Η ΥΒΡΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ

Η συνάντηση του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης με τον σουλτάνο της Αιγύπτου  Αλ Μαλίκ το 1219 στη Δαμιέτη

Αφορμή για το δημοσίευμα αυτό, υπήρξε απόσπασμα από μια συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, που παραχώρησε στο τηλεοπτικό κανάλι ‘OPEN’, στα πλαίσια σειράς εκπομπών με τίτλο “Και εγένετο Ελλάς”. Στο έβδομο επεισόδιο της σειράς, που προβλήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2021 και ήταν αφιερωμένο στην ‘συμβολή της Εκκλησίας στην Επανάσταση του 1821’, δόθηκε η συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Αθηνών.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, πρόεδρος της Συνόδου της Ιεραρχίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, μεταξύ των άλλων είπε και τα εξής:

“Το Ισλάμ, οι πολίτες του, δεν είναι θρησκεία, είναι πολιτικό κόμμα, είναι πολιτική επιδίωξη και οι άνθρωποι του είναι άνθρωποι του πολέμου. Είναι οι άνθρωποι της εξαπλώσεως, αυτό είναι χαρακτηριστικό του Ισλάμ”.

Τα παραπάνω λόγια δεν τα είπε δυστυχώς ένας ολιγομαθής Ορθόδοξος παπάς, κάποιου ξεχασμένου χωριού, ούτε κάποιος Μητροπολίτης, από εκείνους, έστω τους λίγους, που συχνά πυκνά “εκτοξεύουν” ύβρεις, είτε κατά του Ισλάμ, είτε κατά του Ιουδαϊσμού, είτε κατά της Καθολικής Εκκλησίας.... Ειπώθηκαν από τον πρώτο στην τάξη Ιεράρχη της Ελλαδικής Εκκλησίας, που εσφαλμένα, έστω και από άγνοια, κάποιοι, τον αποκαλούν προκαθήμενο της Εκκλησίας. Παρόλα αυτά, δεν παύει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών να κατέχει την πλέον εξέχουσα θέση ως πρόεδρος της Συνόδου της Ιεραρχίας, του ανώτατου οργάνου ποιμαντικής ευθύνης και διοίκησης, μιας από τις πλέον σημαντικές κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες στον κόσμο.

Προσωπικά, τιμώ τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, για την μετριοπάθεια που κατά κανόνα επιδεικνύει, ιδίως σε "κρίσεις" που αντιμετωπίζει η Ελλαδική Εκκλησία, είτε έναντι της πολιτείας, είτε έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Από την άλλη, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, είναι ένας άνθρωπος, που έχει μυηθεί και στην θύραθεν παιδεία. Έτσι, η αποστροφή της συνέντευξής του, ως προς το Ισλάμ, νομίζω πως αποκάλυψε τον κατ’ εξοχήν ηγέτη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, ως άκρως ισλαμοφοβικό και για τούτο, δεν είναι υπερβολή, αν χαρακτηριστεί η άποψη του Αρχιεπισκόπου, πέρα ως πέρα απαράδεκτη!

Η ισλαμοφοβία έχει αναγνωρισθεί ως μια ιδιαίτερη μορφή μισαλλοδοξίας, μαζί με την ξενοφοβία και τον αντισημιτισμό  («Διεθνές Φόρουμ της Στοκχόλμης για την Καταπολέμηση της Μισαλλοδοξίας» Ιανουάριος 2001). Τα χαρακτηριστικά αυτού του συμπλεγματικού φαινομένου είναι η προκατάληψη, που μπορεί να πάρει ακραίες διατάσεις έχθρας κατά των Μουσουλμάνων, χωρίς να συντρέχει κάποιος επί πλέον λόγος. Η ισλαμοφοβία μολονότι εμφανίστηκε αρκετά πιο νωρίς από την 11^η Σεπτεμβρίου του 2001, εντούτοις, η επίθεση στην καρδιά της Νέας Υόρκης, έκανε το φαινόμενο να μεταμορφωθεί σε ωστικό κύμα σε κοινωνίες του Δυτικού κόσμου.

Οι αναλυτές της ισλαμοφοβίας τα τελευταία χρόνια, αποδίδουν την έξαρση του φαινομένου κυρίως σε δυο λόγους. Από τη μια μεριά το Ισλάμ αντιμετωπίζεται από πολλούς στη Δύση, περισσότερο σαν ολοκληρωτική πολιτική ιδεολογία παρά ως θρησκεία και μάλιστα εντελώς ασύμβατη προς τις αρχές του Δυτικού Πολιτισμού. Από την άλλη μεριά, η μαζική και συχνά ανεξέλεγκτη μετανάστευση Μουσουλμάνων σε χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα, έχει ενισχύσει τις ξενοφοβικές τάσεις που ήδη προϋπήρχαν σε κοινωνίες απροετοίμαστες για μια τέτοιου είδους «εισβολή». Η ελληνική κοινωνία λόγου χάρη, ήταν εντελώς ανέτοιμη να δεχθεί στους κόλπους της τον μεγάλο αριθμό προσφύγων και μεταναστών, που κατέφυγαν αιφνίδια στη χώρα. Μια εθνική κοινωνία, όπως η ελληνική, με υψηλότατο ποσοστό εθνικής, γλωσσικής και θρησκευτικής ομοιογένειας, νιώθει σα να δέχεται ένα πλήγμα στο στεγανό της οικοδόμημα, από την είσοδο στην επικράτειά της, ενός μεγάλου αριθμού Μουσουλμάνων προσφύγων και μεταναστών.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, είτε λησμόνησε, είτε δεν υπήρξε επιμελής μελετητής της ιστορίας των θρησκευμάτων κι έτσι, παρά την θέση ευθύνης που κατέχει στην Ελλάδα, ακόμα και σε επίπεδο διεθνών σχέσεων, με όσα είπε, υπέπεσε στη μέγιστη ύβρη, εναντίον μιας οικουμενικής θρησκείας με ακολούθους, που αποτελούν περίπου το ένα δισεκατομμύριο εννιακόσια εκατομμύρια (1.900.000.000) του παγκόσμιου πληθυσμού!

Αγνοεί ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών τον περίφημο ‘Αστιναμέ’ ή ‘Αχτιναμέ’, όπως αποδίδεται στα ελληνικά, του Μωάμεθ, που ο ίδιος ο Προφήτης εκχώρησε προς τους Μοναχούς της Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, έθεσε την υπογραφή του και αναγνωρίζει τα προνόμια των Χριστιανών, εκείνων που ζουν κοντά στη Μονή αλλά και μακρυά; Αν επισκέφθηκε ποτέ ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος την Μονή του Σινά, δεν διερωτήθηκε άραγε, για ποιο λόγο, υφίσταται εντός του μοναστηριού και δίπλα ακριβώς στο καθολικό, ένα τέμενος με μιναρέ!

Ξεφύλλισε, έστω από περιέργεια, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος το Κοράνιο; Και αν ναι, δεν διάβασε ή κανένας δεν του υπέδειξε να διαβάσει από τη Σούρα Αλ Χατζ (22) το εδάφιο 40; Γιατί εκεί, το ιερό κείμενο αναφέρει, ότι οι Μουσουλμάνοι δέχονται να θέσουν σε κίνδυνο και τη ζωή τους για να διαφυλάξουν, όχι μόνο τα τζαμιά τους, αλλά και τα μοναστήρια, και τις εκκλησίες και τις συναγωγές «γιατί μέσα σ’ αυτά δοξάζεται όνομα του Αλλάχ»!

Άραγε, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, διάβασε ποτέ κάποιο από τα γραπτά του σεβάσμιου και σοφού Ιεράρχη του Πατριαρχείου Αντιοχείας, του Μητροπολίτη πρώην Βύβλου και Βότρυος Όρους Λιβάνου Γεωργίου Khodr; Ο πολιός Ιετράρχης έχει γράψει, πως έχει συνείδηση, ότι η κληρονομία του Πατέρα των Πιστών Αβραάμ, φτάνει ως τον προφήτη Μωάμεθ, ως μία μυστική οδός που φανερώνει την πρόνοια του Θεού και ότι επίσης, μέσα στις σελίδες του Κορανίου, συναντά ο ίδιος Ιεράρχης διάσπαρτα, τα ίχνη του Ιησού Χριστού....

