώπων που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της βαρειάς βιομηχανίας. Σιγά σιγά τα πράγματα εξελίχθηκαν και με το πέρασμα από την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα διαβήκαμε ένα ακόμα επίπεδο ώσπου φτάσαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ενδυνάμωση  του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η προοπτική να φανεί στον πολιτικό ορίζοντα της Ευρώπης μια πιο σφιχτή ενοποίηση των κρατών μελών, μια πρωτόλεια μορφή συνομοσπονδίας των ευρωπαϊκών λαών ήταν κάτι που προκαλούσε αισιοδοξία. Ανάμεσα στους αισιόδοξους ευρωπαϊστές ήμουν κι εγώ….

          Θέλαμε μια Ευρώπη των λαών, μια Ευρώπη δημοκρατική με έντονο κοινωνικό πρόσωπο, μια Ευρώπη θεμελιωμένη στην αλληλεγγύη ανάμεσα στα μέλη της και κυρίως μια πολιτική ένωση κρατών και λαών.

          Ώσπου ξυπνήσαμε ιδρωμένοι ένα πρωινό από έναν εφιάλτη τρόμου. Αντικρύσαμε την Ενωμένη Ευρώπη ως υποχείριο της ισχυρής οικονομικά Γερμανίας και μιας Γαλλίας που φαίνεται πως θυμήθηκε το αποικιοκρατικό παρελθόν, ενώ από την άλλη μεριά η Μεγάλη Βρετανία τριγυρισμένη κρύες θάλασσες αντιμετωπίζει συχνά περίεργα την ευρωπαϊκή υπόθεση δίνοντας την εντύπωση πως υπάρχει ένας άγρυπνος κηδεμόνας της στην άλλη ακτή του Ατλαντικού, τόσο μακρυά από την Ευρώπη….

          Παρατηρώντας με ορθάνοιχτα μάτια από τρόμο τον εφιάλτη που μας ξύπνησε σχεδόν βίαια παρατηρήσαμε η αλληλεγγύη των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να γίνεται κουρελόχαρτο. Η δημοκρατία να τίθεται υπό αμφισβήτηση, τουλάχιστον για χώρες του νότου, όπως είναι η Ελλάδα και όχι μόνο, συμπεριλαμβανομένης της Ιρλανδίας. Το κοινωνικό πρόσωπο της Ευρώπης έγινε μια νεκρή μάσκα….

          Ακούσαμε να κυριαρχούν συζητήσεις με επίκεντρο όχι τον άνθρωπο, την ελευθερία του, την αξιοπρέπεια του, το αναφαίρετο δικαίωμά του στην εργασία και την πρόσβασή του χωρίς κωλύματα στη μόρφωση αλλά και στην παροχή ικανοποιητικών υπηρεσιών υγείας, αλλά στην ανάγκη να διασφαλισθεί η αύξηση των κερδών των τραπεζών  και των άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που κερδοσκόπησαν χωρίς περίσκεψη.

          Η Ευρωπαϊκή Ένωση καταρρέει. Δεν μπορεί να υπάρχει Ένωση δίχως αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της. Δεν μπορεί να υπάρχει Ένωση ως όργανο εξυπηρέτησης των ύποπτων συμφερόντων της Γερμανίας και της Γαλλίας. Δεν μπορεί να υπάρχει Ένωση αν γίνει ανδράποδο του αμαρτωλού συμπλέγματος συμφερόντων των ισχυρών του μετακαπιταλισμού.

          Έτσι όπως κατάντησαν την Ενωμένη Ευρώπη δεν βλέπουμε να υπάρχει για τους λαούς της Ευρώπης! Δεν βλέπουμε να βασίζεται στη δημοκρατία και στην κοινωνική δικαιοσύνη! Είναι μια Ευρώπη που στη σκιά της φαίνεται ολοκάθαρα το προσωπείο του Αντιχρίστου που τρομοκρατεί και διασπείρει τον φόβο στους ανθρώπους! Είναι μια Ευρώπη που έστρεψε το πρόσωπό της στο Πνεύμα και αναίρεσε κάθε πολύτιμη αξία του πολιτισμού της χάριν  του κέρδους!

          Εμείς πιστεύουμε στην Ευρώπη και στην ενοποίησή της, αρνούμαστε όμως την αλλοτριωμένη όψη της. Αρνούμαστε να υποταχτούμε στους άψυχους και άνοες τεχνοκράτες των Βρυξελλών….

Αρνούμαστε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που επέτρεψε χάριν της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των στερημένων έστω και ίχνους πολιτικής ευθύνης στελεχών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να μετατρέψουν την Ελλάδα σε πειραματόζωο εφαρμογής εξοντωτικών σχεδίων κατά του λαού μας, προκειμένου να περισωθούν τα συμφέροντα κερδοσκόπων διεθνών δανειστών.... Συνειδητοποιήσαμε πως είμαστε οι πρώτοι, αλλά όπως φαίνεται θα ακολουθήσουν οι Πορτογάλοι, οι Ιρλανδοί, μάλλον οι Ισπανοί και ίσως και οι Ιταλοί να τοποθετηθούν βίαια στο κρεβάτι του Προκρούστη!   

    

ΔΕΝ ΣΥΝΗΓΟΡΩ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!

Επανειλημμένα και ποικιλότροπα έχω συνηγορήσει δημόσια υπέρ της διατήρησης της δικαιοταξίας του ιερού μουσουλμανικού Νόμου στα πλαίσια της ελληνικής έννομης τάξης. Επανειλημμένα έχω υπερασπισθεί τη λειτουργία του Μουφτή ως ιεροδίκη μεταξύ Μουσουλμάνων ελληνικής ιθαγένειας, σε υποθέσεις αστικού δικαίου, σύμφωνα με όσα προσδιορίζουν νόμοι του 1914 και του 1990 που είναι σε ισχύ.

          Τόσο το ισλαμικό σύστημα δικαίου, όσο και οι δικαστικές δικαιοδοσίες του Μουφτή αμφισβητούνται εντονότατα εδώ και καιρό. Κάθε τόσο το ζήτημα εμφανίζεται εκ νέου στην επιφάνεια της επικαιρότητας. Τελευταία το Κόμμα Οικολόγων Πρασίνων της χώρας, με ανακοίνωσή τους (02.02.2012) στρέφεται κατά του καθεστώτος μερικής ετεροδικίας που απολαμβάνουν οι Έλληνες Μουσουλμάνοι καταγγέλλοντας πως οι ρυθμίσεις του ιερού μουσουλμανικού Νόμου δεν είναι συμβατές με το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

          Τούτο το κείμενο θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω σαν ανοικτή επιστολή, που απευθύνεται σε όλους τους Μουσουλμάνους, άνδρες και γυναίκες που κατοικούν στην Ελλάδα και είναι Έλληνες πολίτες και ιδίως στους Μουφτήδες Κομοτηνής, Ξάνθης και στον τοποτηρητή Μουφτή Διδυμοτείχου, αλλά και σε όλους τους επιστήμονες της Μειονότητας που έχουν αποφοιτήσει από ισλαμικά πανεπιστήμια κύρους με σπουδές θεολογίας, δικαίου και ερμηνείας του δικαίου.

