Ἀκριβή Ἀγάπη....

Γυρεύοντάς Σε

τριγυρνῶ μονοπάτια καί καλντερίμια

 συχνά κρυμμένα, πού ὁδηγοῦν σέ άδιέξοδα...

καί χάνομαι ἀκριβή μου Ἀγάπη.

Σταυροκοπιέμαι

καί προχωρῶ

ἀναζητώντας νερό νά ξεδιψάσω

ψωμί νά χορτάσω

κρασί νά στηλώσω τό κορμί.

Ἀκριβή μου Ἀγάπη

κρυμμένη πίσω ἀπό ἀνήλιαγα ἐρείπια

σέ δακρυσμένα πρόσωπα

ντυμένη τήν ἀκούσια φτώχεια πού βασανίζει.

Ἀκριβή μου Ἀγάπη

εἶμαι γυμνός

μήτε κουρέλι δέν ἒχω, νά σκεπάσω τ’ ἀχαμνά μου,

μά κάπου, στό ἱλαρό φῶς τοῦ Ἑσπερινοῦ

σά νά εἶδα τό χαμόγελό Σου

Καί τολμῶ.... Ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν

Γιῶργος Δοῦδος

19 Ὀκτωβρίου 2015

ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΓΙΟΜ ΚΙΠΠΟΥΡ, ΕΪΝΤ ΑΛ ΑΖΑ

Εκείνο που προκαλεί την ρήξη στην αρμονία του ανθρώπου με τον Θεό, την απομάκρυνσή μας από την Πηγή της Ζωής είναι η έσχατη ειδωλολατρία, που εκδηλώνεται ως η ύβρις του εγωισμού! Η λατρεία του εαυτού μας, η προβολή των ατομικών επιθυμιών μας υπεράνω κάθε άλλης προτεραιότητας. Η κατάλυση του όντος Ιερού, μπροστά στην ανάγκη να οικοδομήσουμε το Ναό όπου νύχτα και μέρα λατρεύεται αδιάντροπα το άτομό μας….

Ο δρόμος της επιστροφής στον Οίκο του Πατέρα, η ακύρωση της ύβρης που προκαλεί ο εγωισμός και η λατρεία της ατομικής ασημαντότητάς μας σε σύγκριση με το μεγαλείο του ατέρμονος Σύμπαντος είναι η Μετάνοια. Δεν πρόκειται για το παυσίπονο που κοιμίζει τη συνείδησή μας μπροστά στα λάθη, στα αμαρτήματα, στις ασυγχώρητες παραλείψεις μας. Η Μετάνοια είναι η επανάσταση εντός μας, η πρόσκτηση νέου νου και προπάντων νέας καρδιάς, νέου τρόπου θέασης του Κόσμου και της ύπαρξής μας, σε αρμονία έναντι του Θεού. Και το εργαλείο της Οδού της Μετάνοιας είναι η ταπείνωση! Μην μπερδεύουμε την ταπείνωση με τις ευτελείς ταπεινολογίες, που συνηθίζουν όσοι και όσες προβάλλουν την ευσέβειά τους δημόσια, για να την συγκρίνουν με την δήθεν αμαρτωλότητα των άλλων. Αυτή η ευσέβεια είναι κίβδηλη και τα λόγια περί ταπεινώσεως είναι καρικατούρες που τρέφουν την υποκρισία….

Σήμερα 23 Σεπτεμβρίου, μετά το δειλινό, οι δυο μεγάλες θρησκείες της αβρααμιαίας παράδοσης, ο Ιουδαϊσμός και το Ισλάμ γιορτάζουν, η πρώτη την πιο ιερή μέρα του ιουδαϊκού ημερολογίου, την Γιομ Κιππούρ, που σημαίνει Ημέρα της Συγχώρησης, της Εξιλέωσης και η δεύτερη το Εΐντ αλ Άζα, την Γιορτή της Θυσίας (οι Τούρκοι την αποκαλούν Κουρμπάν Μπαϊράμ).     

Εκείνο που κυριαρχεί και στις δύο γιορτές των Εβραίων και των Μουσουλμάνων, είναι η Μετάνοια…. Το Γιομ Κιππούρ είναι η κορύφωση μιας περιόδου που οι άνθρωποι καλούνται να συμφιλιωθούν με τον Θεό και τους συνανθρώπους τους, να βιώσουν την Τεσουβά, αποκαθιστώντας την αρμονία και την κοινωνία που αρμόζει στο  ανθρώπινο πρόσωπο σε σχέση με τον Θεό. Η Γιορτή της Θυσίας για τους Μουσουλμάνους έχει το ίδιο περιεχόμενο. Είναι η άφεση του ανθρώπου με πλήρη εμπιστοσύνη και υπακοή στον Αλλάχ και τούτο μπορεί να συμβεί μονάχα όταν βιώνουμε την Τάουμπα. Ως υπόδειγμα αυτής της απόλυτης υπακοής, που καθιστά την ύπαρξή μας εναρμονισμένη με τον Θεό είναι ο προφήτης Αβραάμ, που συγκατένευσε δραματικά να θυσιάσει τον μοναχογιό του, όταν του ζητήθηκε….

Οι Χριστιανοί καλούνται σε μια πορεία ακατάπαυστης Μετάνοιας. Ο άγιος Προπάτορας Αβραάμ είναι υπόδειγμα πίστης, εμπιστοσύνης και αφοσίωσης. Για τούτο και αξιώθηκε να φιλοξενήσει τους Τρεις Αγγέλους, που εικόνιζαν αποκαλυπτικά τον απερινόητο και αόρατο Τριαδικό Θεό.

Αξίζει τέτοιες μέρες, όχι απλά να προσφέρουμε ευχές αγάπης σε φίλους, φίλες και γνωστούς μας, Εβραίους και Μουσουλμάνους, αλλά να ζήσουμε κι εμείς αυτές τις γιορτές, έστω και αν με την στενή έννοια δεν είμαστε Εβραίοι, ούτε Μουσουλμάνοι. 

ΕΝΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, ΕΝΑ ΤΡΙΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ… ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ

«τόν … μηδὲν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα, ἀλλ᾿ ἀχρεῖον νομίζομεν», η φράση αποδίδεται στον Περικλή από τον Θουκυδίδη (Ιστορία, Β΄ παράγρ. 40), και σημαίνει, πως  ‘τον αδιάφορο ολωσδιόλου για τα κοινά, δεν τον θεωρούμε φιλήσυχο αλλά άχρηστο’! Πρόκειται για την αρχή της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά, που διακρίνει τη Δημοκρατία από άλλα πολιτεύματα και αποτελεί πλέον καθολική αξία του πολιτικού πολιτισμού της ανθρωπότητας.

Δυστυχώς στην εποχή μας και ιδίως στην Ελλάδα, η Δημοκρατία κατάντησε ανάπηρη και λειτουργεί κολοβωμένη!

Η Ελλάδα, εδώ και πέντε χρόνια περνά μια κρίση, που πολλοί, επιπόλαια την ονομάζουν οικονομική, περιορίζοντάς την κατά το περιεχόμενο και την ουσία της. Η κρίση στην Ελλάδα είναι βαθύτατη και αγγίζει σχεδόν όλους τους τομείς του δημόσιου βίου, με επικίνδυνο και διαβρωτικό άγγιγμα στη νοοτροπία και στο χαρακτήρα μας ως προσώπων, των μεμονωμένων πολιτών. Σε οικονομικό επίπεδο η κρίση στην Ελλάδα είναι ανακλαστική της παγκόσμιας κρίσης που περνά η δέσμια στον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό Ευρώπη, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος του παγκοσμιοποιημένου συστήματος, όπου κυριαρχούν κυρίως οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια και ακολουθούν οι πολυεθνικοί επιχειρηματικοί κολοσσοί. Στην Ελλάδα δημιουργήθηκε ένα τεράστιο δημόσιο χρέος, από την σπατάλη και την κακοδιαχείριση που μάλλον σκόπιμα εδραιώθηκε εδώ και δεκαετίες με κύριους υπεύθυνους την ελίτ των κομμάτων εξουσίας (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), με άμεσους συνεργούς και αποδέκτες αήθεις τυχοδιώκτες που αυτοαποκαλούνται επιχειρηματίες. Και τούτο το χρέος αντί να κληθούν να το εξοφλήσουν αυτοί που το προκάλεσαν, μετακυλίστηκε στον ελληνικό λαό, με κύρια θύματα τους λιγότερο οικονομικά ευνοημένους.

Ο καπιταλισμός σε καιρούς παγκοσμιοποίησης και υπό την μέγγενη του κερδοσκοπικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, προωθεί την συνεχή ανακύκλωση μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης, που καθιστά κυρίως τους εργαζόμενους σε πολύ αυξημένο ποσοστό, απόλυτα αλλοτριωμένους και αποπροσανατολισμένους ακόμα και από τα πλέον ζωτικές προτεραιότητές τους.