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, ως θεολόγος, έχει παραμείνει άραγε καθηλωμένος στην άγνοια και στην σκοτεινή μισαλλοδοξία του παρελθόντος ως προς την αντιμετώπιση του Ισλάμ; Γιατί πράγματι στο παρελθόν, οι Χριστιανοί, κάθε άλλο παρά φιλικοί ήταν απέναντι στο Ισλάμ. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, μολονότι έζησε με άνεση και ασφάλεια στην αυλή των χαλιφών της Δαμασκού, ως έμπιστος αξιωματούχος τους, πριν γίνει μοναχός, εξέλαβε το Ισλάμ σαν μια χριστιανική αίρεση και το αντιμετώπισε με επιθετική σφοδρότητα και υπερβολή. Υπήρξε επίσης, μια μακρά περίοδος, που οι Χριστιανοί θεολόγοι ταύτιζαν τον προφήτη Μωάμεθ με τον αντίχριστο, ενώ χαρακτηριστικά, στο συναξάρι του αγίου Αλεξάνδρου του Δερβίση, η Μέκκα αποκαλείται «καθέδρα του Σατανά». Στα πλαίσια των παραπάνω προκαταλήψεων, επιβιώνει ακόμη δυστυχώς, το κακόβουλο, αλλά και αβάσιμο μύθευμα, που έπλασε η χριστιανική Δύση για το Ισλάμ, σαν θρησκείας της βίας και του ξίφους, ιδίως μεταξύ αμαθών και αθεολόγητων ανθρώπων. Φαίνεται δυστυχώς, πως ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εμμένει στο μύθευμα κατά του Ισλάμ και αγνοεί τις εξελίξεις στην χριστιανική Θεολογία, η οποία μέσα στις προκλήσεις της εποχής μας, αναζητά να κατανοήσει τον Άλλο, σε μια πορεία Θεολογίας των Θρησκειών.

Προσωπικά, η κατά του Ισλάμ και κατά των Μουσουλμάνων αναφορά, χωρίς διάκριση και αιδώ, του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, μου έχει προκαλέσει μεγάλη θλίψη. Πώς είναι δυνατόν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών να έχει λησμονήσει όσα ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής είχε γράψει προς τον Θαλάσσιο: “...ἵνα μή μόνον μάθωμεν ἀλλήλων ἀντέχεσθαι φυσικῶς, καί ὡς ἑαυτούς ἀλλήλους ἀγαπᾷν πνευματικῶς· ἀλλά καί ὑπέρ ἑαυτούς ἀλλήλων κήδεσθαι θεϊκῶς.” (P.G. 90, 725). Επίσης, αναρωτιέμαι, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, ποτέ δεν διάβασε όσα σημαντικά έχει διατυπώσει ο Μητροπολίτης Γέρων Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας, όσον αφορά τον διάλογο με το Ισλάμ και τις άλλες θρησκείες, ότι “η ουσία της αμαρτίας είναι ο φόβος του Άλλου, πράγμα που αποτελεί μέρος της απόρριψης του Θεού. Εφόσον η επιβεβαίωση του “εαυτού” μας πραγματοποιείται μέσω της απόρριψης και όχι της αποδοχής του Άλλου, -αυτό επέλεξε ελεύθερα να κάνει ο Αδάμ–, δεν είναι παρά φυσιολογικό και αναπόφευκτο ο άλλος να γίνει εχθρός και απειλή. Η συμφιλίωση με τον Θεό είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη συμφιλίωση με οποιονδήποτε ‘άλλον’…Το γεγονός, ότι ο φόβος του άλλου ενυπάρχει παθολογικά στην ύπαρξή μας καταλήγει στον φόβο όχι μόνο του άλλου, αλλά και κάθε ετερότητας”.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, αποσχίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1833, για πολιτικούς λόγους!

Η σκοπιμότητα του Θεόκλητου Φαρμακίδη να προκαλέσει σχίσμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ήταν να δημιουργηθεί μια ελληνική εθνική εκκλησία, που θα συνέβαλλε στην ύφανση του νεότερου ελληνικού εθνικού μύθου. Έτσι η Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, “κατασκευάσθηκε” θρυμματίζοντας στην κυριολεξία την περί Εκκλησίας Ορθόδοξη Θεολογία, για να καταστεί η θρησκευτική πολιτική οργάνωση του κράτους που προέκυψε μετά την Επανάσταση του 1821....

Στην Ελλάδα ο Μουσουλμάνος, ανεξάρτητα από την εθνοτική καταγωγή του ταυτίζεται με τον Τούρκο, που για πολλούς Έλληνες και Ελληνίδες είναι ακόμα το αρχέτυπο του “εθνικού” εχθρού και το Ισλάμ, συνδέεται αποκλειστικά μ’ αυτόν τον φαντασιακό εχθρό…. Πρόκειται για ένα τερατούργημα εθνικοθρησκευτικού σκοταδισμού, καρπό άθλιας παραπληροφόρησης και βάναυσης κακοποίησης της ιστορίας….

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, με την πλήρως απαξιωτική και βάναυση αναφορά του στο Ισλάμ και στους Μουσουλμάνους, φαίνεται πως ανέδειξε, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος, παραμένει δέσμια της κληρονομιάς του Θεόκλητου Φαρμακίδη, που ήθελε την Εκκλησία θεραπαινίδα του νεοελληνικού εθνικισμού, αγνοώντας τα ανοίγματα της Ορθόδοξης Θεολογίας προς ένα διαθρησκειακό διάλογο κατανόησης του Άλλου, επομένως και του Μουσουλμάνου.

Στην ιστορία των θρησκειών, ο φανατισμός και η συλλογική εμμονή στην “ιδιοκτησία” της μόνης αλήθειας έγιναν πολύ συχνά πρόξενοι πολέμων, συγκρούσεων, καταστροφών πολιτισμών και λαών. Πράγματι, στους κόλπους του Ισλάμ εμφανίστηκαν και στην εποχή μας, Μουσουλμάνοι που κακοποίησαν την πίστη τους, που νόθευσαν το μήνυμα του Κορανίου και έσπειραν τρόμο και θάνατο, πρώτιστα μεταξύ άλλων Μουσουλμάνων.... Πρόκειται για τους Ισλαμιστές-Τζιχαντιστές, που έχουν καταδικασθεί από την συντριπτική πλειοψηφία του μουσουλμανικού κόσμου.

Στην ιστορία της η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει πολλές μελανές σελίδες βίας, κατά τα νεότερα χρόνια. Στην τσαρική Ρωσία, η Ορθόδοξη Εκκλησία συμμετείχε ενεργά στα πογκρόμ κατά των Εβραίων και στις βίαιες εκστρατείες εκχριστιανισμού των Μουσουλμάνων του Καυκάσου. Από τη μια ήταν ο στρατιώτης με την ξιφολόγχη γυμνή και από την άλλη ο παπάς, μπροστά στο ποτάμι ή στη λίμνη έτοιμος να βαφτίσει.... Τα ίδια ακριβώς συνέβαιναν στην οροσειρά της Ροδόπης, με πρωταγωνιστές-θύματα τους Μουσουλμάνους Πομάκους και θύτες του Βούλγαρους στρατιώτες. Αργότερα, στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, είναι γνωστή η συμμετοχή της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην εξόντωση των Εβραίων της Ρουμανίας, κατ’ επιταγή των Ναζί. Τέλος, η σιωπή της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στα εγκλήματα των Σέρβων Ορθοδόξων στον πόλεμο στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, είναι ένα μελανό, ανομολόγητο στοιχείο, στην σύγχρονη ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τα θύματα της Σρεμπρένιτσα, μάλλον θα αποτελούν τραγικούς “κατηγόρους” ιεραρχών και άλλων κληρικών της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά την Ημέρα της Κρίσεως!

Παρόλα αυτά, οι εγκληματικές πράξεις Ορθοδόξων Χριστιανών Πατριαρχών, Μητροπολιτών και Επισκόπων, καθιστούν την Ορθόδοξη Εκκλησία βάρβαρη θρησκεία; Οι συνθήκες ίδρυσης μιας σχισματικής εκκλησίας το 1833, σύμφωνα με τις ιδέες ενός Αρχιμανδρίτη και της Αντιβασιλείας του Όθωνα, μπορούν να αμαυρώσουν το πνευματικό κύρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ελλάδα, σαν μιας θρησκευτικής πολιτικής οργάνωσης στην υπηρεσία του ελληνικού εθνικισμού; Άπαγε της βλασφημίας!

