Για τους ανθρώπους, που τους ονόμασαν λαθρομετανάστες...

Στα σύνορα και στις μεθορίους των κρατών, γυρνώ την πλάτη κι 

ανταμώνω με ανθρώπους, από κάθε γειτονιά της γης. Είμαι 

λεύτερος σαν τον αέρα, σαν τις στάλες της βροχής κι όλος ο 

κόσμος στέκει απλωμένος στα πόδια μου. Το αίμα μου κατακαίει 

τις φλέβες μου καθώς κυκλοφορεί όλο δύναμη. Με το μέτωπο 

ορθό λέω στους πάντες, είμαι ένας Γύφτος, ένας ελεύθερος 

άνθρωπος, χωρίς καμιάν άλλη ταμπέλα, από κείνες, που οι κάθε 

λογής εξουσίες φορτώνουν στους ανθρώπους, για να τους 

ξεχωρίζουν, τον έναν από τον άλλο και να τους ρίχνουν σε πεδία 

μαχών, όπου ματώνουν ωσάν σφάγια, παραδίνοντας τη ζωή 

ανώφελα και δίχως λόγο…

Ένα γράμμα για την Irene

Αγαπημένη μου Irene,

Διάβασα με θλίψη και περίσκεψη την δημόσια ανάρτησή σου στο Facebook. Νιώθω θλίψη, γιατί μου φαίνεται η ανάρτησή σου ως προαγγελία μιας εκ μέρους σου επιλογής, ενός εκούσιου, παράωρου και βίαιου θανάτου.

Όταν η οδύνη από την απώλεια ενός τόσο αγαπημένου προσώπου, όπως είναι το παιδί για τη μάνα, είναι τόσο νωπή, τα λόγια παραμυθίας ίσως να φαίνονται περιττά, ολωσδιόλου κενά. Μα επίτρεψέ μου να μοιραστώ μαζί σου κάποιες σκέψεις.

Η Élodie έφυγε τόσο νωρίς, αλλά δεν σ’ άφησε μόνη, άφησε πίσω της τον καρπό της αγάπης της για την Ζωή, τον μικρό Στέλιο.... Και είμαι βέβαιος, ότι ο μικρός Στέλιος, το εγγόνι σου, το παιδί της λατρευτής σου Élodie, που μέσα στα κύτταρά του κουβαλά χωρίς αμφιβολία την Μητέρα του, θα έρθει σύντομα ο καιρός που θα έχει μεγάλη ανάγκη την δική σου αγάπη, την δική σου στοργή, το κανάκεμά σου.... Σε παρακαλώ, μη προσπερνάς αυτό που σου γράφω: Η αγαπημένη Élodie δεν έχει πεθάνει, ζει στο πρόσωπο του γιου της και εγγονού σου....

Με όλη μου την αγάπη

Γιώργος Δ., Θεσσαλονίκη

ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΠΙΚΡΟΣ ΚΑΡΠΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

Εύβουλος Πανορμεύς

Ίσως, οι τελευταίες εξελίξεις στις σχέσεις Οικουμενικού Πατριαρχείου και Πατριαρχείου Μόσχας, αποκαλύπτουν το όνειδος του σχίσματος που εδώ και δεκαετίες τρώει σαν σαράκι τα σπλάγχνα της Οικουμενικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στην ρίζα του ονείδους του σχίσματος, βρίσκεται ο εθνοφυλετισμός και ο πολιτικός ανταγωνισμός, ως απόρροια του εθνικισμού. Είχε προηγηθεί η ρήξη μεταξύ Πατριαρχείου Αντιοχείας και Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, με αφορμή την αντικανονική εγκατάσταση εκ μέρους της Σιωνίτιδος Εκκλησίας στο Κατάρ, Αρχιεπισκόπου με τον αστείο τίτλο “Κατάρων” (!).

Το 1872 ορθά η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως είχε καταδικάσει τον εθνοφυλετισμό ως αίρεση, με αφορμή την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας. Από τότε όμως, οι κατά τόπους Εκκλησίες, που μετασχηματίστηκαν και εδραιώθηκαν πλέον ως εθνικές (!) εκκλησίες, έγιναν όργανα επί μέρους πολιτικών ανταγωνισμού μεταξύ ορθοδόξων λαών ή ανταγωνισμού αύξησης της επιρροής τους.

Το σχίσμα εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι το μέγα αμάρτημα που λυπεί αφάνταστα το Πνεύμα του Θεού, αποτελεί προδοσία του Ευαγγελίου και άρνηση του Χριστού! Η μετάνοια, φαίνεται να είναι μακριά....

Στην Εκκλησία της Ελλάδος, με αφορμή την όξυνση μιας πολιτικής αντιπαράθεσης απέναντι στην αναγνώριση της πρώην γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας με το όνομα ‘Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας’, με ταυτόχρονη αναγνώριση εκ μέρους της Ελλάδος μακεδονικής γλώσσας και μακεδονικής εθνικής ταυτότητας, Ορθόδοξοι Ιεράρχες, χωρίς αιδώ και ήθος κατά Χριστόν, βρίσκονται στην εμπροσθοφυλακή του διχασμού του λαού και πυρπόλησης της επιθετικότητας κατά των κατοίκων της γειτονικής χώρας, στην οποία μεγάλο ποσοστό είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Τελευταίο δείγμα αμετροεπούς εθνικιστικής συμπεριφοράς είναι η εγκύκλιος του Μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Θεοκλήτου Πασσαλή, με την ευκαιρία έναρξης του νέου σχολικού έτους.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι αλήθεια, ότι ιδίως από την εποχή του Πατριάρχη Αθηναγόρα έχει καταστεί πράγματι οικουμενικό, τουλάχιστον εξτός Ελλάδος. Γιατί σε μητροπόλεις του, που βρίσκονται εντός της ελληνικής επικράτειας και ιδίως στην βόρεια Ελλάδα, δεν φαίνεται να ασκεί, έστω την ελάχιστη επιρροή προς την κατεύθυνση μαρτυρίας Χριστού χωρίς την τοξικότητα του εθνικισμού. Επίσης, μπορεί η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως το 1872 να καταδίκασε τον εθνοφυλετισμό ως αίρεση, αλλά το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά την διάρκεια του λεγόμενου μακεδονικού αγώνα υπήρξε όργανο της πολιτικής του ελληνικού κράτους στην τότε οθωμανική Μακεδονία. Ίσως ο Οικουμενικός Θρόνος εισπράττει, κατά παραχώρηση, από την θυγατέρα του, το Πατριαρχείο Μόσχας εκείνο που έχει γράψει ο Απόστολος Παύλος προς τους Γαλάτες, “μὴ πλανᾶσθε, Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται· ὃ γὰρ ἐὰν σπείρῃ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θερίσει” (6:7).

“ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ” ΗΜΕΡΑ ΣΧΕΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ!

Ο Yannis Iconomou την 23η Αυγούστου έκανε την ακόλουθη εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο Facebook, στην αγγλική. Η απόδοσή της στα ελληνικά έγινε με δική μου ευθύνη. Ζητώ συγγνώμη από τον Γιάννη για πιθανά λάθη ως προς την ακριβή απόδοση των σκέψεών του.

"Η Ευρώπη γιορτάζει σήμερα, την λεγόμενη «Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού».

Η γιορτή αυτής της Ημέρας αποφασίστηκε ύστερα από πρόταση των χωρών της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης. Είναι περιοχές με πολύ χαμηλή ευαισθητοποίηση του κοινού ως προς τον αντισημιτισμό (στοιχείο που υπήρξε ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν αυτές τις χώρες να έχουν σήμερα ακροδεξιές κυβερνήσεις ...).

Αυτό που κάνει αυτή η Ημέρα, είναι στην πραγματικότητα η σχετικοποίηση του Απόλυτου Κακού στην ιστορία της ανθρωπότητας – ο Ναζισμός -, καθώς τοποθετείται σε ίση βάση με τον Σταλινισμό, μια φοβερή, δολοφονική δικτατορία, αλλά που ήταν ακριβώς αυτό: Μια δικτατορία. Δεν ήταν το Απόλυτο Κακό.

Η αντίθεση στον Σταλινισμό και η τιμή της μνήμης των θυμάτων του, είναι μια αντιμαχία και άρνηση του Ολοκληρωτισμού.

Το Ολοκαύτωμα, δεν ήταν ακριβώς Ολοκληρωτισμός!

