Η ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΑ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΡΧΗ

Ο Μητροπολίτης Βεροίας και Ναούσης κ. Παντελεήμων (κατά κόσμον Ιωάννης Καλπακίδης) μετέτρεψε το μουσουλμανικό τέμενος της Βέροιας, γνωστό ως ‘Μουσά Τσελεμπή ή Μεντρεσέ Τζαμί’, που σχετικά πρόσφατα αποκαταστάθηκε με δαπάνες του ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε εκκλησιαστικό πολιτιστικό κέντρο. Η ενέργεια του μητροπολίτη αμφισβητήθηκε έντονα από τον κ. Γιώργο Λιόλιο με σχετικό άρθρο του στην εφημερίδα της Βέροιας «Μακεδονική» (02.07.10). Ακολούθησε απάντηση του μητροπολίτη κ. Π. Καλπακίδη στην ίδια εφημερίδα (06.07.10) και το θέμα έλαβε ευρύτερες πανελλαδικές διαστάσεις με άρθρο του Νίκου Βατόπουλου στην ‘Κθημερινή’ της 24.07.10.
Η απάντηση του κ. Παντελεήμονα Καλπακίδη διακρίνεται από έντονη αμετροέπεια, η οποία είναι καταφανής πίσω από το «γλυκερό» ύφος της. Συνήθως οι Έλληνες «δεσπότες» των επαρχιακών μητροπόλεων, έτσι προτιμούν δυστυχώς να αποκαλούνται οι επίσκοποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δεν είναι εξοικειωμένοι με την κριτική. Άλλωστε είναι πράγματι νομείς εξουσίας δεσποτικής. Αν στην Καθολική Εκκλησία υπάρχει ένας Πάπας στην Ελλάδα έχουμε τόσους πάπες, όσοι είναι και οι επαρχιούχοι μητροπολίτες της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε όλη την επικράτεια. Οι πρωτοβουλίες του, οι ενέργειές τους είναι εκ προοιμίου κατοχυρωμένες από το δεσποτικό αλάθητο….
Ο Μητροπολίτης Βεροίας και Ναούσης υπεραμύνεται της μετατροπής του τεμένους σε εκκλησιαστικό κέντρο, καθόσον τούτο είναι ιδιοκτησία της Μητροπόλεως και επομένως η Μητρόπολη μπορεί ανέλεγκτα να αποφασίσει ως προς την χρήση του τεμένους….
Στη συνέχεια ο κ. Π. Καλπακίδης ενδύεται τον «εθναρχικό μανδύα» που συνηθίζουν πολλοί συνάδελφοί του να φορούν είτε συνεχώς είτε κατά καιρούς και αναλίσκεται σε μύδρους κατά της Τουρκίας και της διακυβερνήσεως των «Οσμανιδών». Αναφέρεται σε χριστιανικούς ναούς που ερείπωσαν στην Μικρά Ασία, στη βόρεια Κύπρο κ.λπ., κ.λπ.. Αναφέρεται στην υποχρεωτική ελληνοτουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών που επακολούθησε την αποτυχημένη ελληνική εκστρατεία στην Μικρά Ασία το 1922. Δεν παραλείπει να χρεώσει, εντελώς ανιστόρητα, την ανταλλαγή στον Κεμάλ Ατατούρκ και στον Ισμέτ Ινονού, ενώ η ιστορία της εποχής καταδεικνύει πως υπήρξε απαίτηση του Βενιζέλου ο ξεριζωμός των Ελληνορθόδοξων από την Οθωμανική Τουρκία και η εγκατάστασή τους στην Ελλάδα και ο αντίστοιχος ξεριζωμός των Μουσουλμάνων από την Ελλάδα και η μεταφορά τους στην Τουρκία. Η αμετροέπεια του Μητροπολίτη κορυφώνεται με την κατακλείδα του υστερογράφου του, που αποτελεί ειρωνική επίθεση κατά του αρθρογράφου της εφημερίδας κ. Λιόλου: « Βεβαίως καταννοώ ότι μετά τη βράβευσή σας από την Ισραηλιτική Κοινότητα θα θέλατε ασφαλώς και μία αντίστοιχη Ισλαμικής προελεύσεως». Έτσι για να κατανοήσει ο κ.Λιόλιος και ο καθένας και η καθεμιά που θα τολμήσει να τον μιμηθεί και να αμφισβητήσει δημόσια το δεσποτικό αλάθητο του κ. Καλπακίδη πως οι δεσπότες, πέραν των ευλογιών που μοιράζουν μπορούν ανενδοιάστως να θέτουν υπό αμφισβήτηση την ανιδιοτέλεια όσων τολμούν έστω να αμφισβητήσουν τις αποφάσεις τους, οι οποίες ποτέ δεν υπήρξαν αποτέλεσμα διαλόγου με τους πιστούς….
