Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, στο σύνολο σχεδόν των κατά τόπους Εκκλησιών, συμμετέχει στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών. Συμμετέχει το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τα πρεσβυγενή Πατριαρχεία Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Μεταξύ των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών που μετέχουν στην Οικουμενική Κίνηση είναι και η Εκκλησία της Ελλάδος.

Η Οικουμενική Κίνηση στον Χριστιανισμό εκφράζεται κατά κύριο λόγο από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών. Η Εκκλησία της Ρώμης δεν συμμετέχει στο Π.Σ.Ε., αν και μετέχει στις συναντήσεις που διοργανώνει με επίσημα διαπιστευμένους παρατηρητές.

Η αγωνία για την τήρηση της ενότητας των πιστών διακατείχε έντονα τον ίδιο τον Ιησού Χριστού, ιδίως τη νύχτα της προσευχής του στον Κήπο της Γεθσημανής, προτού παραδοθεί για να καταλήξει στην θυσία επί του σταυρού. Τότε τον είχε κυριέψει μεγάλη αγωνία ενόσω προσευχόταν και ο ιδρώτας του είχε γίνει, ωσάν σταγόνες αίματος κι έπεφτε στη γη (Λουκάς 22: 44). Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια της προσευχής του Ιησού:

Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου οὓς δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς. Οὐ περὶ τούτων δὲ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἓν ὦσιν, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας. κἀγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμὲν, ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσιν τετελειωμένοι εἰς ἕν, καὶ ἵνα γινώσκῃ ὁ κόσμος ὅτι σύ με ἀπέστειλας καὶ ἠγάπησας αὐτοὺς καθὼς ἐμὲ ἠγάπησας. (Ιωάννης 17:11, 20-23).

(Άγιε Πατέρα, διατήρησέ τους στην πίστη με τη δύναμη του ονόματός σου που μου χάρισες, για να μείνουν ενωμένοι όπως εμείς. Δεν προσεύχομαι μόνο γι’ αυτούς αλλά και για κείνους που με το κήρυγμα αυτών θα πιστεύουν σ’ εμένα. Ώστε να είναι όλοι ένα, όπως εσύ, Πατέρα, είσαι ενωμένος μ’ εμένα κι εγώ μ’ εσένα. Να είναι κι αυτοί ενωμένοι μ’ εμάς, κι έτσι ο κόσμος να πιστέψει ότι μ’ έστειλες εσύ. Εγώ τη δόξα που έδωσες την έδωσα σ’ αυτούς, για να είναι ένα μεταξύ τους, όπως εμείς είμαστε ένα: Εγώ ενωμένος μαζί τους κι εσύ ενωμένος μαζί μου, ώστε ν’ αποτελούν μια τέλεια ενότητα, κι έτσι ο κόσμος να καταλαβαίνει ότι μ’ έστειλες εσύ κι ότι αγάπησες κι αυτούς όπως αγάπησες εμένα).

Όπως φαίνεται από όσα έγραψε ο απόστολος Παύλος προς τους Εφεσίους, το ζήτημα της ενότητας των Χριστιανών, της ενότητας της Εκκλησίας του Χριστού, ήταν πρωτεύον και ζωτικό. Να τί γράφει ο Παύλος: ...σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης. ἓν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν· εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα·εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ὑμῖν.(Εφεσίους 4:3-6). (...και να προσπαθείτε να διατηρείτε, με την ειρήνη που σας συνδέει μεταξύ σας, την ενότητα που δίνει το Πνεύμα του Θεού. Ένα σώμα αποτελείτε όλοι κι ένα πνεύμα σας ενώνει, όπως και μία είναι η ελπίδα σας για την οποία σας κάλεσε ο Θεός. Ένας Κύριος υπάρχει, μία πίστη, ένα βάπτισμα. Ένας Θεός και Πατέρας όλων, που κυριαρχεί σ’ όλους, ενεργεί μέσα απ’ όλους και κατοικεί σε όλους σας).

Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ. (Πρώτη Επιστολή Ιωάννη 4:16) (Ο Θεός είναι αγάπη· κι όποιος ζει μέσα στην αγάπη, ζει μέσα στο Θεό, κι ο Θεός μέσα σ’ αυτόν). Η αγάπη, στο παραπάνω εδάφιο του Ιωάννη αποτελεί κατηγόρημα που αναφέρεται στην υπόσταση του Θεού. Η αγάπη είναι κριτήριο ύπαρξης των Χριστιανών. Και αναμφίβολα η ενότητα της Εκκλησίας, δηλαδή των Χριστιανών, πηγάζει από την ένθεη αγάπη. Η παρουσία της αγάπης μεταξύ των Χριστιανών είναι απόδειξη ότι υπάρχουν εντός του Θεού και ο Θεός υπάρχει εντός τους....

Επομένως, η διαίρεση των Χριστιανών συνιστά όνειδος απιστίας στους λόγους του Ιησού Χριστού, άρνηση του Ευαγγελίου, αναίρεση του θεμελίου της Εκκλησίας του Χριστού. Η υπεράσπιση των “ορθοδοξιών” μας, δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για την επιμονή στην διαίρεση. Η αληθινή μετάνοια για τα σχίσματα εντός της Εκκλησίας είναι ανύπαρκτη. Χωρίς ορατά σημεία καταλλαγής μεταξύ των διαιρεμένων Χριστιανών, που να τους ωθούν προς την ενότητα, το αμάρτημα της απιστίας συνεχίζεται.

Η Οικουμενική Κίνηση υπήρξε και παραμένει ένας ευλογημένος καρπός του Παρακλήτου. Αλλά, δεν πρόκειται για ευκαιρία διεθνών διεκκλησιαστικών σχέσεων, μεταξύ των διαφόρων μελών του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών. Το θέμα της ενότητας των Χριστιανών, της ενότητας των επί μέρους Εκκλησιών, ώστε να πραγματωθεί επί τέλους η εναγώνια προσευχή του Ιησού Χριστού ἵνα πάντες ἓν ὦσιν, αφορά και τους απλούς Χριστιανούς, και τους απλούς κληρικούς. Δεν είναι ζήτημα εμπειρογνωμόνων θεολόγων περί του Οικουμενισμού, πανεπιστημιακών και μη, ούτε βέβαια ορισμένων Μητροπολιτών, η εκπροσώπηση κατά τόπους εκκλησιών στις εκδηλώσεις και λοιπές διοργανώσεις του ΠΣΕ.

Η άγνοια του Λαού του Θεού για το όνειδος της διαίρεσης των Χριστιανών, η μη πρόσκληση από τους ποιμένες για μετάνοια για το αμάρτημα της απουσίας της αγάπης, από τις επί μέρους Εκκλησίες μεταξύ τους, είναι θέμα που αφορά την αυτοσυνειδησία του Χριστιανού, που ανανεώνει κάθε στιγμή την χάρη του Βαπτίσματος που έχει λάβει και έχει αποκτήσει συνείδηση, πως οι ομολογιακές παραδόσεις που χαρακτηρίζουν την εκκλησία “του”, δεν μπορεί να προβάλλονται κατά προτεραιότητα εις βάρος της ενότητας....

Η προσευχή του Αδελφού Αλόις του Ταιζέ είναι πάντοτε επίκαιρη, αλλά ιδιαιτέρως αυτές τις μέρες της Εβδομάδας Προσευχής για την Ενότητα των Χριστιανών.

Πέμψε το Πανάγιο σου Πνεύμα και σε εμάς, ώστε και εμείς να μπορέσουμε να γίνουμε μάρτυρες της συμφιλίωσης στην καθημερινή μας ζωή. Κάνε μας δημιουργούς ενότητας μεταξύ των Χριστιανών, όταν διασπώνται και κομιστές της ειρήνης μεταξύ των ανθρώπων όταν συγκρούονται. Ικάνωσέ μας να ζούμε αλληλέγγυα με τους πιο αδύναμους ανθρώπους, τους εγγύς και τους μακράν.

22 Ιανουαρίου 2018

Η ΠΙΚΡΑ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ...