Η Σοβιετική Ένωση του Στάλιν δεν κήρυξε τον πόλεμο σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν διέπραξε μαζικές και προγραμματισμένες γενοκτονίες ΟΛΩΝ των λαών που βρίσκονταν κάτω από την εξουσία της (το Holodomor* στην Ουκρανία ήταν σίγουρα η πιο τρομερή γενοκτονία που προκάλεσαν οι σταλινικοί, αν και ο κατάλογος των εγκλημάτων τους είναι τεράστιος), αλλά το πιο σημαντικό είναι, ότι ο Σταλινισμός δεν έχει διαπράξει ένα Ολοκαύτωμα.

Εκείνοι που εξομοιώνουν τον Στάλιν με τον Χίτλερ είναι ένοχοι σχετικοποίησης (ή ακόμα και λεύκανσης; ...) του χειρότερου εγκλήματος που διαπράχθηκε ποτέ στην Ιστορία της Ανθρωπότητας.

Θα ήμουν χαρούμενος, αν υπήρχε μια ξεχωριστή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού.

Προς το παρόν, τηρώ μόνο την 27η Ιανουαρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος.

Σήμερα δεν έχω κανένα λόγο να γιορτάσω.

(Καταχωρήθηκε στην αγαπημένη μνήμη του Αριστείδη Παρασκευάκη, του ανθρώπου που μου είχε εξηγήσει, πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα για τα παραπάνω θέματα.)"

*Hodomor: Πρόκειται για έναν λιμό που προκλήθηκε από ανθρώπινες ενέργειες στην Σοβιετική Ουκρανία το 1932 και το 1933 και δολοφόνησε εκατομμύρια Ουκρανών.

Αιωνία η μνήμη του Μητροπολίτη Θεοδωρουπόλεως κυρού Γερμανού

Οι άνθρωποι του Θεού, αυτούς που νιώθουμε ως Αγίους, ενόσω ζουν ανάμεσά μας, σμίγουν για χάρη μας την Γη με τον Ουρανό. Συνήθως η επίγεια διαδρομή τους είναι απλή, ίσως εντελώς αθόρυβη, οι αρετές τους κρυμμένες από τα αδηφάγα μάτια των περίεργων. Υπάρχουν άνθρωποι που τους λοιδορούν χυδαία, μιας και οι ίδιοι είναι χυδαίοι και άμουσοι.

Ένας τέτοιος Άγιος ήταν όσο ζούσε ανάμεσά μας ο Μητροπολίτης Θεοδωρουπόλεως Γερμανός, του Οικουμενικού Θρόνου, που εγκατέλειψε την ματαιότητα των παρόντων χάριν του κάλλους της παρουσίας του Χριστού, το βράδυ της περασμένης Παρασκευής. 

Μεγαλόσχημος Ρωμιός δικηγόρος της Πόλης, που η Ελλάδα του απαγόρευσε πριν από λίγα χρόνια την είσοδο στην χώρα μας (!!!), μου διηγούνταν στο γραφείο του με χάχανα, επεισόδια του τότε Επισκόπου Αριανζού Γερμανού, που έδειχναν, κατά την άποψή του πόσο αφελής ήταν ο Άγιος. Και τόλμησα οργισμένος να του πω, ότι ο ίδιος, όπως και ένα σωρό πατριαρχικοί δεσποτάδες, υπάρχουν, χάριν στις βουβές ικεσίες ανθρώπων, όπως ο από Αριανζού Μητροπολίτης Θεοδωρουπόλεως Γερμανός.

Άγιε Γέροντα, πρέσβευε για όλους μας και ξεχωριστά για το Φανάρι και την βασιλίδα των Πόλεων....

ΘΑΣΟΣ, ΑΚΤΗ ΝΥΣΤΕΡΙ : ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΙΓΙΑΛΟΥ; ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΟ “ΜΑΤΙ”

Στο ‘Μάτι’ πολλές παραλίες είχαν γίνει “ιδιωτικές”, γιατί ορισμένοι “ισχυροί” θεώρησαν σκόπιμο να επεκτείνουν τα οικόπεδά τους (κατά κανόνα αγροτεμάχια, μη άρτια και μη οικοδομήσιμα) ως τη θάλασσα, καταργώντας τον αιγιαλό και την παραλία, με την ανοχή των αρμοδίων αρχών, ενός κράτους, που παραπαίει από την ίδρυσή του (1830), μεταξύ της καταπίεσης των πολλών υπηκόων-πολιτών, συνήθως ανώνυμων και την ικανοποίηση κάθε σκανδαλώδους βίας των αναιδών και χυδαίων, μιας μειοψηφίας είναι αλήθεια, που είτε διαθέτουν οικονομική δύναμη και την επιδεικνύουν με κάθε ευκαιρία, είτε διαθέτουν “άκρες” με την εκάστοτε εξουσία, είτε και τα δύο.

Βρέθηκα πριν από αρκετές μέρες στην Θάσο και ο φίλος μου που έκανε χρέη προσωπικού ξεναγού μου πρότεινε να επισκεφθούμε την ακτή “Νυστέρι”, όπου είδα, θαύμασα, οργίστηκα και κάθισα κι έγραψα....

Η περίπτωση που εκθέτω πιο κάτω διαδραματίζεται στο ‘Νυστέρι’ της Θάσου, μιας όμορφης παραλίας, πολύ κοντά στον Λιμένα. Στον Λιμένα είναι η έδρα του Δήμου του νησιού, έδρα Δασαρχείου, έδρα Αστυνομίας και Λιμενικής Αρχής. Παρόλα αυτά, κάποιος ιδιοκτήτης παραθαλάσσιας μικρής έκτασης, επιχειρεί όσα παρατήρησα και αποφάσισα να τα δημοσιοποιήσω.

Ας ξεκινήσουμε, με κάποιους αναγκαίους ορισμούς του νόμου:

«“Αιγιαλός” είναι η ζώνη της ξηράς, που βρέχεται από τη θάλασσα, από τις μεγαλύτερες και συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων της» (άρθρο 1 παράγρ. 1).

«“Παραλία” είναι ζώνη ξηράς που προστίθεται στον αιγιαλό, καθορίζεται δε σε πλάτος μέχρι και πενήντα (50) μέτρα από την οριογραμμή του αιγιαλού...» (άρθρο 1 παράγρ. 2).

«Ο αιγιαλός, η παραλία... είναι πράγματα κοινόχρηστα και ανήκουν κατά κυριότητα στο Δημόσιο, το οποίο τα προστατεύει και τα διαχειρίζεται» (άρθρο 2 παράγρ. 1).

«Η προστασία του οικοσυστήματος των ζωνών αυτών είναι ευθύνη του Κράτους» (άρθρο 2 παράγρ. 2).

«Ο κύριος προορισμός των ζωνών αυτών είναι η ελεύθερη και ακώλυτη πρόσβαση πρόσβαση προς αυτές. Κατ’ εξαίρεση ο αιγιαλός, η παραλία... μπορεί να χρησιμεύσουν για κοινωφελείς περιβαλλοντικούς και πολιτιστικούς σκοπούς και για απλή χρήση της παραγράφου 1 του άρθρου 13, καθώς επίσης και για την εξυπηρέτηση υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος»(άρθρο 2 παράγρ. 3).

«Στον αιγιαλό, την παραλία... δεν επιτρέπεται η κατασκευή κτισμάτων και εν γένει κατασκευασμάτων, παρά μόνο για την επιδίωξη των σκοπών, που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο» (άρθρο 2 παράγρ. 4).

Οι προηγούμενες είναι διατάξεις του νόμου 2971/2001 (ΦΕΚ Α΄ 285) “Αιγιαλός, παραλία και άλλες διατάξεις”.

Αξίζει να έχουμε κατά νου, ότι η ακτογραμμή της Ελλάδος εκτείνεται σε 15.134 χιλιόμετρα και η Ελλάδα κατατάσσεται ένατη, μεταξύ των χωρών του κόσμου, με τις μεγαλύτερες ακτογραμμές. Επομένως οι ακτογραμμές μας είναι πολύτιμες για περισσότερους από ένα λόγο και αποτελούν ένα κοινό αγαθό.

