Για Ιμάμ (Ya Imam)!
Το δειλινό της 16ης Ιουνίου του 2026 ξεκινά το νέο σεληνιακό έτος 1448 από Εγίρας για τον κόσμο του Ισλάμ. Για τους Σουννίτες Μουσουλμάνους, που είναι και οι περισσότεροι νέα πρωτοχρονιά είναι ευκαιρία για ανταλλαγή ευχών, δώρων, επισκέψεων…
Υπάρχουν όμως και Μουσουλμάνοι, ίσως αριθμητικά λιγότεροι, που γι’ αυτούς η 1η του μήνα Μουχαρέμ είναι η αρχή μιας περιόδου πένθους, είναι «Ματέμ».
Αυτοί, που νιώθουν την θλίψη του πένθους, είναι εκείνοι που τιμούν με σφοδρή θέρμη την Οικογένεια του Προφήτη Μωάμεθ, το Εχλιμπέιτ (αραβικά: Ahl al-Bayt, τουρκικά: Ehlibeyt), την κόρη του Προφήτη Φάτιμα, τον Ιμάμη Αλή, σύζυγο της Φάτιμα, τον Ιμάμη Χασάν, εγγονό του Προφήτη και γιο της Φάτιμα και του Αλή, τον Ιμάμη Χουσεΐν, δεύτερο γιο του Ιμάμη Αλή και της Φάτιμα, εγγονό του Προφήτη και τους απογόνους τους.
Αυτοί που νιώθουν το πένθος του μήνα Μουχαρέμ, είναι οι ακόλουθοι του Αλή, όπως είναι η σωστή ονομασία για τους Σιΐτες Μουσουλμάνοι, οι Ισμαηλίτες, οι Αλεβί, οι σούφικες κοινότητες των Μπεκτασί, των Καντιρί, των Ριφαΐ κ.ά..
Το πένθος του Μουχαρέμ δεν είναι απλά η ενθύμηση ενός θλιβερού ιστορικού γεγονότος. Το Ματέμ, είναι μια στάση ζωής και ήθους, που τιμά ανεπιφύλακτα το πρωτείο του Πνεύματος και τάσσεται με σθένος απέναντι στην αυθαιρεσία της εξουσίας.
Η κορύφωση του Ματέμ είναι η 10η ημέρα του μήνα Μουχαρέμ (στα αραβικά λέγεται ‘Ασούρα’, που σημαίνει ακριβώς η δέκατη), γιατί τέτοια μέρα μαρτύρησε ο Ιμάμης Χουσεΐν στην Καρμπάλα, το έτος 61 από Εγίρας (680 έτος κ.χ.), κατά τη φονική μάχη απέναντι στις δυνάμεις του Γιαζίντ γιου του Μουαβία, που μετέτρεψε το Χαλιφάτο σε κληρονομική μοναρχία. Στη μνήμη των Μουσουλμάνων, που τιμούν τον Προφήτη και την Αγία Οικογένειά του, ο Ιμάμης Χουσεΐν δεν ηττήθηκε από τις δυνάμεις του Γιαζίντ, αλλά η θυσία του υπήρξε η κορυφαία άρνηση νομιμοποίησης μιας άδικης εξουσίας!
Μετά τον τραγικό θάνατο του τέταρτου ιστορικά Χαλίφη της Κοινότητας των Πιστών (Ούμμα) Ιμάμη Αλή, η «αυτοκρατορία» του Ισλάμ απώλεσε το κύρος που πηγάζει από την υπακοή στο Πρωτείο του Πνεύματος και μεταλλάχτηκε σε μια κοσμική ηγεμονία, όπως ήταν όλες οι εξουσίες της εποχής εκείνης.
Πάρα πολλοί Μουσουλμάνοι, άρχισαν να φρονούν, ότι οι Άγιοι είναι οι πραγματικοί οδηγοί των Πιστών, οι αληθινοί Ιμάμηδες (ιμάμης σημαίνει ο ‘ηγέτης’, ο μπροστάρης).
Το πένθος στις αρχές του μήνα Μουχαρέμ, είναι η ενεργός διατήρηση της μνήμης, που αντιμάχεται τη λήθη. Οι εξουσίες, που κατεργάζονται ένα σωρό ανομίες και φοβερά εγκλήματα κατά των ανθρώπων, προκειμένου να έχουν υποταγμένους τους λαούς, προβάλλονται σαν κάτι αναπόφευκτο ή ακόμα και νόμιμο. Η μνήμη της Καρμπάλα, είναι μια διακήρυξη, μια κραυγή στην Ιστορία, που δεν αφορά μονάχα το Ισλάμ, αλλά όλο τον κόσμο, ότι η αδικία και τα εγκλήματα της εξουσίας, έχουμε χρέος να μην τα λησμονούμε! Έτσι, το πένθος αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία: Είναι το χρέος απέναντι στην συνεχή εγρήγορση των συνειδήσεών μας.
