Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, την Τετάρτη που πέρασε, παραχώρησε μια εκτενή συνέντευξη στην Katrin Bennhold των New York Times, για την οποία μας ενημέρωσε η ‘Καθημερινή’ (08.01.26). Ανάμεσα στα άλλα και στον απόηχο της επέμβασης στην Βενεζουέλα, ρωτήθηκε ο Πρόεδρος, αν υπάρχουν όρια, σε επίπεδο διεθνών σχέσεων, ως προς τις εξουσίες του, και ο Donald Trump απάντησε: «Ναι, υπάρχει ένα πράγμα (προφανώς αναφέρεται στο όριο). Η δική μου ηθική. Το δικό μου μυαλό. Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να με σταματήσει. Δεν χρειάζομαι το Διεθνές Δίκαιο»!
Ως φοιτητής της Νομικής πριν πολλές δεκαετίες, είχα κάνει μια εργασία, στηρίζοντας τις απόψεις μου στην θεμελιώδη θέση του Oswald Spengler (1880 - 1936), που είχε διατυπώσει στο έργο του «Der Untergang des Abendlandes. Umrisse einer Morphologie der Weltgeschichte» (Η Παρακμή της Δύσης: Σκιαγραφήσεις μιας Μορφολογίας της Παγκόσμιας Ιστορίας), που είχε εκδοθεί το 1918. Σε ένα κλίμα απαισιοδοξίας ο Σπένγκλερ, μετά και την ήττα της Γερμανίας με το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου διατύπωσε την θέση ότι η Ιστορία εξελίσσεται κυκλικά και όχι γραμμικά. Ότι οι παγκόσμιοι πολιτισμοί διαγράφουν μετά το ζενίθ τους, την πορεία τους προς το ναδίρ της παρακμής. Ως προφήτης, ο Σπένγκλερ είχε προδικάσει όχι απλώς την παρακμή, αλλά τον αφανισμό του «Δυτικού Πολιτισμού». Προσδιόρισε μάλιστα σαν σημάδια κατάρρευσης της Δύσης, την επικράτηση της ισχύος του χρήματος, την ανεξέλεγκτη κυριαρχία των μέσων μαζικής ενημέρωσης και την έλλειψη ευφάνταστων οραματιστών διανοουμένων και δημιουργών σχεδόν σε όλους τους τομείς του πολιτισμού και της παιδείας.
Η »δήλωση» του Donald Trump στους Τάιμς της Νέας Υόρκης, ότι το όριο στην διεθνή δραστηριότητα των ΗΠΑ υπό την ηγεσία του είναι η «ατομική ηθική του» και το «δικό του μυαλό», τον καθιστά αγγελιοφόρο της παρακμής της Δύσης!
Λέγοντας «Δύση», νομίζω πως θα συμφωνήσουμε οι πιο πολλοί, ότι δεν πρόκειται για μια γεωγραφική οριοθέτηση στην υφήλιο, αλλά για έναν κόσμο με κοινές αξίες πολιτισμού και πολιτικής. Η προέχουσα και αδιαπραγμάτευτη αξία της ελευθερίας, σε όλες τις εκφάνσεις της, οι αρχές της δημοκρατικής διακυβέρνησης, η τήρηση των κανόνων που συνιστούν το κράτος δικαίου, η περιφρούρηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και η άρνηση των κάθε μορφής αποκλεισμών….
Η πληγωμένη και καταρρακωμένη ανθρωπότητα μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, κατάρτισε τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (26 Ιουνίου 1945), ως πλοηγό όχι μόνο όσον αφορά τις μεταξύ των κρατών σχέσεις, αλλά και ως οικουμενική έκφραση αξιών πολιτικής δράσης. Σε περιφερειακό επίπεδο, προστέθηκαν ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που τέθηκε την 1η Δεκεμβρίου 2009 και δεσμεύει τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Προηγήθηκε η Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, γνωστή ως Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), που διακηρύχθηκε το 1950 από το Συμβούλιο της Ευρώπης και τέθηκε σε ισχύ στις 3 Σεπτεμβρίου του 1953.