Οι εθνικές ορθόδοξες εκκλησίες δυστυχώς πάσχουν από έναν χυδαίο ρατσιστικό εθνικισμό, φορείς του οποίου δυστυχώς είναι οι ταγοί των εκκλησιών αυτών, με λίγες εξαιρέσεις. Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι η τοπική Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως του 1872 (της Ορθόδοξης Εκκλησίας), καταδίκασε τον ‘εθνοφυλετισμό’ ως αίρεση, η επιμονή συγχρόνων ορθοδόξων ιεραρχών, με προεξάρχοντες Έλληνες, Σέρβους, Ρώσους, που πρώτα βάζουν το «έθνος» τους και από κάποια κρυφή γωνία επιτρέπουν να φανεί και το πρόσωπο του Χριστού στο προσκήνιο, φανερώνει την τραγική έκπτωση ήθους που βιώνει η διχασμένη Ορθόδοξη Εκκλησία στην εποχή μας.
Έτσι ο Μητροπολίτης Βεροίας και Ναούσης μολονότι επικαλείται την οικουμενικότητα στην απάντησή του, εντούτοις αποδεικνύεται έντονα «εθνοφυλετιστής» με όσα ισχυρίζεται με περισσήν αήθεια και ανακρίβεια ιστορική. Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης που έχει πεθάνει αποκαλούσε δημόσια τους Μακεδόνες Ορθοδόξους Χριστιανούς (πολίτες της Δημοκρατίας της Μακεδονίας) «γύφτους» γιατί επιβουλεύονταν την ελληνικότητα της Μακεδονίας!
Την ιστορία του Μεντρεσέ Τζαμί δεν την είπαν με ακρίβεια στον κ. Π. Καλπακίδη. Όταν ο μητροπολίτης ήταν διάκονος στο Λονδίνο ως Θεόφιλος Καλπακίδης, το τζαμί, ιδιοκτησίας της Μητροπόλεως ήταν πριονοκορδέλα και υποθέτω πως ορισμένοι Ελληνορθόδοξοι θα ήταν ευχαριστημένοι αν το τζαμί είχε γκρεμιστεί από κάποιο σεισμό ή είχε καταστραφεί από «τυχαία» πυρκαγιά ώσπου ευτυχώς αποφασίσθηκε η αποκατάστασή του όχι με δαπάνες της ιδιοκτήτριας….
Ο κ. Παντελεήμων Καλπακίδης φαίνεται πως ζήλεψε την φήμη του Μητροπολίτη Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Δαμασκηνού Ρουμελιώτη, ο οποίος κατέλαβε το Ιμαρέτ, συμπεριλαμβανομένου και του τεμένους, του Γαζή Εβρενός της Κομοτηνής και το μετέτρεψε σε εκκλησιαστικό μουσείο, όπως άλλοτε είχαν πράξει οι Βούλγαροι κατακτητές της Θράκης (τέλη 19ου αιώνα).