Μια κυβέρνηση με πρώτη πολιτική δύναμη το αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ και με τη συμμετοχή του δεξιού κόμματος των ΑΝΕΛ, που πολιτεύτηκαν με σημαία την απόλυτη αντίθεση στις δεσμεύσεις της Ελλάδας στα μνημόνια της προηγούμενης πενταετίας, κυβέρνησε τον τόπο επί έξι μήνες.

Αλλά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με πρώτο υπεύθυνο τον μέχρι πριν λίγο πρωθυπουργό Α. Τσίπρα, αποδείχθηκαν τελικά απροετοίμαστοι και πολύ μικροί για τις ελπίδες με τις οποίες φόρτισαν τον ελληνικό λαό. Αυτή είναι η αλήθεια, που έγινε ολοφάνερη με το θριαμβικό ποσοστό που συγκέντρωσε το ΟΧΙ στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Το ΟΧΙ ήταν η αντίδραση του ελληνικού λαού στην απαίτηση μετατροπής της Ελλάδας σε μια αποικία χρέους της Ευρωζώνης, στην συρρίκνωση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και στην περιφρούρηση της συνταγματικής νομιμότητας, που είχε ήδη καταρρακωθεί κυριολεκτικά, ιδίως από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Γιατί τελικά, μετά το δημοψηφικό αποτέλεσμα, η «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση ανέτρεψε το ΟΧΙ και το έκανε ένα δουλικό ΝΑΙ στις αξιώσεις της υπό γερμανική κηδεμονία Ευρωπαϊκής Ένωσης.    

Το τρίτο «αριστερό» μνημόνιο έγινε ο νόμος 4336/2015 του κράτους, που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδας της Κυβερνήσεως στις 14 Αυγούστου 2015. Προηγήθηκαν οι νόμοι 4334/2015 και 4335/2015 με τα περίφημα «προαπαιτούμενα» που αξίωσαν οι δανειστές μας, δηλαδή η τρόικα που ονομάσθηκαν θεσμοί και επίσης κάποιοι επιμένουν να τους αποκαλούν εταίρους! Οι προηγούμενοι δύο νόμοι ψηφίσθηκαν από την ελληνική Βουλή, έτσι για να υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι λειτουργεί η κοινοβουλευτική δημοκρατία στη χώρα. Παρόλα αυτά, οι βουλευτές, υπήρχε τούτο ως προαπαιτούμενο, δεν είχαν δικαίωμα να εισηγηθούν οποιαδήποτε τροποποίηση, να απαλείψουν έστω και την πιο ελάχιστη και ανούσια διάταξη από τα νομοσχέδια. Μάλιστα με το νόμο 4335/2015 που αναφέρεται στην εφαρμογή των προαπαιτηθέντων μέτρων, ουσιαστικά ψηφίστηκε ένας καινούργιος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των θεσμών, χωρίς δικαίωμα σε κανένα μέλος της Βουλής να προσθέσει ένα κόμμα ή μια άνω τελεία!

Με το περίφημο πλέον τρίτο μνημόνιο, που ανέφερα πιο πάνω, η Δημοκρατία στην Ελλάδα υπάρχει ως θέαμα και η χώρα εκχωρήθηκε στην επικυριαρχία των δανειστών της. Η λαϊκή κυριαρχία στο πολίτευμα καταργήθηκε. Η εθνική κυριαρχία του κράτους έμεινε κενή σκιά. Και όλα αυτά τα κατάφερε μια «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση.

Ο Αλέξης Τσίπρας μαθήτευσε στο μεγάλο σχολείο του ΚΚΕ ως Κνίτης και στέλεχος του ποδηγετούμενου από το κόμμα μαθητικού συνδικαλισμού (απέκτησε πείρα και μάθηση άσκησης εξουσίας ως πρόεδρος του 15μελούς συμβουλίου στο Λύκειο που φοίτησε). Και αποδείχθηκε άνθρωπος που εμπέδωσε πλήρως την τέχνης της αγκιτάτσιας. Μάλιστα ως αγκιτάτορας, μετά την αποτυχία των δεσμεύσεων του κόμματός του, την αποτυχία της κυβέρνησής του στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές του τόπου, παραμύθιασε επιτυχημένα τον λαό, που συνεχίζει με πείσμα να τον εμπιστεύεται, υπέρ του εφησυχασμού και τον υποκίνησε για αδράνεια! Έδρασε απόλυτα πετυχημένα ως ένας αρνητικός αγκιτάτορας.

Βέβαια, η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και ο ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε μια πολιτική που πετούσε στα σύννεφα, γι’ αυτό και απέτυχε. Έτσι όμως, με τα λόγια τα μεγάλα, που φώτιζαν μια άπιαστη ουτοπία εντός του ευρώ και μέσα στον εκμαυλισμό της πλειοψηφίας από την ψευδαίσθηση μιας ευτελούς ευημερίας, κατάφεραν να υποκλέψουν τις ψήφους των πολλών, που έλπιζαν χωρίς οι πιο πολλοί να έχουν την πρόθεση να αποδεχθούν έστω και μια ολιγόμηνη περίοδο στερήσεων και θυσιών χάριν της συλλογικής αξιοπρέπειας! Γιατί χωρίς την αποδοχή μιας ρήξης με τους δανειστές, τους εταίρους, τους θεσμούς, τους διεθνείς κερδοσκόπους, η ουτοπία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκ των προτέρων ένα πολιτικό ψέμμα, αφελές, σκόπιμο, ίσως και τα δύο….  

Η κυβέρνηση Τσίπρα παραδόθηκε αμαχητί στο ανθρωποφάγο τέρας του γερμανικού επεκτατισμού, με όχημα την Ευρωπαϊκή Ένωση που ελέγχει. Παραβίασε το Σύνταγμα και την προϋπόθεση που θέτει το ίδιο για τη συμμετοχή της χώρας στην Ένωση: H Eλλάδα προβαίνει ελεύθερα,… σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας ( Σύνταγμα άρθρο 28 παρ. 3).   Παρά τις επαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ, με το περίφημο πλέον «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», τελικά ως κυβέρνηση παραβίασε τη συνταγματική επιταγή που αφιερώνει την «τήρηση του Συντάγματος στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία» (Σύνταγμα άρθρο 120 παρ. 4). Υπάρχει στ’ αλήθεια Έλληνας ή Ελληνίδα, που αμφιβάλλει ως προς την κατάλυση του Συντάγματος, αφότου η χώρα έγινε αποικία χρέους με πρόθυμους συνεργάτες των δανειστών ελληνικές πολιτικές δυνάμεις;

          Πάντως, μετά από όσα οδυνηρά για τις ελπίδες μας συνέβησαν, μετά τον πραγματιστικό συμβιβασμό της «πρώτης φορά αριστερής κυβέρνησης», που αποδείχθηκε «αριστερή παρένθεση», δεν μπορώ να πω ότι συγκαταλέγομαι μεταξύ των υποστηρικτών της καριέρας του Αλέξη Τσίπρα….

Προσωπικά, επειδή αγαπώ τη ζωή θέλω να είμαι αισιόδοξος. Η Αριστερά δεν έχει ξοφλήσει, όπως θα ήθελαν πολλοί. Ο Μαρξισμός, όχι ως δόγμα, αλλά ως εργαλείο ανάλυσης του Καπιταλισμού, δεν πήρε σύνταξη ακόμα, αν και ως ιδεολογικό απολίθωμα έχει χάσει κάθε αξία. Όσοι επιμένουν να επικαλούνται τις συνταγές του εφαρμοσμένου μαρξισμού, που πιστεύω πως θα προκαλούσαν εμετό στον ίδιο τον Μαρξ, αγνοούν την σύγχρονη τεχνολογία και τις δυνατότητες που προσφέρει στην αναδιοργάνωση μορφών παραγωγής.

          Η Αριστερά αν θέλει να επιβιώσει με αξιοπρέπεια και πολιτική φερεγγυότητα, οφείλει να κοιτάξει σε νέους ορίζοντες και να αφεθεί να δεχθεί γόνιμες ελευθεριακές επιρροές. Να απεμπλακεί από την δαιμονοποίηση της επιχειρηματικότητας και τον εξορκισμό της ελεύθερης αγοράς. Να αποδεχθεί και να υιοθετήσει στο έπακρο την ψηφιακή τεχνολογία και τις δυνατότητες που ανοίγει για μια ουσιαστική διεύρυνση της δημοκρατίας. Να επαναθεμελιωθεί στα αγκωνάρια της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης και να λάβει διαζύγιο από τον κάθε είδους κρατισμό και από τον συνδικαλιστικό πατερναλισμό. Να συνεχίσει η Αριστερά να εμπνέεται  από οράματα ατέρμονου εξανθρωπισμού της κοινωνίας χωρίς να είναι δέσμια και εγκλωβισμένη σε ασφυκτικά ιδεολογικά στεγανά!