          Η εφαρμογή του ιερού μουσουλμανικού Νόμου ως προς τους Έλληνες Μουσουλμάνους έχει θεωρηθεί από ορισμένους θεωρητικούς σαν προνόμιο. Προσωπικά, με μια πιο δημοκρατική ανάγνωση της κατάστασης θα υποστήριζα, ότι έστω και ασυναίσθητα εκ μέρους της πολιτείας, αποτελεί εκδήλωση βάθους της δημοκρατίας αυτός ο πλουραλισμός στους δικαιϊκούς θεσμούς!

          Κρίνω αναγκαίο να υπενθυμίσω στους φίλους μου Μουσουλμάνους, στους σοφολογιότατους Μουφτήδες και στον τοποτηρητή Μουφτή, στους εκλεκτούς επιστήμονες του ισλαμικού δικαίου, ότι στη Δυτική Θράκη εφαρμόζονται τα διδάγματα και οι αρχές της σχολής των Χανεφί, που είναι η μόνη από τις τέσσερις σουννιτικές σχολές δικαίου που αναγνωρίζει ότι οι «πύλες της Ijtihad» δεν έχουν κλείσει αλλά απεναντίας παραμένουν ορθάνοιχτες!

          Ο Bediuzaman Said Nursi έχει γράψει τον ‘Εικοστό έβδομο Λόγο’ του  ως «Πραγματεία επί της ανεξάρτητης ερμηνείας του Νόμου (Ijtihad)». Αμέσως μετά την επίκληση του πολυεύσπλαχνου και ελεήμονα Αλλάχ ο άγιος και σοφός διδάσκαλος του Ισλάμ διακηρύττει ότι «η πύλη της ανεξάρτητης ερμηνείας και εφαρμογής του Νόμου είναι ανοιχτή»! Ο σύγχρονος δάσκαλος του Ισλάμ M. Fetullah Gülen, έχει ταχθεί είτε ο ίδιος, είτε επιστήμονες που μοιράζονται τον οραματισμό του υπέρ της  Ijtihad (βλ. Συνέντευξη του M. Fetullah Gülen το 2005 [An Interview with Fetullah  Gülen. The Muslim World Vol. 95 No 3 July 2005 σ. 450, John O. Voll ‘Fetullah Gülen: Transcending Modernity in the New Islamic Discourse στον τόμο Turkish Islam and the Secular State: The Gülen Movement, Syracuse University Press σσ. 245-247, Dr Ihsan Yilmaz ‘Ijtihad and Tajdid by Condact: The Gülen Movement’ στον ίδιο παραπάνω τόμο σσ. 208-237). H Ijtihad έχει χαρακτηρισθεί ως μια επανερμηνεία των αρχών του Ισλάμ για τον 21^ο αιώνα (David Smock)! Ο           Muhammad Allama Iqbal, Ινδός φιλόσοφος και ποιητής τεράστιου πνευματικού κύρους, είχε υποστηρίξει, ότι η αξία της ijtihad και η ανάγκη αξιοποίησής της είναι ιδιαίτερα επίκαιρη στη σύγχρονη εποχή, προκειμένου, στα πλαίσια του Ιερού Μουσουλμανικού Δικαίου, να αντιμετωπισθούν οι νέες καταστάσεις και επί πλέον να δημιουργηθούν νέοι κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί, που είναι αναγκαίοι και για τον μουσουλμανικό κόσμο του εικοστού αιώνα (βλ. The Reconstuction of Religious Thought in Islam. SH Muhammad Ashraf Publishers and Books, 2000). Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω τον φωτισμένο Σεΐχη Μουχάμμαντ Αμπντού, που αναδείχθηκε μεταρρυθμιστής του Πανεπιστημίου Αλ-Άζχαρ του Καΐρου και έγινε Μεγάλος Μουφτής της Αιγύπτου την περίοδο της βρετανικής επικυριαρχίας στη χώρα ως το θάνατό του (1905). Ο  Μουχάμμαντ Αμπντού  ήταν ένθερμος συνήγορος της επαναφοράς της ijtihad στην καθημερινή πρακτική της ζωής των Μουσουλμάνων, γιατί πίστευε πως έτσι θα υπήρχε ανανέωση στην καθημερινότητα και στην κατανόηση του Ισλάμ. Έγραψε πολλά έργα μεταξύ των οποίων και το δωδεκάτομο ‘Tafisr al Manar’ που εκδόθηκε από μαθητή του το 1927. Στον τομέα του ιερού Νόμου ο Αμπντού βασιζόμενος στις ερμηνευτικές προσεγγίσεις του στο Κοράνιο και σε άλλες πηγές της μουσουλμανικής παρακαταθήκης υποστήριξε ριζοσπαστικές αλλαγές. Ήταν αντίθετος προς την εφαρμογή της πρακτικής  λύσης του γάμου, γνωστής ως talaq (ιδιότυπο προνόμιο του άνδρα που αποφασίζει μονομερώς τη λύση του γάμου με την αποπομπή της γυναίκας), του ta'adud al-zawjat ή πολυγαμίας, που την θεωρούσε προϊσλαμική αρχαϊκή συνήθεια, ενώ υποστήριζε την λήψη αποφασιστικών μέτρων προστασίας των συζύγων και των παιδιών (nafaqa) κ.λπ..

