Sunday, February 19, 2017

Η ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ



Ο Ιησούς (ישוע) της Καινής Διαθήκης, ήρθε στη γη και συγχρωτίστηκε με τους ανθρώπους της εποχής του, όντας Εβραίος, όχι για να κατασκευάσει μια καινούργια θρησκεία, διαφορετική από τις Διδαχές της Τορά και την παρακαταθήκη του Μωυσή. Ούτε είχε πρόθεση να διασπάσει τον Ιουδαϊσμό. Άλλωστε κάποτε είχε πει ο Ίδιος, ότι δεν είχε σκοπό να καταργήσει την Τορά ή όσα είχαν ειπωθεί από τους Προφήτες, αλλά για να εκπληρώσει την Αλήθεια του Νόμου και των Προφητών (Ματθ. 5:17).

Ο Ιησούς ήταν ανατρεπτικός! Σε ό,τι στεκόταν εμπόδιο στην ουσία της Αλήθειας, ό,τι συντηρούσε την υποκρισία και τους τύπους της θρησκείας ήταν αντίθετο με ό,τι δίδασκε αλλά και με τον τρόπο που ζούσε ο Ίδιος και με τον Δρόμο ζωής που υποδείκνυε σε όσους και όσες ήθελαν να τον ακολουθήσουν. Ο Ιησούς ακολουθούσε την παράδοση των Εβραίων Προφητών, που ήταν ασυμβίβαστοι μπροστά στο ψέμμα….

Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου, έχω την αίσθηση πως σώζεται η ουσία της διδαχής του Γεσούα. Στις ορθόδοξες εκκλησιές διαβάζουν την Κυριακή της Αποκριάς την λεγόμενη ‘Παραβολή της Τελικής Κρίσης’ (Ματθ. 25:31-46). Εγώ θα τολμούσα να πω, ότι όσα ειπώθηκαν από τον Ιησού, τουλάχιστον έτσι όπως έχουν διασωθεί, με την μορφή παραβολής για την τελική κρίση, είναι το μεδούλι της διδαχής και παρακαταθήκης, που άφησε στους Εβραίους ομόφυλούς του κατ’ αρχάς, αλλά και σε όλο το γένος των ανθρώπων.

“Στη Βασιλεία του Θεού δεν έχει θέση όποιος με φωνάζει ‘Κύριε, Κύριε’, αλλά όποιος κάνει το θέλημα του ουράνιου Πατέρα μου. Την ημέρα της Κρίσης, πολλοί θα μου πουν: ‘Κύριε, Κύριε δεν προφητέψαμε στο όνομά σου; Δεν διώξαμε δαιμόνια στο όνομά σου; Δεν κάναμε τόσα θαύματα στο όνομά σου’; Κι εγώ θα τους πω: ‘Ποτέ δεν σας έχω γνωρίσει∙ φύγετε από μπροστά μου όσοι αντιστρατεύεστε το νόμο του Θεού’ (Ματθ. 7:21-23). Όταν θα έρθει ο Γιος του Ανθρώπου με όλη του τη δόξα, με συνοδεία όλους τους αγίους αγγέλους, θα καθίσει στον θρόνο του  και θα συναχτούν εμπρός του όλα τα έθνη. Θα ξεχωρίσει τους ανθρώπους, όπως ο βοσκός ξεχωρίζει τα πρόβατα από τα κατσίκια. Τα πρόβατα θα τα βάλει στα δεξιά του και τα κατσίκια αριστερά. Και θα πει σ’ αυτούς που έβαλε δεξιά του: ‘Ελάτε ευλογημένοι του Πατέρα μου… Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και μου ανοίξατε την αγκαλιά σας, ήμουν γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και μ’ επισκεφθήκατε, φυλακισμένος κι ήρθατε να με δείτε’. Θα του απαντήσουν με τη σειρά τους οι άνθρωποι του Θεού: ‘Πότε σε είδαμε πεινασμένο και σε φιλέψαμε, ή διψασμένο και σου προσφέραμε νερό; Πότε σε αντικρίσαμε ξένο και σου δώσαμε φιλοξενία ή γυμνό και σε ντύσαμε; Πότε σε είδαμε άρρωστο ή φυλακισμένο και σε επισκεφθήκαμε’; Ο βασιλιάς θα τους πει: ‘Στ’ αλήθεια σας λέω, πως ό,τι κάνατε για έναν από τους ασήμαντους αδελφούς μου, το κάνατε για μένα’.
Κατόπιν θα στραφεί σε κείνους που στέκονται στ’ αριστερά του και θα τους πει: ‘Ξεκουμπιστείτε από μπροστά μου καταραμένοι…. Γιατί πείνασα και δεν μου δώσατε ένα κομμάτι ψωμί, δίψασα και ούτε μια γουλιά νερό δεν μου προσφέρατε, ήμουν ξένος και με προσπεράσατε, γυμνός και δεν με ντύσατε, άρρωστος και φυλακισμένος και δεν ήρθατε να με δείτε’. Κι αυτοί θα απαντήσουν: ‘Κύριε, πότε σε είδαμε πεινασμένο, διψασμένο, γυμνό ή ξένο, άρρωστο και φυλακισμένο και στρέψαμε αλλού το βλέμμα’; Και η απάντηση θα είναι η εξής: ‘Αφού αδιαφορήσατε και δεν προσφέρατε την αγάπη σας σε έναν από τους άσημους και άγνωστους αδελφούς μου που είχατε συναντήσει, δεν τα κάνατε ούτε σε μένα’” (Ματθ. 25:31-46).


Αυτό που ονομάζεται ‘τελική κρίση’ δεν τοποθετείται σε ένα άδηλο ή και αμφίβολο μέλλον. Η ύπαρξή μας κρίνεται κάθε λεπτό της ζωής μας, εδώ και τώρα. Είναι η κρίση της συνειδήσεώς μας, που ακόμα και όταν προσπαθούμε να την πνίξουμε ή να την φυλακίσουμε, αυτή κραυγάζει, γίνεται εκκωφαντική….


©Γιώργος Δούδος

19/02/17

Saturday, February 11, 2017

!תקון עולם


Τικούν Ολάμ!

Ως τόπος κατοικίας μας είχε ορισθεί ο Παράδεισος. Χάρισμα από Εκείνον, που εμπιστεύτηκε την εικόνα Του στις υπάρξεις μας, ενώ συνάμα, φύτεψε εντός μας την πείνα της τελείωσης…
Μας έβαλε στον Παράδεισο να τον φροντίζουμε. Να είμαστε φύλακες, όχι καταπατητές του,  ούτε καταστροφείς (Μπερασότ 2:15)….

Με το πέρασμα των καιρών, μαυρίσαμε την εικόνα Του στα πρόσωπά μας και λησμονήσαμε την πείνα μας για τελείωση. Ψάχναμε πέρα δώθε, γεμίζοντας τις κοιλιές μας με σκουπίδια. Ο Παράδεισος κρύφτηκε. Κι εκεί που κάποτε ήταν η Εδέμ, γέμισε ο τόπος πληγές, που δε λένε να κλείσουν ως τώρα. Η Γη από άκρη σε άκρη, είναι πλημμυρισμένη δάκρυα πόνου, ντυμένη στα μαύρα ή στα λευκά, ανάλογα με το έθιμο της κηδείας, βυθισμένη σε αβάσταχτο πένθος για τα παιδιά της, που χάνονται παράωρα και παράλογα, από χέρι αδελφικό. Η τραγική ιστορία της δολοφονίας του Άβελ από τον Κάιν, δε λέει να λησμονηθεί επί τέλους.

Ένας καλός φίλος είναι θρήσκος. Όποτε συναντιόμαστε, όλο μιλά για την μετά θάνατο ζωή. Εγώ πάλι του λέω, πως εδώ κρίνονται όλα, τώρα και όχι σ’ ένα μέλλον άγνωστο. Ενόσω αναπνέουμε και κινούμαστε, μπορούμε να ψηλαφήσουμε τα ίχνη του Παραδείσου που χάθηκε, μα όχι όταν το σώμα μας δεν θα νιώθει και το χαμόγελό μας θα έχει σβήσει εντελώς. Κι επειδή τον αγαπώ, δεν του λέω πόσο με κουράζουν τα λόγια του και πόσο μάταιες μου φαίνονται οι κουβέντες του για κάτι μακρινό και άδηλο….
Ένας καλός φίλος είναι θρήσκος. Όποτε συναντιόμαστε, όλο μιλά για έναν θεό που είναι παντοδύναμος, που κρατά την δικαιοσύνη του κλειδωμένη, μυστική, απρόσιτη. Για έναν θεό που ο άνθρωπος, είτε είναι ο μικρός γιος του, είτε η χαριτωμένη θυγατέρα του, δεν μπορούν να καταλάβουν τί σκέφτεται. Για έναν θεό, που μας προίκισε με τον λόγο, αλλά που δεν αξίζει να τον χρησιμοποιούμε, αφού ο θεός αποφασίζει για μας ως προς τα πάντα, ακόμα και για πράγματα απίθανα …. Κι επειδή τον αγαπώ, δεν του λέω πόσο με κουράζουν τα λόγια του….