Το μόνο που εύχομαι από καρδιάς, είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, να αναδειχθεί ως ο αυθεντικός πνευματικός ηγέτης αυτού του τόπου και να αποκηρύξει δημόσια την ύβρη του εναντίον ανθρώπων, που είναι εικόνες του Ζώντος Θεού. Αμήν!

©ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

17/01/2021

...Και τί είναι η Ελευθερία;

Και τί είναι η Ελευθερία; Ρώτησε αλαφιασμένος και κατακόκκινος ο νεαρός, με το που μπήκε στο δωμάτιο της Γερόντισσας.

....

Τί να σου πω παιδί μου, φάνηκε σαν απάντηση αμηχανίας.

Μετά από σιωπή λεπτών, η Γερόντισσα με την φωνή της, που μόλις μπορούσες να αφουγκραστείς, άρχισε να λέει:

Ελευθερία είναι, το ότι μπορείς να γυρίσεις την πλάτη σου στην ομορφιά του Σύμπαντος.

...Να ορθώσεις ανάστημα σε άρχοντες, αδιαφορώντας για την εξουσία που κατέχουν και πετώντας στα σκουπίδια τον φόβο που σκορπούν.

... Να φωνάξεις πως αρνείσαι τον Θεό και πως αγνοείς τις βουλές του, όπως είχε πράξει ο Προμηθέας, όντας αλυσοδεμένος στα βράχια του Καυκάσου.

... Να αψηφάς το θάνατο και να προκαλείς τον Χάροντα στο πέτρινο τ’ αλώνι, σαν το Διγενή....

.... Ελευθερία είναι να νιώθεις πράγματι, πως δε σ’ αγγίζουν τα δεσμά που σου έχουν φορέσει άδικοι εξουσιαστές, που νόμισαν, ότι ρίχνοντάς σε βαθιά, σε ανήλιαγο κελλί, μπορούν να σε κάνουν υποτακτικό τους.

.... Ελευθερία είναι να ψάχνεις σκιές και αλήθειες, χωρίς φόβο για το άγνωστο και το απρόοπτο, μιας και αποφάσισες να βρεις απαντήσεις στα ερωτήματα που γεννά ο νους και διψά η ψυχή σου.

.... Ελευθερία είναι, να κάνεις βήματα για να σμίξεις την Αγάπη, αδιαφορώντας, ακόμα κι αν είναι να πέσεις σε άβυσσο, αρκεί, που έζησες την Αγάπη στο είναι σου!

.... Ελευθερία είναι, να ψηλαφήσεις τον Έρωτα, ακόμα και στα πιο απόκρυφα σημεία του και να του δοθείς, όταν θα συναντήσεις το πρόσωπο γυναίκας, που θα σου φανερώσει ολάκερο το Κάλλος του Θεού....

.... Ελευθερία είναι, να σιωπάς, νιώθοντας τη δροσιά του Πνεύματος και να αφεθείς να σε πάει όπου θέλει, γιατί να ξέρεις, το Πνεύμα όπου θέλει πνέει...

12/01/2021

Γιώργος Δούδος

πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον...

Κάποτε, τον περασμένο αιώνα, η Καθολική Εκκλησία στην Πολωνία, ξεθεμελίωσε πλήρως το ολοκληρωτικό καθεστώς του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού”. Ένα κατάλοιπο της κληρονομιάς του Στάλιν, που επιβίωσε και μετά το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Σαν ένα κουβάρι, άρχισε να ξετυλίγεται ανεξέλεγκτα, το οικοδόμημα του καθεστώτος σε όλη την Ανατολική Ευρώπη.

Στην Πολωνία υπήρξαν διωγμοί, με πιο τραγικό ίσως, τη δολοφονία του Καθολικού ιερέα, πατέρα Jerzy Popiełuszko (19/10/1984)¹.

Είναι φανερό, πως η Καθολική Εκκλησία στην Πολωνία εκείνη την εποχή, θυμήθηκε τα λόγια του αποστόλου Πέτρου προς τους Σαδδουκαίους αρχιερείς, που είχαν αξιώσει να σιωπήσει και να μην μιλά πια για τον Ιησού. Και ο Πέτρος τους απάντησε με την εξής φράση, που η αξία της παραμένει, σε κάθε στιγμή της ιστορίας, απόλυτα επίκαιρη και όχι μόνο για τους Χριστιανούς, αλλά για κάθε άνθρωπο, που έχει κρατά τη συνείδησή του σε εγρήγορση: “...πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις” (Πράξεις 5:29).

Τα Θεοφάνεια είναι μια από τις πιο σημαντικές γιορτές του Οικουμενικού Χριστιανισμού. Ένας φίλος Ορθόδοξος ιερέας, έχει γράψει τούτο το αξιοπρόσεκτο για μένα: “τα ύδατα θ᾽ αγιασθούν την ισότιμη με το Πάσχα λαμπρή και μεγάλη αυτή ημέρα”. Πρόκειται για μια φράση, απόσπασμα λίγο μεγαλύτερης δημοσίευσης, με την οποία ασκεί κριτική στο μέτρο της κυβέρνησης της χώρας, να απαγορεύσει τις “δημόσιες” τελετές Αγιασμού των Υδάτων, εκτός των εκκλησιών, με επίκληση την τήρηση των μέτρων κατά του κορωναϊού.

Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει τεράστια απόσταση μεταξύ της ανάγκης τήρησης μέτρων για την μη διάδοση του κορωναϊού και της πλήρους απαγόρευσης Αγιασμού των Υδάτων, σύμφωνα με το ορθόδοξο εκκλησιαστικό έθος, την ημέρα των Θεοφανείων. Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, αποκαλύπτει, το αυταρχικό και απάνθρωπο προσωπείο της Εξουσίας, που εν πολλοίς, με πρόφαση την πανδημία αυτή την περίοδο, φανερώνει όψεις του Αντιχρίστου!

Η σημερινή απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ότι δεν πρόκειται να πειθαρχήσει με την αλλοπρόσαλη κυβερνητική απόφαση, για αυστηροποίηση των απαγορεύσεων και του αποκλεισμού (lockdown), με επακόλουθο την απαγόρευση του Λαού του Θεού να συμμετάσχει στον εορτασμό των Θεοφανείων, προσωπικά με ικανοποίησε, έστω και αν οι Ιεράρχες που έλαβαν την απόφαση, ίσως να μην το έκαναν, ως πράξη αντίστασης στην αυθαιρεσία της Εξουσίας!

Προσωπικά, ως προς τον τρόπο μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας, είχα εκφράσει την άποψη, ότι η Εκκλησία όφειλε, ενόψει της πανδημίας, να επιστρέψει στα όσα ορίζει ο 101ος ιερός κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, που επιτάσσει την κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, χωρίς χρήση λαβίδας, αλλά κατά τον τρόπο που κοινωνούν οι κληρικοί.

Αντικρίζουμε σε πολλές περιστάσεις ένα παιχνίδι μεταξύ πολιτείας και εκκλησίας, για το ποιος θα επιβληθεί του άλλου. Βρίσκω ανούσια και άχαρη αυτή την διελκυστίνδα, όπως βρίσκω κακόγουστους τους δεσμούς κράτους και Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ελλάδα, γιατί κατά τη γνώμη μου, κάνει την Εκκλησία να ζει βίο εκκοσμικευμένο, στερημένο συχνά από τη δροσιά της αύρας του Αγίου Πνεύματος....

 

Υστερόγραφο: Η εικόνα είναι τοιχογραφία από Κοπτικό Μοναστήρι και δείχνει τον Χριστό, που αγκαλιάζει τον Φίλο του άγιο Μηνά, ηγούμενο του Μοναστηριού. Θα άξιζε να γίνουμε Φίλοι του Ιησού Χριστού...