Η ανοχή απέναντι στο έγκλημα, και ιδίως στο έγκλημα σε βάρος της περιουσίας του Κράτους, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί ιδιότυπη συνέργεια προς τον αυτουργό, έστω και αν ο Ποινικός Κώδικας δεν προβλέπει τέτοιου είδους απαξιωτική ποινική συμπεριφορά για τους αδιάφορους πολίτες, ιδίως μπροστά στο φαινόμενο της λεηλασίας της κοινής περιουσίας όλων μας, χωρίς εξαίρεση.

Ο νόμος, που παραθέσαμε πιο πάνω, αναφέρει πως ο αιγιαλός και η παραλία είναι κοινόχρηστα πράγμα, δηλαδή ανήκουν στον καθένα και στην καθεμιά! Από την άλλη μεριά με το νόμο, κατοχυρώνεται η ελεύθερη και δίχως εμπόδια πρόσβασή μας, προς τις παραλίες και τους αιγιαλούς της χώρας!

Είναι γνωστό, πως συχνά, άνθρωποι, που θεωρούν τους εαυτούς τους, περισσότερο ίσους από τους άλλους, καταπατούν παραλίες και αιγιαλούς, για την δική τους εγωιστική απόλαυση. Πριν μερικά χρόνια είχαμε δει σε ακτές της Αττικής να γκρεμίζονται κατασκευές καταπατητών των παραλιών και πρόσκαιρα ανακουφιστήκαμε, αφού ήταν σημάδι εφαρμογής του νόμου.... Έκτοτε, δεν έχουμε πληροφορηθεί για κάποια όμοια πρωτοβουλία των αρμόδιων αρχών.

Με αφορμή την πρόσφατη τραγωδία πυρκαγιάς στην Αττική, μάθαμε, πως είκοσι έξη συμπολίτες μας κάηκαν ζωντανοί στο ‘Μάτι’ γιατί δεν μπορούσαν να βρουν πρόσβαση στην παραλία, αφού ένας κομματάρχης κόμματος εξουσίας, είχε φροντίσει να ιδιοποιηθεί την παραλία, εντάσσοντάς την στην ιδιόκτητη έκτασή του!

Η Θάσος, θεωρείται ένα από τα πιο όμορφα νησιά του Αιγαίου, τουλάχιστον για όσες και όσους δεν συγκινούνται ιδιαίτερα από τα κυκλαδίτικα ξερονήσια! Η ακτή ‘Νυστέρι’ -(λανθασμένα έχει επικρατήσει η γραφή της τοποθεσίας ως ‘Νιστέρι’)-, θεωρείται μια από τις πιο όμορφες ακτές, κοντά στον Λιμένα της Θάσου, μόλις πέντε χιλιόμετρα....

Εκεί λοιπόν κάποιος φέρελπις επιχειρηματίας έκανε επένδυση αγοράζοντας γη, ιδιοκτησίας του μακαρίτη πλέον Σούλτου, άλλοτε ιδιοκτήτη του εμβληματικού ξενοδοχείου ‘Αμφίπολις’ στον Λιμένα. Η ιδιοκτησία ‘Σούλτου’ στο ‘Νυστέρι’ ξεκινά από τα όρια του αιγιαλού ως το πρανές, όπου έχει χτιστεί ο ξενώνας “Μορφέας”.

Ο νέος ιδιοκτήτης είχε λειτουργήσει πριν ελάχιστα χρόνια στην ιδιοκτησία του μια καφετερία-αναψυκτήριο με ομπρέλες για τους λουόμενους, χωρίς διάρκεια επιβίωσης της επιχείρησης. Όπως έγινε γνωστό η επιχείρηση δεν ήταν εφοδιασμένη με την αναγκαία άδεια! Μάλιστα, όσο λειτουργούσε η επιχείρηση είχε καταλάβει όλο το πλάτος του αιγιαλού και το περισσότερο μέρος της παραλίας!

Εφέτος, ο νέος ιδιοκτήτης φρόντισε να οριοθετήσει την ιδιοκτησία του, ζητώντας τις τεχνικές υπηρεσίες Τοπογράφου Μηχανικού από την Καβάλα. Έμαθα, πως ο Τοπογράφος θεωρήθηκε “άσχετος” από τον ιδιοκτήτη, ο οποίος με βρισιές τον απέλυσε, λέγοντας πως δεν ξέρει να κάνει τη δουλειά του! Ο λόγος δυσαρέσκειας του ιδιοκτήτη ήταν, ότι ο Τοπογράφος οριοθέτησε το εύρος του αιγιαλού, εκεί που έπρεπε, κάτι που “μείωνε” την έκταση εκμετάλλευσης της γης για τον ιδιοκτήτη!

Ο Τοπογράφος είχε μπήξει στη γη τα οριοθετικά σημεία (σιδερένια πασσαλάκια με ένα ασπροκόκκινο κορδελάκι), τα οποία φρόντισε ο ιδιοκτήτης να αφαιρέσει. Λησμόνησε όμως, ίσως πάνω στην μανιώδη βιασύνη του, να εξαφανίσει τα οριοθετικά σημεία που δεν του ήταν αρεστά, να αφαιρέσει και ένα οριοθετικό σημείο που υποδεικνύει το πλάτος του αιγιαλού και βρίσκεται πίσω από μια κολώνα της ΔΕΗ.

Τελικά, ο ιδιοκτήτης, δείχνοντας πως στερείται κάθε αισθητικής και σεβασμού, περιμάντρωσε την ιδιοκτησία του με διπλές ξύλινες παλέτες, δένοντάς τις με αλυσίδες και σίδερα, για να επιβεβαιώσει το λόγιο του Pierre Josef Prοudhon, ότι “η ιδιοκτησία είναι κλοπή”!

Βέβαια, το ότι η ιδιοκτησία είναι κλοπή, δεν το λεν μόνον οι αναρχικοί και οι κομμουνιστές, αλλά πριν αιώνες, τα ίδια δίδασκε η Εκκλησία για την αρπακτική ιδιοκτησία, μάλιστα με πολύ πιο σκληρά και αυστηρά λόγια, μέχρις ότου οι υπεροχικοί κληρικοί (δεσποτάδες, πατριάρχες κ.λπ.), συμβιβάστηκαν με τους ισχυρούς και ο πλούτος, όπως και η ιδιοκτησία, έγιναν ένδειξη ιδιαίτερης θείας ευλογίας! (Βλέπετε: Επιστολή Ιακώβου 5:4, άγιος Γρηγόριος Νύσσης PG 46,445 Α-Β, Αναστάσιος Σιναΐτης PG 89,452 Β, Μ. Βασίλειος PG 32, 1164 D, 1165 Α. Όπου PG είναι παραπομπή στην Patrologia Graeca του Migne).

Είναι μάλλον βέβαιο ότι θα έχετε ακούσει το όνομα Βασίλης Παπαδόπουλος, με αφορμή την πώληση προς την Σαουδική Αραβία κάποιων βλημάτων από το Υπουργείο Άμυνας. Είχε ακουστεί το όνομα του παραπάνω κυρίου, ως μεσάζοντα σε εκείνη την πώληση, που τελικά δεν τελεσφόρησε. Είχε ακουστεί το όνομά του, ως φίλου του κ. Πάνου Καμμένου, ως κουμπάρου του Ιβάν Σαββίδη κ.ά..

Ο Βασίλης Παπαδόπουλος του Ηλία είναι Έλληνας από την Ρωσία ή Ρώσος ελληνικής καταγωγής και στην Αξιούπολη του Κιλκίς, έχουν έδρα οι δύο εταιρίες του, που ασχολούνται με εμπόριο όπλων και οπλικών συστημάτων. Πρόκειται για την ‘OMI’ (Ordtech Military Industries), που έχει ιδρυθεί το 1980 και για την ‘Ολυμπιακή Βιομηχανία Α.Ε.’ (Olympic Industries A.S.).

Το 2014 είχε κριθεί οφειλέτης του Δημοσίου για λαθρεμπορία από το Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης και του είχαν επιβληθεί συνολικά πρόστιμα ύψους 342.000 ευρώ, για υποτιμολογήσεις και διαφυγόντες φόρους.

Γιατί άραγε η αναφορά στον Βασίλη Η. Παπαδόπουλο, τον έμπορο όπλων; Μα γιατί ο κ. Παπαδόπουλος είναι ο ιδιοκτήτης της έκτασης στο ‘Νυστέρι’ της Θάσου, που φαίνεται να έχει καταπατήσει το μέγιστο μέρος του αιγιαλού, μπροστά από το ακίνητό του!