          Για τους προηγούμενους λόγους, δεν έχω την πρόθεση να λιθοβολήσω τον Αλέξη Τσίπρα και όσους τον περιβάλλουν στους κόλπους του νέου μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ.

Η άποψή μου δεν αποτελεί συγχωροχάρτι στην ασυνέπεια και στην αδεξιότητα που έδειξαν ως κυβέρνηση οι «επ’ολίγον» Αριστεροί μαζί με τους αλλοπρόσαλλους των ΑΝΕΛ. Απλά, θα περιμένω, μετά τις εκλογές που θα γίνουν, που μάλλον νικητή θα αναδείξουν τον συμπαθή αγκιτάτορα Αλέξη Τσίπρα, το πώς θα εφαρμόσει το τρίτο «αντιμνημονιακό» μνημόνιο….

Και μια τελική υποσημείωση: Οι εκλογές θα μπορούσαν να αποφευχθούν, αν ο μνημονιακός μέχρι πριν λίγο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας διεύρυνε την κυβέρνησή του με συμμετοχή και κάποιων από το Ποτάμι του κυρ Σταύρου. Αλλά ως υποχθόνιος πρώην σταλινικός, σκέφτηκε με εκλογές να «καθαρίσει» το κόμμα από όσους τον αμφισβητούν, να αποφύγει μια αμφίβολη έκβαση ψήφου εμπιστοσύνης της κυβέρνησής του και άλλα που σίγουρα κρατά μυστικά μόνο με τον κ. Φλαμπουράρη….

©ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

21/8/15

Μνήμη αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη

“…ένα έχω να πω ως μαρτυρία για τον Γέροντα  Παΐσιο, ότι ήταν πράγματι ένας άγιος άνθρωπος του Θεού. Υπήρξε και συνεχίζει τώρα που βρίσκεται πλησίον του Αγαπημένου του, άνθρωπος αγάπης, απλότητας και πνευματικής αρχοντιάς. Οι άνθρωποι του Θεού είναι πλημμυρισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, ζουν εν χάριτι και επομένως μπορεί ο Θεός μέσω αυτών να φανερώνει το έλεος και την χάρη του στους ανθρώπους με ποικίλους τρόπους”.

Μαρτυρία από έναν άνθρωπο που είχε την ευλογία να γνωρίσει τον άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.

Εσπέρας της 11ης Ιουλίου 2015

Παραμονή της εορτής του αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΗ.

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΨΕΥΔΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Σύμφωνα με το άρθρο 28 του ελληνικού Συντάγματος, μεταξύ των άλλων προβλέπονται και τα εξής:  

«2. Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα….
3. H Eλλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας.

_______________________
Ερμηνευτική δήλωση: Το άρθρο 28 αποτελεί θεμέλιο για τη συμμετοχή της Χώρας στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».

Με αφορμή την διεξαγωγή Δημοψηφίσματος στις 5 Ιουλίου, του πρώτου που θα διενεργηθεί για κρίσιμο εθνικό θέμα από τη μεταπολίτευση σκόπιμα δυστυχώς επιχειρείται να προκληθεί η δημιουργία κλίματος πόλωσης και διχασμού του ελληνικού λαού.  Πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης με την αποφασιστική συμμετοχή οργανωμένων οικονομικών συμφερόντων, που ελέγχουν μέσα μαζικής επικοινωνίας και κυρίως τηλεοπτικούς σταθμούς,  έχουν στρατευθεί σε έναν ανίερο αγώνα κατά της Δημοκρατίας στη χώρα μας και ύποπτης απαξίας και αμφισβήτησης του δημοψηφίσματος, ως κατεξοχήν θεσμού άμεσης δημοκρατίας. Συγχρόνως παρακολουθούμε κατάπληκτοι, μια απαράδεκτη παρέμβαση εκ μέρους πολιτικών ηγετών ξένων κρατών, μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και του ίδιου του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά του δημοψηφίσματος που θα διεξαχθεί, με σαφή συνηγορία υπέρ των θέσεων που προπαγανδίζει η ελληνική αντιπολίτευση (Νέα Δημοκρατία, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και ΚΚΕ).

Τα ερωτήματα που τίθενται στους Έλληνες πολίτες με το δημοψήφισμα, αφορούν είτε τη συναίνεση σε μια σειρά μέτρων που έχουν διατυπώσει οι θεσμοί, που εκπροσωπούν τους πιστωτές της Ελλάδος (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), αξιώνοντας την αποδοχή τους εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, είτε την μη συναίνεση στην αποδοχή αυτών των μέτρων. Η κατάφαση των ψηφοφόρων, όπως είναι γνωστό θα διατυπωθεί με το ‘ΝΑΙ’, ενώ η άρνηση με το ‘ΟΧΙ’.

Η ελληνική κυβέρνηση έκρινε, πως τα μέτρα των θεσμών είναι αρνητικά ως προς τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και έκρινε αναγκαίο να προσφύγει στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για να εκφρασθεί η πολιτική βούληση της πλειοψηφίας.

Το Δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου δεν θέτει υπό αμφισβήτηση, έστω πλάγια, την θέση της Ελλάδος εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ούτε τη θέση της εντός της οικονομικής και νομισματικής ένωσης της ζώνης του ευρώ, στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παρέθεσα στην αρχή του σημειώματός μου διατάξεις του άρθρου 28 του Συντάγματος και την ερμηνευτική δήλωση που τις συνοδεύει. Από μια απλή ανάγνωση του συνταγματικού κειμένου προκύπτει χωρίς αμφιβολία, ότι η συμμετοχή της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην περαιτέρω διαδικασία της ευρωπαϊκής πολιτικής ολοκλήρωσης προβλέπονται από το Σύνταγμα, υπό τους όρους, ότι δεν θα  θίγονται τα δικαιώματα του ανθρώπου, οι βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και ότι θα εφαρμόζεται απαρέγκλιτα η αρχή της ισότητας μεταξύ των κρατών μελών της Ένωσης και της αμοιβαιότητας μεταξύ τους.

Η παραπληροφόρηση που τείνει να ενσπείρει τον φόβο,  την ανησυχία και την ανασφάλεια μεταξύ των πολιτών, που επιδεικνύοντας απόλυτη απαξία στις δημοκρατικές αρχές καλλιεργούν πολιτικά κόμματα του εσωτερικού, ηγέτες της Κοινότητας και ξένων κρατών, αλλά και φορείς οργανωμένων συμφερόντων έγκειται στο ό,τι ισχυρίζονται και διαδίδουν, πως δήθεν το ‘ΟΧΙ’ στο δημοψήφισμα σημαίνει έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αντικατάσταση του ευρώ με τη δραχμή.

Είτε πλειοψηφήσει το ‘ΝΑΙ’ κατά το δημοψήφισμα της προσεχούς Κυριακής, είτε το ‘ΟΧΙ’, η θέση της Ελλάδος παραμένει εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εντός της ζώνης του ευρώ. Πολιτικές προτάσεις, όπως αυτή του ΚΚΕ, που αρνείται να τοποθετηθεί επί του δημοψηφίσματος, αλλά θέτει δική του πρόταση για την έξοδο της χώρας από την Ένωση και τη ζώνη του ευρώ, είναι μη νόμιμη και πέρα ως πέρα ανεδαφική!  

Και μια τελευταία παρατήρηση: Η παραπληροφόρηση εις βάρος του ελληνικού λαού, στην οποία έχουν ανασκουμπωθεί με πρωτοφανή μανία τα κόμματα της αντιπολίτευσης, Νέα Δημοκρατία, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ, που αφορά την στρέβλωση του νοήματος του δημοψηφίσματος, αποτελεί σκανδαλώδη παράβαση της παραγράφου 1 του άρθρου 191 του Ποινικού Κώδικα που ορίζει τα εξής:

Σε φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και σε χρηματική ποινή καταδικάζεται όποιος διασπείρει με οποιονδήποτε τρόπο ψευδείς ειδήσεις ή φήμες ικανές να επιφέρουν ανησυχίες ή φόβο στους πολίτες ή να ταράξουν τη δημόσια πίστη ή να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στο εθνικό νόμισμα ή στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας ή να επιφέρουν διαταραχή στις διεθνείς σχέσεις της χώρας. Αν η πράξη τελέστηκε επανειλημμένα μέσω του τύπου, ο υπαίτιος καταδικάζεται τουλάχιστον σε φυλάκιση έξι μηνών και σε χρηματική ποινή τουλάχιστον πεντακοσίων ενενήντα (590) ΕΥΡΩ.