Ο άνθρωπος μοιάζει με δέντρο που αναπτύσσεται μέσα σ’ ένα αγρό. Έτσι βλέπει η Τορά τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος οφείλει να καλλιεργεί και να φροντίζει την ύπαρξή του, αν θέλει να στολιστεί με ανθούς και να προσφέρει καρπούς, να μην μείνει σαν άγριο δένδρο, στείρο από εύγευστα φρούτα. Η Καμπαλά δίνει μεγάλη αξία στον συμβολισμό του ανθρώπου με δέντρο του αγρού και τον προβάλλει μέσα από τις διδαχές της. Η γιορτή Του Μπισβάτ δεν είναι μονάχα η «πρωτοχρονιά των δένδρων», όπως λέγεται, καθώς από παλιά, η 15η του μήνα Σιεβάτ, σηματοδοτεί την έναρξη της γονιμότητας για τον νέο γεωργικό κύκλο της χρονιάς, που συνδέεται και με την απόδοση των δεκάτων από τους καρπούς της γης…. Η Του Μπισβάτ ρίχνει φως στην καλλιέργεια και την ανάπτυξη της ανθρώπινης ύπαρξης εντός της μητέρας Γης και κατ’ επέκταση εντός του Κόσμου. Το Ζοχάρ αναφέρεται στον Θεό, τόσο « ως πληρότητα όλων των κόσμων», όσο  και ως Αυτός που υπάρχει  «γύρω από όλους τους κόσμους.» Ο Καμπαλιστής Χαΐμ Ιμπν Άταρ σε σχόλιά του πάνω στο εδάφιο της Γένεσης 2:1, είχε γράψει, ότι «ο κόσμος υφίσταται εντός του Δημιουργού του και η το φως του Δημιουργού διαχέεται εντός όλου του Κόσμου».

Οι άνθρωποι, ως νοήμονες υπάρξεις, κατ’ εικόνα του Θεού και με προορισμό την τελείωσή μας εντός του θείου Φωτός (Σεκινά), είμαστε υπεύθυνοι για την Γη και όλο τον Κόσμο. Είμαστε φύλακες και είμαστε εκείνοι, που οφείλουμε να γιατρεύομε ασταμάτητα, τις πληγές στο σώμα της κοινής Μητέρας μας Γης, που έχουν ανοίξει από τον άπληστο εγωτισμό των ανθρώπων.

Έτσι το Τικούν Ολάμ, είναι υπέρτατο χρέος μας…. Τικούν Ολάμ σημαίνει, φροντίζοντας και επουλώνοντας τις πληγές του Κόσμου….


Του Μπισβάτ 5777/11 Φεβρουαρίου 2017
Γιζρεέλ Ντουνταΐ.
Για την μεταφορά Γιώργος Δούδος









Wednesday, February 08, 2017

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ




ΕΝΑΣ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΟΡΙΣΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΩΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΗΣ!

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ
ΝΟΜΙΚΟΣ
g_doudos@yahoo.com

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατά την πρώτη συνεδρίασή της τον μήνα Φεβρουάριο (7/2), μεταξύ των άλλων αποφάσεων που έλαβε, «όρισε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ εκπρόσωπο της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Τελετή αφής του Αγίου Φωτός κατά το Μεγάλο Σάββατο, στα Ιεροσόλυμα» (βλ. http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/holysynod.asp?id=2189&what_sub=d_typou).

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ (κατά κόσμο Χρήστος Μεντζελόπουλος) επανειλημμένα και δημόσια έχει προβεί σε απαράδεκτες, έντονα αντισημιτικές δηλώσεις και στα πλαίσια συνωμοσιολογικών αναφορών του δεν παραλείπει να κατηγορεί τον Σιωνισμό, σαν τον ιθύνοντα νου όσων θεωρεί αρνητικά και επικίνδυνα.

Ο αντισημιτισμός του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ έχει καταγγελθεί δημόσια, περισσότερες από μια φορά, από αξιόλογους Ορθόδοξους Θεολόγους και διανοούμενους. Περιορίζομαι να αναφερθώ στον κ. Παντελή Καλαιτζίδη, Διευθυντή της Θεολογικής Ακαδημίας Βόλου, ο οποίος σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 3/10, κατάγγειλε τον αντισημιτισμό του Μητροπολίτη Πειραιώς, ως κίνδυνο και όνειδος για την Εκκλησία.
(https://www.efsyn.gr/arthro/epikindyna-thriskeytika).
Επίσης αναφέρομαι στον κ. Σταύρο Ζουμπουλάκη, ο οποίος στο περιοδικό ‘Νέα Εστία’ (τεύχος 1840, Ιανουάριος του 2011), είχε δημοσιεύσει ένα εξαιρετικό σημείωμα με τίτλο «Ακραίος Αντισημιτισμός, άκρα σιωπή», που έχει αναδημοσιευθεί από διάφορες ιστοσελίδες και χρονολόγια στο διαδίκτυο.
Το σημείωμα του κ. Ζουμπουλάκη αρχίζει ως εξής: « μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ, στίς 20 Δεκεμβρίου 2010, σέ πρωινή τηλεοπτική ἐκπομπή («Κοινωνία ὥρα Mega»), εἶπε, μεταξύ πολλῶν ἄλλων, ἐπί λέξει καί τά ἑξῆς:
‘Ο ’Αδόλφος Χίτλερ ὄργανο τοῦ παγκόσμιου σιωνισμοῦ ἦταν καί χρηματοδοτήθηκε ἀπό τήν περίφημη οἰκογένεια Ρότσιλντ, μέ μοναδικό σκοπό νά πείσει τούς ‘Εβραίους νά φύγουν ἀπό τάς καλάς των περιοχάς τῆς Εὐρώπης καί νά κατεβοῦν στό ’Ισραήλ γιά νά συστήσουν τή νέα αὐτοκρατορία».
https://enantiastonantisimitismo.wordpress.com/2011/02/22/zoumboulakis-gia-diloseis-peiraios/
http://cohen.gr/newsite/index.php/index.php?option=com_content&view=article&id=1720:2011-04-15-06-52-45&catid=35:jewdaism&Itemid=59

Πολύ πρόσφατα, ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, σε τηλεοπτική εκπομπή που συμμετείχε, με θέμα την ομοφυλοφιλία και πάλι αναφέρθηκε στον Σιωνισμό, εγκαλώντας τον σαν ηθικό αυτουργό για καθετί αρνητικό συμβαίνει. Μάλιστα, μετά από μηνύσεις που έχουν υποβληθεί κατά του Χρήστου- Σεραφείμ Μεντζελόπουλου, για όσα είπε από την τηλεόραση κατά των ομοφυλόφιλων, αναζητούνταν για να συλληφθεί από την Αστυνομία, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων που αναφέρονται στα αυτόφωρα ποινικά αδικήματα.

Η Εκκλησία της Ελλάδος, έλαβε μια τουλάχιστον απαράδεκτη απόφαση, να ορίσει εκπρόσωπό της να επισκεφθεί το Κράτος του Ισραήλ, για να συμμετάσχει σε μια θρησκευτική τελετή. Όρισε έναν αποδεδειγμένα αντισημίτη και λάτρη των συνωμοσιών που αποδίδονται φαντασιακά και συκοφαντικά στον Σιωνισμό.

Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και αξίζει να θυμηθούμε, τί είχε πει ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός, με αφορμή την εκλογή του Σεραφείμ Μεντζελόπουλου, ως Μητροπολίτη Πειραιώς, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Το Βήμα της Εκκλησίας» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας (Μάρτιος 2006):

Εκθέτοντας πάντως και δημοσιοποιώντας αδιάψευστα πειστήρια (από το επίσημο Υπηρεσιακό Αρχείο της Ι. Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας) περί του τρόπου με τον οποίο μας επαγίδευσε εις το να μας υποκλέψει το ιερώτατο Επισκοπικό αξίωμα ο εκ της Εκκλησίας της Ελλάδος ενσκήψας τραγικός τσαρλατάνος Αρχιμ. Σεραφείμ Μεντζελόπουλος, δεν είχαμε την αξίωση, μήτε ασφαλώς την αφέλεια να πιστεύσουμε, ότι θα εματαιώναμε την ως ‘άριστα’ ενορχηστρωμένη από τους πρωτεργάτες της «Χρυσοπηγής» εκλογή του, εις την Μητρόπολη Πειραιώς.
Έπρεπε όμως να μάθουν και να ξέρουν ποιόν επί τέλους εκλέγουν με τόσες τυμπανοκρουσίες και ασυναγώνιστον από άλλον συνυποψήφιο (!), για να μην μπορούν να επικαλεσθούν αργότερα άγνοια ή δήθεν παραπληροφόρηση. Εφ’ όσον δηλαδή εις ένα έκαστο των μελών της εν Αθήναις συνελθούσης Συνόδου της Ιεραρχίας εστάλη με φαξ, τουλάχιστον εβδομάδα προ των εκλογών, από την δική μας υπεύθυνη πηγή η σχετική ενημέρωση, θα περιμέναμε το ολιγώτερο κάποιον προβληματισμό ανησυχίας, ή να εζητείτο −από μερίδα έστω των σεβομένων την θρυλούμενη «εν Αγίω Πνεύματι εκλογή» Ιεραρχών− στοιχειώδης έλεγχος των καταγγελλομένων. Μη λησμονούμε άλλωστε ότι ακόμη και κατά την ύστατη στιγμή προ της χειροτονίας (σε όποιο βαθμό της Ιερωσύνης, πόσο μάλλον του Επισκόπου!), εάν ήθελε εγερθεί δημόσια και αξιόπιστη αντίρρηση, επιβάλλεται ο σχετικός έλεγχος αμέσως, ώστε να θεωρείται όντως «λαοπρόβλητος» και «θεοπρόβλητος» ο χειροτονούμενος, «ίνα μη υπό αναξίων τα θειότατα τελεσιουργώνται» (όπως δικαίως απαιτεί η «Συμμαρτυρία του Πνευματικού», ήδη από την εις Διάκονο χειροτονία).
Εξ όσων όμως εδημοσιεύθησαν μέχρι στιγμής στα επίσημα Δελτία ειδήσεων, τέτοια ευαισθησία δεν φαίνεται ούτε κατά διάνοια να πέρασε από τις συνειδήσεις των εκλεκτόρων, έστω και ενός για δείγμα! Αντιθέτως, 2 επί 72 ή 74 εκλεκτόρων Μητροπολιτών έλαβεν, ο άλλοτε ‘αποδιοπομπαίος’ και περιφρονούμενος, ψήφους 63, ως ανεγράφη!
Αυτό είναι ατυχώς το κλίμα που κατορθώνει να επιβάλει ισοπεδωτικά ή ‘ενός ανδρός Αρχή’ εις τον ιερώτατο θεσμό της Εκκλησίας που ονομάζομε από τους Αποστολικούς χρόνους ‘Σύνοδο’, και είναι ως γνωστόν, συνώνυμος του όρου ‘Εκκλησία’!
Και διερωτάται κανείς, με δικαιολογημένη αγανάκτηση, πώς είναι δυνατόν να λησμονούν και να αποπιούνται τις εν προκειμένω τρομερές ευθύνες των, όχι μόνον οι Επίσκοποι (οι πρώτοι πάντως ένοχοι και υπεύθυνοι!) αλλά και τα μέλη όλων των άλλων συλλογικών Σωμάτων στις διάφορες τάξεις του λαού του Θεού (Θεολογικές Σχολές, Μοναστήρια, ιδίως του Αγ. Όρους, πολυάνθρωπες Ενορίες και πλείστες όσες Χριστιανικές Αδελφότητες, κ.ἄ.;).
Αντιθέτως, οι εν Ελλάδι και εν Αυστραλία Δημοσιογράφοι, έσπευσαν εντόνως εντυπωσιασμένοι από τις γενόμενες αποκαλύψεις μας− να ζητήσουν εκτενέστερη ενημέρωση, πράγμα όμως που επιμελώς αποφύγαμε, παραπέμποντας όλους μόνο εις όσα περιέχει η έκδοση του ‘ΒΗΜΑΤΟΣ της Εκκλησίας’. Τα αυτά πρέπει να λεχθούν και για πλήθος πιστών, Κληρικών και λαϊκών, που ζητούσαν επειγόντως την Εφημερίδα μας.
Θα μπορούσαμε βέβαια και άλλα βαρυσήμαντα τεκμήρια να παρουσιάσουμε, τα οποία χαρακτηρίζουν εις το διηνεκές το γενικό ήθος και την ψυχοπαθολογική κατάσταση του νέου Μητροπoλίτη Πειραιώς Σεραφείμ Μεντζελοπούλου. Δεν το πράττομε όμως, διότι με όσα ήδη κατηγγείλαμε εδώ, εδόθη επαρκής απάντηση εις τους εν Ελλάδι ‘διαπορούντας’ πώς έγινε εν Αυστραλία Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως ο περιπετειώδης Αρχιμανδρίτης.