©Εύβουλος Πανορμεύς

Ιούλιος 2018

ΑΡΤΕΜΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Ο Αρτέμης Αντωνίου, ο φίλος μου από την Άρμου της Πάφου, ήταν στρατιώτης, όταν εισέβαλαν οι Τούρκοι στην Κύπρο. 15 Αυγούστου του 1974 πιάστηκε αιχμάλωτος, μαζί με άλλους εννέα συναδέλφους, μετά από τις μάχες του Παχύαμμου....

Το 1996 ο Αρτέμης Αντωνίου εξέδωσε ένα μικρό βιβλίο, με τίτλο “Μέρες Αιχμαλωσίας. Μαρτυρία”. Το θεωρώ εξαιρετικά πολύτιμο αυτό το βιβλίο και θέλω να μοιραστώ, με όσες και όσους διαβάσουν τούτο το σημείωμα, το ποίημα που έγραψε ο Αντωνίου, θα έλεγα ως κατακλείδα των αναμνήσεων από την αιχμαλωσία του.

ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΝΟΤΑ

Μεχμέτ σε λυπήθηκα,

όταν τραβούσες το λουρί σφιχτά

πισθάγκωνα για να με δέσεις.

Όταν σκληρά με κτύπησες στο κούτελο

με τις γροθιές σου.

Το βλέμμα μου σε τρόμαξε, θυμάμαι,

πήρε τη δύναμή σου και την έπνιξε,

μες στο πικρό παράπονό μου.

Με κοίταξες νευρικά, με ναρκωμένη σκέψη,

κι έξαλλος ξαναλάκτισες τα σπασμένα πλευρά μου.

Πόνεσα, μα δεν οργίστηκα, Μεχμέτ,

τα δάκρυά μου ήταν για σένα.

Δεν ήμουν σκλάβος σου...

Η σκλαβιά βάραινε και σένα.

Στην ίδια αγορά μας ξεπουλήσανε,

Μεχμέεετ.

20 Ιουλίου 2018

ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ....

Η αφορμή γι’ αυτό το σημείωμα μου δόθηκε από ένα άρθρο του Giulio Meotti, που δημοσιεύθηκε πριν ελάχιστες μέρες στο ιστότοπο του Gatestone Institute, μιας δεξαμενής σκέψεων και προβληματισμού σε θέματα διεθνοιύς πολιτικής, με τον προκλητικό τίτλο: “Βέλγιο: Το πρώτο ισλαμικό κράτος στην Ευρώπη;” (Belgium: First Islamic state in Europe?).

Στο Βέλγιο υπάρχει ένα πολιτικό κόμμα, που προφανώς έχει ιδρυθεί από Μουσουλμάνους, και ονομάζεται “Κόμμα ΙΣΛΑΜ”. Η κομματική επωνυμία αποτελεί αρτικόλεξο των γαλλικών λέξεων “Intégrité, Solidarité, Liberté, Authenticité, Moralité”, που στα ελληνικά μπορεί να αποδοθούν ως “Ακεραιότητα, Αλληλεγγύη, Ελευθερία, Αυθεντικότητα, Ηθική”. Οι ηγέτες του κόμματος έχουν βάλει στόχο το έτος 2030, ως ορόσημο της μετατροπής του Βελγίου σε ένα ισλαμιστικό κράτος, προσέξτε, όχι απλά ισλαμικό, αλλά ισλαμιστικό! Διακηρύττουν πως αυτή η μετατροπή θα είναι κάτι απλό: Θα αντικατασταθεί το αστικό και το ποινικό δίκαιο του Βελγίου από την Σαρία!

Οι διακηρύξεις του βελγικού κόμματος ‘ΙΣΛΑΜ’ και ο στόχος του, έχουν προκαλέσει προβληματισμούς και πέραν του Βελγίου, αν ληφθεί υπόψη, ότι η καρδιά της Ενωμένης Ευρώπης χτυπά στις Βρυξέλλες, που είναι συγχρόνως πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έδρα του ΝΑΤΟ, μία από τις έδρες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.... Οι προβληματισμοί, δε νομίζουν πως έχουν προκαλέσει ανησυχίες, γιατί όπως και να το κάνουμε οι Μουσουλμάνοι στο Βέλγιο δεν αποτελούν ανησυχητική μειοψηφία, αφού υπολογίζονται σε ένα ποσοστό μεταξύ του 4 έως 6,5% του συνολικού πληθυσμού της χώρας, σύμφωνα με στοιχεία του 2014. Παρόλα αυτά προκαλούν έναν προβληματισμό ως προς την αντιμετώπιση των Μουσουλμάνων που κατοικούν σε ευρωπαϊκές χώρες και οι περισσότεροι είναι είτε μετανάστες από χώρες με μουσουλμανικό πληθυσμό, είτε πρόσφυγες, κυρίως από χώρες που δοκιμάζονται από πολέμους, οικονομική ανέχεια και καταστροφές (Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν κ.ά.).

Ο πολιτισμός της Ευρώπης, ανεξάρτητα από την εκτεταμένη αποστασιοποίηση πολλών Ευρωπαίων από τις παραδοσιακές θρησκευτικές καταβολές τους, θεμελιώνεται σε ένα σύστημα αξιών που πηγάζει από την θρησκευτική έκφραση του Χριστιανισμού και του Ιουδαϊσμού. Εμπλουτίζεται από θεσμούς δικαίου που πηγάζουν από το Ρωμαϊκό Δίκαιο, έτσι όπως αναμορφώθηκε από την γόνιμη επίδραση της ελληνικής Φιλοσοφίας· από τους πλούσιους καρπούς του Διαφωτισμού, που διεύρυναν συνταγματικές αρχές με νομικές αξίες, όπως είναι η περιφρούρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η προστασία των προσωπικών δεδομένων κάθε ατόμου, από ανεπιθύμητες παρεμβάσεις τρίτων, ακόμα και αυτού του κράτους....

Στα πλαίσια του σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου, χωρίς εξαιρέσεις λόγω θρησκείας, γλώσσας, φυλής κ.λπ. η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και οι χώρες του Συμβουλίου της Ευρώπης, σε μικρότερο βαθμό, παρά τις ελλείψεις και τις σκόπιμες παραλείψεις σε επίπεδο πολιτικών επιλογών, είτε της κεντρικής διοίκησης, είτε επί μέρους κρατών, παραμένει ανοιχτή σε ανθρώπους που εναγώνια αναζητούν πολιτικό άσυλο, είτε μια χώρα υποδοχής με ασφάλεια, αφού οι πατρίδες που εγκατέλειψαν μοιάζουν πάρα πολύ με κολάσεις.

Πάρα πολλοί από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που εισέρχονται στην Ευρώπη, είναι Μουσουλμάνοι, ενώ δεύτεροι στη σειρά είναι οι Χριστιανοί από το Ιράκ και την Συρία, που έχουν υποστεί τους εξοντωτικούς διωγμούς του ‘Ισλαμικού Κράτους’ και όχι μόνο.

Οι Μουσουλμάνοι που φτάνουν ως πρόσφυγες στην Ευρώπη, συχνά με χώρα εισόδου τους την Ελλάδα, προέρχονται από ένα πολιτιστικό περιβάλλον, που σε πολλά σημεία είναι εντελώς διαφορετικό από το πολιτισμικό καθεστώς της Ευρώπης. Σε πολλές χώρες με μουσουλμανικό πληθυσμό, που εξωθούν κατοίκους τους να τις εγκαταλείψουν, εφαρμόζεται ένα σύστημα δικαίου και απονομής δικαιοσύνης, που επικαλείται την Σαρία. Τα δικαιώματα της γυναίκας σε σύγκριση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα είτε αγνοούνται απόλυτα, είτε είναι τόσο περιορισμένα, που με τα ευρωπαϊκά κριτήρια προσκρούουν σε νόμους που είναι υποχρεωτικοί για όλους, χωρίς εξαιρέσεις. Τα κληρονομικά δικαιώματα των γυναικών είναι απαράδεκτα συρρικνωμένα, ενώ σε περίπτωση διαζυγίου ή θανάτου του πατέρα, ιδίως ως προς τα αγόρια, δεν είναι αυτονόητη η άσκηση της γονικής φροντίδας από την μητέρα. Το ποινικό δίκαιο που επικαλείται την Σαρία, είναι προσανατολισμένο, όχι στον ποινικό σωφρονισμό και στην κοινωνικοποίηση του εγκληματία, αλλά στον ανταποδοτικό κολασμό του, ακόμα και με επιβολή του θανάτου ή ακρωτηριασμών μελών του σώματος.