  Αλλά αξίζει θαρρώ να υπενθυμίσουμε τί ακριβώς εννοείται με τη λέξη ‘Ijtihad’. Η ijtihad αποτελεί μια επιστήμη, ένα σύστημα ερμηνευτικής μεθοδολογίας του συνόλου της θεολογίας και κοσμοαντίληψης του Ισλάμ, όπως και των κανόνων του ιερού νόμου, που δεν βασίζεται αποκλειστικά στο Κοράνιο και στη Σούννα, αλλά εμπιστεύεται σημαντικά τον ανθρώπινο λόγο, την αφαιρετική σκέψη και διαβαθμίζει σύμφωνα με τις αξιώσεις της λογικής τις προτεραιότητες κατά τη ρύθμιση των βιοτικών σχέσεων. Αποτελεί μια καινοτόμο διαδικασία που μπορεί να καταστήσει τον ιερό μουσουλμανικό νόμο μια δικαιοταξία ικανή να προσφέρει λύσεις σε προβλήματα που αντιμετωπίζουν κυρίως οι Μουσουλμάνοι, που ζουν σε ευρωπαϊκές χώρες, όπως είναι η Ελλάδα και συμμετέχουν ενεργά στις εξελίξεις της κοινωνίας τους, χωρίς απώλεια της ιδιοπροσωπίας τους. Η ijtihad χαρακτηρίζεται δικαιολογημένα ως ένθεος ισλαμικός διαφωτισμός. Για τούτο είναι απόλυτα αναγκαίο να τονισθεί πως η ελευθερία της σκέψης, της έρευνας και της έκφρασης, αποτελούν αναγκαίες προϋποθέσεις για την άσκηση της Ijtihad.

Πρέπει να ομολογήσω ότι στη Δυτική Θράκη, αυτοί που κατά κύριο λόγο όφειλαν να ασκήσουν την ijtihad κατά την εφαρμογή του Ιερού Μουσουλμανικού Νόμου, προκειμένου οι Μουσουλμάνοι που εμπιστεύονται την κρίση τους ως ιεροδικών να βρίσκουν λύσεις συμβατές με τις συνθήκες της ζωής τους, επιδεικνύουν συνήθως ατολμία ή και μια αγκύλωση προσκόλλησης σ’ ένα δήθεν «ιερό» παρελθόν που αποϊεροποιεί  συχνά βάναυσα τη ζωή του σήμερα!

Επειδή σύμφωνα με όσα εξέθεσα πιο πάνω γίνεται φανερό πως υπάρχουν δυνατότητες ο ιερός μουσουλμανικός Νόμος να είναι ένα σύστημα δικαίου που χωρίς να φοβάται τη νεωτερικότητα θα μπορεί να ρυθμίζει ικανοποιητικά καταστάσεις που εμφανίζονται ή και προκαλούν στην εποχή μας οι σύγχρονες συνθήκες και σ’ ένα περιβάλλον ελάχιστα παραδοσιακό, όπως είναι το ευρωπαϊκό ή το αμερικανικό, χωρίς να χρειασθεί να μιμηθεί εξωισλαμικά πρότυπα.

Δανείζομαι και μεταφέρω τις εξής σκέψεις του Νουρ Αλί Ελαχί, γνωστού και ως Οστάντ Ελαχί, σπουδαίου Ιρανού πνευματικού δασκάλου, φιλοσόφου και δικαστή: «…στην εποχή των προφητών δεν υπήρχαν άλλοι νόμοι παρά οι θρησκευτικοί, εκείνοι έδωσαν επίσης μερικούς κοινωνικούς νόμους να εφαρμόζονται. Αυτοί οι νόμοι, κατά το μέτρο που ο πολιτισμός της κοινωνίας εξελίσσεται, δεν βασίζονται πια πάνω στη θρησκεία, αλλά πάνω στο ηθικό αίσθημα» (Μπαχράμ Ελαχί, Η Οδός της Τελειότητας, ελληνική μετάφραση εκδόσεις ‘Εκάτη’ 1991).

Μετά από όσα εξέθεσα προηγουμένως, είμαι αναγκασμένος να δημοσιοποιήσω τις ακόλουθες απόψεις μου, ως έσχατη προσπάθεια υπέρ της διατήρησης σε ισχύ του Ιερού Μουσουλμανικού Νόμου στην Ελλάδα.

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που καθιερώνει την ανισότητα σε βάρος των γυναικών κατά τη ρύθμιση των κληρονομικών δικαιωμάτων τους!

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που ανέχεται η λύση ενός γάμου να αποτελεί κατά κύριο λόγο δικαίωμα του άνδρα και υποχρεώνει τη γυναίκα συχνά σε παθητική σιωπή!

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που απομακρύνει ανήλικα παιδιά από τη μητέρα τους, σε περίπτωση θανάτου του πατέρα και αναθέτει την επιμέλειά τους πολλές φορές σε άσχετους συγγενείς της πατρικής γραμμής!

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που αρνείται να αναγνωρίσει δικαιώματα εξώγαμων παιδιών έναντι του φυσικού πατέρα τους!

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που ενώ η απονομή της δικαιοσύνης γίνεται από ανθρώπους, δεν προβλέπει δεύτερο βαθμό δικαστικής δικαιοδοσίας ώστε να παρέχονται εγγυήσεις διόρθωσης των ανθρώπινων λαθών των δικαστών!

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που θεωρεί ανήλικα κορίτσια ακόμα και αν είναι 11 ή 12 ετών ικανά για γάμο, επειδή απλά και μόνο έχουν έμμηνη ρύση και επιτρέπει να παντρεύονται συχνά με σχετική ευκολία ανήλικοι μεταξύ τους ή ανήλικα κορίτσια με ενήλικους άνδρες!

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που έστω και αν είναι σε αχρησία ως πρακτική, εντούτοις σιωπηλά ανέχεται την πολυγαμία!

 Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που ενώ οφείλει να υπάρχει για να εξυπηρετεί σύγχρονους ανθρώπους, με σύγχρονες ανάγκες και προβλήματα, σε συνθήκες της εποχής μας, επιμένει κατά την εφαρμογή του συνήθως να αποπνέει την οσμή της μούχλας από ένα απώτατο παρελθόν….  

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που κατά το στάδιο της εφαρμογής του, συχνά επιτρέπει την προσβολή θεμελιωδών πανανθρώπινων αρχών του πολιτισμού χάριν μιας προσήλωσης σε κάτι που θεωρείται ιερό ενώ επί της ουσίας αναιρεί το όντως Ιερό, που είναι η αξία των ανθρώπων χωρίς διακρίσεις φύλου.

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που κατά το στάδιο της εφαρμογής του συχνά γίνεται άλλοθι για την ανοχή της βαρβαρότητας!

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΗΜΕΡΑ ΕΝ ΕΤΕΙ 2012 (30.01.2012)

Ω ΥΠΑΤΙΑ
ΚΑΛΛΙΣΤΗ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ ΘΕΡΑΠΑΙΝΑ
ΜΥΣΤΑΓΩΓΟΣ ΤΕ 
ΤΩΝ ΕΡΩΜΕΝΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΑΣ ΓΕΩΡΓΕΙΝ
ΤΗΣ ΤΩΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΝ ΠΟΛΕΩΣ ΑΓΛΑΪΣΜΑ
ΑΕΙΖΩΟΣ  ΕΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΗι ΟΥΣΑ

Technology of the Heart: Inayati-Maimuni Tariqat of Sufi Hasidim | The Dese...