4 Ιανουαρίου 2021

1Ο πατέρας Jerzy Popiełuszko είχε ενοχλήσει το κομμουνιστικό καθεστώς της Πολωνίας γιατί είχε αναδειχθεί ο πνευματικός του συνδικάτου “Αλληλεγγύη” των εργατών στο Ναυπηγείο “Λένιν” στο Γκντάνσκ. Αρχικά σχεδιάστηκε ένα τροχαίο δυστύχημα, στις 13 Οκτωβρίου 1984, αλλά ο παπάς το απέφυγε. Το εναλλακτικό σχέδιο ήταν η απαγωγή του. Κάτι που πραγματοποιήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1984. Ο ιερέας ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από τρεις αστυνομικούς της Ασφαλείας: τον Grzegorz Piotrowski, τον Leszek Pękala και τον Waldemar Chmielewski. Αφού ξυλοκόπησαν άγρια τον ιερέα Jerzy Popiełuszko, οι αξιωματικοί έδεσαν μια πέτρα στα πόδια του και τον έριξαν σε μια δεξαμενή νερού του ποταμού Vistula κοντά στο Włocławek. Σ’ αυτό το σημείο βρέθηκε το σώμα του στις 30 Οκτωβρίου 1984.

ΤΙ ΘΑ ΛΕΓΑΤΕ ΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΛΕΣΒΙΑ!

ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

ΠΟΥ ΕΝΑΝΤΙΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΤΗΣ

Αφορμή για τούτο το σημείωμα μου πρόσφερε η παρακολούθηση δύο ταινιών στο NETFLIX: Η μία ήταν η DISOBEDIENCE, με απόδοση του τίτλου στα ελληνικά ΑΝΥΠΑΚΟΗ και η άλλη η BOY ERASED, που στα ελληνικά ο τίτλος αποδόθηκε ως ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ.

Και οι δυο ταινίες καταπιάνονται με το ίδιο θέμα: Η ομοφυλοφιλία σε μια συντηρητική εβραϊκή κοινότητα στη Βρετανία και σε μια συντηρητική επίσης, ευαγγελική χριστιανική κοινότητα στις Η.Π.Α..

Συνήθως περιορίζουμε την έννοια της θεσμικής θρησκείας σε ένα θρήσκευμα, που αναγνωρίζεται ως επίσημη ή κρατική θρησκεία σε μια χώρα. Θα πρότεινα μια διεύρυνση της έννοιας και στις περιπτώσεις, που η θρησκεία ασκεί καταλυτική επιρροή σε μια κοινότητα ανθρώπων, ακόμα και αντίθετα με τους κοινούς νόμους. Οι θρήσκοι Εβραίοι σε χώρες της Διασποράς κατά κανόνα ζουν σε γκέτο, που έχουν φτιάξει οι ίδιοι για να περιφρουρούν τον τρόπο ζωής τους, σύμφωνα με τις επιταγές της Halakhah (σύνολο κανόνων που ρυθμίζουν θρησκευτικές πρακτικές και λεπτομέρειες της καθημερινότητας των Εβραίων). Οι Ευαγγελικοί Προτεστάντες στην Αμερική ασκούν έντονες πιέσεις στην δημόσια ζωή και χαρακτηρίζονται για τον ακραίο φονταμενταλισμό τους. Άλλωστε ο όρος “φονταμενταλισμός”, που συνήθως τα τελευταία χρόνια αποδίδεται σε Μουσουλμάνους, ξεκίνησε από Ευαγγελικούς που ακολουθούν την Βίβλο κατά γράμμα, χωρίς ερμηνευτικές κατ’ αυτούς παρεκκλίσεις, για την αναζήτηση της ουσίας του μηνύματος πίσω από το γράμμα....

Το χαρακτηριστικό μιας θεσμικής θρησκείας, με την διευρυμένη έννοια που πρότεινα πιο πάνω, είναι ότι κατ’ αρχάς είναι άκρως συντηρητική στο δόγμα των πιστεύω της και στις ηθικές επιταγές, που επιβάλλει στους πιστούς της. Και κατά δεύτερο λόγο, με ένα σωρό τρόπους ασκεί πιέσεις και επηρεάζει την κοινωνική και πολιτική ζωή, με σκοπό, κατά τη μέθοδο του μυθικού Προκρούστη να προσαρμόσει την πραγματικότητα στις δικές της απαιτήσεις, ακόμα και αν αυτές οι απαιτήσεις είναι απόλυτα αντίθετες στον ορθό λόγο ή στην κοινή λογική και στην Επιστήμη, που κατά κανόνα αντιμάχεται περιφρονητικά.

Στην πρώτη ταινία, ο Ραβίνος της κοινότητας, όταν διαπιστώνει ότι η μοναχοκόρη του είναι ομοφυλόφιλη, της επιβάλλει την ποινή του εξοστρακισμού από την κοινότητα (herem στα εβραϊκά) και την αποκλήρωσή της μετά το θάνατό του. Στη δεύτερη ταινία, όταν ο μοναχογιός της οικογένειας, που ο πατέρας ασκεί και καθήκοντα ποιμένα σε κοινότητα Βαπτιστών, διαπιστώνεται πως είναι ομοφυλόφιλος, κατόπιν συμβουλών των “σοφών”, στέλνεται για “μεταστροφή” σε ένα ίδρυμα που αναλαμβάνει με φοβερές πρακτικές να μεταστρέψει ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες στην straight σεξουαλικότητα!

Η ομοφυλοφιλία αποτελεί μια ανθρώπινη κατάσταση, συνομήλικη όπως φαίνεται με την ανθρώπινη ύπαρξη.

Οι θεσμικές θρησκείες θεωρούν την ομοφυλοφιλία θανάσιμη αμαρτία και σίγουρο διαβατήριο για την κόλαση! Από τους ταγούς θρησκειών, που μονοπωλούν για τον εαυτό τους ως δικαίωμα, την ερμηνεία των ιερών βιβλίων και των άλλων πηγών πίστης και ηθικής που ποδηγετούν την κοινότητα των πιστών, διατυπώνουν εδώ και αιώνες θέσφατα, που αντιμάχονται την Ζωή και ό,τι προσφέρει Χαρά στους ανθρώπους. Θεολόγοι, ιεράρχες, πάστορες, πολλοί “μεγάλοι” ραβίνοι, ουλεμάδες και αγιατολλάχ πετούν την χαρά του έρωτα στην κόλαση της αμαρτίας και αντιμετωπίζουν το σεξ, σαν αναγκαίο κακό, χρήσιμο μόνο για την “διαιώνιση του είδους”! Όταν το σεξ γενικά θεωρείται χρήσιμο αναγκαίο κακό, πολύ περισσότερο η ομοφυλοφιλία, που δεν βοηθά στον υπερπληθυσμό της γης, δεν μπορούσε, παρά να αντιμετωπίζεται με απόλυτη απαξία!

Τα πράγματα έχουν αλλάξει εδώ και μερικά χρόνια, κι αυτό προσφέρει ελπίδα, πως επιτέλους η θρησκευτικότητα αποκτά την αναγκαία φιλάνθρωπη διάστασή της, τόσο όσον αφορά τον έρωτα γενικά, όσο και ειδικότερα τον ομοφυλόφιλο έρωτα. Στην Αγγλικανική Κοινωνία και σε πολλές εκκλησίες της Μεταρρύθμισης γυναίκες γίνονται ιερείς ή ποιμένες και η ομοφυλοφιλία, δεν αποτελεί κώλυμα διακονίας της εκκλησιαστικής κοινότητας. Το ίδιο συμβαίνει σε προοδευτικούς κύκλους Εβραίων, που γυναίκες γίνονται ραβίνοι και η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί πια εμπόδιο. Στο Ισλάμ τα βήματα είναι πιο δειλά αλλά ακόμη πιο τολμηρά. Παρόλα αυτά είναι γιγάντια βήματα ελπίδας. Υπάρχουν τζαμιά, που είναι ανοιχτά χωρίς διακρίσεις σε ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκεςⁱ. Ενώ Μουσουλμάνες γυναίκες έχουν τολμήσει, παρά τις αμφισβητήσεις και τις κατάρες από αντιδραστικά μουσουλμανικά κέντρα “αυθεντίας” να είναι ιμάμες σε σύναξη πιστών ανδρών και γυναικών. Στην Καθολική Εκκλησία η παρουσία του γλυκύτατου ιερέα padre Júlio Lancellotti, σε μια υποβαθμισμένη περιοχή του Sao Paulo, που βλέπει με καθαρά και ανυπόκριτα μάτια τους ομοφυλόφιλους και τους τρανς ως παιδιά του Θεού, μπορώ να πω ότι είναι μια αίσθηση παρουσίας της Χάρης του Θεού σε μια δύσκολη γειτονιά του κόσμου! Τέλος, η σχετικά πρόσφατη δημόσια δήλωση του Πάπα Φραγκίσκου, ότι και οι ομοφυλόφιλοι έχουν δικαίωμα για μια οικογένεια, για τον απλό λόγο ότι είναι παιδιά του Θεού, είναι κάτι, που προσφέρει ευκαιρία στην ελπίδα ν’ ανθίσει!