Αν εξαιρέσουμε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που συμμετέχει σε διοργανώσεις με σκοπό τον διαθρησκειακό και διαπολιτισμικό διάλογο, οι τοπικές μητροπόλεις στην Ελλάδα όχι απλά αγνοούν τέτοιες πρωτοβουλίες αλλά με ενέργειές τους και με πρωτοβουλίες μητροπολιτών μάχονται τον διαθρησκειακό διάλογο και αμφισβητούν την αξία της διαπολιτισμικής επικοινωνίας, όπως πράττει ο κ. Παντελεήμων Καλπακίδης στην απάντησή του προς τον κ. Λιόλιο και την εφημερίδα της Βέροιας «Μακεδονική». Είναι χαρακτηριστική η ακόλουθη περίοδος του απαντητικού κειμένου του μητροπολίτη: «Υποπτεύομαι ότι η διαφορά μας είναι η αλήθεια που οδηγεί από την σκοτεινή στην φωτεινή ζώνη του εαυτού μας, κάτι εκ διαμέτρου αντίθετο προς τον δήθεν πολλαπλό και ποικίλο και βολευμένως ηδύ άνθρωπο της «πολυπολιτισμικότητας», που άτεχνώς εισηγείσθε, την μόλις ένα βήμα απέχουσαν από την τυραννία, την άντικρυς αντίθετη προς την Οικουμενικότητα της Ελληνορθοδοξίας πού ενστερνίζομαι».

Το άρθρο του κ. Γ. Λιόλιου και την απάντηση του Μητροπολίτη Βεροίας και Ναούσης κ. Παντελεήμονα Καλπακίδη μπορεί κάθε ενδιαφερόμενος να ανασύρει από την ιστοσελίδα της εφημερίδας «Μακεδονική» www.maknews.gr, ενώ το άρθρο της «Καθημερινής» από την ιστοσελίδα news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_24/07/2010_409052.

Universal Declaration of the Rights of Mother Earth

World Peoples Summit on Climate Change, Cochabamba, Bolivia
Friday, 30 Apr 2010

Preamble
We, the peoples and nations of Earth:
considering that we are all part of Mother Earth, an indivisible, living community of interrelated and interdependent beings with a common destiny;gratefully acknowledging that Mother Earth is the source of life, nourishment and learning and provides everything we need to live well;
recognizing that the capitalist system and all forms of depredation, exploitation, abuse and contamination have caused great destruction, degradation and disruption of Mother Earth, putting life as we know it today at risk through phenomena such as climate change;
convinced that in an interdependent living community it is not possible to recognize the rights of only human beings without causing an imbalance within Mother Earth;
affirming that to guarantee human rights it is necessary to recognize and defend the rights of Mother Earth and all beings in her and that there are existing cultures, practices and laws that do so;
conscious of the urgency of taking decisive, collective action to transform structures and systems that cause climate change and other threats to Mother Earth;
proclaim this Universal Declaration of the Rights of Mother Earth, and call on the General Assembly of the United Nation to adopt it, as a common standard of achievement for all peoples and all nations of the world, and to the end that every individual and institution takes responsibility for promoting through teaching, education, and consciousness raising, respect for the rights recognized in this Declaration and ensure through prompt and progressive measures and mechanisms, national and international, their universal and effective recognition and observance among all peoples and States in the world.
Article 1. Mother Earth
(1) Mother Earth is a living being.
(2) Mother Earth is a unique, indivisible, self-regulating community of interrelated beings that sustains, contains and reproduces all beings.
(3) Each being is defined by its relationships as an integral part of Mother Earth.
(4) The inherent rights of Mother Earth are inalienable in that they arise from the same source as existence.
(5) Mother Earth and all beings are entitled to all the inherent rights recognized in this Declaration without distinction of any kind, such as may be made between organic and inorganic beings, species, origin, use to human beings, or any other status.
(6) Just as human beings have human rights, all other beings also have rights which are specific to their species or kind and appropriate for their role and function within the communities within which they exist.
(7) The rights of each being are limited by the rights of other beings and any conflict between their rights must be resolved in a way that maintains the integrity, balance and health of Mother Earth.