Η Εκκλησία της Ελλάδος έχει υποχρέωση να αντικαταστήσει άμεσα τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ και να ορίσει άλλον Μητροπολίτη για να συμμετάσχει στην τελετή της αφής του Αγίου Φωτός στην Ιερουσαλήμ το προσεχές Πάσχα.
Αν η Εκκλησία της Ελλάδος δεν τροποποιήσει την απόφασή της για τον ορισμό άλλου εκπροσώπου της στην τελετή της αφής του Αγίου Φωτός, τότε το Κράτος του Ισραήλ, έχει υποχρέωση στην Μνήμη των Εβραίων του κόσμου και ιδίως των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και της υπόλοιπης Ελλάδος  να θεωρήσει τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ-Χρήστο Μεντζελόπουλο persona non grata.

08/02/17

Monday, February 06, 2017

ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΙΔΙΚΙΑΣ


ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
ΤΟΥ ΙΣΛΑΜΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ
ΝΟΜΙΚΟΣ
g_doudos@yahoo.com

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο έναν σύντομο ορισμό του περιεχομένου της αρνησιδικίας, βρήκα τον εξής, που τον θεωρώ εξαιρετικό και λακωνικό συνάμα: «Η άρνηση έκδοσης δικαστικής απόφασης ή η αδυναμία έκδοσής της λόγω εγγενών αδυναμιών του συστήματος απονομής δικαιοσύνης».
Η αρνησιδικία ενός δικαστή αποτελεί, ίσως το πλέον σοβαρό πειθαρχικό αδίκημα και νομίζω πως προκαλεί τις προϋποθέσεις να κατηγορηθεί ο δικαστής για κακοδικία. Αν η αρνησιδικία οφείλεται σε εγγενείς αδυναμίες ενός συστήματος απονομής της δικαιοσύνης, τότε καθίσταται εντελώς περιττό ένα τέτοιο σύστημα να υπάρχει και να βαραίνει τη ζωή των πολιτών, αφού είναι ανίκανο να προσφέρει την στοιχειώδη υπηρεσία ενός κράτους δικαίου: Την παροχή έννομης προστασίας στους πολίτες που την ζητούν, δηλαδή την προστασία του νόμου σε όσους την έχουν ανάγκη.
Το δίκαιο είναι μια σύμβαση που σηματοδοτεί ένα πολιτιστικό άλμα στην ιστορία του ανθρώπου. Γιατί από τότε που μπήκαν στην κοινοτική ζωή των ανθρώπων οι κανόνες δικαίου, οι νόμοι ή τα ρυθμιστικά έθιμα, η αυτοδικία, που ξεπερνούσε συνήθως το μέτρο και γινόταν αφορμή εκδήλωσης βαρβαρότητας ασύμμετρης, σε σχέση με την βλάβη που είχε προκαλέσει ο φταίχτης, πετάχτηκε στα σκουπίδια.
Στην Ελλάδα υπάρχει μια νομική ιδιομορφία. Εκτός από τα Δωδεκάνησα, σε όλη την άλλη επικράτεια και κυρίως στη Θράκη, οι βιοτικές σχέσεις των Ελλήνων Μουσουλμάνων, που σχετίζονται με γάμους και διαζύγια, με κληρονομιές, με επιμέλεια παιδιών χωρισμένων γονέων και με διατροφή, ρυθμίζονται από όσα προβλέπει το μουσουλμανικό δίκαιο, που προσδιορίζεται σαν ιερό, μιας και πηγάζει από το Κοράνιο και την προφορική ιερή παράδοση του Ισλάμ. Είναι γνωστό πως στις έδρες των τριών Μουφτειών του κράτους, Κομοτηνή, Ξάνθη και Διδυμότειχο λειτουργούν μουσουλμανικά ιεροδικεία και χρέη ιεροδίκη, αναγνωρισμένου από το ελληνικό κράτος, ασκεί ο Μουφτής.
Η υιοθέτηση του μουσουλμανικού νόμου από το ελληνικό νομικό σύστημα δεν οφείλεται στην Συνθήκη της Λωζάνης, όπως νομίζουν πολλοί. Πρόκειται για πιο παλιά κατάσταση, που ανατρέχει στο 1881, όταν στην Ελλάδα ενσωματώθηκε η Θεσσαλία και ζούσαν εκεί Οθωμανοί Μουσουλμάνοι που έγιναν Έλληνες υπήκοοι. Αργότερα, μετά το τέλος των βαλκανικών πολέμων, υπογράφεται η Σύμβαση  Ειρήνης μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας του 1913, που περιέχει προβλέψεις για τις ρυθμίσεις βιοτικών σχέσεων των Μουσουλμάνων που  έγιναν πολίτες της Ελλάδος. Μετά την υπογραφή της παραπάνω Σύμβασης Ειρήνης ψηφίστηκε ο νόμος 147/1914 που όρισε ότι, «τα του γάμου των εις το μουσουλμανικόν … θρήσκευμα ανηκόντων, ήτοι τ’ αφορώντα εις την νόμιμον σύστασιν και διάλυσιν του γάμου και τας συνεστώτος αυτού προσωπικάς σχέσεις των συζύγων και τα των συγγενικών δεσμών διέπονται υπό του ιερού αυτών νόμου και κρίνονται κατ' αυτόν. Ως προς τους Μουσουλμάνους ισχύουσι προσέτι οι περί αυτών ειδικοί όροι της μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας τελευταίας συνθήκης». Ο προηγούμενος νόμος, που ισχύει ως σήμερα, παρά την ισχύ του Αστικού Κώδικα εδώ και δεκαετίες, αντιμετώπισε με σεβασμό τους πολυπληθείς Μουσουλμάνους υπηκόους του ελληνικού βασιλείου, που εμπλούτισαν τον πληθυσμό της χώρας μετά την ενσωμάτωση της Μακεδονίας και της Ηπείρου, όπως αργότερα και της Δυτικής Θράκης.
Έτσι σήμερα, δύο Έλληνες Μουσουλμάνοι που επιλέγουν να παντρευτούν με θρησκευτικό γάμο κατά τους κανόνες της θρησκείας τους, από τον Μουφτή ή από ένα Ιμάμη, σε περίπτωση που ο γάμος τους δεν αντέχει στις δοκιμασίες και θελήσουν να πάρουν διαζύγιο, πρέπει να προσφύγουν στον Μουφτή ως δικαστή και κατ’ αρχήν, όχι στον πολιτικό δικαστή, που προσφεύγουν όλοι οι άλλοι Έλληνες πολίτες, χωρίς διάκριση θρησκεύματος.
Ο μουσουλμανικός γάμος είναι κυρίως μια νομική σύμβαση, γνωστός ως nikâh. Σημαντικό στοιχείο του παραδοσιακού γάμου αποτελεί  το γαμήλιο συμφωνητικό των υποψηφίων συζύγων (nafaka), που κατά κύριο λόγο προβλέπει την οικονομική αποζημίωση της συζύγου σε περίπτωση διαζυγίου που δεσμεύεται να καταβάλλει ο σύζυγος, γνωστή ως mehir στα τουρκικά. Πρόκειται συνήθως για χρηματικό ποσό που υπολογίζεται σε χρυσό. Η μη καταβολή του mehir καθιστά αδύνατο το διαζύγιο για τον άνδρα, εκτός και αν το επιδιώκει η γυναίκα, οπότε χάνει την αξίωσή της για το mehir….
Ας υποθέσουμε ότι συμβαίνουν τα εξής περιστατικά. Σ’ ένα γάμο, η σύζυγος εγκαταλείπει την οικογένεια, σύζυγο και ίσως  ένα ή περισσότερα παιδιά και εγκαθίσταται είτε στο πατρικό σπίτι της ή κάπου αλλού. Μάλιστα, έχει προηγηθεί άτακτη γενικά συμπεριφορά της συζύγου και πλήρης αδιαφορία της για τον σύζυγο, τα παιδιά και τα ζητήματα της οικογένειας. Με άλλα λόγια, υπεύθυνη για την διάλυση του γάμου είναι μόνον η σύζυγος. Ίσως, λόγω συναίσθησης των προσωπικών ευθυνών της, η σύζυγος, ενώ έχει εγκαταλείψει τον σύζυγο και την οικογένεια δεν επιδιώκει νομικά, σύμφωνα με τους όρους της ισλαμικής νομοθεσίας να πάρει διαζύγιο. Τα χρόνια περνούν. Το ζευγάρι ζει σε μια μακροχρόνια διάσταση, τα παιδιά μεγαλώνουν με τον πατέρα και με την φροντίδα ίσως κάποιας γιαγιάς, πάντως στερημένα της μητρικής φροντίδας και τρυφερότητας. Έρχεται η κρίση στην Ελλάδα, που πλήττει τους πάντες και ο σύζυγος, μένει άνεργος και ουσιαστικά συντηρείται από τους γονείς και την απασχόλησή του στα πατρικά χωραφάκια, που δεν προσφέρουν άξιο λόγο εισόδημα. Κοντεύει μια δεκαετία και ο σύζυγος, σκέφτεται πως οφείλει να κάνει τη ζωή του, για τον εαυτό του αλλά και για τα παιδιά, που είναι ακόμα μαθητές, στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Έρχεται σε επαφή με τον Μουφτή, υπό την ιδιότητα του ιεροδίκη. Εκθέτει με σχετική αίτηση την επιθυμία λύσης του γάμου, αλλά και ταυτόχρονης αποδέσμευσής του από την καταβολή του mehir, για δυο λόγους. Ο πρώτος και μάλλον πιο σοβαρός, ότι ο γάμος, με αποκλειστική ευθύνη της συζύγου έχει διαλυθεί, μετά την μακρόχρονη εγκατάλειψη της συζυγικής στέγης, του συζύγου και των παιδιών. Ο δεύτερος, επίσης σημαντικός, ότι λόγω των εξαιρετικών συνθηκών που επικρατούν στην Ελλάδα της κρίσης και στην ανεργία που έχει πλήξει τον σύζυγο, χωρίς να φαίνονται αισιόδοξες προοπτικές να βρει δουλειά με σοβαρό εισόδημα στο εγγύς μέλλον, τον οδηγούν σε πλήρη αδυναμία, τουλάχιστον την στιγμή που καταθέτει την αίτηση προς τον Μουφτή για λύση του νεκρού προ πολλού γάμου, να πληρώσει την γαμήλια αποζημίωση προς την υπαίτια σύζυγο.