Τέλος, πρέπει να αναφερθεί ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (Ο.Ο.Σ.Α.), που είναι διεθνής οργανισμός των χωρών, που υποστηρίζουν τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. Δημιουργήθηκε το 1948 ως Οργανισμός Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας, με σκοπό να διαχειριστεί το σχέδιο Μάρσαλ για την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης Ευρώπης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ αργότερα η ιδιότητα μέλους επεκτάθηκε και σε μη ευρωπαϊκά κράτη, και το 1960 μετασχηματίστηκε στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.
Για να αποφύγω τον πλατειασμό παραλείπω την αναφορά σε περιφερειακούς διακρατικούς οργανισμούς στην Ασία και την Αφρική ή μεταξύ κρατών της πρώην Σοβιετικής
Ένωσης.
Η κατάρρευση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», η διάλυση της άλλοτε ισχυρής Σοβιετικής Ένωσης (Δεκέμβριος 1991) προανήγγειλε ανακατατάξεις στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό.
Η ανάληψη της εξουσίας της Ρωσικής Ομοσπονδίας από τον Βλαντιμίρ Πούτιν και η εκ των πραγμάτων υιοθέτηση εκ μέρους του, του οράματος-θεωρίας περί «ρωσικού κόσμου» του Αλεξάντρ Ντούγκιν, προκάλεσε έντονους τριγμούς στην διεθνή τάξη πραγμάτων, πρώτη φορά το 2104 με την προσάρτηση της Κριμαίας στην Ρωσία από την Ουκρανία και δεύτερη φορά στις 24 Φεβρουαρίου του 2022 με την επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία, την κατάληψη εδαφών της και την συνέχιση με ευθύνη της Ρωσίας ενός πολέμου, που συνεχίζεται….
Η επέμβαση Trump στην Βενεζουέλα, η αρπαγή του ζεύγους Μαδούρο και η βίαιη μεταφορά του στις ΗΠΑ, για να δικασθεί από δικαστήριο της Νέας Υόρκης, με βάση ένταλμα των ΗΠΑ, χωρίς θετική προς τούτο απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και χωρίς επίσης, τουλάχιστον, θετική απόφαση του Κογκρέσου των ΗΠΑ, αποτελεί την τελευταία πράξη, προσώρας, έντονης αμφισβήτησης του κύρους των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου! Μάλιστα, η δήλωση του Trump ότι το μόνο όριο που αποδέχεται για τις δράσεις του διεθνώς είναι η ατομική ηθική του και το δικό του μυαλό, προκαλεί όχι απλώς ανησυχία, αλλά είναι ένας εφιάλτης. Αν ληφθεί υπόψη, ότι ο ίδιος Πρόεδρος, με εκτελεστικό διάταγμα που υπέγραψε, απέσυρε τις ΗΠΑ από εξήντα έξη (66) διεθνείς οργανισμούς, από τους οποίους οι τριάντα ένας (31) ανήκουν στο σύστημα των Ηνωμένα Έθνη (‘Η Ναυτεμπορική’, 08.01.26), βλέπουμε ότι ο κόσμος βρίσκεται σε μια κατάσταση, που ποδηγετεί τις εξελίξεις του ένας παράφρων μεγαλομανής!
Για την ώρα, ούτε η λεγόμενη Λαϊκή Κίνα, ούτε η Ρωσία έχουν αντιδράσει στην επιθετική πρωτοβουλία του Trump κατά της Βενεζουέλας, κάτι που ανενδοίαστα παραδέχτηκε πως συνέβη για τον έλεγχο των πλούσιων φυσικών πόρων αυτής της χώρας.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται να αντιδρά αναιμικά απέναντι στον Trump, παρά το ενδεχόμενο βίαιης προσάρτησης της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ, εδάφους που ανήκει στην Δανία. Η ενθουσιώδης δήλωση, στην αγγλική γλώσσα στο X.com του Έλληνα Πρωθυπουργού, για την σύλληψη Μαδούρο και η απαξίωση εκ μέρους του, της διεθνούς νομιμότητας, είναι ενδεικτικό σημείο της εθελοδουλίας που διακατέχει ορισμένους «ηγέτες» της Ευρώπης και της κρυφής ηδονής που αισθάνονται, από τα έργα και τις ημέρες ενός τρελού και επικίνδυνου Αμερικανού Προέδρου!
ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ
09/01/2026
No comments:
Post a Comment