Article 2. Inherent Rights of Mother Earth
(1) Mother Earth and all beings of which she is composed have the following inherent rights:
(a) the right to life and to exist;
(b) the right to be respected;
(c) the right to regenerate its bio-capacity and to continue its vital cycles and processes free from human disruptions;
(d) the right to maintain its identity and integrity as a distinct, self-regulating and interrelated being;
(e) the right to water as a source of life;
(f) the right to clean air;
(g) the right to integral health;
(h) the right to be free from contamination, pollution and toxic or radioactive waste;
(i) the right to not have its genetic structure modified or disrupted in a manner that threatens it integrity or vital and healthy functioning;
(j) the right to full and prompt restoration the violation of the rights recognized in this Declaration caused by human activities;
(2) Each being has the right to a place and to play its role in Mother Earth for her harmonious functioning.
(3) Every being has the right to wellbeing and to live free from torture or cruel treatment by human beings.
Article 3. Obligations of human beings to Mother Earth
(1) Every human being is responsible for respecting and living in harmony with Mother Earth.
(2) Human beings, all States, and all public and private institutions must:
(a) act in accordance with the rights and obligations recognized in this Declaration;
(b) recognize and promote the full implementation and enforcement of the rights and obligations recognized in this Declaration;
(c) promote and participate in learning, analysis, interpretation and communication about how to live in harmony with Mother Earth in accordance with this Declaration;
(d) ensure that the pursuit of human wellbeing contributes to the wellbeing of Mother Earth, now and in the future;
(e) establish and apply effective norms and laws for the defence, protection and conservation of the rights of Mother Earth;
(f) respect, protect, conserve and where necessary, restore the integrity, of the vital ecological cycles, processes and balances of Mother Earth;
(g) guarantee that the damages caused by human violations of the inherent rights recognized in this Declaration are rectified and that those responsible are held accountable for restoring the integrity and health of Mother Earth;
(h) empower human beings and institutions to defend the rights of Mother Earth and of all beings;
(i) establish precautionary and restrictive measures to prevent human activities from causing species extinction, the destruction of ecosystems or the disruption of ecological cycles;
(j) guarantee peace and eliminate nuclear, chemical and biological weapons;
(k) promote and support practices of respect for Mother Earth and all beings, in accordance with their own cultures, traditions and customs;
(l) promote economic systems that are in harmony with Mother Earth and in accordance with the rights recognized in this Declaration.
Article 4. Definitions
(1) The term “being” includes ecosystems, natural communities, species and all other natural entities which exist as part of Mother Earth.
(2) Nothing in this Declaration restricts the recognition of other inherent rights of all beings or specified beings.

Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ INTERNET ΚΑΙ ΤΩΝ BLOGS

Στη μνήμη του Σωκράτη Γκιόλια....

Κατά τη γνώμη μου η μεγαλύτερη και πιο καταλυτική επανάσταση στην οικουμενική ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού είναι η εφεύρεση του ηλεκτρονικού διαδικτύου (internet). Η χρήση των εφαρμογών του διαδικτύου από όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων, δίχως περιορισμούς γλωσσικούς ή φυλετικούς, από κάθε γωνιά της Γης, ακόμα και από περιοχές του πλανήτη οικονομικά ή κοινωνικά υποβαθμισμένες σηματοδοτεί μια ανατροπή άνευ προηγουμένου. Καταλύονται τα σύνορα των κρατών. Καθαιρούνται τα στεγανά στις γνώσεις και στην πληροφόρηση. Οι ειδήσεις διαδίδονται πλέον με μέτρο την ταχύτητα του φωτός και είναι δύσκολο ή και ακατόρθωτο σε αυταρχικούς δικτάτορες κάθε απόχρωσης να επιβάλλουν φραγμούς στην ελεύθερη διακίνηση της σκέψης και της ανταλλαγής απόψεων.