Technology of the Heart: Inayati-Maimuni Tariqat of Sufi Hasidim | The Dese...: The Sufi is an Israelite, especially in his study and mastery of the different names of God. The miraculous powers of Moses can also be foun...

Η ΣΑΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΘΙ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!

    Ο Δρ Abdul Fatah Idris, επικεφαλής του Τμήματος Συγκριτικής Ερμηνείας του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο  Al-Azhar του Καΐρου είχε κάνει πριν από καιρό την ακόλουθη σημαντική δήλωση: «Η διαδρομή του χρόνου και η διαφοροποίηση των περιστάσεων, από τον καιρό που διαμορφώθηκε η παραδοσιακή κλασική επιστήμη της ερμηνείας του μουσουλμανικού δικαίου, έχουν επιφέρει αλλαγές στα προβλήματα των ανθρώπων και αντιστρόφως. Η κατάσταση αυτή απαιτεί νέο τρόπο σκέψης για την αντιμετώπιση τόσο των αλλαγών, όσο και συγκεκριμένων γεγονότων». Δεν είναι λίγοι οι επιστήμονες που υιοθετούν την άποψη του Δρα Abdul Fatah Idris, αλλά δυστυχώς δεν είναι τόσο πολλοί για να αντιμετωπίσουν εκείνους που θεωρούν σαν καθαρή μορφή του Ισλάμ ό,τι εφαρμοζόταν μόνο κατά τον έβδομο αιώνα, εποχή που ο Προφήτης Μωάμεθ ίδρυσε την Κοινότητα των Πιστών (Ummah) στην αραβική πόλη Γιαθρίμπ, που έγινε γνωστή ως Μεντίνα!
    Κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει την οικουμενική εξάπλωση του Ισλάμ και το γεγονός ότι οι Μουσουλμάνοι ξεπερνούν τα 2,1 δισεκατομμύρια ανθρώπων. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αντιμετωπίζει το Ισλάμ και τους Μουσουλμάνους με περιφρόνηση, όπως συμβαίνει σε ορισμένες κοινωνίες της Δύσης.
    Το Ισλάμ είναι μια ‘καθολική’ θρησκευτική παράδοση. Δεν πρόκειται για μια θρησκεία που εξαντλείται στην ικανοποίηση των μεταφυσικών ανησυχιών των ανθρώπων και κυρίως στην παροχή μιας κάποιας απάντησης που μπορεί να καταστείλει τον φόβο μπροστά στο θάνατο και να φωτίσει το μυστήριο για την πέραν του τάφου διαιώνιση της ανθρώπινης ύπαρξης. Το Ισλάμ ρυθμίζει με αποτελεσματικό τρόπο και συχνά τρομερά λεπτομερειακό κάθε πτυχή της ζωής του Μουσουλμάνου, σε προσωπικό, οικογενειακό και συλλογικό επίπεδο, είτε ζει σε μια παραδοσιακή μουσουλμανική κοινωνία, είτε σε μια κοινωνία που διέπεται από κοσμικές αρχές. Οι κανόνες συμπεριφοράς που πηγάζουν από το Κοράνιο και τη Σούννα (παράδοση του Προφήτη Μωάμεθ) είναι υποχρεωτικοί για τους Μουσουλμάνους  σε οποιοδήποτε περιβάλλον και αν ζουν, όπως οι νόμοι κάθε κράτους. Στο Ισλάμ δεν υπάρχει διάσταση μεταξύ ηθικής και νόμιμης συμπεριφοράς. Η ισλαμική ηθική ταυτίζεται πλήρως με τις ρυθμίσεις του Ιερού Μουσουλμανικού Νόμου, γνωστού και ως συστήματος δικαίου Σαρία. Υπάρχουν αρκετές χώρες στον κόσμο με μουσουλμανικό πληθυσμό, που οι κανόνες της Σαρία  είτε στο σύνολό τους, είτε επιλεκτικά έχουν ενσωματωθεί στην κρατική νομοθεσία τους.
    Οι χώρες που εφαρμόζουν στο σύνολό του το δίκαιο της Σαρία, τόσο ως προς τις ρυθμίσεις προσωπικών και αστικών καταστάσεων και  σχέσεων όσο και ως προς την ποινική θωράκιση των κοινωνιών είναι οι εξής: Αφγανιστάν, Μπαχρέιν, Ιράν, Μαυριτανία, Ομάν, Πακιστάν, Υεμένη, Σαουδική Αραβία και Λωρίδα της Γάζας, Σουδάν. Οι προηγούμενες χώρες επιβάλλουν την ποινή του θανάτου σε όποιον ή όποια κριθεί ότι έχει βλασφημήσει τα ιερά και τα όσια του Ισλάμ. Ο κατάλογος συνεχίζεται με τις εξής χώρες: Αλγερία, Μπαγκλαντές, Αίγυπτος, Ιράκ, Κουβέιτ, Λιβύη, Μαλαισία, Μαλδίβες, Μαρόκο, Σομαλία, Τυνησία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Οι αμέσως προηγούμενες χώρες τιμωρούν την βλασφημία κατά του Ισλάμ, όχι με την θανατική ποινή αλλά με φυλάκιση.