Η Πόλη μαγική, σαγηνεύει, όπως η Κίρκη, τους προσκυνητές που φτάνουν και αφήνονται στη γοητεία της. Όλη η χώρα, μες στην πλησμονή της ομορφιάς και των μύθων. Μιλώ για την Βασιλεύουσα που δεσπόζει ανάμεσα σε Ευρώπη και Ασία, που διαφεντεύει από τα παλιά χρόνια την Ανατολή και την Δύση. Μιλώ για την Τουρκία του σήμερα, που άλλοτε είχε άλλα ονόματα. Οι άνθρωποι, που πατούν και ανασαίνουν στα χώματά της, όποια κι αν είναι η λαλιά τους ή μ’ όποιο όνομα κι αν βαφτίζουν τον θεό, μένουν απαράλλαχτοι στην καρδιά....

Στην πόλη Πάντερμα, που καθρεφτίζεται στα νερά της θάλασσας του Μαρμαρά, αντίκρυ σχεδόν από την Πόλη, είδε η Μάνα μου για πρώτη φορά το φως του ήλιου. Είχε περάσει ένας χρόνος, αφότου οι Έλληνες στρατιώτες είχαν φτάσει στη Μικρασία και άρχισαν τον πόλεμο κατά των Τούρκων. Το ’22, βρέφος, στην αγκαλιά του μεγαλύτερου αδερφού της, έφτασε στη Σαλονίκη, ανήξερο προσφυγόπουλο....

Χρόνια πολλά μετά, στην Πόλη, γνώρισα έναν αδελφό, που μοιραστήκαμε τις καρδιές μας, έτσι, που ο ένας χάθηκε μες στην ψυχή του άλλου. Μιλώ για τον Αλή Οσμάν, τον φτωχό δερβίση, μουρίντη του Ραΐκ Μπαμπά....

Είχαν εκλογές στην Τουρκία πριν χρόνια και βρισκόμουν στο Εγιούπ, ένα προάστιο της Ισταμπούλ, εκεί που η γη απορροφά τον Κεράτιο στα σπλάχνα της και χάνεται. Οι δρόμοι στολισμένοι με διάφορα σημαιάκια των κομμάτων, που θέλαν την ψήφο των πολιτών. Ένα πολιτικό κόμμα, καινούργιο στο προσκήνιο, έκανε τη διαφορά· το ΑΚ Παρτί. Ο κατ’ εξοχήν ηγέτης του, ένας νέος άνδρας, που είχε δοκιμαστεί ως δήμαρχος της μεγάλης Ισταμπούλ, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Τα χρόνια πέρασαν και ο Ερντογάν, από πρωθυπουργός της μεγάλης χώρας του, έγινε πρόεδρος της Δημοκρατίας και προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Έγινε ο αφέντης της Δημοκρατίας!

Ο άνθρωπος, που έδωσε τόσες ελπίδες, πως η Τουρκία θα ήταν ένα σύγχρονο κράτος, ελεύθερο από τους δεσμούς που επί χρόνια επέβαλλαν στον λαό οι στρατιωτικοί, κατάφερε να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος στην πολιτική ζωή του τόπου του.... Και η Τουρκία έγινε μια απέραντη φυλακή, ένα κολαστήριο, βυθισμένο στον φόβο, στη βία, στον θάνατο....

“Πώς να ζήσεις σε μια χώρα σαν την Τουρκία; Είναι μεγάλο το ρίσκο. Η επιβίωση δεν είναι εύκολη ούτε έξω από τη φυλακή. Η κατάσταση που επικρατεί δεν είναι παιχνιδάκι”. Δανείζομαι τα λόγια της Ασλί Ερντογάν, μιας συγγραφέως, που εδώ και πάνω από εκατόν τριάντα μέρες κρατιέται στη φυλακή, με ένα σωρό κατηγορίες σε βάρος της.

Για την λατρεμένη Πόλη, την Ισταμπούλ, για την οικεία χώρα, πατρίδα της αγαπημένης μου Μάνας, έχει μείνει η νοσταλγία μόνο. Κρατώ με περισσή τρυφερότητα στην καρδιά, πρόσωπα αγαπημένα, μα είμαι ανήμπορος να τα δω, όπως γινόταν παλιότερα.