Στις Η.Π.Α. επί δεκαετίες, η “επιστήμη” θεωρούσε την ομοφυλοφιλία ως διαστροφή, ως ασθένεια που μπορούσε να “θεραπευθεί”. Έχει καταγραφεί ότι 698.000 ενήλικες Αμερικανοί ομοφυλόφιλοι, γυναίκες και άνδρες, έχουν υποβληθεί σε “θεραπεία μεταστροφής” της σεξουαλικότητάς τους!

Εν τέλει, ένας μεγάλος αριθμός επιστημονικών στοιχείων δείχνει ότι, το να είναι κάποια λεσβία, ή κάποιος gay, αμφιφυλόφιλος, τρανσέξουαλ ή διαφυλετικός ή διαφυλεκτική, είναι μια κατάσταση απόλυτα συμβατή με μια φυσιολογική και υγιή ζωή. Η κλινική βιβλιογραφία δείχνει ότι οι σεξουαλικές προτιμήσεις και τα συναισθήματα απέναντι σε άτομα του ίδιου φύλου είναι υγιή. Είναι καταστάσεις, που αποτελούν αποδεκτές παραλλαγές της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, χωρίς επιφυλάξεις.

Παρόλα αυτά, ο στιγματισμός και οι διακρίσεις σε βάρος των ομοφυλόφιλων, κάτι που δυστυχώς δεν έχει εξαλειφθεί σε πάρα πολλές κοινωνίες, μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα ψυχικής υγείας. Η ομοφυλοφιλία από μόνη της, δεν είναι πρόβλημα ψυχικής υγείας. Αυτή είναι η γνώμη της επιστημονικής κοινότητας, που εγκρίθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ).

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας καταρτίζει την Διεθνή Στατιστική Ταξινόμηση Νόσων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας (ICD). Αυτή η λίστα επανεξετάζεται τακτικά και τροποποιείται ανάλογα, σύμφωνα με τις κάθε φορά τελευταίες ιατρικές έρευνες. Το 1977, το ICD-9 εξακολουθούσε να απαριθμεί την ομοφυλοφιλία ως ασθένεια. Ωστόσο, ο ΠΟΥ αργότερα, αφαίρεσε το στοιχείο, που αναφερόταν στην ομοφυλοφιλία από τη λίστα. Η 43η Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας ενέκρινε αυτήν την απόφαση τον Μάιο του 1990. Η Διεθνής Στατιστική Ταξινόμηση Νόσων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας, γνωστή ως ICD-10 που ισχύει σήμερα δηλώνει ρητά, ότι «ο σεξουαλικός προσανατολισμός από μόνος του δεν πρέπει να θεωρείται διαταραχή».

Θρησκευτικές κοινότητες με συντηρητικές και φονταμενταλιστικές δεσμεύσεις, επιμένουν να διακηρύττουν ότι κάθε μορφής ομοφυλοφιλία ή τέλος πάντων παρέκκλιση από την “σεξουαλική ορθότητα” είναι θανάσιμη αμαρτία. Οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι αποδεκτοί σε συνάξεις τέτοιων κοινοτήτων, ενώ σε καθεστώτα μουσουλμανικά η ομοφυλόφιλη συμπεριφορά επισύρει ακόμα και τον θάνατο ως ποινή.

Θα περιοριστώ να αναφερθώ σε Εβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους που κλείνουν την θύρα του ελέους του Θεού για τους ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες. Τολμώ να πω τούτο: Αυτοί οι υποτιθέμενοι πιστοί στην Τανάχ, στην Βίβλο και στο Κοράνι, ως λόγο του Θεού, είναι ουσιαστικά άπιστοι απέναντι στο ιερό βιβλίο, που διακηρύσσουν ως αυθεντία για την πίστη τους. Όπως είδαμε πιο πάνω, η επιστήμη αναγνώρισε πλέον, ότι η ομοφυλοφιλία και οι άλλες μορφές σεξουαλικού προσανατολισμού, που δεν ταυτίζονται με το πρότυπο “σχέσεις ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα”, δεν είναι ασθένεια, αλλά μια υγιής κατάσταση. Αν λοιπόν, όπως δέχονται Χριστιανοί και Ιουδαίοι, η αναφορά στη Γένεση της Βίβλου και αντίστοιχα στο βιβλίο Μπερεσίτ της Τανάχ, ότι “ο Θεός είδε τα δημιουργήματά του και ήταν όλα πάρα πολύ καλά” (Γένεσις 1:31, Μπερεσίτ 1:31), θα πρέπει επιτέλους να δεχθούν, ότι ο Θεός είδε όλα όσα δημιούργησε, βρίσκοντάς τα “πάρα πολύ καλά”, χωρίς εξαιρέσεις ή επιφυλάξεις. Άρα, ανάμεσα στα υπέροχα δημιουργήματα ήταν και οι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι!

Παρόμοια και το Κοράνιο, διατρανώνει περισσότερες από μια φορές, την τελειότητα της δημιουργίας του σύμπαντος και του ανθρώπου (Σούρες: Αν Ναμλ 27:88, Λουκμάν 31:20, Ατ Τιν 95:4). Επομένως, οι Ισλαμιστές που εξορίζουν τους ομοφυλόφιλους σαν αμαρτωλούς, στην άκρα ανυποληψία και συχνά τους δολοφονούν σαν παραβάτες του “νόμου του Θεού”, μάλλον είναι άπιστοι οι ίδιοι και επιδιώκουν με την βαρβαρότητά τους να διορθώσουν λάθη που ξέφυγαν από την προσοχή του Αλλάχ, αφού δεν μπορεί, παρά και οι ομοφυλόφιλοι να είναι δημιουργήματά του!

Πριν από καιρό χάρηκα πάρα πολύ, όταν διάβασα πως ο Βουδιστής Μοναχός και σπουδαίος Δάσκαλος Thich Nhat Hanh στη διάρκεια μιας ομιλίας του (dharma talk) στο Κέντρο Plum Village της Γαλλίας το καλοκαίρι του 1998 είχε δεχτεί μια ερώτηση, που στην απάντησή του κατέληξε σε μια τολμηρή, όσο και αληθινή απάντηση, ότι ‘Ο Θεός είναι Λεσβία’!.ⁱⁱ

© Γιώργος Δούδος

23/12/2020

i Αξίζει να αναφέρω το Τζαμί Ibn Rushd-Goethe στο Βερολίνο, με Ιμάμα γυναίκα, την Δικηγόρο Seyran Ateş, το Τζαμί Open Mosque στο Cape Town της Νότιας Αφρικής και την μικρή κοινότητα στο Παρίσι, με Ιμάμη τον Mohamed Zahed Ludovic, που είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος. Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω την κίνηση “Muslims for Progressive Values”, με έδρα στο Λος Άντζελες και περιφερειακά γραφεία στην Μαλαισία και στην Ολλανδία. Πρόεδρος της Κίνησης αυτής είναι η Ani Zonneveld, που γεννήθηκε στη Μαλαισία. Επίσης δεν μπορώ να μην αναφέρω ανάμεσα στις δροσερές σταγόνες ελπίδας στον κήπο του Ισλάμ την Irshad Manji. Η Irshad Manji είναι ομοφυλόφιλη, με προσήλωση στο Ισλάμ και θεωρώ ότι η συμβολή της στην αποδέσμευση της Ijtihad, (ισλαμική παράδοση ερμηνευτικής προσέγγισης του Κορανίου και των δογμάτων πίστης με χρήση της κριτικής σκέψης), από το μονοπώλιο των Ουλεμάδων και των Αγιατολλάχ, είναι εξαιρετικά σημαντική.

iiΠαραθέτω στα αγγλικά όλο το απόσπασμα από την ομιλία του Thich Nhat Hanh:

Thich Nhat Hanh : “God is a lesbian…”
Excerpt from Dharma Talk given by Thich Nhat Hanh on July 20, 1998 in Plum Village, France.