Στη συνέχεια αναφέρονται οι χώρες εκείνες που εφαρμόζουν επιλεκτικά το δίκαιο της Σαρία και όχι στο σύνολό του. Γενικά χαρακτηριστικά σ’ αυτές τις χώρες είναι η επιβολή μικρών ποινών σε περιπτώσεις φόνων για λόγους τιμής, με θύματα αποκλειστικά σχεδόν γυναίκες, προβλεπόμενη ή άτυπη απαγόρευση ανέγερσης νέων εκκλησιών, εφαρμογή των δημόσιων μαστιγώσεων σε δράστες ποινικών αδικημάτων κ.λπ.. Οι χώρες που αναφερόμαστε είναι οι εξής: Ινδονησία, όπου εφαρμόζονται ως μέσα ποινικού σωφρονισμού οι δημόσιες μαστιγώσεις ή οι δημόσιοι ξυλοδαρμοί με ραβδί. Η επαρχία Aceh αυτής της χώρας χαρακτηρίζεται για την αυστηρή εφαρμογή των κανόνων του Μουσουλμανικού Νόμου. Μπρουνέι, όπου εφαρμόζεται ως μέσον ποινικού σωφρονισμού ο δημόσιος ξυλοδαρμός με ραβδί και όπου η κατανάλωση αλκοόλ είναι παράνομη. Στην Ιορδανία για τους φόνους για λόγους τιμής επιβάλλεται ποινή φυλάκισης δύο ετών ή και λιγότερο. Στην Ερυθραία ένα κορίτσι 8 ετών μπορεί να παντρευτεί ενώ αγνοείται ως αδίκημα ο βιασμός της συζύγου.  Οι φόνοι για λόγους τιμής τιμωρούνται στη Συρία με ένα χρόνο φυλάκιση ή και λιγότερο. Στο Τζιμπουτί το δίκαιο της Σαρία ρυθμίζει το διαζύγιο. Στην Τσετσενία οι τοπικές αρχές εποπτεύουν σχετικά με την σεμνή ένδυση των ανθρώπων, κυρίως των γυναικών, με την κατανάλωση αλκοόλ που δεν επιτρέπεται και με τα τυχερά παιχνίδια που επίσης απαγορεύονται. Στο Νίγηρα τα κορίτσια επιτρέπεται να παντρεύονται πριν φτάσουν στην εφηβεία, ενώ στις βόρειες πολιτείες της Νιγηρίας απαντάται αυστηρή εφαρμογή του συνόλου της Σαρία. Στην ανατολική Κένυα, στα σύνορα με τη Σομαλία εφαρμόζεται ο μουσουλμανικός νόμος με αυστηρότητα. Στη Γκάμπια, τα μουσουλμανικά ιεροδικεία που εφαρμόζουν τη Σαρία έχουν αποκλειστική δικαιοδοσία ως προς όλες τις οικογενειακές υποθέσεις ακόμα και για τους μη Μουσουλμάνους της χώρας. Στην Ουγκάντα οι ιεροδίκες (qadis)  που εφαρμόζουν τη Σαρία ασκούν εποπτεία στις οικογενειακές και αστικές υποθέσεις. Στο Κατάρ κατά τη διάρκεια του μήνα Ραμαντάν είναι απαγορευμένη η δημόσια κατανάλωση τροφής από την ανατολή ως τη δύση του ήλιου, η χρήση αλκοόλ υπόκειται σε αυστηρούς περιορισμούς ενώ για περιπτώσεις φόνου επιτρέπεται η ανταλλαγή χρήματος αντί για αίμα (καταβάλλεται χρηματική αποζημίωση στους συγγενείς του θύματος από τον δράστη). Όπως σε όλες τις χώρες του Αραβικού Κόλπου έτσι και στο Κατάρ εφαρμόζεται ο θεσμός του νόμου της ‘kafala’. Πρόκειται για αραβικό νομικό όρο που αναφέρεται στην μονομερή ανάληψη δέσμευσης παροχής υποστήριξης και φροντίδας σε συγκεκριμένα ορφανά ή εγκαταλελειμμένα παιδιά ως την ενηλικίωσή τους. Στο ισλαμικό δίκαιο ο θεσμός της υιοθεσίας αγνοείται.  Στο Μπαχρέιν, δυστυχώς, ο θεσμός της ‘kafala’ υποκρύπτει σε πολλές περιπτώσεις επιβίωση της δουλείας.
Υπάρχουν δυτικές χώρες που είτε έχουν υιοθετήσει στο νομικό τους σύστημα ρυθμίσεις της Σαρία σε ορισμένους τομείς, όπως η Ελλάδα και η πολιτεία Quebec του Καναδά, ενώ στη Βρετανία λειτουργούν νόμιμα μουσουλμανικά ιεροδικεία που εφαρμόζουν τη Σαρία και οι αποφάσεις τους είναι σεβαστές από τις βρετανικές αρχές.
Βασισμένο στις αρχές και στους κανόνες της  Σαρία έχει διαμορφωθεί ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που εφαρμόζεται από εμπορικές και επενδυτικές τράπεζες σε πολλές χώρες στον κόσμο.
Τέλος υπάρχουν χώρες με μουσουλμανικό πληθυσμό, όπως το Αζερμπαϊτζάν, το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και η Αλβανία που δεν εφαρμόζουν θεσμούς του Ιερού Μουσουλμανικού Νόμου στο νομικό τους σύστημα. Παρόλα αυτά υπάρχει ένα όχι ευκαταφρόνητο ποσοστό του πληθυσμού τους αυτών των χωρών, που είτε επιδιώκει η Σαρία να γίνει νομικό σύστημα του κράτους, είτε εφαρμόζει τους κανόνες της  Σαρία εκτός των πλαισίων της νομιμότητας που αναγνωρίζει το κράτος.