Η στάση μου, διαμαρτυρία για την Τουρκία που δεν της αξίζει τέτοια μοίρα. Η στάση μου, οργή για την αδικία που φθονερά δοκιμάζει τόσους και τόσους ανθρώπους στην Τουρκία. Η στάση μου, άρνηση να συναινέσω στο καθεστώς του φόβου και των διωγμών.

Πώς να επισκεφτείς την Τουρκία τώρα; Είναι μεγάλο το ρίσκο. Μια απέραντη φυλακή η χώρα.... Όπως καταλαβαίνετε, έχω παραλλάξει τα λόγια της Ασλί, που δυστυχώς είναι τόσο πικρά και αληθινά....

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Τούτο το σημείωμα του πόνου και της ατελέσφορης νοσταλγίας μου, για την Πόλη και για την Τουρκία, για την ομορφιά των ανθρώπων της, θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν ένα καλωσόρισμα στον Πρόεδρο της χώρας αυτής, που πρόκειται να μας επισκεφθεί σε λίγες μέρες....

Γιώργος Δούδος

©04/12/17

ΕΝΑ ΦΙΛΜ ΠΟΥ ΓΚΡΕΜΙΖΕΙ ΕΝΑ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

Το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν έχει επιβάλλει σε όλη τη χώρα αλλά κυρίως στην Τεχεράνη, μια βιτρίνα. Οι άνδρες δεν φορούν γραβάτα και συχνά έχουν γένεια, οι γυναίκες καλύπτουν το κεφάλι τους με μαντήλα ή και όλο τους το σώμα με μαύρο τσαντόρ. Υπάρχει ένα σύνταγμα, που το έχουν αποκαλέσει ‘υβρίδιο’ μιας θεοκρατίας με επίφαση δημοκρατίας.

Η απόλυτη εξουσία στη χώρα ανήκει στον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη, διάδοχο του Αγιατολλάχ Χομεϊνί, που επίσης είναι ένας ‘αγιατολλάχ’ (ο πιο υψηλός τίτλος μεταξύ των Σιϊτών κληρικών).

Πορνεία δεν υπάρχει στο Ιράν, αλλά μπορεί ένας άνδρας, ιδίως ξένος επισκέπτης, να κάνει έναν περιστασιακό γάμο με μια γυναίκα, για όσο διάστημα επιθυμεί. Πρόκειται για τον γάμο μούτα, που ενώ είναι προϊσλαμικός θεσμός στο Ιράν, εντούτοις επιβιώνει υπέροχα και καλύπτει επίσης εξαιρετικά την ανάγκη ύπαρξης πορνών, που δεν είναι πόρνες....

Η Τεχεράνη πίσω από την βιτρίνα που κατασκεύασε το ολοκληρωτικό θεοκρατικό καθεστώς του Αγιατολλάχ Χομεϊνί, κρύβει πολλά taboo. O όρος taboo, χρησιμοποιείται σήμερα για να υποδηλώσει καθετί το απαγορευμένο, κυρίως, οτιδήποτε αντιμετωπίζεται από την κοινωνία σαν να ως μη υπάρχει, για λόγους ηθικής ή κοινωνικών προκαταλήψεων. Έτσι πίσω από την βιτρίνα του τέλειου, σχεδόν, καθεστώτος που υπάρχει στο Ιράν, κρύβονται ένα σωρό taboo.

Υπάρχει πορνεία, υπάρχουν ναρκωτικά, υπάρχει trafficking, με κυκλώματα σωματεμπόρων που εξάγουν όμορφες και νεαρές Ιρανές σε αραβικές χώρες κυρίως του Κόλπου, όπου έχουν μεγάλη πέραση. Οι γυναίκες, ακόμα και όσες έχουν πανεπιστημιακούς τίτλους είναι υπόδουλες στους άνδρες, είτε πρόκειται για τον πατέρα ή κάποιον αδελφό ή για τον σύζυγο. Αν δεν υπάρξει συγκατάθεση του συζύγου ένα διαζύγιο με πρωτοβουλία της γυναίκας μάλλον φαίνεται αδύνατο. Επίσημα το αλκοόλ είναι απαγορευμένο, αλλά όποιος επιθυμεί βρίσκει κρασί ή ουΐσκι ή διατηρεί στο σπίτι του έναν άμβυκα και κάνει απόσταξη ρακί, συνήθως από χουρμάδες....