Τα blogs είναι μια ευρηματική εφαρμογή των δυνατοτήτων που προσφέρει το διαδίκτυο και είναι συντομογραφία των λέξεων web log. Τα blogs αναδείχθηκαν σε ένα εργαλείο είτε ατόμων, είτε μικρών ομάδων και έχουν συμβάλλει στην έκφραση ιδεών, στην καλλιέργεια του διαλόγου, στην ανταλλαγή και την προώθηση ειδήσεων, που ίσως δεν είναι αρεστές σε όσους ελέγχουν τη μαζική ενημέρωση.
Κατά καιρούς πολλές κυβερνήσεις, ακόμα και όσες αυτοπροσδιορίζονται ως δημοκρατικές και προσηλωμένες στην αξία της ελευθερίας, έχουν επιχειρήσει και επιμένουν ακόμα να θέσουν υπό έλεγχο τις ιστοσελίδες των bloggers, προβάλλοντας διάφορες αιτίες. Ο σκοπός είναι ένας: Να τεθεί υπό έλεγχο η διακίνηση των ιδεών, η διασπορά της ελεύθερης ενημέρωσης και εντέλει να καταλυθεί η ελευθερία της έκφρασης!
Δεν είναι μόνον οι κυβερνήσεις και τα κράτη που έχουν δυσαρεστηθεί από την έκπληξη του διαδικτύου. Είναι και ένα σωρό υποχθόνιοι κύκλοι που μάχονται τον ελεύθερο λόγο και επιδιώκουν την διασπορά μεταξύ των κοινωνιών του πιο τρομερού φόβου. Είναι οι τρομοκράτες του νου και των ψυχών και συνήθως ταυτίζονται με τους τρομοκράτες που χρησιμοποιούν όπλα διασπείροντας την τυφλή βία οπουδήποτε.
Η επανάσταση του διαδικτύου έχει δημιουργήσει τις δικές της προϋποθέσεις για μια άλλου είδους παγκοσμιοποίηση και όχι σαν αυτή του καπιταλισμού, που μηχανεύεται την ολοκληρωτική αλλοτρίωση του ανθρώπινου προσώπου και της ανθρώπινης κοινωνίας χάριν του κέρδους, του όλο και πιο τεράστιου κέρδους….
Τα blogs ακόμα κι εκείνα που βάσιμα μπορεί να προκαλούν έντονη αμφισβήτηση, ακόμα κι εκείνα που λειτουργούν ως πειθήνιοι υπήκοοι της διεθνούς τάξης, που θρυμματίζει την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης και βιάζει ξεδιάντροπα το σώμα της Μητέρας Γης, προάγουν τον διάλογο, την επικοινωνία σ’ ένα αφιλόξενο περιβάλλον και συμβάλλουν στην προβολή ποικίλων εναλλακτικών προτάσεων προς αναίρεση των αδιεξόδων.

Η ΜΑΣΚΑ ΤΡΟΜΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΙ ΥΠΟΧΘΟΝΙΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ!

Ακόμα κυκλοφορούν ντοκουμέντα από την πρόσφατη αιματηρή επέμβαση του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού στο τουρκικών συμφερόντων και με σημαία Κομόρες επιβατικό πλοίο ‘Mavi Marmara’. Η διεθνής κοινή γνώμη διατηρεί τα γεγονότα νωπά στη μνήμη της, από την επέμβαση των ισραηλινών δυνάμεων στις 31.05.2010 για να ανακοπεί η πορεία του «στόλου της Ελευθερίας», όπως ονομάσθηκε ο στολίσκος έξι πλοίων που μετέφερε υποστηρικτές της παλαιστινιακής υπόθεσης και ανθρωπιστική βοήθεια προς τους κατοίκους της Λωρίδας της Γάζας. Ο «στόλος της Ελευθερίας», είχε σκοπό να μεταφέρει την ανθρωπιστική βοήθεια διασπώντας ταυτόχρονα το ναυτικό αποκλεισμό που το Ισραήλ έχει επιβάλλει στα παλαιστινιακά εδάφη που ελέγχει η Χαμάς.