Question : “Dear Thay, I feel very well and safe here in Plum Village, but there were times in my life when I experienced discrimination, so there is one question which really interests me. What does Buddhism say about homosexuality?”

Reply: “Discrimination is something that many of us know, and there were times when we wanted to cry out for justice. You might be tempted by violent means in order for injustice to be removed. There are very many of us who are seeking non-violent means in order to remove injustice and discrimination imposed on us. Sometimes those discriminating against us act in the name of God, of the truth. We may belong to the third world, or we may belong to a particular race, we may be people of color, we may be gay or lesbian, and we have been discriminated against for thousands of years. So how to work on it, how to liberate ourselves from the suffering of being a victim of discrimination and oppression? In Christianity it is said that God created everything, including man, and there is a distinction made between the creator and the creature. The creature is something created by God. When I look at a rose, a tulip, or a chrysanthemum, I know, I see, I think, that this flower is a creation of God. Because I have been practicing as a Buddhist, I know that between the creator and the created there must be some kind of link, otherwise creation would not be possible. So the chrysanthemum can say that God is a flower, and I agree, because there must be the element “flower” in God so that the flower could become a reality. So the flower has the right to say that God is a flower.

“The white person has the right to say that God is white, and the black person also has the right to say that God is black. In fact, if you go to Africa, you’ll see that the Virgin Mary is black. If you don’t make the statue of the Virgin Mary black, it does not inspire people. Because to us the black people, “black is beautiful,” so a black person has the right to say that God is black, and in fact I also believe that God is black, but God is not only black, God is also white, God is also a flower. So when a lesbian thinks of her relationship with God, if she practices deeply, she can find out that God is also a lesbian. Otherwise how could you be there? God is a lesbian, that is what I think, and God is gay also. God is no less. God is a lesbian, but also a gay, a black a white, a chrysanthemum. It is because you don’t understand that, that you discriminate.

“When you discriminate against the black or the white, or the flower, or the lesbian, you discriminate against God, which is the basic goodness in you. You create suffering all around you, and you create suffering within yourself, and it is delusion, ignorance, that is the basis of your action, your attitude of discrimination. If the people who are victims of discrimination practice looking deeply, they will say that I share the same wonderful relationship with God, I have no complex. Those who discriminate against me, do so because of their ignorance. “God, please forgive them, because they do not know what they are doing.” If you reach that kind of insight, you will no longer get angry at that person who discriminates against you, and you might have compassion toward him or her. You will say: “He does not know what he is doing. He is creating a lot of suffering around him and within him. I will try to help him.” So your heart opens like a flower and suffering is no longer there, you have no complex at all, and you turn to be a bodhisattva in helping the people who have been discriminating against you. That is the way I see it, out of my practice of looking deeply, so one day I made the statement that God is a lesbian, and this is my insight.”

Η μεταλαβιά από την ίδια λαβίδα μεταδίδει τον ιό...

 

Οι απόψεις του Γιάννη Τούντα, Καθηγητή Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής στο ΕΚΠΑ, ότι η Θεία Κοινωνία μπορεί να μεταδώσει τον ιό covid-19, είτε μέσω του λαβίδας που τοποθετείται στο στόμα του πιστού, είτε μέσω της κοντινής επαφής με τον ιερέα, ενόψει των ευχαριστιακών συνάξεων στις Ορθόδοξες εκκλησίες τα Χριστούγεννα και τα Θεοφάνεια, με έστω, περιορισμένη συμμετοχή λαϊκών, εύλογα προκαλεί ανησυχίες.

Ο κ. Τούντας, εξηγεί τους λόγους της ανησυχίας του. «Ο ένας τρόπος, (μετάδοσης του ιού) είναι με το κοινόχρηστο κουταλάκι, το επονομαζόμενο ως λαβίδα. Ο ιός βρίσκεται και εντός της στοματικής κοιλότητας ενός μολυσμένου ατόμου και για τον λόγο αυτό επηρεάζει, μεταξύ άλλων, και τη γεύση. Ένα μολυσμένο άτομο τη στιγμή που μεταλαμβάνει μπορεί να μολύνει με το στόμα του τη λαβίδα (κουταλάκι), και έτσι να μεταδώσει τον ιό και σε όσα άλλα άτομα τη χρησιμοποιήσουν πριν καθαριστεί σχολαστικά». «Δεν ισχύει το αντεπιχείρημα, ότι ο ιός δεν μεταδίδεται με την κατάποση, αφού στην προκειμένη περίπτωση εμπλέκεται η στοματική κοιλότητα, που αποτελεί κοινό όργανο τόσο του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος όσο και του πεπτικού συστήματος». Ο δεύτερος τρόπος μετάδοσης, αναφέρεται στην επαφή του ατόμου που μεταλαμβάνει με τον ιερέα, ο οποίος του χορηγεί τη Θεία Κοινωνία. «Από τη στιγμή που δεν μπορεί να υφίσταται η προστασία της μάσκας κατά τη διενέργεια του μυστηρίου και από τη στιγμή που η απόσταση που χωρίζει τον πιστό από τον ιερέα είναι μικρότερη, του έτσι κι αλλιώς επισφαλούς ορίου των δύο μέτρων, ο κίνδυνος της άμεσης αερογενούς μόλυνσης είναι υπαρκτός και για τους δύο».

Οι παραπάνω επισημάνσεις δύσκολα μπορεί να ανατραπούν με την επίκληση μεταφυσικών και ανορθολογικών επικλήσεων, που επιστρατεύουν στελέχη της Εκκλησίας που αντιμάχονται τα επιστημονικά δεδομένα και διαμαρτύρονται έντονα, ορισμένοι μητροπολίτες μάλιστα με περισσή αμετροέπεια, για την έστω ελεγχόμενη και όχι απόλυτα ελεύθερη λειτουργία των ναών, με ακώλυτη προσέλευση των πιστών και συμμετοχή τους στην Θεία Κοινωνία!

Στο Ευαγγέλιο του Μάρκου, απευθύνεται ο Ιησούς στους μαθητές του για να αναφερθεί στην φύση της “εξουσίας” τους: “Ξέρετε ότι αυτοί που θεωρούνται ηγέτες των εθνών ασκούν απόλυτη εξουσία πάνω τους, και οι άρχοντές τους τα καταδυναστεύουν. Σ’ εσάς όμως δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει υπηρέτης σας· και όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος πρέπει να γίνει δούλος όλων. Γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους” (Ευαγγέλιο του Μάρκου 10: 42-45). Τα ίδια λόγια διασώζονται και στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου.

Κι ερχόμαστε τώρα σ’ ένα ερώτημα: Οι Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην πλειοψηφία τους μεμονωμένα και ως Σύνοδος συλλογικά, μας δίνουν την εντύπωση πως είναι δούλοι μας, (εδώ συμπεριλαμβάνονται και οι παπάδες, κυρίως οι έγγαμοι), ή συμπεριφέρονται πράγματι ως δεσπότες, όπως άλλωστε αρέσκονται να αποκαλούνται, θυμίζοντας απόλυτους μονάρχες άλλων εποχών;

Επίσης, είναι πικρή αλήθεια, πως στην Ελλάδα η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι κράτος εν κράτει. Έχει τον τρόπο να καρατομεί υπουργούς που δεν είναι αρεστοί, να καταργεί σχολικά εγχειρίδια και με αφορμή την θανατηφόρα πανδημία που μας πλήττει, να κάνει διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση και να κερδίζει(!) ως προς τον αριθμό των πιστών που θα συμμετέχουν Χριστούγεννα και Θεοφάνεια στις λειτουργίες με ευχέρεια να κοινωνήσουν. Στην Ελλάδα, που μόνο κατ’ όνομα δυστυχώς επικαλείται την ευρωπαϊκή της ταυτότητα, όποιο κόμμα εξουσίας και αν στελέχωνε την κυβέρνηση, δυστυχώς, για ψηφοθηρικούς λόγους, δεν θα αδιαφορούσε, ακόμα και για παράλογες και επικίνδυνες αξιώσεις των δεσποτάδων!