Η θλίψη για τον μαρτυρικό θάνατο του δικαίου γίνεται οικουμενική μαρτυρία. Ο θρήνος για τον Ιμάμη Χουσεΐν σημαίνει συστράτευση στον αγώνα υπέρ των αδικημένων και των καταπιεσμένων.
Το Ματέμ ως πένθος μετουσιώνεται ως κριτήριο νομιμότητας. Κανένας άρχοντας, κανένας ηγεμόνας, κανένας ηγέτης, με όποια διαδικασία και αν βρεθεί στη νομή της εξουσίας δεν είναι υπεράνω της ηθικής. Η αλήθεια και η δικαιοσύνη έχουν προτεραιότητα έναντι της πολιτικής ισχύος.
Όσες και όσοι πενθούν για όσα τραγικά είχαν συμβεί στην Καρμπάλα το 680 κοινής χρονολογίας, μεταμορφώνονται σε μια κοινότητα αντίστασης και αλληλεγγύης. Αντίσταση κατά της κρατικής επιβολής, αλληλεγγύη σε όσους αγωνίζονται και στα θύματα της κρατικής καταστολής και βίας. Μια κοινότητα που προσπαθεί, ακόμα και στις πιο επικίνδυνες συνθήκες, να κρατά ξύπνια την ανθρώπινη συνείδηση. Οι τελετές, τα μοιρολόγια και οι συγκεντρώσεις, διατηρούν ζωντανή μια συλλογική ταυτότητα που δεν υποτάσσεται εύκολα στην κρατική ή πολιτική επιβολή.
Η τιμή και η ευλάβεια για τον Ιμάμη Αλή, για τον Ιμάμη Χασάν για τον Ιμάμη Χουσεΐν, γίνεται άνοιγμα σε ρεύματα της σύγχρονης σκέψης, που αξώνει μια κοινωνία ελεύθερη και πιο δίκαιη. Η τιμή και η ευλάβεια στην Οικογένεια του Προφήτη Μωάμεθ γίνεται επανάσταση κατά της κρατικής καταπίεσης και αυθαιρεσίας και προπάντων κατά της σκόπιμης αλλοτρίωσης των ανθρώπων.
‘Κάθε μέρα είναι Ασούρα, κάθε τόπος είναι Καρμπάλα’!
Οι κοινότητες των Σούφι, τα «ταρικάτ», είναι Μουσουλμάνοι, που χωρίς να φωνασκούν, είναι αντίθετες προς την καταπιεστική χρήση της θρησκείας. Είναι αντίθετες προς την ολιγαρχία των Αγιατολλάχ στο σύγχρονο Ιράν, προς την αριστοκρατία των Σαούντ και με τα καθάρματα που λατρεύουν το θάνατο της Χεζμπολλάλ, του Ισλαμικού Κράτους και κάθε κακέκτυπης σέχτας, που επικαλείται το όνομα του Αλλάχ και το Κοράνιο.
To “ταουχίντ” (tawhid), η πίστη στην Ενότητα και στην Μοναδικότητα του Θεού, η πεποίθηση πως η μόνη πραγματικότητα είναι ο Θεός, κάτι που οι Σούφι αποδίδουν μονολεκτικά με το “Hüvel”, είναι η ύψιστης ποιότητας διακήρυξη της Αναρχίας!
Ανάμεσα σε εκείνους που τιμούν τον Προφήτη και την Οικογένειά του, είτε είναι κοινότητες Αλεβί, είτε κοινότητες Σούφι, το πένθος του Μουχαρέμ εκφράζεται με νηστεία και περισυλλογή. Η αντίσταση κατά της εξουσίας και της αυθαιρεσίας της, δεν εκφράζεται πάντοτε με πολιτική εξέγερση, όσο με την απόρριψη της τυραννίας και την προσήλωση στην αλήθεια και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Για τούτο και οι εξουσίες, είτε απαγορεύουν τους Σούφι, είτε καταδιώκουν τους Αλεβί μέχρι εξοντώσεως, είτε προσπαθούν να τους μπλέξουν στα δίχτυα τους, επιβάλλοντας υπακοή στην εξουσία, που σημαίνει άρνηση του εαυτού τους, προδοσία απέναντι στον Αλλάχ, στο Κοράνιο και στο αίμα της Καρμπάλα.
1 Μουχαρέμ 1448 από Εγίρας/16 Ιουνίου 2026
Αλή Οσμάν Ουαντούντ ερ Ριφαΐ
Για την μεταγραφή ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ
No comments:
Post a Comment