Οι κανόνες που συνθέτουν το μουσουλμανικό δίκαιο που επικαλείται ως πηγή του την Σαρία, τουλάχιστον στις μουσουλμανικές παραδοσιακά χώρες, διατυπώνουν μια εποχή παρωχημένου παρελθόντος, που καμιά σχέσης πλέον δεν έχουν με την σύγχρονη εποχή, ούτε με τις χώρες της Δύσης, αλλά και πολλές χώρες της Ασίας. Πρόκειται για νομικά διατάγματα που έχουν αντικατοπτρίζουν έθιμα λαών που ζούσαν στις αραβικές ερήμους, χωρισμένοι σε φυλές και συνήθως νομάδες. Οι ουλεμάδες και οι ιμάμηδες αυτών των μουσουλμανικών χωρών, με πείσμα αρνούνται να εφαρμόσουν τις αρχές του μουσουλμανικού διαφωτισμού, όπως ονομάζεται εύστοχα η ijtihad, μια μέθοδος ερμηνείας των κανόνων δικαίου του Ισλάμ, με ευρεία χρήση του ανθρώπινου λόγου, ανάλογα με τις απαιτήσεις καιρών και τόπων και προπάντων με τις ανάγκες των ανθρώπων.

Η κατοχύρωση της θρησκευτικής ελευθερίας και της ελευθερίας της λατρείας είναι αυτονόητη συνταγματική αρχή, στις επί μέρους χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ κατοχυρώνεται και με αυξημένης ισχύος νομοθετικές ρυθμίσεις που προέρχονται είτε από τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Η ελεύθερη έκφραση της πίστης για τους Μουσουλμάνους στην Ευρώπη, όπως και στην Ελλάδα είναι γεγονός, όπως το ίδιο συμβαίνει ως προς την ελευθερία της μουσουλμανικής λατρείας, που κυρίως εκφράζεται με την σύναξη της Παρασκευής (Τζουμάα). Επομένως, οι ευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με τα κριτήρια που ισχύουν για τους Μουσουλμάνους, είναι τόποι που προσφέρονται για μετανάστευση και εγκατάσταση την ‘χίτζρα’(hijra)!

Η πρόθεση Μουσουλμάνων που έχουν εγκατασταθεί στην Ευρώπη να επιβάλλουν αλλαγή στις αξίες πολιτισμού και θεσμών που ισχύουν εδώ και να τις αντικαταστήσουν με την Σαρία, εκτός του ότι είναι μια αισχρή ουτοπία, που δείχνει ελάχιστο σεβασμό στις χώρες υποδοχής Μουσουλμάνων μεταναστών, ρίχνει νερό και στον μύλο της ισλαμοφοβίας, που καλλιεργείται από κατά κανόνα ξενοφοβικούς και ρατσιστικούς κύκλους.

Κανένας δεν μπορεί να συνηγορήσει υπέρ της πνευματικής αφομοίωσης των Μουσουλμάνων της Ευρώπης με τις αρχές που ισχύουν μεταξύ της πλειοψηφίας των λαών που τους έχουν δεχθεί. Αλλά, είναι αναγκαία και στοιχειώδης υποχρέωση των Μουσουλμάνων να δεχθούν τις πολιτικές αξίες που επικρατούν, τις νομικές αρχές που ρυθμίζουν τον κοινωνικό βίο στις χώρες εγκατάστασής τους και να δείχνουν έμπρακτα τον σεβασμό και την αποδοχή τους! Σε προσωπικό, οικογενειακό και κοινοτικό επίπεδο (στα πλαίσια της μικρής ή μεγάλης μουσουλμανικής τους κοινότητας), έχουν κάθε δικαίωμα να εφαρμόζουν αρχές που πηγάζουν από την Σαρία, αρκεί να μην είναι αντίθετη αυτή η εφαρμογή με όσα ισχύουν στην χώρα που ζουν! Λόγου χάρη είναι ανεπίτρεπτο οι Μουσουλμάνοι άνδρες να συμπεριφέρονται μειωτικά στις συζύγους και στις κόρες τους, γιατί έτσι ίσχυε στις πατρίδες που εγκατέλειψαν. 

Είναι αντίθετο με την έννοια της δημόσιας τάξης να εφαρμόζεται μεταξύ των Μουσουλμάνων που έχουν εγκατασταθεί σε χώρα της Δύσης το ουσιαστικά αντίθετο με το Κοράνιο, κληρονομικό δίκαιο που εφαρμόζεται σε μουσουλμανικές χώρες και αποτελεί κόλαφο σε βάρος των γυναικών. Ακόμα κάτι ακόμα: Δεν μπορεί πλέον να ισχύει κυρίως στην απονομή της δικαιοσύνης η υποδεέστερη εκτίμηση της μαρτυρικής κατάθεσης μιας γυναίκας σε σχέση με εκείνη ενός άνδρα. Αυτό πρέπει να ισχύει πλέον, ως κανόνας και στις μουσουλμανικές χώρες, ενώ σε ευρωπαϊκές χώρες είναι απαρέγκλιτη αρχή.

Κατά τη γνώμη μου, ένα τζαμί που έχει ιδρυθεί και λειτουργεί στο Βερολίνο, αποτελεί θα έλεγα υπόδειγμα μουσουλμανικής παρουσίας στην Ευρώπη. Πρόκειται για το Tέμενος Ibn Rushd-Goethe, που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία της Seyran Ateş, που είναι και η Ιμάμα του τεμένους. Η ονομασία του τεμένους προέρχεται από δύο εμβληματικές προσωπικότητες της Ευρώπης:

Ο Αbūl Walīd Muhammad ibn Ahmad ibn Muhammad ibn Rushd (1126-1198), γνωστός ως Ibn Rushd αλλά και ως Αβερρόης, ήταν ένας πολυμαθής Μουσουλμάνος από την Ανδαλουσία. Εκτός από την ισλαμική θεολογία και φιλοσοφία, την Σαρία και την ερμηνεία του ιερού Νόμου, την λογική, την ψυχολογία, την πολιτική και την ανδαλουσιανή κλασική μουσική θεωρία και τις επιστήμες της ιατρικής, της αστρονομίας, της γεωγραφίας, των μαθηματικών, της φυσικής και της ουράνιας μηχανικής, εκείνο για το οποίο έμεινε περισσότερο γνωστός ο Ibn Rushd, είναι η εκ μέρους του μελέτη της Αριστοτελικής φιλοσοφίας. Μάλιστα είναι βέβαιο, ότι χάριν του Ibn Rushd μυήθηκαν οι Καθολικοί της Δύσης και ιδίως ο Θωμάς ο Ακινάτης, στον Αριστοτέλη.

Ο Ibn Rushd διώχθηκε με διαταγή του Μουσουλμάνου ηγεμόνα, λόγω της σφοδρής σε βάρος του εναντίωσης φανατικών και υπερσυντηρητικών ιεροδιδασκάλων και ιεροσπουδαστών. Μολονότι κατάφερε να δραπετεύσει και να βρει καταφύγιο στη Φεζ, του Μαρόκου, τελικά τον συνέλαβαν και τον φυλάκισανενώ τον ταπείνωσαν οικτρά, εκθέτοντάς τον εξέθεσαν σε δημόσιο εξευτελισμό. Τελικά μια Παρασκευή, μεταφέρθηκε στο τέμενος, όπου εξαναγκάσθηκε να αποκηρύξει επίσημα και δημόσια, όλες τις θεωρίες και επιστημονικές αντιλήψεις που είχε. Και ενώ το έπραξε αυτό, συνέχισε να είναι δέσμιος και οι Μουσουλμάνοι τον έφτυναν στο πρόσωπο. Μετά την προσευχή, επανέλαβε για δεύτερη φορά την επίσημη δημόσια αποκήρυξή του και τελικά αφέθηκε ελεύθερος. Όμως δημεύθηκε όλη η περιουσία του και πυρπολήθηκε η βιβλιοθήκη του. Ο Ibn Rushd έζησε πλέον σε έσχατη φτώχεια και στερήσεις και, όταν ο διάδοχος του ηγεμόνα που τον καταδίωξε ανακάλεσε την προηγούμενη απόφαση σε βάρος του ήταν πλέον αργά. Λείψανα μόνο της άλλοτε διάνοιας είχαν επιζήσει και το χειρότερο για τον ίδιο, ήταν ότι, ο σωματικός θάνατος άργησε πολύ μετά την πνευματική νέκρωσή του.