Η αντικατάσταση του τρόπου μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας χωρίς κοινή λαβίδα (κουταλάκι), θα μπορούσε να γίνει, με την επιστροφή στην κανονική τάξη της Εκκλησίας, όπως προβλέπει ο 101ος κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, αντικαθιστώντας ένα χρηστικό έθιμο! Από την άλλη μεριά, οι λειτουργοί θα μπορούσαν να είναι τόσο οι ίδιοι προφυλαγμένοι, αν φορούσαν μάσκα προστασίας κατά την μετοχή τους και στην Θεία Λειτουργία, αλλά να προστατεύουν και τους πιστούς που τους εμπιστεύονται ως “ποιμένες”. Δυστυχώς όμως, ακόμα και στο δρόμο, βλέπουμε παπάδες να μην φορούν “προκλητικά” μάσκες, ή να τις έχουν περασμένες στο χέρι, σαν τους μοτοσυκλετιστές που κρατούν το κράνος στο χέρι...

Τελικά, ως λαός, με την έννοια των πολιτών μιας δημοκρατικής πολιτείας, είμαστε κατά πλειοψηφία άθλιοι. Τέτοιοι πολιτικοί ηγέτες μας αξίζουν, να μοιράζονται την αθλιότητά μας. Αλλά και τέτοιοι επίσκοποι χρειάζονται στους Έλληνες, που κατά πληθυσμιακή πλειοψηφία είμαστε “Χριστιανοί Ορθόδοξοι”, δεσπότες, που μάχονται για να περιφρουρήσουν την εξουσία τους, ακόμα και αν η κίβδηλη και αντίχριστη εξουσία τους, μπορεί να αποδειχθεί τραγική για την διάδοση του ιού!

16/12/20

Στοιχειωμένα τα όνειρά μας....

Είχαμε την ψευδαίσθηση, πως οι εφιάλτες μας,

είχαν βυθιστεί στο έρεβος της λήθης.

Πόσο στ’ αλήθεια έχουμε σφάλλει.

Ο τρόμος, η ύβρις, η άρνηση κάθε ίχνους πολιτισμού,

ορθώνονται μπροστά μας

με περισσήν αναίδεια...

Το ήθος, έχει πεταχτεί σαν άχρηστο σκουπίδι

της μανιώδους κατανάλωσης που μας διαφεντεύει.

Ο εφιάλτης, που έλαβε σάρκα, οστά κι ένα χαμόγελο αυτάρεσκο

έχει όνομα, είναι το Κράτος....

Με αφορμή, όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα, από δράσεις αστυνομικών κατά πολιτών, και όσα πρόκειται να συμβούν στη Γαλλία, μετά το νέο νόμο, που προσφέρει ασυλία στις αγριότητες των δυνάμεων καταστολής κατά των πολιτών...

 

23/11/2020

ΠΑΠΑ ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΥΡΟΥΝΑΚΗΣ Πρωτοπρεσβύτερος Ελευσίνας. Ο Άγιος Παπάς στα χρόνια της δικτατορίας...

Λόγια του Παπά Γιώργη του Πυρουνάκη, που είπε στο μνημόσυνο που τέλεσε για τον πρώτο νεκρό του Πολυτεχνείου της Αθήνας, τον Διομήδη Κομνηνό.

«ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ,
και ζητώ συγγνώμη από τα θύματα της εφτάχρονης τυραννίας του Τόπου μας, ως παπάς, για όσα δεν πράξαμε οι Ιερωμένοι, να τα σώσουμε από τα άγρια νύχια τους. και για την παράλειψη ακόμη να συμπαρασταθούμε στους πόνους και τους φόβους, που τους προκαλούσαν οι αδίστακτοι διώκτες τους.

Έ π ρ ε π ε κ α ι μ π ο ρ ο ύ σ α μ ε ! Ούτε καν οι διαμαρτυρίες μας δεν διατυπώθηκαν επίσημα και διεθνώς, όπως κάνουν άλλες Εκκλησίες μη Ορθόδοξες σε παρόμοιες κακές περιστάσεις. Μα ούτε και τώρα που αποδείχνονται δικαστικώς τα άθλια και φρικιαστικά δεν εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας... Και παραπονιόμαστε γιατί οι πιστοί - τα παιδιά μας, μας περιφρονούν και λένε τόσα σε βάρος μας άσχημα σχόλια!

Οι απουσίες συνεχίζονται: Δεν περιζώσαμε τότε το Πολυτεχνείο για να εμποδίσουν τα ράσα μας τα τανκς. Εκείνες οι εκκλήσεις δεν μας καίνε; Γι’ αυτή την αμαρτία μας γιατί δεν κλαίμε; Και γιατί με τρίχινους σάκκους (όχι με χρυσούς) δεν πέφτουμε στα γόνατα στον ίδιο χώρο να ζητήσουμε το έλεος του Θεού και τη συγγνώμη του Λαού; Γιατί;

Δεν είμαστε από το Λαό; Αυτή δεν είναι η αποστολή μας; Από πού βρήκαμε την υπόδειξη μόνο βασιλικά ή τυραννικά καθεστώτα να στηρίζουμε, να ευλογούμε, να ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα και να ορκίζουμε τους «άρχοντές» τους;»

Ν τ ρ έ π ο μ α ι . . .

ϯ π. Γ.Π.

“Μικρά Αγωνιστικά Φύλλα” σ. 9

sophia-ntrekou.gr/piroynakis

Τον πατέρα Γεώργιο Πυρουνάκη, είχα την χαρά να τον γνωρίσω και να τον φιλοξενήσω στο σπίτι μας στη Νάουσα. Την δεκαετία του ’70, μετά την μεταπολίτευση, ο Δήμος της Νάουσας, με δήμαρχο τον Δημήτρη Βλάχο, έναν άνθρωπο με οράματα, δημιούργησε άτυπα τον θεσμό του “Λαϊκού Πανεπιστημίου”. Δεν ήταν απλά συνάξεις για την παρακολούθηση μιας ομιλίας, αλλά ευκαιρίες ανάπτυξης διαλόγου με έντονες και πολύωρες συχνά συζητήσεις, ανάμεσα στον ομιλητή και στους συμμετέχοντες. Στα πλαίσια λοιπόν του Λαϊκού Πανεπιστημίου, ο Παπά Γιώργης Πυρουνάκης, είχε επισκεφθεί τη Νάουσα, μίλησε και σε μια γόνιμη συζήτηση με τους συμμετέχοντες, αντάλλαξαν απόψεις. Αυτά συνέβησαν ένα Σάββατο βράδυ, σε μια μεγάλη αίθουσα στο κτίριο του Δημοτικού Θεάτρου (πρώην κινηματογράφου Διάνα). Το πρωί της Κυριακής εκκλησιάστηκε στον Άη Γιώργη.

Ο Παπά Γιώργης ο Πυρουνάκης δεν ήταν ο μόνος Έλληνας κληρικός που αντιτάχθηκε στην δικτατορία των συνταγματαρχών. Αλλά με τους λόγους του, με τις πρωτοβουλίες του και με τις διώξεις που είχε υποστεί, από την τότε διοίκηση της Ελλαδικής Εκκλησίας και από το καθεστώς της χούντας, σήκωσε στους ώμους του την ντροπή της Εκκλησίας, που δεν στάθηκε πλάι στον Λαό, ούτε σε ώρες κινδύνου. Για μένα, ο Πρωτοπρεσβύτερος της Ελευσίνας πατέρας Γεώργιος Πυρουνάκης είναι ένας Άγιος άνθρωπος του Θεού, και πιστεύω πως όσοι τον γνώρισαν ή πληροφορήθηκαν για την βιωτή του μαρτυρούν για την αγιότητα του Παπά.

Η μνήμη των συμβάντων του Πολυτεχνείου της Αθήνας, αλλά και της Θεσσαλονίκης το 1973, ως εξέγερση νέων κατά της χούντας είναι νωπή, και θα παραμένει επίκαιρη πάντοτε. Οι πληγές από τα έκτροπα βίας των αστυνομικών χθες, ματώνουν ακόμα και πονούν. Έτσι, σκέφτηκα να γράψω αυτές τις αράδες και να μνημονεύσω τον εν αγίοις Πατέρα Γεώργιο Πυρουνάκη, τον Πρεσβύτερο.