Η δικαιοταξία της Σαρία αντιμετωπίζεται από μεγάλο αριθμό Μουσουλμάνων ως ένα ‘ιερό’ σύστημα δικαίου, για τούτο και χρησιμοποιείται εύστοχα ως συνώνυμο στην ελληνική γλώσσα συνήθως ο όρος  «Ιερός Μουσουλμανικός Νόμος». Και σε άλλους πολιτισμούς με έντονη θρησκευτική χροιά προσδίδεται χαρακτήρας ιερότητας σε  συστήματα δικαίου. Λόγου χάρη στους κανόνες της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που ρυθμίζουν ζητήματα εκκλησιαστικής τάξης και πειθαρχίας, προστίθεται το επίθετο «ιεροί» έτσι ώστε να είναι προφανής η ένθεη έμπνευση ως προς το περιεχόμενο και τις ρυθμίσεις που καθιερώνουν. Η ίδια ιερότητα αποδίδεται στο ιουδαϊκό σύστημα δικαίου που πηγάζει από την Torah, τη Misnah, το Talmud και συστηματοποιείται στις ρυθμίσεις της Halakha. Χωρίς αμφιβολία οι κανόνες που ρυθμίζουν την εκκλησιαστική τάξη και πειθαρχία στην Καθολική Εκκλησία, δεν έλκουν την καταγωγή τους από τη βούληση των ανθρώπων, όπως συμβαίνει με τους νόμους ενός κράτους της Δύσης, αλλά θεωρούνται προϊόντα της άνωθεν καθοδήγησης της Εκκλησίας. Τα προηγούμενα παρατέθηκαν προκειμένου να καταδειχθεί πως η «ιερότητα» του συστήματος δικαίου της Σαρία δεν αποτελεί αποκλειστικό εφεύρημα του Ισλάμ.
Το σύστημα δικαίου του Ιερού Μουσουλμανικού Νόμου (Σαρία) δεν έχει κωδικοποιηθεί μέχρι σήμερα. Οι κανόνες και οι ρυθμίσεις που προβλέπει παραμένουν εγκατεσπαρμένες στις πηγές του, στις οποίες πέραν του Κορανίου και της Σούννα, που την αναζητούμε στις αναγνωρισμένες συλλογές Χαντίθ (λόγοι του Προφήτη και περιστατικά από τον βίο του) περιλαμβάνονται σημαντικές αποφάσεις ισλαμικών δικαστηρίων και φάτουα (γνωμοδοτήσεις Ουλεμά, είτε είναι Μουφτήδες (σουννιτικό Ισλάμ), είτε Νομοδιδάσκαλοι, είτε Μολλάδες και Αγιατολλάχ (σιϊτικό Ισλάμ).
Το σύστημα δικαίου  Σαρία εμφανίζει ορισμένα σημαντικά κοινά γνωρίσματα με το αγγλικό Κοινό Δίκαιο (Common Law). Και τούτο γιατί εκείνο που έχει σημασία είναι η εξατομίκευση κατά περιπτώσεις των αόριστων ρυθμίσεων του ιερού Νόμου ώστε να παράξουν αποτελέσματα στις εν γένει βιοτικές σχέσεις. Κι εδώ έρχεται ο κεφαλαιώδης ρόλος του Δικαστή (Qadi) που καλείται να εφαρμόσει τη Σαρία και να επιλύσει τις διαφορές εκείνων που προσφεύγουν στην κρίση του.
Μεταξύ της μουσουλμανικής μειονότητας της Ελλάδος, αναφερόμαστε σε γηγενείς της Δυτικής Θράκης, επικρατεί το σουννιτικό Ισλάμ και η δικαιοταξία της Σαρία αποτελεί τμήμα του δικαιϊκού συστήματος της χώρας ως προς τις ρύθμιση της προσωπικής κατάστασης, των γαμικών και οικογενειακών σχέσεων, των διαζυγίων και των κληρονομικών σχέσεων των μελών της μειονότητας. Επίσης λειτουργούν μουσουλμανικά ιεροδικεία, σύμφωνα με σχετική πρόβλεψη νόμου και ο Μουφτής ασκεί και το λειτούργημα του Ιεροδίκη (Qadi). Έτσι όπως ο δικαστής του αγγλικού  Common Law παράγει με τις αποφάσεις του δίκαιο, το ίδιο συμβαίνει και με τον Μουσουλμάνο Ιεροδίκη που με τις αποφάσεις του παράγει ρυθμιστικούς κανόνες των προσωπικών και των οικογενειακών σχέσεων, αποφαίνεται ως προς τη λύση ενός γάμου και ως προς την επιμέλεια των ανήλικων παιδιών και με αυθεντία εφαρμόζει ό,τι προβλέπει το Κοράνιο σχετικά με τη διανομή περιουσίας στους κληρονόμους ανθρώπου που αποβίωσε. Σε περιπτώσεις, δυστυχώς αρκετά περιορισμένες, που ο Μουσουλμάνος Ιεροδίκης εφαρμόζει κατά την άσκηση της δικαιοδοσίας του τις αρχές της ijtihad, μιας μεθόδου ερμηνείας του ισλαμικού δικαίου και όχι μόνο, που στηρίζεται στην εκτεταμένη χρήση του ανθρώπινου λόγου και όχι στην μιμητική αναπαραγωγή από πρότυπα του παρελθόντος, προκειμένου να ρυθμίσει ικανοποιητικά τις βιοτικές σχέσεις και διαφορές, σύμφωνα με τα δεδομένα των περιστάσεων και της εποχής, τότε μοιάζει πολύ περισσότερο με τον «Άγγλο Δικαστή» του   Common Law και πραγματικά παράγει κυριαρχικά δίκαιο.
Επομένως το πρόβλημα που συχνά απασχολεί τους Δυτικούς, που τις πιο πολλές φορές ουσιαστικά αγνοούν το δίκαιο της  Σαρία ή το αντιμετωπίζουν ως κάτι εξωτικό, απομεινάρι ενός σκοτεινού παρελθόντος, δεν είναι αν η  Σαρία είναι συμβατή με τις οικουμενικές δικαιϊκές αξίες, έτσι όπως τουλάχιστον αποτυπώνονται σε διακηρύξεις και συμβάσεις που παράγονται υπό την αιγίδα ή με πρωτοβουλία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ή άλλων σημαντικών περιφερειακών διεθνών οργανισμών (Συμβούλιο της Ευρώπη, Ευρωπαϊκή Ένωση κ.ά.), αλλά το πώς εφαρμόζεται. Διότι εάν οι Μουσουλμάνοι Ιεροδίκες αποδέχονταν όσα σημαντικά αποτύπωσε στη σύντομη δήλωσή του ο Δρ  Abdul Fatah Idris και εφάρμοζαν με την τόλμη που απαιτείται να διακρίνει κάθε Δικαστή τη μέθοδο και τις αρχές της ijtihad, τότε δεν θα υπήρχαν περιθώρια για αμφισβητήσεις του κύρους της Σαρία, ούτε θα τολμούσε κάποιος να επισύει ως φόβητρο κατά του οικουμενικού πολιτισμού, πραγματικά βάναυσες αποφάσεις ισλαμικών δικαστηρίων στο Πακιστάν, στο Ιράν ή αλλού.
Υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας, που αδικεί το Ισλάμ ως κουλτούρα και πνευματικότητα. Στο Ισλάμ δεν υπάρχει μια αρχή που με αποκλειστικό κύρος και αυθεντία να προσδιορίζει για τους πιστούς το ορθό και το δίκαιο και αυτοί με τη σειρά τους να οφείλουν χωρίς αντιρρήσεις να το αποδεχθούν και να το εφαρμόσουν. Στο Ισλάμ, σουννιτικό ή σιϊτικό, κάθε χαρισματικός ιμάμης ή μολλάς ή απλά εμπνευσμένος Μουσουλμάνος, χαράζει τη δικιά του γραμμή ερμηνείας του τί είναι Ισλάμ, πώς ερμηνεύεται η Σαρία κ.λπ.. Δυστυχώς είναι σημαντικά περισσότεροι, όχι μόνο στις παραδοσιακά μουσουλμανικές χώρες αλλά και στις χώρες της Δύσης οι Μουσουλμάνοι «ηγέτες» που θεωρούν ότι η καθαρότητα του Ισλάμ έχει περιχαρακωθεί χρονικά στον 7ο αιώνα μ.Χ., τότε δηλαδή που έζησε ο ίδιος ο Προφήτης Μωάμεθ, οι στενοί Σύντροφοί του (Sahabi), τα μέλη της Οικογένειάς του (Ahlul Bayt) και οι τέσσερεις δίκαιοι διάδοχοί του (οι Χαλίφηδες Abu Bakr, Umar ibn al-Khattab, Uthman ibn Affan και Ali ibn Abi Talib). Οπότε αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι η εφαρμογή της Σαρία γίνεται με κριτήριο το απώτατο, σε σχέση με την εποχή μας, παρελθόν και οπωσδήποτε με υποδείγματα που δεν είναι διόλου συμβατά με τις συνθήκες των καιρών μας και ιδίως με τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν σε μια χώρα της Δύσης. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι, αυτού του είδους τα προσκολλημένα σε μια φαντασιακή καθαρότητα του παρελθόντος μουσουλμανικά ιεροδικεία, που επικαλούνται ένα Ισλάμ ανακόλουθο προς τις γενικά αποδεκτές αξίες της ανθρωπότητας στην εποχή μας, εφαρμόζουν ένα σύστημα δικαίου, που προσβάλλει τον σύγχρονο δικαιϊκό πολιτισμό και ακυρώνει τις αρχές προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Πρόκειται για δυναμική έκφραση της ολοκληρωτικής ιδεολογίας που έχει οικοδομηθεί στις σχολές ισλαμικής σκέψης των Salafi, Wahhabi και Qutbi, και αντιπαρατίθεται ακόμα και με τη διασπορά της βίας και του τρόμου σ’ αυτό που αποκαλούν Δύση.
    Μετά τα βαθειά τραύματα που είχε υποστεί η σύνολη ανθρωπότητα μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τους νεκρούς που έμεναν ακόμα άθαφτοι και ήταν θύματα ιδεολογικής βίας διακρίσεων και ρατσισμού, μια πράξη ανασυγκρότησης, που χαρακτηρίστηκε επίτευγμα, ήταν η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, που ψήφισε η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το 1948. Δεν υπήρξαν αμφιβολίες ότι το κείμενο της Οικουμενικής Διακήρυξης  έγινε καθολικά αποδεκτό. Οι μουσουλμανικές χώρες, που εκείνη την εποχή οι περισσότερες γεύονταν για πρώτη φορά τους καρπούς των αγώνων των λαών τους για ελευθερία και ανεξαρτησία δεν είχαν θεωρήσει πως οι αρχές της Διακήρυξης ήταν αντίθετες προς τις αρχές του Ισλάμ. Μόνον η Σαουδική Αραβία, απείχε από την ψηφοφορία έγκρισης της Διακήρυξης, μη τολμώντας να την καταψηφίσει. Μάλιστα ένας από τους συντάκτες του ιστορικού και συνάμα επίκαιρου κειμένου της Οικουμενικής Διακήρυξης υπήρξε ο τότε υπουργός Εξωτερικών του Πακιστάν  Sir Muhammad Zafrulla Khan, διαπρεπής νομικός και σημαντικός Μουσουλμάνος διανοούμενος. Ο Zafrulla Khan έχει γράψει μια ενδιαφέρουσα μελέτη με τίτλο ‘Islam and Human Rights’ (Islam International Publications Ltd. πέμπτη έκδοση 1999, Ηνωμένο Βασίλειο), στην οποία καταδεικνύεται με λεπτομερή ανάλυση των επί μέρους διατάξεων της Διακήρυξης η εναρμόνισή τους με τις αξίες του Ισλάμ. Παρόλα αυτά, μουσουλμανικοί κύκλοι και συγκεκριμένα ένα συλλογικό όργανο με την επωνυμία ‘Ισλαμικό Συμβούλιο’ και έδρα στο Λονδίνο εξέδωσε το 1981 την ‘Universal Islamic Declaration of Human Rights’ (Ισλαμική Διακήρυξη των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων 21 Dhul Qaidah 1401 ή 19 Σεπτ. 1981). Αν και το συγκεκριμένο κείμενο δεν έχει ασκήσει κάποια αξιόλογη επιρροή σε μουσουλμανικές χώρες παρουσιάζει ενδιαφέρον ως αντι-διακήρυξη εκ μέρους μερίδας μουσουλμανικών κύκλων και αμφισβήτησης του κύρους της Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Θα περιοριστώ να αναφέρω ότι όσον αφορά τη γυναίκα, η παρουσία της στις διατάξεις αυτού του κειμένου είναι αναιμική και γίνεται αναφορά μόνον όσον αφορά το δικαίωμά της να συνάψει γάμο!
    Το 1981, μετά την ισλαμική επανάσταση στο Ιράν, ο αντιπρόσωπος της χώρας στον Ο.Η.Ε. Said Rajaie-Khorassani αμφισβήτησε το κύρος της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων υποστηρίζοντας πως πρόκειται για «μια εκκοσμικευμένη (secular) κατανόηση της ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης» που δεν μπορεί να εφαρμοσθεί από Μουσουλμάνους χωρίς να παραβούν τον ισλαμικό νόμο. Εκτός από το Ιράν αμφισβητήθηκε το κύρος της  Οικουμενικής Διακήρυξης από τη Σαουδική Αραβία και το Σουδάν. Τον Αύγουστο του 1990 στο Κάιρο, οι υπουργοί Εξωτερικών χωρών μελών (45) του Οργανισμού της Ισλαμικής Διάσκεψης  ψήφισαν  τη ‘Διακήρυξη των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων στο Ισλάμ’ γνωστή διεθνώς ως «Cairo Declaration on Human Rights in Islam (CDHRI)», προκειμένου να αποτελεί ένα εργαλείο για τις χώρες μέλη της Διάσκεψης σε υποθέσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