Ο Μουφτής ως ιεροδίκης προσπαθεί να βρει συμβιβαστική διέξοδο, αναγνωρίζοντας πως ο ανυπαίτιος σύζυγος δικαιολογημένα επιδιώκει να μπει και η ταφόπλακα στο νεκρό γάμο του με την σύζυγό του. Ο συμβιβασμός που επιδιώκεται έχει οικονομικό άντικρυσμα, στο οποίο όμως ο σύζυγος αδυνατεί να ανταποκριθεί, ενόψει και των υποχρεώσεων ως προς την διατροφή των παιδιών, με την πιο πλατειά έννοια της λέξης, τις οποίες μόνος έχει αναλάβει εδώ και χρόνια.
Στο τέλος, απόφαση διαζυγίου δεν εκδίδεται και η αίτηση του συζύγου για την λύση του γάμου απορρίπτεται. Μόνος λόγος απόρριψης της αιτήσεως είναι η αδυναμία του συζύγου να καταβάλλει, έστω μειωμένο το mehir στη σύζυγο. Η όλη εξέλιξη αναμφίβολα ευνοεί την σύζυγο που έχει διορίσει και πληρεξούσιο δικηγόρο για να παρακολουθεί την εξέλιξη της διαδικασίας. Το αδιέξοδο εδραιώνεται για άλλη μια φορά, λύση σε ένα ζωτικό πρόβλημα δεν βρίσκεται. Η αιτία είναι ότι ο ιεροδίκης επιμένει να τηρηθεί η υποχρέωση του συζύγου καταβολής της γαμήλιας αποζημίωσης λόγω διαζυγίου προς την σύζυγο, έστω και αν η ίδια αποκλειστικά προκάλεσε την διάλυση του γάμου, έστω και αν η ίδια εγκατέλειψε την οικογενειακή εστία, τον σύζυγό της, αλλά και τα παιδιά της. Έστω και αν έγιναν γνωστά στον δικαστή του ιερού νόμου τα περιστατικά, που αποδείκνυαν μια απαράδεκτη συμπεριφορά εκ μέρους της συζύγου, που προκάλεσε τον κλυδωνισμό της έγγαμης σχέσης και την εν τέλει κατάρρευσή της.
Εμφανίζεται μια κλασική περίπτωση αρνησιδικίας, λόγω ανεπάρκειας εκ πρώτης όψεως, του συστήματος απονομής δικαίου, σύμφωνα με την Σαρία, αφού εμφανίζει εγγενή αδυναμία να ρυθμίσει ικανοποιητικά, σύμφωνα με ό,τι θεωρείται δίκαιο στη συνείδηση του μέσου ανθρώπου, μια βιοτική σχέση, που μπορεί να μην εμφανίζεται συχνά στο Ιεροδικείο, αλλά πάντως, σύμφωνα με την υπόθεσή μας έχει εμφανιστεί.
Επιτρέψτε μου να κάνω μια διευκρίνιση: Η δικαστική αντιδικία είναι υποθετική ως προς τα περιστατικά που την συνθέτουν και κάθε ομοιότητα με υπαρκτή όμοια υπόθεση είναι τυχαία….
Γενικά, αμφισβητείται έντονα, τόσο η δικαστική δικαιοδοσία του Μουφτή, όσο και η συνεχιζόμενη φιλοξενία του ιερού μουσουλμανικού νόμου (Σαρία) εντός των κόλπων του ελληνικού συστήματος δικαίου, ως προς τις υποθέσεις που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Όταν ένα σύστημα απονομής της δικαιοσύνης σηκώνει τα χέρια μπροστά σε δύσκολες, έστω περιστασιακά, υποθέσεις και ανέχεται να διαιωνίζονται καταστάσεις που προκαλούν αδιέξοδα στους ανθρώπους, τότε, αυτό το σύστημα χάνει την αξιοπιστία του και δεν είναι πλέον λειτουργικό, αφού υπάρχει μόνον ως απολίθωμα, που αναμασά ερμηνείες νόμου που βασίζονται στο «ιερό» παρελθόν, αλλά δεν σέβονται το παρόν και τους ανθρώπους που ζουν σήμερα και όχι χθες…. 
Σε κοινωνίες όπου είναι αισθητή η νεοτερικότητα και οι δεσμοί με παραδοσιακές αξίες, που συνήθως εμπνέονται από την θρησκεία και τα έθιμά της, γίνονται όλο και πιο χαλαροί. Ο λόγος είναι αυτονόητος και απλούστατος. Συνήθως η θρησκεία και τα έθιμα που εμπνέει συνδέονται με έναν συντηρητισμό, που αποδεικνύεται ασύμβατος προς την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα. Οπότε η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη ανάμεσα σε έναν «ιερό νόμο» και στα θρησκευτικά δικαστήρια που καλούνται να τον εφαρμόσουν και στις βιοτικές ανάγκες που πρέπει να επιλυθούν, από ένα σύστημα απονομής της δικαιοσύνης. Η Ελλάδα, όπου λειτουργούν μουσουλμανικά ιεροδικεία εφαρμόζοντας σε συγκεκριμένες υποθέσεις οικογενειακής και κληρονομικής φύσης τις ρυθμίσεις της Σαρία, σύμφωνα με τις επιλογές της ερμηνευτικής σχολής σκέψης (madhhab) Χανεφί ως προς την ερμηνεία των κανόνων δικαίου της Σαρία, δεν αποτελεί μοναδικό φαινόμενο. Στο Κράτος του Ισραήλ οι οικογενειακές υποθέσεις των Ισραηλινών πολιτών είναι αρμοδιότητα των θρησκευτικών δικαστηρίων κάθε επί μέρους Κοινότητας. Για τους Εβραίους αρμόδια για τα διαζύγια είναι τα ιουδαϊκά Μπετ Ντιν, για τους Μουσουλμάνους τα ιεροδικεία και για τους Χριστιανούς τα εκκλησιαστικά δικαστήρια. Οι τακτικοί δικαστές του κράτους δεν έχουν δικαιοδοσία να ασχοληθούν με οικογενειακές υποθέσεις. Στην ομόσπονδη πολιτεία Κεμπέκ του Καναδά υπάρχουν νόμιμα μουσουλμανικά ιεροδικεία, αλλά οι αποφάσεις τους μπορεί να αμφισβητηθούν σε δεύτερο βαθμό από τα τακτικά εφετεία. Επίσης στη Μεγάλη Βρετανία, οι Βρετανοί Μουσουλμάνοι, εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες του νόμου περί Διαιτησίας, έχουν δημιουργήσει πολλά μουσουλμανικά ιεροδικεία, που λειτουργούν με την αναγνώριση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας.
Στο Ισραήλ η λειτουργία των θρησκευτικών δικαστηρίων γενικά αμφισβητείται έντονα, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία τα μουσουλμανικά ιεροδικεία συχνά, αντί να επιλύουν προβλήματα, δημιουργούν και άλλα, γιατί οι ιεροδίκες είναι κατά κανόνα ακραίοι συντηρητικοί ως φανατικοί θρησκευόμενοι, που εφαρμόζουν παρωχημένες φόρμες ερμηνείας, πέρα ως πέρα ασύμβατες προς τα δεδομένα και τις απαιτήσεις της βρετανικής κοινωνίας.
Το πρόβλημα με τα θρησκευτικά δικαστήρια είναι ότι καλούνται να εφαρμόσουν, για την λύση ανθρώπινων προβλημάτων και συγκρούσεων, ένα σύστημα δικαίου που πιστεύεται ότι έχει θεία προέλευση. Τουλάχιστον αυτό ισχύει για το ιουδαϊκό δίκαιο της Χαλακά (Ηalakha), όπως και για το σύστημα δικαίου της Σαρία, που αποτελεί την ερμηνεία του ιερού ισλαμικού νόμου. Όσον αφορά τα εκκλησιαστικά δικαστήρια, η νομοθεσία που καλούνται να εφαρμόσουν, ναι μεν δεν πιστεύεται ότι έχει άμεσα θεία προέλευση, αλλά αποτελεί μια σύνθεση κανόνων, που διατυπώθηκαν υπό θεία καθοδήγηση ή έμπνευση των πατέρων της εκκλησίας, γι’ αυτό και λέγονται «ιεροί κανόνες».   Σε πολλές περιπτώσεις, η πεποίθηση ως προς την ιερότητα των κανόνων που εφαρμόζουν τα θρησκευτικά δικαστήρια και η κατά κανόνα ακραία συντηρητικότητα των ‘ιεροδικών’, καθιστά τα θρησκευτικά δικαστήρια ένα κρεβάτι του Προκρούστη. Ο ιερός νόμος υπάρχει ανεξάρτητα από τον άνθρωπο και την κοινότητα των πιστών, που οφείλουν να αποδεχθούν τις «θείας προέλευσης» ρυθμίσεις, ακόμα και αν είναι αντίθετες προς την κοινή λογική, προς τα δεδομένα και τις ανάγκες των ανθρώπων  και παραπέμπουν σε ρυθμιστικά πρότυπα εποχών που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Χάριν της ερμηνείας της Σαρία και στα πλαίσια της επιστήμης του Φικχ, όπως λέγεται η ερμηνευτική διαδικασία, που καλείται να εφαρμόσει ο Σουννίτης Μουσουλμάνος ιεροδίκης (καδής), που στην ελληνική περίπτωση ο Μουφτής ασκεί τα καθήκοντα δικαστή, έχουν αναπτυχθεί πολλές μέθοδοι. Μία απ’ αυτές είναι η ιζτιχάντ (ijtihad), που λειτουργεί παράλληλα με τις άλλες μεθόδους. Η ιζτιχάντ παρέχει στο δικαστή την ευχέρεια χρήσης της δημιουργικής σκέψης του δικαστή ή του νομοδιδάσκαλου,  τόσο για την απονομή του  δικαίου ή όσο και για την έγκυρη γνωμοδότηση επί γενικών ή εξατομικευμένων νομικών διλημμάτων και για την εν γένει προαγωγή του δικαίου, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των συνθηκών. Μάλιστα η ιζτιχάντ νομίζω ορθά, έχει χαρακτηρισθεί ως ο Μουσουλμανικός Διαφωτισμός, όχι αποκλειστικά για την ερμηνεία του ισλαμικού ιερού νόμου, αλλά και για την προσέγγιση όλων των ζητημάτων που απασχολούν τον άνθρωπο. Από τον καιρό των Αβασιδών (8ος αιώνας), επειδή θεωρήθηκε η ιζτιχάντ επικίνδυνη για την εξουσία, διακηρύχθηκε το δόγμα, ότι οι πύλες της ιζτιχάντ έχουν κλείσει, κάτι που επικρατεί ακόμα στο σουννιτικό Ισλάμ, αν και πάρα πολλοί Μουσουλμάνοι διανοούμενοι εκφράζουν ζωηρές αμφισβητήσεις και τάσσονται υπέρ της πλήρους επαναφοράς της. Οι Μουσουλμάνοι που ακολουθούν την σχολή Χανεφί, είναι οι μόνοι από τους Σουννίτες που χρησιμοποιούν την ιζτιχάντ, αν και ομολογουμένως με διστακτικότητα.