Ο Johann Wolfgang von Goethe, από την άλλη μεριά, που ορθά θεωρείται ένας από τους πνευματικούς γίγαντες της Ευρώπης, ήταν ιδιαίτερα εξοικειωμένος με το Κοράνιο, όπως και με την Βίβλο. Θαύμαζε τον λόγο του Κορανίου και πίστευε στην ποιητική ποιότητα του ιερού Κειμένου. Οι κύριες διδασκαλίες του Ισλάμ ικανοποιούσαν τα συναισθήματα, αλλά και τις απόψεις του Γερμανού ποιητή. Εκείνο που μάλλον είχε συγκλονίσει τον Γκαίτε, ήταν το δόγμα της ενότητας του Θεού και η πεποίθηση της αυτο-αποκάλυψης του Θεού στην φύση. Επίσης η απόρριψη των θαυμάτων στο Ισλάμ, υπήρξαν κάτι που εξασφάλισαν την συγγένεια ανάμεσα στον Γκαίτε με την μουσουλμανική πίστη.

Παρά τις καταδίκες που έχει δεχθεί το Τέμενος Ibn Rushd-Goethe του Βερολίνου, είτε από τους νομομαθείς του Αλ Άζχαρ, είτε από το Diyanet της Άγκυρας και τις προσωπικές απειλές κατά της ζωής της, που έχει δεχθεί η Δικηγόρος και Ιμάμα Seyran Ateş, εντούτοις το Ibn Rushd-Goethe προσφέρει μια επιβεβαίωση, ότι το Ισλάμ μπορεί να είναι στοιχείο της ευρωπαϊκής κουλτούρας, αφού στο κάτω κάτω μοιράζεται με τον Ιουδαϊσμό και κυρίως με τον Χριστιανισμό κοινές ρίζες.

©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ

26/04/18

Στην φωτογραφία είναι το Τέμενος στην Rijeka της Κροατίας.

Ρίζες αντισημιτισμού

Γιώργος Α. Δούδος

Η εργασία αυτή αφιερώνεται στην ιερή μνήμη του ενάμισυ εκατομμυρίου παιδιών του λαού Ισραήλ, που εξοντώθηκαν κατά το Ολοκαύτωμα.

Ο αντισημιτισμός υπήρξε η πιο επικίνδυνη έκφραση του ρατσισμού, αυτής της τραγικής και φοβερής παραποίησης στις ανθρώπινες σχέσεις, ατόμων και λαών.

Η ιδιαίτερη επικινδυνότητα του αντισημιτισμού, σε σχέση με άλλες εκφράσεις φυλετισμού, οφείλεται στο γεγονός ότι, ο αντισημιτισμός, αποτελεί κατ’ εξοχήν ιδεολογικό ρατσισμό. Οι ρίζες των διακρίσεων και των διωγμών, κατά των Ιουδαίων στις χώρες της Διασποράς, πάντοτε βρίσκονταν στο πιστεύω των ανθρώπων και ενισχύονταν και από άλλες σκοπιμότητες, κοινωνικής ή οικονομικής αιτίας.

Το Ολοκαύτωμα, υπήρξε η κορυφαία τραγωδία, που επί αιώνες κυοφορούσε ο αντισημιτισμός της χριστιανικής Ευρώπης. Για τούτο και η ευθύνη για το Ολοκαύτωμα, χρεώνεται ως μελανό στίγμα στο δυτικό πολιτισμό.

Ο αντισημιτισμός με την πάροδο των χρόνων, αποτέλεσε στοιχείο της συλλογικής συνείδησης των Χριστιανών, κάθε ομολογίας και εκκλησιαστικής παράδοσης. Μετά την πλήρη διάζευξη μεταξύ Εκκλησίας και Συναγωγής, που τοποθετείται περίπου στον 4ο αιώνα μ.Χ., ανιστόρητα και αθεολόγητα, από πλευράς βιβλικής αλήθειας, άρχισαν να απευθύνονται κατά του λαού Ισραήλ, ως συνόλου, οι κατηγορίες για μιαιφονία και θεοκτονία. Ο θάνατος του Ιησού από τη Ναζαρέτ, φορτώθηκε στους Εβραίους και άρχισε να καλλιεργείται ο αντισημιτισμός μεταξύ των Χριστιανών. Το Ρωμαϊκό Δίκαιο των Χριστιανών Αυτοκρατόρων, Ανατολής και Δύσης (των επιγόνων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) περιέχει αρκετές χαρακτηριστικές διατάξεις, που εισήγαγαν διακρίσεις σε βάρος των Ισραηλιτών, απλά και μόνο εξαιτίας της θρησκευτικής τους πίστηςⁱ. Οι διατάξεις της κοσμικής νομοθεσίας, με τις σε βάρος των Εβραίων διακρίσεις, εμπλούτισαν και το δίκαιο της Εκκλησίας, ιδίως της Δυτικής, στα όρια της δικαιοδοσίας της οποίας οι Ισραηλίτες, στερούνταν βασικών δικαιωμάτων αστικής φύσης, που δυσκόλευαν ιδιαίτερα τον βιοπορισμό τους.

Με εντιμότητα απέναντι στην αλήθεια και μόνο, καταθέσω σ’ αυτή τη σύντομη παρουσίαση, τη διαπίστωση, ότι δυστυχώς, ακόμη ως τις μέρες μας, μέσα στο χριστιανικό κόσμο συντηρούνται οι ρίζες, που έθρεψαν τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη και δεν υπάρχει η αναγκαία τόλμη και το πνευματικό σθένος, της μετάνοιας.

Πρέπει να σημειωθεί στο σημείο τούτο, πως μόνον ορισμένες βιβλικής έμπνευσης χριστιανικές κοινότητες, ετόλμησαν τη μετάνοια για τον χριστιανικό αντισημιτισμό, ως έκφραση βαθύτερης πιστότητας, τόσο προς τον Ιουδαίο Ιησού Χριστό, όσο και προς την Αγία Γραφή.

Παρότι στη σύγχρονη Ελλάδα, δεν υπήρξε οργανωμένο μαζικό κίνημα αντισημιτισμού, εντούτοις, σε λειτουργικά κείμενα της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που είναι απόλυτα και συχνά προσιτά στους πιστούς, είναι διάχυτος ο αντισημιτισμός. Επίσης, είναι διάχυτες στη συλλογική μνήμη των συγχρόνων Ορθοδόξων Ελλήνων, διάφορες κακόβουλες συκοφαντίες κατά του λαού Ισραήλ. Λ. χ. ότι δήθεν οι Εβραίοι “μαγαρίζουν” τις τροφές των Χριστιανών, ή ότι δήθεν κατά το Πέσαχ πίνουν αίμα χριστιανόπαιδων, ή ότι δήθεν, τα μικρά Εβραιόπουλα διαπαιδαγωγούνται στη βλασφημία ιερών προσώπων της χριστιανικής πίστης. Αυτές οι μυθοπλασίες, με σαφέστατο αντισημιτικό περιεχόμενο, περιέχονται και στις Διδαχές του Κοσμά του Αιτωλούⁱⁱ. Τέλος, μια λαογραφική έκφραση αντισημιτισμού στον ελληνικό χώρο, είναι το έθιμο του καψίματος του Ιούδα, που νομίζω πως διασώζεται μόνο στην Κρήτη πλέον.

Ο αντισημιτισμός των Χριστιανών

Ο αντισημιτισμός των Χριστιανών, αποτελεί κατά τη γνώμη μου βλασφημία κατά του Ιησού Χριστού, ο οποίος υπήρξε Ισραηλίτης. Ο Χριστιανός, είναι κάποιος που συνδέεται, με τον Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, με την πίστη του στον Ιησού από τη Ναζαρέτ. Ο Ιησούς, περιγράφοντας την έσχατη κρίση (Ματθ. 25:31-46), αναδεικνύει κρίσιμο παράγοντα, τη στάση των ανθρώπων, απέναντι στους αδελφούς του· αλλά πολλοί ξεχνούν πως φυσικοί αδελφοί του Ιησού είναι οι Εβραίοι. Οι Εβραίοι, που δολοφονήθηκαν από σταυροφόρους, που στο ένα χέρι κρατούσαν το φονικό σπαθί τους και στο άλλο το σταυρό. Οι Εβραίοι, που για αιώνες θεωρούνταν από χριστιανικούς λαούς της Δυτικής Ευρώπης και της Ρωσίας, οι μόνες αιτίες για τις κακοδαιμονίες των λαών και για τούτο υπέστησαν διωγμούς, εξευτελισμούς, διακρίσεις, με την ένοχη σιωπή ή και την ενθάρρυνση συχνά ηγετών της εκκλησίας. Οι Εβραίοι, που ως πρόβατα σύρθηκαν στην εξόντωση από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους, με την αδιάφορη σιγή του τότε Πάπα της Ρώμης.