©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ

2/7/2015

  

  

ΤΟ “ΝΑΙ” ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΔΕΙΓΜΑ ΑΚΡΑΙΟΥ ΕΚΜΑΥΛΙΣΜΟΥ…

         

Ζούμε στην περίοδο του Καπιταλισμού, που κυριαρχούν δύο στοιχεία αλληλένδετα μεταξύ τους. Πρόκειται για την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, υπό την αιγίδα του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (World Trade Organization) (1995) και για την τάση ολοκληρωτικής επιρροής των πάντων στη διεθνή ζωή και σε επιμέρους χώρες, από ένα ανάλγητο Χρηματοπιστωτικό Σύστημα. Αυτή η όψη του Καπιταλισμού έχει καταφέρει τον πιο μαζικό εκμαυλισμό, σχεδόν όλων των λαών του κόσμου, μέσω της υποδούλωσής τους στη μανιώδη  λατρεία της υπερκατανάλωσης! 

          Οι μικροαστοί είναι εγκλωβισμένοι στο φόβο τους, μήπως χάσουν τη βολή τους, ακόμα κι αν πρόκειται για μια μίζερη ψευδαίσθηση ζωής, χωρίς ίχνος ποιότητας. Από την άλλη μεριά, οι λούμπεν μεταξύ των εργαζόμενων, ακόμα και των πραγματικών προλετάριων, έχουν αυξηθεί τρομακτικά σε αριθμούς. Στην Ελλάδα της κρίσης τα προηγούμενα φαινόμενα προκαλούν συχνά, ακόμα και αηδία…

          Η Ενωμένη Ευρώπη εκχώρησε τις δημοκρατικές αρχές και την αρχή της αλληλεγγύης, που υπήρξαν τα θεμέλια της ίδρυσής της, στο περιθώριο της απαξίας, ιδίως μετά το 2009 που εμφανίστηκε στο προσκήνιο της διεθνούς ζωής η νέα κρίση του Καπιταλισμού. Υπήρξε μια ολοφάνερη τάση επιβολής της Γερμανίας στα κοινά πράγματα της Ευρώπης. Το μοντέλο επιβολής ήταν εξ αρχής, εφαρμογή αυστηρής λιτότητας στις λαϊκές τάξεις των εργαζομένων, χωρίς να εξαιρείται ο γερμανικός πληθυσμός και προνομιακή μεταχείριση του κεφαλαίου. Συνέπεια αυτών των επιλογών υπήρξε η σκόπιμη παραμέληση  των δημοκρατικών αρχών και της προκλητικής παραβίασης θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Είναι γνωστό βέβαια, πως η Ελλάδα επιλέχτηκε ως το κατεξοχήν κράτος πιλότος εφαρμογής των απάνθρωπων μέτρων λιτότητας, που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στους πιο αδύναμους κρίκους της Ενωμένης Ευρώπης· στον ευρωπαϊκό Νότο και στην Ιρλανδία. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αποκαλύφθηκαν χωρίς προσχήματα ως στυγνά όργανα του Καπιταλισμού, στη φάση κυριαρχίας της παγκοσμιοποίησης και του χρηματοπιστωτικού συστήματος.  Η Ελλάδα, υπό τη διακυβέρνηση επί μια πενταετία, όσο διαρκεί η διεθνής καπιταλιστική κρίση, ανθρώπων πρόθυμων να εκτελούν χωρίς αντιρρήσεις τις αξιώσεις και τις εντολές κέντρων εξυπηρέτησης ξένων και εχθρικών προς το λαό συμφερόντων, οδήγησαν τη χώρα σε έναν πρωτοφανή εξανδραποδισμό και τον λαό σε μια πρωτόγνωρη, απ’ τον καιρό της Κατοχής, ανθρωπιστική κρίση. Την ίδια περίοδο της έσχατης δοκιμασίας είναι γνωστό πως υπήρξαν Έλληνες και Ελληνίδες, που μεταμόρφωσαν την κρίση των πολλών, σε κερδοφόρα επιχείρηση….

          Οι λεγόμενοι θεσμοί (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), ως εκπρόσωποι των δανειστών της χώρας μας, είναι γνωστό ότι απαίτησαν μόλις στα τέλη της περασμένης εβδομάδας (25/6/15), η Ελλάδα να δεχθεί και να εφαρμόσει μεταξύ των άλλων και τα εξής: 1.- 23% ΦΠΑ στην εστίαση.2.- Κατάργηση της έκπτωση του ΦΠΑ στα νησιά. 3.- Επιβολή προκαταβολής φόρου 100% στις εταιρίες και στους ελεύθερους επαγγελματίες. 4.- Κατάργηση εκπτώσεων φόρου για τους αγρότες (πετρέλαιο, φόρος εισοδήματος). 5.-Περικοπή κατά 900 εκατ. ευρώ (0,5% του ΑΕΠ) οι δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια (επιδόματα κ.λπ.). 6.- Σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ. 7.-Πλήρης εφαρμογή του νόμου 3863/2010, που επιβλήθηκε με Μνημόνιο για το ασφαλιστικό. 8.- Να εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος και η χρηματοδότηση των επικουρικών ταμείων να γίνεται μόνο από ίδιους πόρους. 9.- Αύξηση των κρατήσεων για υγειονομική περίθαλψη στις συντάξεις από 4% σε 6%. 11.-Να νομοθετηθούν οι ομαδικές απολύσεις και να μην υπάρξει η επαναθέσπιση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, αν δεν το επιτρέψουν οι θεσμοί. 12.-Να μειωθεί το ακατάσχετο των 1.500 ευρώ στις καταθέσεις. 13.-Να αυξηθεί το επιτόκιο που ισχύει για τη ρύθμιση οφειλών . 14.-Να επιβληθούν μέτρα που τελικά θα πλήξουν συντριπτικά το ελληνικό φάρμακο. 14.-Ιδιωτικοποίηση του Ανεξάρτητου Διαχειριστή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΔΜΗΕ). 15.-Πώληση των μετοχών του ΟΤΕ που κατέχει το Δημόσιο. 16.- Να μην επιβληθεί η έκτακτη εισφορά 12 % στα κέρδη άνω των 500.000 για τη χρήση του 2014.17.-Να μην επανέρθουν οι εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές στα επίπεδα του 2014.

          Οι προηγούμενες αξιώσεις των δανειστών της χώρας, μια επιδίωξη έχουν: Την παγίωση της αποικιακού καθεστώτος στην Ελλάδα και την ακύρωση του αποτελέσματος των εθνικών εκλογών της 25^ης Ιανουαρίου 2015, που ανέδειξαν μια κυβέρνηση, που εξαρχής είχε δηλώσει, ότι δεν προτίθεται να είναι υποχείριο και εντολοδόχος των διεθνών τοκογλύφων. Είναι τραγική αλήθεια, πως η συγκυβέρνηση Σαμαρά και Βενιζέλου, με περιορισμένης διάρκειας συνεργό τον Κουβέλη, με τα επανειλημμένα δάνεια που δέχονταν όλα τα χρόνια που ασκούσαν την εξουσία, παραβιάζοντας το Σύνταγμα και ένα σωρό άλλους νόμους εις βάρος του λαού και της χώρας, επανατροφοδοτούσαν αδιάκοπα την κερδοφορία των πιστωτών, θρυμματίζοντας βάναυσα τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα της πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών.

          Η ελληνική κυβέρνηση, ακολουθώντας τις διατάξεις του Συντάγματος, αποφάσισε να εισηγηθεί τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ώστε  ο λαός, ως πράγματι κυρίαρχος, να αποφασίσει, αν συμφωνεί να   εφαρμοστούν τα μέτρα που πρότειναν οι λεγόμενοι θεσμοί ή όχι.

          Το δημοψήφισμα σε καμιά περίπτωση και υπό οποιοδήποτε ενδεχόμενο δεν αμφισβητεί τη θέση της Ελλάδος εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ούτε επιδιώκει, έστω με πλάγιο τρόπο, έξοδο της Ελλάδος από τη Νομισματική Ένωση που καθιέρωσε το ευρώ ως κοινό νόμισμα, παρά την προπαγανδιστική παραπληροφόρηση, που επιχειρούν κύκλοι του εσωτερικού, αλλά και του εξωτερικού.

          Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ιδιαίτερα μορφωμένος, για να καταλάβει, διαβάζοντας με στοιχειώδη προσοχή, ποιες θα είναι οι συνέπειες αποδοχής των αξιώσεων των δανειστών. Πρώτον, θα καταργηθεί η δημοκρατία στον τόπο, αφού όποια κυβέρνηση και αν εκλέγεται, θα είναι υποχρεωμένη να λειτουργεί σαν ορντινάντσα των λεγόμενων θεσμών. Η Ελλάδα θα είναι μια αποικία των διεθνών τοκογλύφων. Η Βουλή θα υπάρχει σαν φιοριτούρα μιας καρικατούρας δημοκρατικού πολιτεύματος, αφού είτε θα νομοθετεί κατ’ εντολή των εξουσιαστών πιστωτών, είτε θα αποφασίζει για ζητήματα δευτερεύουσας σημασίας. Οι δανειστές αξιώνουν ουσιαστική κατάργηση κάθε έννοιας κράτους πρόνοιας. Ο τουρισμός, η αγροτική παραγωγή και η ανταγωνιστική ελληνική φαρμακοβιομηχανία, οικονομικές δραστηριότητες που υφίστανται με επιτυχία ακόμα στην Ελλάδα, πλήττονται εξοντωτικά, έτσι ώστε να καταντήσουμε απόλυτα εξαρτημένοι από τις εισαγωγές, ακόμα και ζαρζαβατικών (!), γιατί έτσι συμφέρει και έτσι θέλουν οι δυνάστες μας, που αποκαλούμε ακόμα, με αβρότητα εταίρους!

Επειδή το διακύβευμα, αν γίνουν δεκτές οι αξιώσεις των λεγόμενων θεσμών από την ελληνική κυβέρνηση, αφορά την ύπαρξη μιας Ελλάδας ανεξάρτητης και ισότιμης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή μιας Ελλάδας αποικίας του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, για απροσδιόριστο βάθος χρόνου, πολύ ορθά κατά τη γνώμη μου,  καλείται επ’ αυτού να αποφασίσει ο Λαός.

          Η ελληνική Δεξιά, με φορέα τη Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά, μαζί με το γκρουπούσκουλο του απο-κόμματος του ΠΑΣΟΚ και το θολό συνονθύλευμα του Ποταμιού, του αχυράνθρωπου, όπως λένε, Σταύρου Θεοδωράκη και του τιμημένου (!), κατά τους ισχυρισμούς του ΚΚΕ, αντιτίθενται στο δημοψήφισμα. Είναι φανερό ότι η Δεξιά και οι δύο συνέταιροί της στο σχεδιασμό μιας ανώμαλης πολιτικής εκτροπής, τρέμουν την απόφαση του Λαού και για τούτο την εξορκίζουν σαν κάτι δυσοίωνο! Τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια και τα διάφορα έντυπα (εφημερίδες και περιοδικά), που ανήκουν σε ανθρώπους της διαπλοκής, έχουν επιστρατεύσει τα δημοσιογραφικά στελέχη τους σε ένα ανίερο και πονηρό έργο παραπληροφόρησης του ελληνικού λαού. Δεν πρόκειται για δημοσιογράφους, αλλά για χυδαίους προπαγανδιστές ψεμάτων, με απώτατο σκοπό να στρεβλώσουν την πολιτική κρίση των εκλογέων που θα προσέλθουν στο Δημοψήφισμα!

          Η Δεξιά, πάντοτε το πίστευα και το υποστήριζα: Δεν σέβεται τη Δημοκρατία, δεν αποδέχεται τη Δημοκρατία, εκτός αν είναι ανάπηρη και κολοβωμένη…. Αυτές τις μέρες, ενόψει του Δημοψηφίσματος της 5^ης  Ιουλίου, η Δεξιά και οι θεραπαινίδες της, έδειξαν και πάλι τη φοβία και την απέχθεια που τρέφουν έναντι του Λαού και των δημοκρατικών θεσμών.

          Επιστρατεύτηκαν ένα σωρό σκοτεινές δυνάμεις για να αλλοιώσουν το εκλογικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Επιχειρηματίες, που δεν διαθέτουν στάλα επαγγελματικού ήθους τρομοκρατούν τους εργάτες και τους υπαλλήλους τους, με ενδεχόμενο κλείσιμο της επιχείρησης αν επικρατήσει το ‘ΟΧΙ’ στο δημοψήφισμα, αφήνοντας το φάσμα της ανεργίας να αιωρείται σαν δαμόκλεια σπάθη πάνω από τα κεφάλια των δύσμοιρων κακοπληρωμένων μισθωτών τους. Άλλοι πάλι, από την ίδια συνομοταξία των δήθεν επιχειρηματιών αυτού του τόπου, βρήκαν ευκαιρία να μην καταβάλλουν εγκαίρως τους μισθούς των ανθρώπων που δουλεύουν γι’  αυτούς, προβάλλοντας σαν πρόφαση τον έλεγχο που δικαιολογημένα επιβλήθηκε στην κίνηση κεφαλαίων.

          Τελικά, έχουμε διαφθαρεί σε μεγάλο βαθμό από τις μεθοδεύσεις του Καπιταλισμού της εποχής μας. Έχουμε αλλοτριωθεί και πάρα πολλοί καταντήσαμε μηχανές που παράγουν χρήμα για να το καταναλώσουν με μανία. Αν τελικά κατά το δημοψήφισμα που θα γίνει επικρατήσει το «Ναι», θα είναι ένα θλιβερό δείγμα εκτεταμένου συνειδησιακού εκμαυλισμού του λαού μας, κάτι που ελπίζω ότι δεν πρόκειται να συμβεί.   

©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ

30/6/2015         

       

Ἡ ἀπώλεια τῆς Εὐρώπης

Ὁ ποιητής τό ἒχει πεῖ πρίν ἀπό καιρό·

ἡ Εὐρώπη δίχως τήν Ἑλλάδα θά χάσει τήν ψυχή της

θά νεκρωθεῖ.

Ἡ Εὐρώπη δίχως τήν Ἑλλάδα

θά εἶναι μιά τεράστια ἀγορά, ἓρμαιο μάταιων συναλλαγῶν

πλήρως εὐτελισμένη.

Μιά Εὐρώπη πού θά πορεύεται χωρίς ἀξίες πλέον

στεῖρα ἀπό ὁράματα,

σύντομα θά καταντήσει ἂπνοη,

μέ τούς ἀνθρώπους της

δέσμιους κίβδηλων εἰδώλων

δύσμοιρα θύματα, σφάγεια σέ  βωμό βουλιμικοῦ δαίμονα.

Μιά Εὐρώπη δίχως τήν Ἑλλάδα στήν καρδιά της

θά χάσει καί τό παραμικρό ἲχνος ἱκμάδας

ἀπό τό παρελθόν της

θά ξεπέσει στό ἒσχατο σκαλοπάτι

τῆς ντροπῆς…

Γιῶργος Δοῦδος

25/6/15

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΗΣ ΓΙΟΓΚΑ

Η ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

g_doudos@yahoo.com

Πριν λίγες μέρες, η ιερά σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, το διοικητικό όργανο της θεσμικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, δημοσίευσε μια απόφαση καταδίκης της γιόγκα, θεωρώντας πως είναι εντελώς ασυμβίβαστη για έναν Χριστιανό Ορθόδοξο. Αφορμή της ανακοίνωσης αυτής υπήρξε η καθιέρωση από τον ΟΗΕ της 21^ης Ιουνίου ως Παγκόσμιας Ημέρας της Γιόγκα.

Αυτή καθαυτή η συνοδική ανακοίνωση και το όλο ύφος της με προβλημάτισαν. Μολονότι σκέφτηκα κατ’ αρχάς να επιλέξω την σιωπή, ως έκφραση απόλυτης αδιαφορίας για μια συλλογική πρωτοβουλία ανθρώπων, που δυστυχώς έχουν παύσει εκουσίως να διαλέγονται με τον σύγχρονο κόσμο, ναρκισσευόμενοι με την εξουσία που διαθέτουν στη χώρα μας και αισθανόμενοι ποικίλες φαντασιώσεις μεγαλείου, όταν καμαρώνουν με τα αρχιερατικά τους άμφια, που καμιά εντελώς σχέση δεν έχουν με το στοιχειώδες χρέος τους, να υπάρχουν δηλαδή ως Επίσκοποι «εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ». Αναγνωρίζω τους αδάμαντες μεταξύ των μελών της Ιεραρχίας, τους τιμώ και τους σέβομαι, αλλά νομίζω πως είναι τόσο λίγοι και για τούτο πολύτιμοι, που απλώς βαρύνουν το κλίμα της πνευματικής θλίψης….