Η προηγούμενη πρωτοβουλία είχε σχεδιασθεί ήδη από τον Ιανουάριο του 2010 από τη Free Gaza Movement, μια συμμαχία φιλοπαλαιστινιακών οργανώσεων και από την τουρκική μη κυβερνητική οργάνωση İnsan Hak ve Hürriyetleri ve İnsani Yardım Vakfı, πιο γνωστή με τα αρχικά ‘IHH’ (η επωνυμία της στην αγγλική γλώσσα είναι ‘ The Foundation for Human Rights and Freedoms and Humanitarian Relief’). Η οργάνωση IHH ιδρύθηκε το 1992, δραστηριοποιείται σε περισσότερες από εκατό χώρες και έχει σαφώς ισλαμικό χαρακτήρα. Η βρετανική εφημερίδα The Daily Telegraph έχει χαρακτηρίσει την ΙΗΗ ως μια «ριζοσπαστική ισλαμιστική ομάδα που υποκρύπτεται πίσω από την μάσκα της ανθρωπιστικής οργάνωσης». Η εφημερίδα The Washington Post αντιμετωπίζει με ιδιαίτερο σκεπτικισμό τον ρόλο της ΙΗΗ απλά ως μιας μουσουλμανικής φιλανθρωπικής οργάνωσης και η εφημερίδα The Wall Street Journal έχει διατυπώσει την πεποίθηση ότι η συγκεκριμένη οργάνωση διατηρεί σχέσεις με τρομοκράτες. Η ΙΗΗ διατηρεί σχέσεις με τη Χαμάς και προωθεί βοήθεια στα παλαιστινιακά εδάφη ήδη από καιρό.
Το αρτικόλεξο ‘Χαμάς’ προέρχεται από την αραβική επωνυμία της γνωστής παλαιστινιακής οργάνωσης ‘Ḥarakat al-Muqāwamat al-Islāmiyyah’, που σημαίνει «Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης». Η Χαμάς είναι ένας ισλαμικός οργανισμός, η παλαιστινιακή έκφραση της ακραίας ισλαμιστικής οργάνωσης των «Αδελφών Μουσουλμάνων» της Αιγύπτου. Διαθέτει την κοινωνικοπολιτική πτέρυγά της, την παραστρατιωτική της δύναμη που είναι γνωστή ως «Ταξιαρχίες του Izz ad-Din al-Qassam». Το 1988 η Χαμάς κατάρτισε το καταστατικό της, τη χάρτα της, στη οποία καλεί όλους τους Μουσουλμάνους του κόσμου να συμβάλλουν για την καταστροφή του Κράτους του Ισραήλ και την ίδρυση ενός παλαιστινιακού ισλαμικού κράτους στα εδάφη όπου σήμερα εκτείνεται στο Κράτος του Ισραήλ, στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας. Στο έβδομο άρθρο της χάρτας της Χαμάς παρατίθεται ένα χαντίθ του προφήτη Μοχάμεντ, αμφίβολης γνησιότητας, στο οποίο δήθεν ο Προφήτης θεωρεί χρέος των Μουσουλμάνων την εξόντωση των Εβραίων (…Hamas is one of the links in the Chain of Jihad in the confrontation with the Zionist invasion. …the Hamas has been looking forward to implement Allah’s promise whatever time it might take. The prophet, prayer and peace be upon him, said: The time will not come until Muslims will fight the Jews (and kill them); until the Jews hide behind rocks and trees, which will cry: O Muslim! there is a Jew hiding behind me, come on and kill him! This will not apply to the Gharqad, which is a Jewish tree [υπάρχει στις συλλογές χαντίθ Bukhari και Muslim]).