Πρόσθεσα και λίγες δικές μου σκέψεις για τον Παπά του Λαού, που φορούσε στο στήθος έναν ασημένιο λιτό σταυρό, που είχε χαραγμένη επάνω του την λέξη “Ελευθερία”!

Και μια σημείωση, αναγκαία, θαρρώ.

Στις Εκκλησίες της Χριστιανικής Ανατολής, Ελληνορθόδοξη Εκκλησία, Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία, Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία, Αρμενική Αποστολική Εκκλησία, οι Άγιοι δεν επιβάλλονται, ούτε παρασκευάζονται- “αγιοποιούνται”. Η αναγνώριση ενός Χριστιανού ως Αγίου του Θεού είναι θέμα που αφορά την συνείδηση της Εκκλησίας, την μαρτυρία του Λαού του Θεού. Η πράξη της αγιοκατάταξης που ενεργεί η Ιερά Σύνοδος, είτε Πατριαρχείου, είτε μιας κατά τόπους Εκκλησίας δεν αγιοποιεί αλλά αναγνωρίζει την αγιότητα, που μαρτυρείται ήδη από την Εκκλησία, ως Κοινωνίας Χριστιανών χωρίς διάκριση μεταξύ Λαού και Κλήρου. Στην αρχαία Εκκλησία δεν υπήρχαν επίσημες και γραπτές πράξεις ανακηρύξεως αγίων, γιατί δεν χρειαζόταν σε καμιά περίπτωση επίσημη πράξη προς τούτο.

Σε περιπτώσεις που ένας επίσκοπος ή ο κλήρος έσπευδε στην ανακήρυξη κάποιου σαν αγίου, χωρίς να την μαρτυρία της συνείδησης της Εκκλησίας, υπό την έννοια, όχι της διοικούσας ή ποιμαίνουσας εκκλησίας, αλλά ως της Κοινότητας των Χριστιανών, τότε η ανακήρυξη έμενε πράξη χωρίς περιεχόμενο.

Με την διαδρομή των χρόνων, δίχως κατ’ ουσίαν να αλλάξει κάτι, εντούτοις υπήρξαν και στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία επιρροές από την Λατινική Δύση στο θέμα της επίσημης αναγνώρισης των Αγίων του Θεού. Ιδίως στην Ρωσική Εκκλησία, επί τσαρικού καθεστώτος, για να γίνει η αγιοκατάταξη, δεν αρκούσε μόνον συνοδική πράξη, αλλά ήταν απαραίτητη η επικύρωση από τον Τσάρο.

Μια περίπτωση “επιβολής” αγίων στην τοπική Εκκλησία της Νάουσας, είναι η πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμονα Καλπακίδη, να προκαλέσει την αγιοκατάταξη χιλίων διακοσίων σαράντα ενός (1241) κατοίκων της Νάουσας που είχαν εκτελεστεί από τους Οθωμανούς, μετά την κατάπνιξη της εξέγερσης των κατοίκων της πόλης το 1822. Οι Ναουσαίοι και οι Ναουσαίες, πάντοτε τιμούσαν τη μνήμη όσων σφάχτηκαν κατά την καταστροφή της πόλης, όταν οι Οθωμανοί με ιδιαίτερη σκληρότητα αντιμετώπισαν τους εξεγερμένους. Τιμούσαν επίσης τη μνήμη και το θάρρος των νεαρών γυναικών, που προτίμησαν να χαθούν στον καταρράκτη των Στουμπάνων, μερικές κρατώντας τα βρέφη τους στην αγκαλιά, παρά να πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Ποτέ, δεν άκουσα προσωπικά, να προσδιορίζεται ο αριθμός αυτών των εθνομαρτύρων, με την ακρίβεια του Μητροπολίτη. Πάντοτε οι κάτοικοι της Νάουσας τιμούσαν τα θύματα της μεγάλης σφαγής και του διωγμού, ως εθνομάρτυρες, ως μάρτυρες της Ελευθερίας. Η συνείδησή τους, ως Χριστιανών δεν μαρτυρούσε, επί τόσα χρόνια, ότι εκείνα τα σφάγια της μανίας των Οθωμανών ήταν Άγιοι της Εκκλησίας...

Η περί αναγνωρίσεως των Αγίων του Θεού αρχαία συνήθεια διασώζεται ως τις μέρες μας στην Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία. 

 

18/11/2020 

Της Αγαπημένης Βιβής...

Η ζωή ξεχείλιζε από ολόκληρη την ύπαρξή της. Τα λόγια της παθιασμένα, το βλέμμα της φωτεινό, οι κινήσεις των χεριών της... όλα ένα μπουκέτο ζωντάνιας, λατρείας για την ζωή, για τους ανθρώπους.... Και το τσιγάρο, που με τόσο πείσμα αρνιόταν να το πετάξει από τα χείλη της, είχε γίνει το σημάδι που την ξεχώριζε, ώσπου την επισκέφθηκε η αρρώστια...

Έτσι γνώρισα την γλυκιά μου Φίλη, την Βιβή, που ξεκινώντας από την πατρίδα της την Κοζάνη, συχνά ερχόταν στην Θεσσαλονίκη και απολαμβάναμε τον καφέ μας στην πλατεία Αριστοτέλους. Ησυχία δεν είχε αυτή η γυναίκα. Την συμβουλευόταν μεγάλο δικηγορικό γραφείο της Αθήνας και συχνά της ζητούσε να είναι δίπλα στον επικεφαλής του γραφείου Δικηγόρο, όταν ερχόταν σε επαφή με πελάτες τους, που ταλανίζονταν να βρουν μια λύση, απέναντι στις αδηφάγες και απάνθρωπες τράπεζες, που ως ύαινες ζητούσαν ακόμα και τις ψυχές μας.... Η Βιβή, πρώην στέλεχος τραπεζών, είχε γνώσεις και πολύτιμη εμπειρία και την διέθεσε για να βοηθήσει συνανθρώπους, που βασανίζονταν. Και στην διαδρομή αυτής της προσφοράς βοήθησε πολλούς και βρήκε καλές λύσεις.

Γίναμε φίλοι με την Βιβή. Μου εμπιστευόταν κατά καιρούς διάφορα, όπως έκαμνα κι εγώ το ίδιο. Υπήρξα κι εγώ ένας από εκείνους που βοήθησε, να αποδεσμευτεί από το κυνήγι μιας άθλιας τράπεζας, από εκείνες, που για να μη βουλιάξουν, έλαβαν λεφτά από τον δημόσιο προϋπολογισμό! Ικανοποιήθηκα πάρα πολύ, όταν χάριν της Βιβής, η υπόθεσή μου με την τράπεζα αποδεσμεύτηκε από το αρπακτικό δικηγορικό γραφείο της Αθήνας, που είχε αναλάβει την είσπραξη του χρέους μου....

Και τώρα, σήμερα το πρωί έμαθα το πικρό μαντάτο, πως η Βιβή μας άφησε. Την είχε παιδέψει εδώ και μήνες η αρρώστια. Μα ποτέ η ελπίδα δεν την εγκατέλειψε και όλο το πάλευε να κρατηθεί στη ζωή, να μην την αφήσει, αφού την λάτρευε.... Μα νικήθηκε χθες βράδυ, από τον πόνο που προκαλεί η αρρώστια....

Νιώθω στ’ αλήθεια φτωχός με την απώλεια της Βιβής. Ο λόγος του παππού μας του Επίκουρου αληθεύει πικρά τώρα: “Ὧν ἡ σοφία παρασκευάζεται εἰς τὴν τοῦ ὅλου βίου μακαριότητα πολὺ μέγιστόν ἐστιν ἡ τῆς φιλίας κτῆσις” (Επικούρου Κύρια Δόξα 27).

Αλλά η Βιβή μπορεί να πέρασε στο επέκεινα, να μην είναι πια κοντά μας, μα δεν χάθηκε. Έσμιξε με ό,τι είναι Αλήθεια στο Σύμπαν. Και θα ζει στους αγαπημένους της, στους φίλους της, σε όλους εκείνους και εκείνες, που είχαν την ευλογία να τη γνωρίσουν, γιατί η μνήμη της θα είναι συνεχώς ένα φως, ωσάν ακοίμητη καντήλα....

 

Στην ανάμνηση της Βιβής Γιαννάκη-Τσιόπτσια.

Γιώργος Δούδος

16 Νοεμβρίου 2020