Στα πλαίσια της ελευθερίας του λόγου και οι συνοδικοί ιεράρχες ως σώμα είχαν κάθε δικαίωμα να διατυπώσουν την άποψή τους. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά, γι’ αυτούς που καλώς ή κακώς ασκούν συλλογικά την διοίκηση της θεσμικής Εκκλησίας. Θα ήταν απόλυτα θεμιτό να εκφραστούν με έντονη επιφύλαξη κατά του συγκρητισμού, αλλά να απαγορεύσουν και να καταδικάσουν κάτι, επειδή συνδέεται με την πνευματική παράδοση του Ινδουϊσμού, νομίζω ήταν πνευματική αμετροέπειά τους, ποιμαντικό αμάρτημα και θεολογικό ατόπημα.

Η άποψη της ιεράς Συνόδου θέτει ένα σοβαρό πρόβλημα. Η Εκκλησία και το Ευαγγέλιο του Χριστού υφίσταται εντός των στεγανών του ιουδαιοχριστιανικού κόσμου μόνον; Ο διάλογος μεταξύ Χριστιανισμού και Ελληνισμού ή Σλαβικού Πολιτισμού αργότερα, τουλάχιστον για την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία είναι αποδεκτός περιοριστικά;

Πώς είναι ανεκτή λόγου χάρη, η πανθομολογούμενη έμπνευση των συντακτών ακολουθιών της θείας λειτουργίας της Εκκλησίας από την αρχαία ελληνική τραγωδία; Η θεία λειτουργία αναπαριστά λειτουργικά, κορυφαία σωτηριώδη συμβάντα και καλεί την συμμετοχή των πιστών στο σώμα του Χριστού, δηλαδή την μέθεξή τους στην ευχαριστία. Το πρότυπο υπήρξε το αρχαίο δράμα, που η επίδρασή του στην ευχαριστιακή ακολουθία είναι ορατή, τόσο σε σχέση με τη δομή, όσο και με επιμέρους σημεία της θείας λειτουργίας.

Ο τρόπος άσκησης στη νοερά προσευχή κατά την ησυχαστική παράδοση, έχει άραγε σχέση με τα πρώιμα χριστιανικά χρόνια; Αναμφίβολα είναι η πρόσληψη επιρροών στο σώμα της Εκκλησίας εκ μέρους άλλων πολιτισμών, που μάλλον βρίσκονται αρκετά μακρυά από την ανατολική λεκάνη της Μεσογείου και το πιο πιθανό είναι ότι φθάνουν στον κόσμο των Ινδιών (όποιος ή όποια αμφιβάλλει ας διαβάσει από την Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών και από τον τέταρτο τόμο της έκδοσης του Αστέρος την σελίδα 27, όπου περιέχονται οδηγίες του μακαρίου Νικηφόρου του Μονάζοντα, δασκάλου του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, περί του τρόπου περισυλλογής του πνεύματος την ώρα της προσευχής). Ο αναχωρητισμός που εμφανίστηκε στην έρημο της Αιγύπτου και αργότερα στην έρημο της Παλαιστίνης έχει κάποια σχέση με τον Ιουδαϊσμό, ακόμα και με την μυστικιστική παράδοση της Καμπαλά ή με τον Χριστιανισμό του Χριστού και των Αποστόλων; Δεν είναι μια ολοφάνερη επιρροή που δέχθηκε η Εκκλησία από την μακρινή Ασία, πάλι από την ινδική χερσόνησο,  την υιοθέτησε και την έντυσε με τα δικά της ενδύματα;    

Νομίζω, ότι η πρόσληψη του κόσμου στο σώμα της Εκκλησίας γίνεται κατανοητή εντός των πλαισίων πρόσληψης σύνολου του ανθρώπινου γένους και όλης της κτίσεως στην ανθρωπότητα του Χριστού, «ἵνα ᾗ τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός» (Κολ. 3, 11).

Είναι ορθός ο αποκλεισμός ενός διαλόγου μεταξύ Εκκλησίας και άλλων πνευματικών ρευμάτων, θρησκευμάτων ή πολιτισμών, έστω και αν ένα τέτοιο άθλημα είναι δύσκολο; Μπορεί να αποκλεισθεί ο Ινδουϊσμός, ο Βουδισμός, η παράδοση Ζεν του Βουδισμού, ο Ταοϊσμός, ακόμα και ο ανιμισμός από τα ενδιαφέροντα της Εκκλησίας; Στο παρελθόν βέβαια, η θρησκειολογία επιχειρούσε να πληροφορήσει για τα άλλα θρησκεύματα τους θεολόγους, προκειμένου να ασκήσουν την ιεραποστολική επιθετικότητά τους με επάρκεια και αποτελεσματικότητα. Νομίζω ευτυχώς, ότι αυτή η στάση δεν διαθέτει σοβαρούς υποστηρικτές πλέον, εκτός αν πρόκειται για τον όχλο των φανατικών, ακόμη και εγγραμμάτων, που με πείσμα θέλουν να περιορίσουν το Πνεύμα του Θεού….

          Πιστεύω ότι τα παρακάτω αποσπάσματα ποιήματος περί της Εκκλησίας του Χριστού διατυπώνουν αλήθειες, που συχνά οι ευσεβείς αγνοούν ή παραβλέπουν:

«Ναῦς νοητή ἡ Εκκλησία

ἐλευνομένη πνοαῖς Πνεύματος Ἁγίου…

Ὁ τῆς Ἐκκλησίας Δομήτωρ

καί πάντα Κόσμον κάλλει κοσμήσας

ὁ Λόγος Χριστός

οὐκ ἒθετο αὐτῇ πέρατα·

ὣσπερ γάρ ἀτέρμονα σύμπαντα

περίκλεα τῆς Χάριτος εἰσίν

οὓτως καί Ἐκκλησία…

περίκλεως Πνεύματος ὑπάρχει

οὐ δέ χωρεῖ ὁρίοις

καίτοι ὁρωμένη ἃμα».

                                                                                                                     21/6/2015

      

Κλείνοντας τις πληγές της Προσφυγιάς….

            Εισήγηση σε πάνελ εκδήλωσης του Δήμου Bandırma της Τουρκίας για την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας (29/05/15).

Προφορικά, πριν αναπτύξω την εισήγησή μου, απάγγειλα στα τουρκικά τους πρώτους στίχους από το ποίημα του Nazim Hikmet Ran "Angina Rektoris" 'Yarısı burdaysa kalbimin yarısı Çin'dedir, doktor' (Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται εδωπέρα, η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται, γιατρέ), λέγοντας πως αν μισή μου καρδιά βρίσκεται στην Ελλάδα, η άλλη μισή βρίσκεται στην Bandırma, όπου αντίκρυσε το φως του ήλιου η Μάνα μου.... 

Τα λεξικά λένε, πως «Εθνικισμός ( τουκικά milliyetçilik, nasyonalizm) είναι μια πολιτική ιδεολογία, που υποστηρίζει την ιδέα της εθνικής ταυτότητας μιας  συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων, τη διατήρηση της ανωτερότητας της ταυτότητας αυτής και των ξεχωριστών χαρακτηριστικών των ατόμων που ανήκουν στο ίδιο  έθνος, θεωρώντας τους υπόλοιπους λαούς και πολιτισμούς κατώτερους». Επίσης προσθέτουν, ότι ο εθνικισμός ορίζεται, ως «η απόλυτη και με πάθος προσήλωση των ατόμων στο έθνος τους, που   φτάνει ως την περιφρόνηση και την εχθρότητα προς άλλα έθνη».

Η όψη του εθνικισμού στα Βαλκάνια υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή. Προκάλεσε παράλογες θυσίες αμέτρητων ανθρώπων στον βωμό των εθνικών ανταγωνισμών. Τα θύματα δεν ήταν μόνο στρατιώτες που σκοτώθηκαν στα πεδία λυσσαλέων μαχών, αλλά και αμέτρητοι άμαχοι, άντρες, γυναίκες, παιδιά, που τα πτώματά τους πολλές φορές στοιβάχτηκαν ανώνυμα σε λάκκους, με την ελπίδα εκείνων που εγκλημάτησαν, να κρύψουν μ’ αυτό τον τρόπο το κακούργημά τους κατά της ανθρωπότητας.

Ένα εφεύρημα του εθνικισμού, τρομερό ως προς τις συνέπειές του, είναι η εθνοκάθαρση (τουρκικά etnik temizlik). Μια απάνθρωπη διαδικασία, που με τη χρήση απροκάλυπτης και ωμής βίας ή έμμεσων υπόγειων πιέσεων τρόμου, επιδιώκει να «καθαρίσει» την επικράτεια ενός κράτους από εθνικές ή θρησκευτικές μειονότητες εκδιώκοντας τα μέλη τους, για να εξασφαλιστεί έτσι η απόλυτη κυριαρχία του «καθαρού έθνους».

Αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923, υπογράφτηκε η Σύμβαση Ανταλλαγής Ελληνικών και Τουρκικών Πληθυσμών, μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος, στις 30 Ιανουαρίου 1923. Το κριτήριο της ανταλλαγής, όπως είναι γνωστό, δεν ήταν ούτε η εθνοφυλετική καταγωγή, ούτε η γλώσσα, αλλά το θρήσκευμα. Επρόκειτο για κατάλοιπο του συστήματος millet, που εφάρμοζε η οθωμανική διοίκηση, διαχωρίζοντας τους υπηκόους της με βάση το θρήσκευμα. Ένας ακόμα πιο σοβαρός λόγος ήταν που καθιστούσε την ανταλλαγή των πληθυσμών με βάση το θρήσκευμα, ότι αυτό που ονομάζουμε «εθνική συνείδηση», δεν είχε ωριμάσει πλήρως σε μεγάλο αριθμό Ορθοδόξων Χριστιανών, Ρωμιών, που ζούσαν σχεδόν σε κάθε γωνιά της Τουρκίας, ενώ το ίδιο ίσχυε και για τους Μουσουλμάνους που ζούσαν σε εδάφη, που μετά τους βαλκανικούς πολέμους έγιναν ελληνικά.

Η ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος του 1923 ήταν μια νόμιμη, κατά το διεθνές δίκαιο, διακρατικά συμφωνημένη και υπό την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών εθνοκάθαρση. Σκοπός αυτού του μέτρου ήταν, όπως ειπώθηκε πιο πάνω, η εκκαθάριση της επικράτειας του κάθε κράτους, από ξένα στοιχεία, που εμπόδιζαν την εθνική ομογενοποίηση των πληθυσμών των δύο χωρών.   

Στην ιστορία θα συναντήσουμε πολλές μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών, από έναν τόπο σε άλλο. Στο Βυζάντιο επιβαλλόταν η υποχρεωτική μετακίνηση ως διοικητικό μέτρο ή ποινή, κάτι που υιοθέτησαν στη συνέχεια και οι Οθωμανοί.

Το βιβλίο μου «Το Παραμύθι του Στραβού Πλάτανου», που εκδόθηκε στα ελληνικά το 2001, αναφέρεται και στους Ρωμιούς αυτής της πόλης, της Πανόρμου των Ελλήνων, της Panderma των Οθωμανών, της σύγχρονης Bandırma. Στην πόλη αυτή, που την δροσίζουν τα κύματα της θάλασσας του Μαρμαρά, γεννήθηκε η Μάνα μου. Έτσι εδώ, ψάχνοντας, ανακαλύπτω και τις δικές μου ρίζες.

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου μου συναντιούνται δυο νέοι άνδρες που γίνονται φίλοι. Ο ένας Έλληνας, με καταγωγή από την Πάνορμο, όπου είχαν φτάσει οι πρόγονοί του από την Κρήτη. Ο άλλος Τούρκος, που οι πρόγονοί του, καταδιωγμένοι από τις προκαταλήψεις, μιας και ένας Μουσουλμάνος Πομάκος αγάπησε μια Ρωμιά, εγκατέλειψαν τον τόπο τους και ήρθαν σε τούτη την πόλη για να ζήσουν την αγάπη τους, άγνωστοι ανάμεσα σε ανθρώπους μακρυά απ’ τους δικούς τους. Είναι οι όψεις της κοινής ιστορίας, που πλέξαμε Έλληνες και Τούρκοι, Μουσουλμάνοι και Αλεβίτες με τους Χριστιανούς, όσο υπήρχε η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι συγγενείς μου, παρά την προσφυγιά που αναγκάστηκαν να γευτούν, ποτέ δε λησμόνησαν την αγάπη τους γι’ αυτόν τον τόπο και για τους ανθρώπους που μοιράζονταν μαζί τους το ψωμί αλλά και τα όνειρα, έπιναν χαρές αλλά και θλίψεις της ζωής, είτε ήταν Τούρκοι, είτε Αρμένηδες, είτε Ρωμιοί. Το ίδιο βιβλίο, στο δεύτερο μέρος, με τον τρόπο του παραμυθιού, προσπαθεί να πει αλήθειες, που πολλοί δεν τις αρέσουν, για την οθωμανική περίοδο της Ρούμελης, δηλαδή της σημερινής Ελλάδας. Εξιστορείται το όνειρο του σπουδαίου στρατηλάτη Γαζή Εβρενός Μπέη, να χτίσει μια πόλη στους πρόποδες του όρους Βέρμιον στη Μακεδονία, που να κατοικείται προνομιακά αποκλειστικά από Χριστιανούς. Αυτή η πόλη, που σήμερα ονομάζεται Νάουσα, είχε ονομαστεί από τους απογόνους του Γαζή Εβρενός, που αξιώθηκαν να την χτίσουν Ağustos, μάλλον για την ομορφιά της υποθέτω. Εκτός αυτού, στο βιβλίο μου αναφέρομαι στις πνευματικές οικειότητες που υπάρχουν στις παραδόσεις του χριστιανικού Ησυχασμού (İsihazm, Hristiyan gizemcilik), που καλλιεργείται στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και στον Σουφισμό (Tasavvuf), που καλλιεργείται στο Ισλάμ. Οι Μουσουλμάνοι και οι Αλεβίτες της Τουρκίας, μοιράστηκαν πολλά πράγματα με τους Ρωμιούς γείτονές τους στα πολλά χρόνια που ζούσαν σε ίδιες πόλεις και συχνά μοιράζονταν τους ίδιους μαχαλάδες. Θυμάμαι κάτι που συνέβαινε για χρόνια, ως την ανταλλαγή των πληθυσμών. Σ’ ένα χωριό που κατοικούνταν από Τούρκους και Ρωμιούς, στο Aşaköy, κοντά στο Bilecik, υπήρχε μια εποχή που οι κάτοικοι ήταν τόσο φτωχοί, που ο Παπάς και ο Ιμάμης μοιράζονταν τον ίδιο χώρο για να μαζεύονται οι Χριστιανοί την Κυριακή και οι Μουσουλμάνοι την Παρασκευή. Κάθε Πέμπτη απόγευμα, ο Παπάς του χωριού βοηθούσε τον Χότζα να καθαρίσει τον χώρο για την Cuma και το Σάββατο βράδυ βοηθούσε ο Χότζας τον Παπά να ετοιμάσει τον χώρο για την λειτουργία της Κυριακής….

Στον 20^ο αιώνα, η ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, υπήρξε το πρώτο μέτρο εθνοκάθαρσης, μέσω της υποχρεωτικής μετακίνησης πληθυσμών, με την έγκριση της Διεθνούς Κοινότητας. Για τούτο και αποτέλεσε υπόδειγμα πολιτικής πρακτικής το 1947, όταν διαμελίσθηκε η Βρετανική Ινδία σε δύο ανεξάρτητα κράτη και ξεριζώθηκαν τότε από τα σπίτια τους 14,5 εκατομμύρια άνθρωποι, που αναγκάστηκαν να περάσουν σύνορα, που μέχρι πριν λίγο δεν υπήρχαν. Τα κριτήρια της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν ήταν επίσης θρησκευτικά, όπως στην περίπτωση της Ελλάδος και της Τουρκίας.

Οι πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ λαών προκαλούν πολύ πόνο, πληγώνουν αφάνταστα. Έτσι ο πόλεμος μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, η Μικρασιατική Εκστρατεία για τους Έλληνες, που κατέληξε στην οδύνη της Μικρασιατικής Καταστροφής και ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας για τους Τούρκους, που έσωσε την Τουρκία από τον διαμελισμό, που είχε σχεδιαστεί και αποφασιστεί με τη Συνθήκη των Σεβρών (1920), άφησε πολλούς νεκρούς. Πληγές που άνοιξαν τότε και στους δυο λαούς, ακόμα ματώνουν. Μια πληγή που δεν λέει να κλείσει και είναι απότοκος αυτού του καταστροφικού πολέμου υπήρξε και η ανταλλαγή πληθυσμών. Μάλλον θα είναι λάθος να σβήσουμε την ιστορική μνήμη. Αλλά επίσης, είναι τεράστιο λάθος να μείνουμε αγκυλωμένοι και δέσμιοι του παρελθόντος, εξαιτίας της οδύνης και των πληγών που άφησε. 

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κεμάλ Ατατούρκ, μετά την λήξη του ελληνοτουρκικού πολέμου το 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, είχαν την τόλμη και τον πολιτικό ρεαλισμό να υπογράψουν στην Άγκυρα, στις 29 Οκτωβρίου του 1930, το «Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας, Ουδετερότητας, Συνδιαλλαγής και Διαιτησίας». Επρόκειτο για ένα γενναίο βήμα υπέρ της φιλίας ανάμεσα στους δύο λαούς. Ακολούθησαν και άλλες διακρατικές συμφωνίες, που αναμφίβολα είχαν σκοπό να διώξουν τους εφιάλτες του πόνου και του άδικου θανάτου τόσο από τους Τούρκους, όσο και από τους Έλληνες.