Η Χαμάς είναι γνωστό πως διοικεί τη Λωρίδα της Γάζας αυτόνομα και ουσιαστικά δεν αναγνωρίζει την Παλαιστινιακή Αρχή, η οποία είναι ανύπαρκτη στη Γάζα. Η ακραία και ασυμβίβαστη θέση της Χαμάς απέναντι στο Ισραήλ. Η επιθετική πολιτική της απέναντι στο Ισραήλ με επανειλημμένες εκτοξεύσεις πυραύλων Qassam σε γειτονικές προς τη Γάζα ισραηλινές πόλεις έχει προκαλέσει φονικές επιθέσεις των ισραηλινών δυνάμεων και η εν γένει στάση της Χαμάς που αρνείται κάθε διάλογο με το Κράτος του Ισραήλ, αφού δεν αναγνωρίζει την ύπαρξή του, έχει προκαλέσει την επιβολή ολοκληρωτικού αποκλεισμού στη Λωρίδα της Γάζας.
Το μεγάλο θύμα σ’ αυτή την αντιπαράθεση μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ είναι οι άμαχοι της Λωρίδας της Γάζας, οι οποίοι, όπως έχει αποδειχθεί και σε άλλες περιπτώσεις κατά το πρόσφατο παρελθόν χρησιμοποιούνται σαν «ασπίδα» των δυνάμεων της Χαμάς απέναντι στην επιθετικότητα των ισραηλινών δυνάμεων. Το Ισραήλ και οι δυνάμεις του πλήττουν τις πιο πολλές φορές με ιδιαίτερη σφροδρότητα τη Γάζα, προκαλώντας θύματα μεταξύ των εγκλωβισμένων από την Χαμάς αμάχων. Η Χαμάς λόγω της αδιάλλακτης πολιτικής και τακτικής της έχει τη συμπαράσταση μόνο του Ιράν, και άλλων ακραίων ισλαμιστικών οργανώσεων, όπως λ.χ. της λιβανέζικης Χεζμπολλάχ, ενώ αραβικές χώρες της περιοχής, όπως λ.χ. η Αίγυπτος επανειλημμένα επιδεικνύει στάση αποδοκιμασίας απέναντί της.
Ο «στολίσκος της Ελευθερίας» με τους ακτιβιστές που επιβιβάζονταν στα έξι πλοία και με τα φορτία ανθρωπιστικής βοήθειας προς το λαό της Γάζας, επιδίωξαν να προσεγγίζουν τη Γάζα αγνοώντας το Κράτος του Ισραήλ και το εμπάργκο που από καιρό έχει επιβάλλει στην περιοχή. Με άλλα λόγια οι οργανώσεις της Free Gaza Movement και η τουρκική μη κυβερνητική οργάνωση ΙΗΗ επιδίωκαν χωρίς αμφιβολία να προκαλέσουν το Κράτος του Ισραήλ, να καταλύσουν το ναυτικό αποκλεισμό εκ μέρους του της Λωρίδας της Γάζας προβάλλοντας μάλλον σκόπιμα τον ανθρωπιστικό χαρακτήρα της αποστολής και αποκρύπτοντας βέβαια τον αντιισραηλινό πολιτικό στόχο της. Μεταξύ εκείνων που επέβαιναν στα πλοία υπήρχαν και άνθρωποι που έχουν μείνει γνωστοί ως αδιάλλακτοι εχθροί του Ισραήλ, όπως λ.χ. ο ελληνόρρυθμος καθολικός αρχιεπίσκοπος Hilarion Capucci, παλαιστινιακής καταγωγής, που τo 1977 απελευθερώθηκε από τις ισραηλινές φυλακές με παρέμβαση του Πάπα. Είχε καταδικασθεί το 1974 από ισραηλινό δικαστήριο σε δώδεκα χρόνια φυλάκισης για κατάχρηση της διπλωματικής ιδιότητάς του μεταφέροντας όπλα για τον Παλαιστινιακό Απελευθερωτικό Στρατό.