Ο Παύλος, στο 11ο κεφάλαιο της επιστολής του προς τους Ρωμαίους, κάνει εκτεταμένα λόγο, για το χρέος των εθνικής καταγωγής Χριστιανών απέναντι στο λαό Ισραήλ. Ιδιαίτερα, μετά το Ολοκαύτωμα, οι Χριστιανοί και οι εκκλησίες, οφείλουν επιτέλους να προχωρήσουν στην εξόφληση του χρέους, για το οποίο μιλά ο Παύλος. Είναι χρέος των Χριστιανών του κόσμου, όλων των ομολογιών και παραδόσεων να εξαλείψουν τις ρίζες του αντισημιτισμού και μ’ αυτό τον τρόπο να φανερώσουν τη βαθειά τους μετάνοια για τον αντισημιτισμό, που επέτρεψαν να τραφεί στους κόλπους της εκκλησίας. Μια τέτοια ενέργεια, που θα σημαίνει διαγραφή ύμνων, αποκήρυξη συγγραμμάτων, ακόμη και κορυφαίων Χριστιανών και ό,τι άλλο θα συμβάλλει στην αποδοχή των Εβραίων, ως τέκνων εκλεκτών του Θεού και όχι ως δήθεν θεοκτόνων, είναι βέβαιο πως θα αποτελέσει μια συγκλονιστική ανανέωση της υπακοής των Χριστιανών, σε όσα δίδαξε ο διδάσκαλος από τη Ναζαρέτ.

Ειδικότερα ως προς την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά και τις λοιπές τοπικές ορθόδοξες εκκλησίες, η έμπρακτη αποκοπή των ριζών που συντήρησαν τον αντισημιτισμό, -στην Ορθόδοξη Ρουμανία ο αντισημιτισμός μεταφράστηκε ως πολιτική συνεργασία με τη ναζιστική Γερμανία και ενεργός συνεργασία των Ρουμάνων στην εξόντωση των Ιουδαίων της χώραςⁱⁱⁱ, θα ήταν απόλυτα σύμφωνη, τόσο με την απόφαση της Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως του 1872, που καταδίκασε ως αίρεση τον εθνοφυλετισμό (ρατσισμό), όσο και με το πνεύμα που εξέφρασε εγκύκλιος του Οικουμενικού Πατριάρχη Μητροφάνους Γ΄, που απέστειλε προς τους Ορθοδόξους της Κρήτης το 1568, στην οποία καταδίκαζε ενέργειες σε βάρος των Ιουδαίων του νησιού, την εποχή της ενετοκρατίας^iv.

Στη συνέχεια, από την ακολουθία “των αγίων και αχράντων παθών του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού”, θα παραθέσω ορισμένα λειτουργικά κομμάτια, που είναι χαρακτηριστικά και εκφράζουν την εμφιλοχώρηση του αντισημιτισμού σε μεταβιβλικά κείμενα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η παραπάνω ακολουθία είναι πολύ γνωστή και στους απλούς, χωρίς θεολογική παιδεία, ορθόδοξους Χριστιανούς. Ψάλλεται το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης και είναι γνωστή περισσότερο, ως τα ‘δώδεκα Ευαγγέλια’.

“Επί τη προδοσία, ουκ ηρκέσθησαν Χριστέ,

τα γένη των Εβραίων, αλλ’ εκίνουν τας κεφαλάς αυτών,

μυκτηρισμόν και χλεύην προσάγοντες.

Αλλά δος αυτοίς, Κύριε, κατά τα έργα αυτών,

ότι κενά, κατά σου εμελέτησαν”.

(Αντίφωνο της ακολουθίας)

“Το άθροισμα των Ιουδαίων,

τω Πιλάτω ητήσαντο σταυρωθήναί σε Κύριε·

αιτίαν γαρ εν σοι μη ευρόντες,

τον υπεύθυνον Βαραββάν ηλευθέρωσαν,

και σε τον δίκαιον κατεδίκασαν,

μιαιφονίας έγκλημα κληρωσάμενοι.

Αλλά δος αυτοίς, Κύριε, κατά τα έργα αυτών,

ότι κενά, κατά σου εμελέτησαν”.

(Αντίφωνο της ακολουθίας)

“Των θεοκτόνων ο εσμός,

Ιουδαίων έθνος το άνομον,

προς Πιλάτον εμμανώς ανακράζον έλεγε·

σταύρωσον Χριστόν τον ανεύθυνον·

Βαραββάν δε μάλλον ούτοι ητήσαντο.

Ημείς δε φθεγγόμεθα,

ληστού του ευγνώμονος, την φωνήν προς αυτόν·

Μνήσθητι και ημών Σωτήρ,

εν τη βασιλεία σου”.

(Στίχοι των Μακαρισμών)

“Ολέθριος σπείρα θεοστυγών,

πονηρευομένων θεοκτόνων συναγωγή,

επέστη Χριστέ σοι·

και ως άδικον είλκε, τον κτίστην απάντων,

ον μεγαλύνομεν”.

(Τροπάριο της ακολουθίας)

“Δύο και πονηρά εποίησεν,

ο πρωτότοκος υιός μου Ισραήλ·

εμέ εγκατέλιπε, πηγήν ύδατος ζωής,

και ώρυξεν εαυτώ φρέαρ συντετριμμένον·

εμέ επί ξύλου εσταύρωσε,

τον δε Βαραββάν ητήσατο και απέλυσεν.

Εξέστη ο ουρανός επί τούτω

και ο ήλιος τας ακτίνας απέκρυψε.

Συ δε Ισραήλ, ουκ ενετράπης, αλλά θανάτω με παρέδωκας.

Άφες αυτοίς, Πάτερ άγιε,

ου γαρ οίδασι τι εποίησαν”.

(Ιδιόμελο των Αίνων)

“Σταυρωθέντος σου Χριστέ,

πάσα η κτίσις βλέπουσα έτρεμε·

τα θεμέλια γης,

διεδονήθησαν φόβω του κράτους σου·

σου γαρ υψωθέντος σήμερον,

γένος Εβραίων απώλετο·...”.

(Απόσπασμα ιδιόμελου)

“Λαός δυσσεβής και παράνομος,

ίνα τι μελετά κενά;

ίνα τι την ζωήν των απάντων,

θανάτω κατεδίκασε;

Μέγα θαύμα!

Ότι ο κτίστης του κόσμου,

εις χείρας ανόμων παραδίδοται,

και επί ξύλου ανυψούται ο φιλάνθρωπος,

ίνα τους εν Άδη δεσμώτας

ελευθερώση, κράζοντας·

Μακρόθυμε Κύριε, δόξα σοι”.

(Ιδιόμελο ακλουθίας)^v.

Νομίζω ότι δεν είναι αναγκαίο να σχολιασθεί το περιεχόμενο των λειτουργικών κειμένων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που παρέθεσα αμέσως πιο πάνω. Κάθε χρόνο, τη Μεγάλη Πέμπτη, όσοι Χριστιανοί παρακολουθούν την ακολουθία των παθών, ακούν για τον “θεοκτόνο εσμό” του γένους των Εβραίων, που βαρύνεται για πάντα, με το “έγκλημα” της “μιαιφονίας” (μιαιφονία είναι η αιμοδιψία και ο φόνος) κ.λπ..

Αντισημιτική φιλολογία στην Ελλάδα

Αυτή τη στιγμή, ευτυχώς χωρίς επιτυχία, συντηρείται στον ελληνικό χώρο μια αντισημιτική φιλολογία, που δυστυχώς προέρχεται από θρησκευόμενους ορθοδόξους Χριστιανούς, λαϊκούς και κληρικούς.