Στην πορεία προς την οικοδόμηση ειλικρινούς φιλίας μεταξύ των λαών μας και την σφράγιση μιας σταθερής συνεργασίας μεταξύ των χωρών μας, πολύ συχνά έγιναν πισωγυρίσματα. Πολύ συχνά οι σχέσεις μας τεντώθηκαν επικίνδυνα…. Η αναφορά στις αιτίες ή στις αφορμές για τη δημιουργία του αρνητικού κλίματος στις σχέσεις μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων ή στην καλύτερη περίπτωση διατήρηση αμοιβαίας επιφυλακτικότητας, δεν νομίζω ότι πρέπει να γίνει τώρα από μας. Υπάρχουν άλλοι, που θα κάνουν τις αναγκαίες αναλύσεις για να δοθούν χρήσιμες απαντήσεις, ώστε να μην επαναληφθούν λάθη που είναι επικίνδυνα, όσο το ύπουλο νερό, που όταν τρυπώνει στα θεμέλια ενός κάστρου τελικά το γκρεμίζει….

Εκείνο που έχει τεράστια σημασία, είναι να κατανοήσουμε Τούρκοι και Έλληνες, ότι είναι της κοινής μοίρας μας να ζούμε ο ένας λαός δίπλα στον άλλο και  να μοιραζόμαστε ως πατρίδες μας κοινούς τόπους. Οι εκκλησιές που υπάρχουν εγκατεσπαρμένες σε απίθανα μέρη της Τουρκίας, και εδώ και λίγα χρόνια άρχισαν να λειτουργούνται ξανά, είναι μάρτυρες των όσων ανέφερα. Αλλά και στην Ελλάδα, και δεν αναφέρομαι στη Θράκη ή στα Δωδεκάνησα, αλλά στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, στα Γιάννενα, στα Τέμπη, στα Γιαννιτσά, στα Φάρσαλα και αλλού, υπάρχουν σεβάσμια για την παλαιότητά τους τζαμιά, μεντρεσέδες, ιμαρέτ και τεκκέδες, που είναι επίσης ακοίμητοι μάρτυρες της προηγούμενης αλήθειας. Αξίζει να αποκαλυφθεί, ότι η λαϊκή θρησκευτικότητα του τουρκικού Ισλάμ, είτε πρόκειται για Σουννίτες, είτε για Αλεβίτες, έχει πολλά κοινά στοιχεία ευσέβειας και ήθους με τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό της Ανατολής. Η Παναγία των Ρωμιών είναι η ίδια Μητρική Μορφή, που εδώ οι Μουσουλμάνοι αποκαλούν με πολλή τρυφερότητα Meryem Ana…. Ενώ ο αγαπημένος άγιος Γεώργιος των Χριστιανών φαίνεται να παίζει συχνά κρυφτό με τον μυστικό χαζρέτι Χιζίρ (Hz. Hizir) των Μουσουλμάνων. Είναι ανάγκη να καταλάβουμε, ότι ο ποταμός που διασχίζει τη Θράκη, είτε λέγεται Έβρος είτε Meriç, είναι πολύ πιο όμορφο να μας ενώνει και όχι να μας χωρίζει. Ότι το Αιγαίο είναι μια θάλασσα κοινή για τους λαούς μας και από όποια μεριά του κι αν κοιτάξεις, τα ίδια τοπία αντικρύζεις, ο ίδιος ήλιος σε χαμογελά. Αυτός ο ήλιος μπορεί να θερμαίνει συνεχώς τις καρδιές μας με τη φλόγα  της φιλίας και της συντροφικότητας, μιας και είμαστε, Έλληνες και Τούρκοι, άνθρωποι πλασμένοι από την ίδια πάστα και είμαστε ως λαοί ικανοί να ζήσουμε ειρηνικά στην ευλογημένη γωνιά της Γης,  όπου γειτονεύουν οι πατρίδες μας, η Ελλάδα και η Τουρκία.

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ ©

18/05/2015

ΛΟΓΟΣ ΠΑΘΟΥΣ ΚΑΙ ΜΙΣΑΛΟΔΟΞΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ Μεντζελόπουλος, με ανακοινωθέν του, έσπευσε να σχολιάσει συνέδριο με θέμα "Θρησκεία και βία", που έγινε πρόσφατα με πρωτοβουλία κύκλων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το ύφος του ανακοινωθέντος μάλλον καταγγελτικό, παρά κριτικό, αδικεί τον λόγο του Μητροπολίτη, ακόμα και σε σημεία, που επιχειρεί να αρθρώσει αλήθειες ως προς την υποστατική ποιότητα της Εκκλησίας. Εκεί όμως που ο Μητροπολίτης Πειραιώς υπερβαίνει ακόμα και τα όρια της κοσμιότητας, που επιβάλλει επιτέλους η εποχή μας, είναι η φανατική τοποθέτησή του, πλήρης απαξίας, για το Ισλάμ. Μάλιστα φτάνει στο σημείο να αμφισβητεί υποτιμητικά Μουσουλμάνο εισηγητή του συνεδρίου, τον Δρα Χαλήλ Τζιχάντ, που όσοι έχουμε τη χαρά της γνωριμίας μαζί του, ξέρουμε πως πρόκειται για έναν ιδιαίτερα σεμνό άνθρωπο και λαμπρό επιστήμονα. Η αναφορά του Μητροπολίτη Σεραφείμ στο Ισλάμ είναι λόγος μισαλοδοξίας και βαθειάς προκατάληψης, που μόνον ως προπαγάνδα ισλαμοφοβίας μπορεί να αξιολογηθεί, πάντως όχι ως λόγος ενός Επισκόπου της κατ’ Ανατολάς Εκκλησίας του Χριστού.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς, στο ανακοινωθέν του δράττεται της ευκαιρίας να κατακεραυνώσει για πολλοστή φορά, τις πρωτοβουλίες της Καθολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και τον Οικουμενικό Θρόνο, για την καλλιέργεια του διαχριστιανικού διαλόγου, αλλά και για την ανάπτυξη του διαλόγου της Εκκλησίας με διάφορες θρησκευτικές κοινότητες, στα πλαίσια της αναπτυσσόμενης Θεολογίας των θρησκειών. Ο λόγος του Μητροπολίτη Πειραιώς και ως προς τα παραπάνω θέματα είναι λόγος έριδας και ζηλωτισμού, ξένος προς το πνεύμα που υιοθετεί η Ορθόδοξη Εκκλησία, που παραπέμπει περισσότερο σε σχισματικό ηγέτη της παρασυναγωγής των Παλαιημερολογητών, παρά σε Ορθόδοξο Επίσκοπο της Εκκλησίας.

Όπως ανέφερα, στο ανακοινωθέν -(στ’ αλήθεια, εξαιρετικά άκομψος και αδόκιμος όρος για την διατύπωση κριτικής μιας επιστημονικής διοργάνωσης)-, ο Πειραιώς Σεραφείμ επιχειρεί να αρθρώσει λόγους περί της Εκκλησίας, αλλά αδικεί τον εαυτό του και τους λόγους του με το ύφος που εκφράζεται. Ευτυχώς, στο παραπάνω συνέδριο συμμετείχε και ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος, που με λόγο τόλμης και προφητικής θέρμης, ως αληθινός διδάσκαλος εδογμάτισε ορθά  περί Εκκλησίας και θρησκείας περιγράφοντας τις σχέσεις τους προς το φαινόμενο της βίας.

Παρακάτω παραθέτω πρώτα την τοποθέτηση του αγίου Σιατίστης στο συνέδριο και στη συνέχεια το ανακοινωθέν του Πειραιώς Σεραφείμ.

1     1) http://blogs.auth.gr/moschosg/2015/04/27/%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82/

     2)   http://www.imp.gr/2012-03-27-20-22-23/921-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%B4%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B2%CE%AF%CE%B1.html

Γιώργος Α. Δούδος

12/05/15

Τῆς Βουλίνας μου…

Ὃταν ἒφτασα σπίτι

ὁ νοῦς μου ἂδειασε

καθώς σ’ ἀντίκρυσα

παγωμένη στό φέρετρο.

Δέν πίστευα πώς μ’ εἶχες ἀφήσει.

Πλησίασα τό κέρινο πρόσωπό σου

μέ τήν ἐλπίδα νά δῶ κάποιο ἲχνος ζωῆς

μά τίποτα…

Εἶχες φύγει παράωρα Μαμά

κι ὀρφάνεψα γιά πάντα…

Γιῶργος Δοῦδος

10 τοῦ Μάη 2015