Η ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΜΟΥ Η ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ…. ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΤΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

Τη γλώσσα που πρωτάκουσα, όταν η μάνα μου με θήλαζε, ήρθαν κάποιοι άνθρωποι με εξουσία και την κατηγόρησαν σαν γύφτικη, σαν κατάπτυστη. Αργότερα, όταν μεγάλωσα, στα χαρτιά του κράτους το παρώνομά μου ήταν αλλιώτικο, κι αλλιώς φωνάζανε όλοι στο χωριό τον πατέρα και τη μάνα μου, ακόμα κι εμένα. Όταν ρώτησα, μου είπαν πως πριν πολλά χρόνια ήρθαν γραμματικοί του κράτους στο χωριό και μοίραζαν παρωνόματα, γιατί αυτά που είχαμε ήταν ξένα, ήταν κατάπτυστα…. Τότε δεν τα καταλάβαινα όσα άκουγα, γιατί εμείς δεν είμασταν ποτέ ξένοι στον τόπο μας. Από πάππου προς πάππου οι ρίζες μας ήταν βαθιές στα χώματα των Μογλενών, της Καρατζόβας…. Οι γραμματικοί του κράτους ήταν στ’ αλήθεια ξένοι, φερμένοι από την Πελοπόννησο, από την Κρήτη, από την Ρούμελη, όπως και οι δάσκαλοι στο σχολειό μας. Θυμάμαι κάποιους δασκάλους, που τριγυρνούσαν σαν φαντάσματα τις νύχτες στο χωριό και στήνανε αφτί κάτω από τα παραθύρια σπιτιών, που ζούσαν μαθητές και μαθήτριες. Προσπαθούσαν να ακούσουν αν τα μικρά παιδιά, που τους μάθαιναν γράμματα, μιλούσαν στο σπίτι τη γύφτικη γλώσσα. Την άλλη μέρα, ο δάσκαλος φώναζε μαθητές και μαθήτριες μπροστά και με μια φαρμακερή βίτσα σκότωνε τα χέρια μας. Έλεγε πως η τιμωρία ήταν, επειδή ο τάδε και η δείνα μιλούσαν στο σπίτι τα γύφτικα…. Μεγάλωσα, έμαθα καλή τέχνη και με το παρώνομα που μου έδωσε το κράτος έφυγα από το χωριό στην μεγάλη πόλη, πολύ μακριά. Το βαφτιστικό μου για όσους ξέρανε πράγματα, πρόδινε την καταγωγή μου, το ίδιο και η όψη μου. Και όταν κάποιος πελάτης στο μαγαζί, που πρόσεξε στην άδεια του μαγαζιού τον τόπο καταγωγής μου, μίλησε στη γύφτικη γλώσσα, αρνήθηκα πως την γνώριζα. Το φάντασμα του δασκάλου, που αρκετές φορές μου είχε σαπίσει τα χέρια με τη βίτσα, σα να φανερώθηκε μπροστά μου…. 08/12/2025 Γιώργος Δούδος