Το κατασκεύασμα της μυστικής τσαρικής αστυνομίας Οχράνα, που κυκλοφόρησε με τίτλο “Τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών”, έχει γνωρίσει επανειλημμένες εκδόσεις στην ελληνική γλώσσα, από χριστιανικούς εκδοτικούς οίκους. Οι εκδόσεις ‘Μήνυμα’, που ανήκουν στο θρησκευτικό πολιτικό κόμμα “Χριστιανική Δημοκρατία”, έχει προβεί σε οκτώ εκδόσεις του παραπάνω μυθοπλάσματος. Η τελευταία με τίτλο “Τα μυστικά σχέδια του Διεθνούς Σιωνισμού” έγινε το 1986. Δύο τίτλοι βιβλίων με αντισημιτικό περιεχόμενο, που διακινούνται από χριστιανικά βιβλιοπωλεία, νήκουν σε κάποιον Dr. D. C. Yermac ως συντάκτη τους, χωρίς λοιπά στοιχεία, δηλαδή στοιχεία εκδοτικού οίκου, έτος έκδοσης κ.λπ. και είναι το “Γέρμα” και “Σιωνισμός, θανάσιμος απειλή κατά της ανθρωπότητος”. Ο Αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, πρώην ηγούμενος της Μονής Πετράκη στην Αθήνα, έχει γράψει αρκετά βιβλία θρησκευτικού περιεχομένου, ορισμένα από τα οποία έχουν σαφέστατο αντισημιτικό πνεύμα. Αναφέρω το βιβλίο “Κατά Αντιχρίστων”, έκδοση 1988 της θρησκευτικής εβδομαδιαίας εφημερίδας “Ορθόδοξος Τύπος”, στο οποίο υπάρχουν τα εξής κεφάλαια: “Οι Ιεχωβάδες είναι όργανα των Εβραίων”, “Η Εβραιομασωνία πολεμάει τον Μοναχισμό”, ενώ στο κεφάλαιο “Η Μασωνία κατευθύνει τον Οικουμενισμό”, περιλαμβάνεται τμήμα με επικεφαλίδα “Το Σιωνιστικό Σχέδιο”. Επίσης αντισημιτικό βιβλίο είναι το “Η Εβραιομασωνία ξεσκεπάζεται” του ίδιου κληρικού Χαρ. Βασιλόπουλου, που εκδόθηκε το 1987 από τη θρησκευτική εφημερίδα που ανέφερα πιο πάνω.

Στην ελληνική αντισημιτική βιβλιογραφία, μπορεί να προστεθούν τρεις τίτλοι βιβλίων κάποιου Γιάννη Φουράκη, με εθνικιστικό προσανατολισμό, ορισμένες μεταφράσεις Γάλλων αντισημιτών συγγραφέων, που γίνονται και κυκλοφορούν στην Ελλάδα από ακροδεξιά πολιτική ομάδα.

Εκείνο όμως που πρέπει να επισημανθεί είναι, ότι τα μόνα βιβλία με αντισημιτικό περιεχόμενο, που έχουν κάποια επίφαση σοβαρότητας, είναι όσα έχουν θρησκευτική χροιά, όπως αυτά που προανέφερα, τα οποία διατίθενται από θρησκευτικά βιβλιοπωλεία, που συνήθως προσελκύουν αρκετό κόσμο.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, εδώ και χρόνια προετοιμάζει τη σύγκληση μιας Μεγάλης Συνόδου, με συμμετοχή όλων των τοπικών-εθνικών εκκλησιών. Μεταξύ των θεμάτων που θα απασχολήσουν τους συνοδικούς ιεράρχες, είναι και το πρόβλημα του ρατσισμού, που ήδη έχει συζητηθεί προσυνοδικά. Φοβούμαι, πως αν δεν κοπούν οι ρίζες που συντηρούν την πιο φοβερή έκφραση ρατσισμού, που είναι ο αντισημιτισμός, οι όποιες καταδίκες του ρατσισμού από τους ηγέτες της Οικουμενικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στην καλύτερη περίπτωση θα είναι ευχές, χωρίς περιεχόμενο και καμιά βαρύτητα.

Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε την εξής αλήθεια· το Ολοκαύτωμα οργανώθηκε και εκτελέστηκε, από ένα χριστιανικό έθνος, το οποίο στη χριστιανική ιστορία της Ευρώπης, έπαιξε σημαντικό ρόλο, είτε στηρίζοντας την παπική εξουσία, είτε δημιουργώντας την Θρησκευτική Μεταρρύθμιση, που προανάγγειλε την έξοδο από το σκότος του Μεσαίωνα.

Οφείλουμε να θυμόμαστε, ότι ο αραβικός και ισλαμικός αντισημιτισμός, που είναι ιδιαίτερα έντονος στην εποχή μας, είναι ανακλαστικό παράγωγο του αντισημιτισμού που άνθισε στη χριστιανική Ευρώπη....

Άνοιξη του έτους 1989 (5749)^vi.

iΒασιλικά. Έκδοση Ιω. Δ. Ζέπου 1912 διάφορες διατάξεις κατά Ιουδαίων ή Εβραίων.

Πρόχειρον Νόμων ή Εξάβιβλος του Κωνσταντίνου Αρμενόπουλου. Έκδοση ‘Δωδώνη’ 1971 με επιμέλεια Κ. Γ. Πιτσάκη διατάξεις τίτλου ΙΑ΄ βιβλίου έκτου “περί Ιουδαίων κ.λπ.”.

Πηδάλιον. Συλλογή Κανόνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Έκδοση Βασ. Ρηγοπούλου 1982 διάφοροι κανόνες και σημειώσεις Νικοδήμου Αγιορείτου που αναφέρονται στους Ιουδαίους ή Εβραίους.

iiΕπισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη· Κοσμάς ο Αιτωλός. Έκδοση Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Αδελφότητος ‘Ο Σταυρός’ 1988 σσ. 197-200 με επικεφαλίδα “Η κακία των Εβραίων”.

iiiΒίργκιλ Γκεοργκίου Η 25η Ώρα. Ιστορικό μυθιστόρημα ελλην. μετφρ.

ivΣτεφ. Ξανθουδίδου. Οι Εβραίοι εν Κρήτη επί Ενετοκρατίας. Εφημ. “Αλλαγή’ Ηράκλειο Κρήτης 18.10.1978.

v Τριώδιον Κατανυκτικόν. Έκδοση ‘Φως’ 1983.

viΤο μελέτημα τούτο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΧΡΟΝΙΚΑ”, αριθμός φύλλου 106, Μάιος-Ιούνιος 1989, όργανο του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου της Ελλάδος.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 09.04.2018:

Την εποχή που δημοσιεύθηκε η παραπάνω μικρή μελέτη πρόσφερα τις νομικές υπηρεσίες μου ως Δικηγόρος προς τη Μονή Γρηγορίου του Αγίου Όρους. Η δημοσίευση του μελετήματος στα “ΧΡΟΝΙΚΑ”, προσέλκυσε την προσοχή κάποιων κύκλων εθνοθρησκευτικού σωματείου της Πάτρας, που δεν θυμάμαι την επωνυμία του, που αναδημοσίευσε όλο το μελέτημα στο έντυπο που εξέδιδε. Μάλιστα, στο εθνοθρησκευτικό έντυπο προστέθηκε σχόλιο, που μέσες άκρες, κατηγορούσε τους Εβραίους για το θράσος τους να δημοσιεύσουν γραπτό με τέτοιο περιεχόμενο,, τονίζοντας, πως πίσω από, το εκ πρώτης όψεως, χριστιανικό όνομα του συγγραφέα, κρυβόταν ένας Εβραίος!

Η αναδημοσίευση του μελετήματος στο έντυπο της Πάτρας έγινε γνωστή στον τότε ηγούμενο της Μονής Γρηγορίου, αρχιμανδρίτη Γεώργιο Καψάνη, ο οποίος μέσω διαφόρων ιερομονάχων και μοναχών, μου υπέδειξε να ανασκευάσω πλήρως το περιεχόμενο. Στην ουσία, επρόκειτο για έκφραση επιθυμίας αποκήρυξης όσων είχα γράψει. Επειδή η αποκήρυξη ποτέ δεν συνέβη, ενώ οι απόψεις μου, του 1989 είναι επίκαιρες και σήμερα, διακόπηκε η επαγγελματική συνεργασία και η κάθε είδους σχέση μου με την Μονή Γρηγορίου.

© ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