Πρέπει να ειπωθεί με επίταση, ότι ο ισλαμικός νόμος, μπορεί να συνεχίσει να ρυθμίζει την ζωή και τις βιοτικές σχέσεις Μουσουλμάνων που ζουν σε κοινωνίες κυρίως δυτικών χωρών ή τέλος πάντων σε κοινωνίες που έχουν δεχθεί τις καταλυτικές επιρροές της νεοτερικότητας, μόνον εφόσον καθιερώσει, εκτεταμένη χρήση της ιζτιχάντ, παράλληλα με τις ερμηνευτικές μεθόδους της ιτζμά, που υποδηλώνει την ομοφωνία γνώμης, ως προς την επίλυση μιας διαφοράς, σύμφωνα με όμοιες ρυθμίσεις του παρελθόντος και  κιγιάς, που σημαίνει αναλογική εφαρμογή ρυθμίσεων, κατά το προηγούμενο παρόμοιων υποθέσεων.
Η ευθύνη για την ορθή, σύμφωνα με τις σύγχρονες συνθήκες και απαιτήσεις, εφαρμογής κανόνων της Σαρία στις οικογενειακές υποθέσεις και ιδίως σε διαζύγια και απόδοση της γαμήλιας αποζημίωσης προς την γυναίκα (mehir), ανήκει εξ ολοκλήρου στον ιεροδίκη. Δεν αρκεί ο Μουσουλμάνος ιεροδίκης να έχει επαρκή γνώση του ιερού νόμου, του Κορανίου και της Σούννα (παράδοσης του Προφήτη), για να σταθεί στο ύψος του, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του λειτουργήματος που ασκεί, οφείλει να έχει εποπτεία της κοινωνικής πραγματικότητας χωρίς παρωπίδες και να είναι προικισμένος με το αναγκαίο αισθητήριο όσον αφορά τις ανάγκες των ανθρώπων που προσφεύγουν ενώπιόν του για να βρουν το δίκαιό τους, ζητώντας ισόρροπη ικανοποίηση των βιοτικών σχέσεων που έχουν καταρρακωθεί. Αν στον ιεροδίκη υπάρχουν τα προηγούμενα προσόντα, τότε θα έχει την αρετή της τόλμης να εφαρμόσει την ιζτιχάντ και να αποδώσει δίκαιο, που δεν θα είναι αναχρονιστικό, ούτε θα καταφύγει στην αρνησιδικία, από φόβο μήπως και παραβεί κανόνες, που τέλος πάντων, υπάρχουν για να εξυπηρετούν τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι για τον αντίθετο λόγο.

Οφείλω να κάνω μια δήλωση. Δεν είμαι από εκείνους που επιδιώκουν να θέσουν στο μουσείο των άχρηστων στοιχείων πολιτισμού τον «ιερό νόμο» των Μουσουλμάνων, τουλάχιστον όπως επί τόσα χρόνια εφαρμόζεται στην Ελλάδα, ούτε θέλω να αφαιρεθούν οι δικαστικές δικαιοδοσίες του Μουφτή ως ιεροδίκη. Αλλά, κατά την ταπεινή γνώμη μου, που στηρίζεται πρώτιστα στην κοινή λογική και στην αίσθηση της κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας, που αφορά και τους Μουσουλμάνους που είναι κομμάτι του ελληνικού λαού, αν η εφαρμογή του ιερού νόμου από τους Μουφτήδες, είναι εγκλωβισμένη σε παρωχημένες και αντιδραστικές ερμηνευτικές προσλήψεις, αν στέκεται φοβισμένη μπροστά στους δρόμους λύσεων που μπορεί να ανοίξει η υιοθέτηση της ιζτιχάντ, τότε ένα είναι βέβαιο: Ο ιερός νόμος θα απαξιωθεί, αφού δεν θα επιλύει δύσκολες καταστάσεις και η όλη διαδικασία απονομής δικαίου από τους Μουφτήδες για τους Έλληνες Μουσουλμάνους, θα αναπαράγει συχνά πυκνά το αδιέξοδο της αρνησιδικίας….

©ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

06/02/17

Thursday, February 02, 2017

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΤΕΡΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΗΘΟΥΣ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ




Εκτός από ελάχιστες λαμπρές εξαιρέσεις, που όπως πάντοτε συμβαίνει, επιβεβαιώνουν τον αρνητικό κανόνα, μεταξύ των μειονοτικών Ελλήνων και Ελληνίδων πολιτών που ζουν στην Θράκη, υπάρχει μια εξαιρετικά χαλαρή άποψη για το τί περιέχει το πολιτικό ήθος, ενός δημοκρατικού και σκεπτόμενου ανθρώπου. Ο εγκλωβισμός πολλών Μουσουλμάνων της Μειονότητας, ανεξαρτήτως εθνοφυλετικής καταγωγής ή ακόμα και εθνοτικής ταυτότητας, στον μύθο μιας «Μητέρας Πατρίδας», που εκτείνεται πέραν του Έβρου και βρέχεται από την άλλη πλευρά του Αιγαίου, έχει ως συνέπεια και την ασυνείδητη, πολύ συχνά, περιδίνησή τους στα αδιέξοδα που δημιουργεί ο τουρκικός εθνικισμός.
Η Τουρκία υπό το καθεστώς Ερτογάν, δυστυχώς διολισθαίνει συνεχώς, όλο και περισσότερο, σε μια αναίρεση του δημοκρατικού κράτους και σε μια επικίνδυνη, για τον τουρκικό λαό, σύζευξη Ισλαμισμού και ακραίου τουρκικού εθνικισμού. Το συνταγματικό πλαίσιο της Τουρκικής Δημοκρατίας είναι υπό καθαίρεση, ιδίως μετά τη σπουδή να μετατραπεί το κράτος σε προεδρική δημοκρατία, όπως σκοπεύει εδώ και καιρό ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερτογάν. Το κράτος δικαίου στην Τουρκία έχει καταργηθεί, με ό,τι τούτο συνεπάγεται κυρίως για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι η ελευθερία της έκφρασης γενικά και η ελευθερία του τύπου ειδικότερα.
Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εκ μέρους στρατιωτικών το περασμένο καλοκαίρι, οι διωγμοί που έχει εξαπολύσει το καθεστώς Ερτογάν, είναι πρωτοφανείς. Στην πυραμίδα του κακού για το καθεστώς του Τούρκου Προέδρου, βρίσκεται ο Μ. Φετουλλάχ Γκιουλέν, στον οποίο αποδίδεται η σύλληψη και η πραγμάτωση του πραξικοπήματος που απέτυχε τελικά. Ο Γκιουλέν έχει αναδειχθεί σε έναν βολικό αποδιοπομπαίο τράγο, που του φορτώνουν όλα τα αρνητικά που υπάρχουν στην Τουρκία. Και μαζί με τον Γκιουλέν, που η κίνηση που έστησε ονομάσθηκε, συνθηματικά θα έλεγε κάποιος, FETÖ (αρτικόλεξο της τουρκικής φράσης ‘Fethullahçı Terör Örgütü’, που σημαίνει ‘τρομοκρατική οργάνωση των οπαδών του Φετουλλάχ’), πλήττονται πλέον άνθρωποι, που τους αποδίδεται η ιδιότητα τους στελέχους ή του οπαδού της Hizmet, όπως αυτοαποκαλούνταν η οργάνωση ή το δίκτυο Γκιουλέν, ακόμα και αν τούτο δεν έχει έρεισμα στην πραγματικότητα.
Το ζήτημα είναι, ότι μεταξύ των μελών της Μειονότητας της Θράκης, ακόμα και άνθρωποι με πολιτική δραστηριότητα υπέρ δημοκρατικών παρατάξεων, ακόμα και με ‘άρωμα σοσιαλισμού’ ή ‘αριστεράς’, έντονη στο παρελθόν, αλλά και στο παρόν, εμφανίζονται ως υπερασπιστές του καθεστώτος Ερτογάν στην Τουρκία και σιωπούν μπροστά σε όσα συμβαίνουν στη γειτονική χώρα εις βάρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των πολιτικών ελευθεριών, των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και της καταστροφής κάθε έννοιας κράτους δικαίου.
Το Γενικό Προξενείο της Τουρκίας στην Κομοτηνή, είναι γνωστό εδώ και χρόνια, ότι παραβιάζει στο σύνολό της την διεθνή νομοθεσία για τις προξενικές αρχές που εδρεύουν σε μια ξένη χώρα. Είναι επίσης γνωστό, πως εμφανίζεται σαν κύρια αποστολή του Προξενείου η απόλυτη χειραγώγηση των Ελλήνων και Ελληνίδων που είναι μέλη της Μουσουλμανικής Μειονότητας, ανεξαρτήτως εθνοτικής καταγωγής ή συνείδησης. Υπάρχουν πλέον αδιάψευστα στοιχεία, ότι το Γενικό Προξενείο της Κομοτηνής, μέσω των στελεχών της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας που απασχολούνται σ’ αυτό, με διπλωματική κάλυψη, ασκεί πιέσεις εντός των κύκλων της Μειονότητας, διασπείροντας φόβο ή εξαγοράζοντας συνειδήσεις ή εισηγούμενο στο τουρκικό κράτος την λήψη μέτρων εις βάρος Ελλήνων πολιτών που είναι μειονοτικοί, προκειμένου να αναγκασθούν να σιωπήσουν ή να πειθαρχήσουν προς τις εντολές  του.

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

02/02/17

Η αφορμή για το παραπάνω σημείωμά μου υπήρξε η δημοσίευση στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ του εξής δημοσιεύματος: http://www.kathimerini.gr/894268/article/epikairothta/ellada/kynhgi-dhmosiografwn-sth-8rakh-ws-gkioylenistwn (Κυνήγι δημοσιογράφων στη Θράκη ως γκιουλενιστών).

Thursday, January 26, 2017

Άγιοι Νεομάρτυρες του Ναζιστικού Ολοκληρωτισμού κατά του Αντισημιτισμού






Στην Ορθόδοξη Εκκλησία τιμάται η μνήμη  τεσσάρων Χριστιανών Νεομαρτύρων (20 Ιουλίου), που θανατώθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί γιατί αντιστάθηκαν στο ναζιστικό ολοκληρωτισμό και συνέβαλλαν στη διάσωση Εβραίων από τους Γερμανούς Ναζί και τους Γάλλους συνεργάτες τους της κυβέρνησης Βισύ, στο Παρίσι.
Πρόκειται για την αγία Μητέρα Μαρία Σκομπτσόβα, τον άγιο Πρεσβύτερο Δημήτριο Κλεπινίν, τον άγιο Γιούρι Σκομπτσόβ, γιο κατά σάρκα της αγίας Μητέρας Μαρίας και τον άγιο  Ίλια Φονταμίνσκι.

Η αγία Μητέρα Μαρία Σκομπτσόβα θανατώθηκε στο στρατόπεδο Ravensbrück, πολύ λίγο πριν καταληφθεί από τους συμμάχους. Στην τελευταία «διαλογή» των κρατούμενων γυναικών που θα οδηγούνταν στο θάνατο, η Αγία δεν είχε επιλεγεί. Πήρε όμως τη θέση, μετά τη «διαλογή», μιας μελλοθάνατης μητέρας που την αντικατέστησε εκουσίως.

Ο άγιος Πρεσβύτερος Δημήτριος Κλεπινίν, με βοηθό του τον άγιο Γιούρι Σκομπτσόβ, που ετοιμαζόταν να δεχθεί την ιεροσύνη, διακονούσε στο μοναστικό ενδιαίτημα της αγίας Μαρίας στην οδό Λουρμέλ ως εφημέριος. Είχε εφοδιάσει πολλούς Εβραίους με πιστοποιητικά βαπτίσεως για να σωθούν και είχε προσφέρει μαζί με την Μητέρα Μαρία καταφύγιο σε Εβραίους για να γλυτώσουν από την καταδίωξη. Όταν τον συνέλαβαν και τον ανέκριναν στη Γκεστάπο, ζητώντας του να αποκαλύψει τους Εβραίους που έκρυβε σε κρησφύγετα, ο πατέρας Δημήτριος, αντί άλλης απαντήσεως, αποκάλυψε τον σταυρό που φορούσε, με ανάγλυφο τον Σταυρωμένο Ιησού  και τους έδειξε τον Εβραίο που ζητούσαν…. Μετά απ’ αυτό το περιστατικό μαρτυρίας και θάρρους η πορεία του Ιερέα προς τον θάνατο, είχε αποφασισθεί… Κατέληξε στο στρατόπεδο Mittelbau-Dora, όπου μαζί με τον άγιο Γιούρι οδηγήθηκαν στο θάνατο.

Ο άγιος Γιούρι Σκομπτσόβ, είχε χειροτονηθεί υποδιάκονος. Στο σπίτι της οδού Λουρμέλ, που ήταν ξενώνας και μοναστήρι συνάμα, πρόσφερε το σχετικά ασφαλές δωμάτιό του σε μια φίλη του Εβραία, θεωρώντας την πράξη του απλή και φυσιολογική. Κάποια στιγμή ο άγιος Γιούρι είχε πει: «Δεν υπάρχει εβραϊκό πρόβλημα, υπάρχει όμως ένα χριστιανικό πρόβλημα. Αν ήμασταν αληθινοί Χριστιανοί, θα έπρεπε όλοι να φορέσουμε το κίτρινο αστέρι. Έχει έρθει η ώρα της ομολογίας. Οι περισσότεροι πέφτουν σε πειρασμό, αλλά ο Σωτήρας είπε, «δεν πρέπει να φοβόμαστε, το μικρό ποίμνιο». 

Ο άγιος  Ίλια Φονταμίνσκι ήταν Εβραίος από την Ρωσία. Είχε την ευκαιρία νασπουδάσει Φιλοσοφία στα πανεπιστήμια του Βερολίνου και της Χαϊδελβέργης. Το 1902 επιστρέφοντας στη Ρωσία από την Γερμανία τον συνέλαβαν στα σύνορα για μεταφορά παράνομης φιλολογίας. Το 1905 έγινε μέλος της Επιτροπής Μόσχας του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος της Ρωσίας και τον Απρίλιο του 1917 ήταν Επίτροπος της Προσωρινής Κυβέρνησης Κερένσκι, που ήταν  αντίθετη στους Μπολσεβίκους. Το 1919 μετανάστευσε στη Γαλλία και ασχολήθηκε στο Παρίσι με τις εκδόσεις σειράς θρησκευτικών και φιλοσοφικών περιοδικών.
Υπήρξε φίλος και συνεργάτης της αγίας Μητέρας Μαρίας και παρά το γεγονός ότι επί χρόνια ήταν κατηχούμενος δίσταζε να βαπτισθεί. Ο συγγραφέας Hackel αναφέρει ότι δεν βαπτιζόταν θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο και ότι επηρεαζόταν από την σύζυγό του, μια αβάπτιστη Χριστιανή που είχε πεθάνει το 1935. Ο κοινός φίλος του αγίου Ίλια και της αγίας Μαρίας Fedor Pianov, παρατήρησε πως «είναι δύσκολο να πούμε ποιος από τους δύο είχε ασκήσει την μεγαλύτερη επιρροή, η Μητέρα Μαρία στον Ίλια ή ο Ίλια στην Μητέρα Μαρία»

Ο άγιος Ίλια Φονταμίνσκι, μετά τη σύλληψή του από τους Ναζί, βαφτίστηκε και έλαβε το χρίσμα στο αυτοσχέδιο Ορθόδοξο παρεκκλήσι του στρατοπέδου συγκέντρωσης της Compiegne (Γαλλία). Μετά την βάπτισή του είχε γράψει σε ένα φίλο, ότι ήταν «έτοιμος για οτιδήποτε, για τη ζωή ή τον θάνατο».
Ο Ίλια Φονταμίνσκι έπασχε από γαστρικό έλκος και μετά τη θεραπεία του, είχε τη δυνατότητα να διαφύγει από την υπό γερμανική κατοχή ζώνη της Γαλλίας και από εκεί να μεταναστεύσει προς τις ΗΠΑ. αλλά αποφάσισε να μοιραστεί την μοίρα εκείνων, που δεν είχαν τέτοια ευκαιρία, των Εβραίων « κατά σάρκα συγγενών του».