Το φιλμ Tehran Taboo ξεγυμνώνει όλη την υποκρισία που εκτρέφει το καθεστώς των Αγιατολλάχ και των Μουλάδων στο Ιράν και γκρεμίζει την βιτρίνα της ‘πιστής’ στο Κοράνιο πρωτεύουσας της χώρας. Γκρεμίζει πέρα ως πέρα την χυδαιότητα που διατηρείται από ένα βάρβαρο και βάναυσο καθεστώς, που επικαλείται τον Θεό για να κρατά με το ζόρι έναν ολόκληρο λαό δέσμιο. Το Ιράν είναι μια απέραντη φυλακή, βλάσφημη, αφού το καθεστώς του ισχυρίζεται πως ακολουθεί τις επιταγές του Αλλάχ και του Κορανίου και μετά την λεγόμενη Λαϊκή Κίνα, είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο σε θανατικές εκτελέσεις....

13/11/17

Ο πειρασμός του νέου Μητροπολίτη από τον Δήμο της Καβάλας!

Ο Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κ. Στέφανος Τόλιος, κατά την διακονία του ως Προϊστάμενος του Προσκυνηματικού Ναού της Αγίας Σοφίας, αλλά και ως Πρωτοσύγγελος της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, έχω την αίσθηση ότι άφησε καλή μαρτυρία.

Μαθαίνουμε με κατάπληξη, ότι η Δημοτική Αρχή της Καβάλας, με Δήμαρχο την κυρία Δήμητρα Τσανάκα, γιατρό, που είναι η έδρα της Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου αποφάσισε, μετά από απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, που είχε ληφθεί κατά πλειοψηφία, να δαπανήσει ένα, κατά τη γνώμη μου σκανδαλώδες ποσό, με την ευκαιρία της ενθρόνισης του νέου Μητροπολίτη.

Σύμφωνα με σχετική ενημέρωση, πάνω από 12.000 ευρώ θα διαθέσει ο Δήμος Καβάλας για την τελετή ενθρόνισης του νέου Μητροπολίτη Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου Στέφανου, που πρόκειται να γίνει στο τέλος της επόμενης βδομάδας, με το Σάββατο 18 Νοεμβρίου 2017 να είναι, μάλλον η επικρατέστερη ημερομηνία για την τελετή.

Η όλη τελετή περιλαμβάνει υποδοχή του νέου Μητροπολίτη στην πλατεία Ελευθερίας και στη συνέχεια την ενθρόνισή του στον Καθεδρικό Ναό του Αποστόλου Παύλου.

Σύμφωνα με τις σχετικές ειδήσεις, το ποσό των 12.000 ευρώ αφορά την ενθρόνιση του Μητροπολίτη μόνο στον Δήμο Καβάλας και δεν αναφέρεται στο σύνολο του ποσού που πιθανώς θα διατεθεί και από άλλους δήμους της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας για την τελετή.

Αναλυτικά τα ποσά, συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ, αναφέρονται στις εξής δαπάνες:

• Προμήθεια ενός σταυρού ευλογίας-δώρο του Δήμου Καβάλας προς τον νέο Μητροπολίτη, προϋπολογισμού 2.000 ευρώ.
• Παράθεση επίσημου γεύματος, για διακόσιους συνδαιτυμόνες, προϋπολογισμού κατά προσέγγιση 6.000 ευρώ.
• Ενοικίαση 300 καρεκλών για τις ανάγκες της εκδήλωσης ενδεικτικού προϋπολογισμού 500 ευρώ.
• Εκτύπωση προσκλήσεων, ενδεικτικού προϋπολογισμού 500 ευρώ.
• Προμήθεια έξι ανθοσυνθέσεων, προϋπολογισμού 331 ευρώ.
• Προμήθεια πορφυράς μοκέτας, διαστάσεων 10Χ4, κατά προσέγγιση 400 ευρώ.
• Προμήθεια αναλώσιμων υλικών-ειδών κατασκευής, ενδεικτικού προϋπολογισμού 850 ευρώ.
• Προμήθεια τριών μπάνερ (σε τελάρο) διαστάσεων 4Χ3, προϋπολογισμού 750 ευρώ.
• Προμήθεια αναλογίου από πλεξιγκλάς προϋπολογισμού 700 ευρώ.