    Εκείνο που χωρίς ενδοιασμούς μπορεί να διατυπωθεί είναι πως η ‘Διακήρυξη των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων στο Ισλάμ’ του Καΐρου αντιλαμβάνεται τα ανθρώπινα δικαιώματα κολοβωμένα και πως μια απλή ανάγνωση του κειμένου αυτού προκαλεί εντύπωση που η Διακήρυξη αγνοεί την ύπαρξη της γυναίκας, θύμα επί αιώνες εντελώς άδικων και παράλογων διακρίσεων, σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας. Ίσως δεν είναι περιττό, με σημερινά δεδομένα, να σημειώσουμε τα εξής σχετικά με τη σύνθεση του Οργανισμού της Ισλαμικής Διάσκεψης. Σήμερα ο Οργανισμός έχει 52 μέλη, από τα οποία μόνον τρία (3) έχουν δημοκρατικό πολίτευμα! Και επίσης από αυτά τα 52 κράτη-μέλη, μόνον τρία (3) μπορεί να θεωρηθούν ότι κατοχυρώνουν την άσκηση των πολιτικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών!
    Η ισλαμοφοβία που μετά την 11/9 κατέλαβε πολλές κοινωνίες σε δυτικές χώρες ως μαζική φρενίτιδα, κάθε άλλο παρά υγιή αντίδραση αποτελεί στους Ισλαμιστές Μουσουλμάνους. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Άκριτα, δίχως επίγνωση εκτρέφονται παράλογες προκαταλήψεις στις μάζες και καλλιεργείται ένα τυφλό μίσος με αποδέκτες περισσότερους από 2,1 δισεκατομμύρια συνανθρώπους μας απλά και μόνο γιατί είναι Μουσουλμάνοι! Από την άλλη μεριά βέβαια είναι γεγονός, ότι αντιδραστικά καθεστώτα σε χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, ακυρώνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες  στις επικράτειές τους, προσβάλλουν με χυδαιότητα και βάρβαρο τρόπο την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης και γενικότερα την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης και έτσι τίθενται στο περιθώριο της Διεθνούς Κοινότητας. Τούτο ενισχύεται από το γεγονός που είναι πλέον αναμφίβολα βέβαιο, ότι κράτη με τέτοια καθεστώτα, που επιχειρούν να επιστρέψουν ακόμα και βίαια στην «ισλαμική καθαρότητα» του 7ου αιώνα προσφέρουν καταφύγιο σε ισλαμιστές τρομοκράτες, που οργανωμένα και συντονισμένα δρουν εναντίον καθενός που δεν εναρμονίζεται με τις δικές τους απόψεις, ακόμα και αν είναι Μουσουλμάνος! Δυτικές χώρες με προεξάρχουσα τις Η.Π.Α. χάριν ποικίλων συμφερόντων τους, όχι απλά ανέχονται τέτοιες αντιδραστικές χώρες, αλλά τις υποστηρίζουν ξεδιάντροπα στη συνεχιζόμενη καταπίεση των λαών τους και με τη στάση τους τις ενθαρρύνουν να προβάλλουν την τήρηση εκ μέρους τους της Σαρία ως άλλοθι στη βαρβαρότητά τους. Στη βαρβαρότητα των κρατών που επικαλούνται ένα στρεβλό και παραμορφωμένο Ισλάμ οφείλουν οι χώρες του κόσμου που επιδιώκουν να τηρούν και να καλλιεργούν τις οικουμενικές ανθρωπιστικές αξίες του κοινού μας πολιτισμού, την μόνη αποτελεσματική αντίδραση, την απομόνωσή τους από τη Διεθνή Κοινότητα και σε καμιά περίπτωση ανοχή στη βαρβαρότητά τους, όποιο λόγο και αν επικαλούνται. Ίσως, όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω να μη βρίσκουν αντίκρυσμα ανάμεσα στους Έλληνες Μουσουλμάνους. Άλλωστε στην Ελλάδα κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή του Ιερού Μουσουλμανικού Νόμου ακολουθούνται οι αρχές της Σχολής Χανεφί, που διακρίνεται για την ευρυχωρία των αντιλήψεων που καλλιεργεί. Αλλά στον τόπο μας έχει εγκατασταθεί αδιευκρίνιστος αριθμός Μουσουλμάνων οικονομικών μεταναστών, αλλά όχι αμελητέου μεγέθους,   κυρίως συγκεντρωμένος στην Αττική. Πολλοί απ’ αυτούς κουβαλούν τις πατρίδες τους και τις συνήθειες των τόπων προέλευσής τους, τηρώντας έθιμα ασύμβατα με τις αρχές που διέπουν μια κοινωνία ευρωπαϊκής χώρας και είναι ευάλωτοι στην ποδηγεσία ακραίων μουσουλμανικών κύκλων Salafi ή Wahhabi. Σύμφωνα με δημοσίευμα στο περιοδικό ‘Επίκαιρα’ (τεύχος 117/12.01-18.01.2012) έκανε την εμφάνισή της στην Αθήνα ‘ισλαμική αστυνομία’ προφανώς κατά τα πρότυπα αντίστοιχων θεσμών βίαιης επιβολής της Σαρία και αστυνόμευσης της προσωπικής συμπεριφοράς των ανθρώπων στη Σαουδική Αραβία, Ιράν, Λωρίδα της Γάζας, Αφγανιστάν, Ινδονησία, Μαλαισία. Στο σχετικό ρεπορτάζ του περιοδικού αυτόπτες περιγράφουν επέμβαση αυτών των ιδιότυπων αστυνομικών σε ζευγάρι από το Μπαγκλαντές, που κατά την άποψη των «υπερασπιστών της ισλαμικής ηθικής» δεν είναι τόσο συνεπείς προς όσα επιβάλλει προς τήρηση η στρεβλή και κακοποιημένη Σαρία. Το πρόβλημα είναι πως τέτοια φαινόμενα δημιουργούν μια γενικά αρνητική και διαστρεβλωμένη εικόνα για το Ισλάμ, με συνέπεια η αρνητική τοποθέτηση των πολλών που δεν είναι ενημερωμένοι ορθά να επεκτείνεται ως τη Δυτική Θράκη ή να αφορά, εντελώς αδικαιολόγητα τους λίγους Μουσουλμάνους συμπολίτες μας των Δωδεκανήσων. 
    Το Ισλάμ δεν έχει σχέση με τον ολοκληρωτισμό των Ισλαμιστών! Η ιδεολογία των Ισλαμιστών, από τους κόλπους των οποίων ανδρώθηκαν οι Ταλιμπάν και οι δικτάτορες της Λωρίδας της Γάζας, έχουν σαφή προέλευση από τους Ουαχαμπίτες, τους Σαλαφίτες  και τους Κουτμπίδες, οι οποίοι προβάλλουν μια κακοποιημένη εικόνα του Ισλάμ….   
    Η Σαρία μπορεί να επιβιώσει ως ένα σύστημα δικαίου χρήσιμο και λειτουργικό για ανθρώπους των σύγχρονων κοινωνιών εφόσον αποδεχθεί θετικές επιρροές από την ώσμωσή της με τις οικουμενικές αρχές δικαίου που έχει παράξει, μετά από ποικίλες δοκιμασίες και οδύνες η συνείδηση της σύνολης ανθρωπότητας. Το Ισλάμ, επομένως και η δικαιοταξία που πηγάζει από την ισλαμική κουλτούρα βρίσκεται σε συνεχή και ακατάπαυστη εξέλιξη μέσα στο χρόνο, διατρέχοντας χώρες και κουλτούρες. Άλλωστε σύμφωνα με το Κοράνιο, ο ίδιος ο Αλλάχ ανύστακτα παραμένει δημιουργός στο ανορίζον σύμπαν κάθε στιγμή (Σούρα αρ-Ραχμάν 29).