Ο θεολόγος Γκεόργκι Fedotov έχει γράψει για τον άγιο  Ίλια: «Τις τελευταίες ημέρες του, επιθυμούσε να ζήσει με τους Χριστιανούς και να πεθάνει με τους Εβραίους».

Όταν η Μητέρα Μαρία διάβαζε την τελευταία επιστολή του Ίλια, κλαίγοντας είπε: «Ξεπερνά τη ζύμη που γίνονται οι άγιοι…».
Εντέλει στάλθηκε ο άγιος Ίλια Φονταμίνσκι στο Άουσβιτς, όπου και πέθανε στις 19 Νοεμβρίου του 1942.



Το Ίδρυμα Γιαντ Βασέμ έχει αναγνωρίσει την αγία Μητέρα Μαρία Σκομπτσόβα και τον άγιο Πρεσβύτερο Δημήτριο Κλεπινίν ως Δικαίους των Εθνών…  

Tuesday, January 24, 2017

ΔΥΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΥ


ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΒΙΤΣ ΓΚΛΑΓΚΟΛΕΦ ΚΑΙ ΑΛΕΞΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΒΙΤΣ ΓΚΛΑΓΚΟΛΕΦ

    Η Ορθόδοξη Εκκλησία συντηρεί και ανέχεται, δυστυχώς, μέσα στη διαδρομή των αιώνων, μια αντισημιτική στάση. Η οποία είναι αδύνατο να συμβιβασθεί με το Ευαγγέλιο του Χριστού. Τον Αντισημιτισμό στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας τον συναντούμε στη Ρωσία, αλλά και στην Ελλάδα, στη Ρουμανία, αλλά και σε άλλες χώρες με χριστιανικό ορθόδοξο πληθυσμό. Δεν επρόκειτο για την στάση  μεμονωμένων κληρικών, ήταν μια επίσημη θέση στην θεσμική Εκκλησία, την οποία υποστήριζαν Άγιοι, είτε των μέσων χρόνων, είτε και αργότερα, κατά την οθωμανική περίοδο. Την περιέλαβαν στη νομοθεσία τους αυτοκράτορες της Κωνσταντινουπόλεως, ενώ υιοθέτησαν αντισημιτικές πρακτικές Ρώσοι τσάροι. Δεν ήταν μόνον η εξουσία που, κοσμική και εκκλησιαστική, που ήταν αντισημιτική, αλλά ο Αντισημιτισμός είχε εξαπλωθεί τα νεότερα στον όχλο του «ευσεβούς λαού» του Κιέβου, της Κέρκυρας, της Ρόδου, της Ζακύνθου, της Θεσσαλονίκης…. Φανατικοί ρακένδυτοι μοναχοί έκαναν αντισημιτικά κηρύγματα εντός εκκλησιών, εκσφενδονίζοντας προς τον αμαθή λαό κατάρες και αβάσιμες, αλλά βδελυρές συκοφαντίες κατά των Εβραίων. Εξαιτίας αυτού του Αντισημιτισμού που ήταν λαϊκό κήρυγμα από παπάδες, δεσποτάδες και άλλους «ευσεβείς» Ορθοδόξους Χριστιανούς οργανώθηκαν τα φοβερά πογκρόμ κατά των Εβραίων της τσαρικής Ρωσίας. Οι ύμνοι σε ακολουθίες, κυρίως της Μεγάλης Πέμπτης, που προσδίδουν ποικίλα επίθετα και επιθετικούς προσδιορισμούς κατά των κατά σάρκα αδελφών του Ιησού Χριστού και της Παναγίας Μητέρας Του, έχουν οικοδομήσει μέσα στο διάβα του χρόνου, ένα υπόστρωμα στο υποσυνείδητο Ορθοδόξων Χριστιανών, που πιστεύουν, ενάντια στα στοιχεία της ιστορίας και σε αντίθεση με τις ευαγγελικές διηγήσεις, ότι ο Λαός Ισραήλ, από την εποχή του Χριστού και ως την συντέλεια των αιώνων, είναι «θεοκτόνων εσμός». Σ’ αυτό το αντισημιτικό περιβάλλον η Οχράνα (Υπηρεσία για την προστασία της Δημόσιας Ασφάλειας και Τάξης, σώμα μυστικής αστυνομίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, που αποκαλούνταν  Οχράνα) χάλκευσε τα περιβόητα ‘Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών’, που και στον τόπο μας, έχουν εκδοθεί επανειλημμένα και έχουν υποστηριχθεί από χριστιανικούς κύκλους. Με την επίσημη ανοχή και την υπόγεια υποστήριξη του τσαρικού κράτους δημιουργήθηκαν από φανατικούς Ορθοδόξους, όπως οι ‘Μαύρες Εκατονταρχίες’. Στη Ρουμανία εμφανίζονται η ‘Λεγεώνα του Αρχάγγελου Μιχαήλ’ που σε λίγο ιδρύει την μαχητική ‘Σιδηρά Φρουρά’. Πάντοτε όμως εμφανίζονται οι πραγματικοί Άγιοι, για να ορθώσουν το ανάστημά τους στην αντιχριστιανική παράκρουση.

    Μιλούμε για δυο έγγαμους παπάδες, πατέρα και γιο, γονείς τριών παιδιών ο καθένας τους και προπάντων με άξιες παπαδιές. Πρόκειται για τους μακαριστούς πατέρες Αλέξανδρο και ο Αλέξιο Γκλαγκόλεφ.

    Ο πατέρας Αλέξανδρος Αλεξάντροβιτς Γκλαγκόλεφ έγινε ιδιαίτερα γνωστός στη Δύση, όταν υπερασπίστηκε τον  Εβραίο Menahem Mendel Beilis, που συκοφαντήθηκε ότι δολοφόνησε στο Κίεβο στις 12 Μαρτίου του 1911 (κατά το παλιό ημερολόγιο) ένα μικρό χριστιανόπουλο, τον Andrey Yushchinsky, για να του πιεί το αίμα κατά το ιουδαϊκό Πάσχα (Πασοβέρ), που τότε ήταν στις 30 Μαρτίου 1911! Η δίκη είχε διαρκέσει από τις 25 Σεπτεμβρίου ως τις 28 Οκτωβρίου του 2013. Η κατηγορία κατά του Beilis, ότι δήθεν δολοφόνησε τελετουργικά ένα μικρό παιδί χριστιανικής οικογένειας, για να πιει το αίμα του κατά το ιουδαϊκό Πάσχα, υπήρξε επί αιώνες, μια συκοφαντία κατά των Εβραίων εκ μέρους των Χριστιανών, πολύ διαδεδομένη. Την συκοφαντία αυτή την διακινούσαν μοναχοί και κληρικοί της Ορθόδοξης Εκκλησίας, συστηματικά και εντελώς αδιάντροπα. Ένας από τους ανθρώπους που υποστήριζε αυτή την συκοφαντία στα κηρύγματά του ήταν ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Αρκούμαι να αναφέρω ένα μόνον απόσπασμα από την Δ΄ Διδαχή του αγίου Κοσμά του Αιτωλού: «Ακούετε κακίαν των Εβραίων και του διαβόλου; Καθώς γεννηθή το Εβραιόπαιδον, αντί να το μαθαίνουν να προσκυνή τον Θεόν, οι Εβραίοι, παρακινούμενοι από τον πατέρα των τον διάβολον, ευθύς οπού γεννηθή, το μαθαίνουν να βλασφημά και να αναθεματίζη τον Χριστόν μας και την Παναγίαν μας• και εξοδεύουν πενήντα, εκατόν πουγγία να εύρουν κανένα χριστιανόπουλο να το σφάξουν, να πάρουν το αίμα του, και με εκείνο κοινωνούν».
    Ο αρχιτέκτονας της κατηγορίας κατά του Menahem Mendel Beilis ήταν ένα πρόσωπο μεγάλης επιρροής εκείνη την εποχή. Επρόκειτο για τον   πρωτοπρεσβύτερο Τιμόθεο Ιβάνοβιτς Μπουτκέβιτς, που ήταν καθηγητής της Θεολογικής του Χάρκοβο, Σύμβουλος της Επικρατείας, δημοτικός σύμβουλος της πόλης, μέλος της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Εκκλησίας και ηγετική μορφή του ακροδεξιού φιλομοναρχικού κινήματος,. Ήταν συγγραφέας του έργου ‘Σχετικά με την έννοια και τη σημασία της θυσίας του αίματος στον προχριστιανικό κόσμο και τη λεγόμενη τελετουργική δολοφονία’, που οι απόψεις του συσχετίστηκαν με την υπόθεση Beilis.  Το μίσος του Μπουτκέβιτς κατά των Εβραίων, τον είχε οδηγήσει δυο χρόνια πριν από την έναρξη της δίκης, το 1911, στη συγγραφή μιας κινδυνολογικής  έκθεσης με θέμα «Η εισβολή των Εβραίων στους κόλπους της Εκκλησίας του Χριστού», που κατάφερε να εξάψει ακόμα περισσότερο τον Αντισημιτισμό των θρησκόληπτων. Σημαντικός μάρτυρας κατηγορίας κατά του Beilis εμφανίστηκε ένας Καθολικός ιερέας που υπηρετούσε στην Τασκένδη, ο Λιθουανός Justinas Bonaventura Pranaitis, καθηγητής της εβραϊκής γλώσσας στην «Αυτοκρατορική Καθολική Θεολογική Ακαδημία της Πετρούπολης» και συγγραφέας ενός έντονα αντισημιτικού και συκοφαντικού φυλλαδίου με τίτλο  «Το Ταλμούδ χωρίς μάσκα», που εκδόθηκε το 1892 στα λατινικά με την έγκριση του επισκόπου του. Η απόλυτη άγνοια του Pranaitis γύρω από τα ιερά εβραϊκά κείμενα αποκαλύφθηκε πανηγυρικά από την υπεράσπιση στη δίκη και ακύρωσε τη μαρτυρία του. Όσα είχε καταθέσει ο Καθολικός ιερέας ήταν μια επανάληψη της λεγόμενης «συκοφαντίας του αίματος» ή αλλιώς μιας «γκεζερά», δηλαδή ενός δήθεν τελετουργικού φόνου χριστιανόπαιδων από Εβραίους. Παρόμοια σενάρια στοχοποίησης αθώων Εβραίων εμφανίστηκαν και στην Ελλάδα∙ στη Ρόδο το 1840, στη Ζάκυνθο και στην Κέρκυρα το 1891.
    Ο Πρωτοπρεσβύτερος Αλέξανδρος Αλεξάντροβιτς Γκλαγκόλεφ, φιλόσοφος και καθηγητής του Ορθόδοξου Θεολογικού Σεμιναρίου του Κιέβου κατέθεσε στη δίκη Beilis ως μάρτυρας υπεράσπισης του κατηγορούμενου. Ο πατέρας Αλέξανδρος Αλεξάντροβιτς Γκλαγκόλεφ ήταν ένας ειδικός της Παλαιάς Διαθήκης. Στη δίκη υποστήριξε πως όλη η κατηγορία κατά του Menahem Mendel Beilis ήταν αβάσιμη και συκοφαντική. Κατέθεσε, αυτό που είναι αναμφίβολη αλήθεια, ότι σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο, απαγορεύεται στους Ισραηλίτες απόλυτα η βρώση και η πόση οποιασδήποτε τροφής που έχει αίμα, ακόμη και αν πρόκειται για το αίμα ζώου (Scapegoat on Trial: The Story of Mendel Beilis - The Autobiography of Mendel Beilis the Defendant in the Notorious 1912 Blood Libel in Kiev, Beilis, Mendel, Εισαγωγή και έκδοση Shari Schwartz, CIS, New York, 1992). Η μαρτυρία του πατέρα Αλεξάνδρου υπήρξε καταλυτική υπέρ της αθώωσης του κατηγορουμένου. Συγχρόνως, υπήρξε μια εκτεταμένη διεθνής κατακραυγή για τους βασανισμούς που είχε υποστεί ο κατηγορούμενος την περίοδο της προφυλάκισής του αλλά και για την ίδια τη δίκη του. Τελικά ο Menahem Mendel Beilis κρίθηκε αθώος και η εις βάρος του κατηγορία κίβδηλη πέρα ως πέρα.
    