Η Δήμαρχος Καβάλας και οι δημοτικοί σύμβουλοι που υπερψήφισαν τις δαπάνες για μια τέτοια τελετή, προφανώς και βλέπουν την επίσημη εγκατάσταση του νέου Επισκόπου της περιοχής τους, σαν την έλευση ενός κοσμικού άρχοντα, ενός Δεσπότη, όπως συνηθίζεται να προσφωνούνται οι Επίσκοποι, δυστυχώς και επιδιώκουν με την όλη αντιεκκλησιαστική υποδοχή που ετοιμάζουν να δείξουν προς όλους, ότι θα είναι ευπειθείς υπήκοοι του Δεσπότη τους!

Δυστυχώς, στο κλίμα της Εκκλησίας της Ελλάδος (Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος και Μητροπόλεις των Νέων Χωρών), είναι δύσκολο και μάλλον προκαλεί απογοήτευση το να βρεις μεταξύ των επαρχιούχων Μητροπολιτών πολλούς Επισκόπους, ενώ βρίσκεις εύκολα πάρα πολλούς αμετροεπείς Δεσπότες!

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο Επίσκοπος προΐσταται της θείας Ευχαριστίας, είναι διδάσκαλος της Εκκλησίας και οικονόμος των μυστηρίων. Ο πρεσβύτερος βρίσκεται σε κοινωνία και ενότητα πίστεως με τον επίσκοπο. Τούτο σημαίνει, ότι η Εκκλησία πραγματώνεται πέριξ του Επισκόπου, οποίος υπάρχει εις τύπον και τόπον Χριστού, αλλά και του Πρεσβυτερίου, που διακονούν τον Λαό του Θεού, κατά κύριο λόγο ως επικεφαλής της Ευχαριστιακής Συνάξεως της τοπικής Εκκλησίας.

Ο επίσκοπος, δεν είναι δεσπότης, ούτε αυθέντης και απόλυτος μονάρχης, όπως δυστυχώς έχει εκτραπεί το επισκοπικό διακόνημα. Είναι ο προεστώς εν αγάπη της ευχαριστιακής κοινότητας, ποτέ δε θεωρούνταν σαν βικάριος ή αντιπρόσωπος ή του Χριστού επί της γης, αλλά ως εικόνα Του. Το ίδιο συμβαίνει και με τα άλλα εκκλησιαστικά λειτουργήματα, δεν είναι παράλληλα ή δοσμένα από το Χριστό, αλλά ταυτόσημα με εκείνα του Χριστού. Ακόμα και η επισκοποκεντρική δομή της Εκκλησίας κατά την ορθόδοξη θεολογία, δεν αφήνει περιθώρια για υποχώρηση των Επισκόπων, όποιο ιστορικό τίτλο και αν φέρουν (Πατριάρχης, Αρχιεπίσκοπος, Μητροπολίτης), μπροστά στον δεύτερο πειρασμό του Ιησού Χριστού στην έρημο μετά την βάπτισή Του. Είναι ο πειρασμός, της ισχύος και της εξουσίας επί της οικουμένης, που είχε ειπωθεί ο από τον διάβολο προς τον Χριστό με τα εξής λόγια: “Σοὶ δώσω τὴν ἐξουσίαν ταύτην ἅπασαν καὶ τὴν δόξαν .... σὺ οὖν ἐὰν προσκυνήσῃς ἐνώπιόν μου, ἔσται σοῦ πᾶσα” (Λουκάς 4:5-7).

Εκείνο που αναμένεται, είναι αν ο νέος Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κ. Στέφανος ο Τόλιος, θα δεχθεί μια τέτοια τελετή για χάρη του εκ μέρους του Δήμου της Καβάλας, που προκαλεί, ή θα αρνηθεί, μη υποχωρώντας στον πειρασμό....

Εύχομαι να αναδειχθεί ο Σεβασμιότατος Άγιος Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου όντως Επίσκοπος της Επαρχίας που του έλαχε και να στρέψει τα νώτα σε τέτοιου είδους τιμές, που έχουν σχέση με το φρόνημα του κόσμου και μόνον.