    Η ταλαιπωρία του Beilis και η δίκη του έχει μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη ως κινηματογραφική με τίτλο ‘The Fixer’ και με ελληνικό τίτλο ‘Ο Άνθρωπος από το Κίεβο’ (1968).

    Ο πατέρας Αλέξανδρος, γόνος ιερατικής οικογένειας, γεννήθηκε το 1872 στην περιοχή της Τούλα και χειροτονήθηκε κληρικός το 1903. Το 1905 ο π. Αλέξανδρος Γκλαγκόλεβ ανασκουμπώθηκε στην μάχη κατά του Αντισημιτισμού που είχε λάβει αποκρουστικές διαστάσεις στο Κίεβο. Το φθινόπωρο, ο όχλος ξεχύθηκε στους δρόμους σε ένα τρομερό πογκρόμ κατά των Εβραίων. Ο π. Αλέξανδρος μαζί με τον ιερέα π. Μιχαήλ Εντλίνσκι, τέθηκαν επικεφαλής μιας μικρής ομάδας τολμηρών πιστών Χριστιανών και με εκκλησιαστικά λάβαρα κατευθύνθηκαν  προς την πλατεία Κοντράκτοβα, όπου υπήρχαν εβραϊκά καταστήματα. Τόλμησαν με παρρησία να πορευθούν στην μέση του συγκεντρωμένου πλήθους. Όσοι αναγνώρισαν τους ιερείς έβγαλαν τα καπέλα τους και έκαναν το σημείο του σταυρού, ενώ πολλοί δίσταζαν να τους μιμηθούν. Οι Ιερείς σήκωσαν ψηλά του Σταυρούς που είχαν στα χέρια και κάλεσαν τον όχλο στο όνομα του Χριστού να σταματήσει, κάτι που σε λίγο επιτεύχθηκε. Όμοια περιστατικά επαναλήφθηκαν και άλλες φορές, με πρωταγωνιστή πάντα τον π. Αλέξανδρο.
    Ο π. Σεραφείμ  Gascoigne, ένας Αμερικανός Ορθόδοξος ιερέας από το Σηάτλ, στο βιβλίο του με τίτλο ‘Living Theology, Russian Spirituality in the 20th Century’ (Pokrov Press), αναφέρεται μεταξύ των άλλων και στον πατέρα Αλέξανδρο Γκλαγκόλεφ. Γράφει λοιπόν ο π. Σεραφείμ, ότι ο π. Αλέξανδρος είχε αρνηθεί να συμμετάσχει στην σχισματική ‘Ζώσα Εκκλησία’, που ιδρύθηκε για να στηρίξει το κομμουνιστικό καθεστώς στην Σοβιετική Ένωση (1922) και έμεινε προσηλωμένος στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο συγγραφέας αναφέρει ότι ο π. Αλέξανδρος είχε αναπτύξει μεγάλη δράση αλληλεγγύης υπέρ των πιο φτωχών από τους φτωχούς, που συχνά ήταν Εβραίοι και Μουσουλμάνοι. Κάνει ιδιαίτερη αναφορά στην αφοσίωση που είχε δείξει ο π. Αλέξανδρος, σε έναν Μουσουλμάνο Τάταρο από τη Οδησσό, που είχε συναντήσει μόνο του σε ένα νοσοκομείο, σε μια από τις επισκέψεις του εκεί. Του στάθηκε δίπλα ως την ώρα του θανάτου του, και όπως ομολόγησε ένας Μουφτής, πριν από τον θάνατό του ο Τάταρος, φέρεται πως είχε πει, ότι ο Χριστός ήταν ο μεγαλύτερος προφήτης του Αλλάχ!

    Αυτός ο όσιος Ιερέας του Θεού, ο π. Αλέξανδρος Γκλαγκόλεφ, τον Οκτώβριο του 1937, με την κατηγορία προφανώς του εχθρού του λαού (!!!) είχε συλληφθεί στις 20 Οκτωβρίου 1937 από την φοβερή NKVD, την μυστική σοβιετική αστυνομία επί Στάλιν και μετά από ένα μήνα στη φυλακή πέθανε στις 25 Νοεμβρίου, από την κακομεταχείριση και τα βασανιστήρια που είχε υποβληθεί…
   
   Άξιος γιος του πατέρα του, ο ιερέας Αλέξιος Αλεξάνδροβιτς Γκλαγκόλεφ. Ο Αλέξιος είχε συλληφθεί το 1932 με την κατηγορία της «αντεπαναστατικής δράσης» για μια εβδομάδα. Αργότερα, το 1936 άρχισε να σπουδάζει Μαθηματικά και Φυσική. Το 1941, μετά τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο χειροτονήθηκε ιερέας από τον Αρχιεπίσκοπο Βενιαμίν και υπηρέτησε ως εφημέριος στο Κίεβο. Στη διάρκεια της ναζιστικής Κατοχής της Ουκρανίας, έσωσε πολλούς Εβραίους και στις 12 Σεπτεμβρίου του 1991 το Γιαντ Βασέμ αναγνώρισε τον π. Αλέξιο Γκλαγκόλεφ, την σύζυγό του Τατιάνα και την κόρη τους Μαγδαληνή ως «Δίκαιους των Εθνών».
  Η δραστηριότητα του π. Αλεξίου ήταν πολυεπίπεδη. Παρείχε άσυλο στους καταδιωκόμενους Εβραίους ακόμα και μέσα στο σπίτι του. Χορηγούσε πλαστά πιστοποιητικά βάπτισης με την υπογραφή του πατέρα του. Η σύζυγός του Τατιάνα διακινδύνευσε τη ζωή της,  όταν την είχε συλλάβει χωρίς διαβατήριο η Γκεστάπο, επειδή το είχε δώσει σε μια Εβραία. Η γενναία παπαδιά έκρυβε στο σπίτι της Εβραίους, φιλοξενώντας τους,  ακόμα και στη διάρκεια της εγκυμοσύνης της.
Ο πατέρας Αλέξιος Γκλαγκόλεφ και η οικογένειά του έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή της, όταν πρόσφεραν καταφύγιο στην οκταμελή οικογένεια ενός αξιωματικού του Κόκκινου Στρατού.

    Το 1943 οι Ναζί απήγαγαν τον Ιερέα και τον γιο του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία, από όπου κατάφεραν να δραπετεύσουν. Ο π. Αλέξιος Αλεξάντροβιτς Γκλαγκόλεφ πέθανε σε ηλικία 70 χρονών το 1972, με την υγεία του καταταλαιπωρημένη από την γερμανική αιχμαλωσία. Το 1942 ο π. Αλέξιος αρνήθηκε να τελέσει δοξολογία στην ενορία του για τα γενέθλια του Χίτλερ!

    Εξαιρετικά σημαντικές πληροφορίες, γι’ αυτό το άρθρο μαρτυρίας, έχω λάβει από το χρονολόγιο ‘roides.wordpress.com’ και από την www.wikipedia.org στην αγγλική έκδοση.
ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

24/01/2017