Οι δυνάμεις του Ισραήλ κατά την κάθοδό τους στο πλοίο Mavi Maramara πλοιοκτησίας της οργάνωσης ΙΗΗ αντιμετώπισαν την μαχητική αντίδραση ορισμένων από τους επιβάτες, έκαναν χρήση των όπλων τους και το αποτέλεσμα ήταν εννέα νεκροί ακτιβιστές και πολλοί τραυματίες.
Η Τουρκία διά του πρωθυπουργού της Ertoğan και άλλων παραγόντων της πολιτικής ηγεσίας της αντέδρασε ιδιαίτερα έντονα κατά του Ισραήλ. Ο Recep Tayyip Ertoğan εμπνέεται από την προσήλωσή του στο Ισλάμ χωρίς να το κρύβει. Το πολιτικό κόμμα που ηγείται, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως θρησκευτικό ισλαμικό κόμμα, αλλά χωρίς αμφιβολία το ιδεολογικό του υπόβαθρο έχει τις ρίζες του στην κοινωνική ευαισθησία της μουσουλμανικής παράδοσης. Η Τουρκία, όσο καιρό είχε κυβερνήσεις μονομερώς προσηλωμένες στα πολιτικά ιδεώδη της Δύσης ήταν η μόνη χώρα με μουσουλμανικό πληθυσμό που διατηρούσε στενές σχέσεις με το Ισραήλ σε ποικίλους τομείς. Η επίθεση που δέχθηκε ο πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες από τον Ertoğan τον Ιανουάριο 2009 στο Davos της Ελβετίας σε δημόσια μεταξύ τους συζήτηση υπό τα φώτα της τηλεοπτικής δημοσιότητας, σηματοδότησε μια διαφορετική στάση της Τουρκίας απέναντι στο Ισραήλ. Η Τουρκία με την κυβέρνηση Ertoğan διατηρεί σχέσεις με τη Χαμάς, που τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση κατατάσσουν επίσημα μεταξύ των τρομοκρατικών οργανώσεων. Ο μουσουλμανικός κόσμος στο σύνολό του περνά μια βαθειά κρίση. Δεν είναι ενιαίος ενώ συγχρόνως χώρες της Δύσης με κάθε αφορμή που προσφέρεται εκδηλώνουν την «ισλαμοφοβία» τους που συχνά έχει αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή των Μουσουλμάνων κατοίκων τους. Το Ιράν, λόγω του σιϊτικού δόγματος που ακολουθεί δεν είναι αποδεκτό ως ηγετική δύναμη όλου του ισλαμικού κόσμου, που στην πλειοψηφία του ακολουθεί το σουννιτικό δόγμα. Η Τουρκία λόγω του έντονα κοσμικού χαρακτήρα του κράτους, που αποτελεί κεμαλική παράδοση, θεωρούνταν από τους άλλους Μουσουλμάνους αναξιόπιστη από θρησκευτικής άποψης, ενώ οι φιλικές σχέσεις της με το Ισραήλ αποτελούσε ένα σκάνδαλο για τους Μουσουλμάνους. Σήμερα η Τουρκία αλλάζει πρόσωπο, χωρίς να ανατρέπει ως κράτος τον κοσμικό χαρακτήρα της. Γίνεται επιφυλακτική, κριτική έως και εχθρική απέναντι στο Ισραήλ λόγω της εκκρεμότητας στην γενικότερη επίλυση του παλαιστινιακό ζήτημα και λόγω του αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας, που δυσχεραίνει την κατάσταση των αμάχων Παλαιστινίων, οι οποίοι ζουν σε μια φυλακή χωρίς να έχουν διαπράξει οποιαδήποτε άδικη πράξη.
Η Τουρκία του κ. Ertoğan επιδιώκει να αναδειχθεί ως η ηγετική δύναμη όλων των Μουσουλμάνων του κόσμου, όπως παλιότερα συνέβαινε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία όταν ο Σουλτάνος ήταν ταυτόχρονα Χαλίφης των πιστών.
Λέγεται πως η τουρκική μη κυβερνητική οργάνωση ΙΗΗ διατηρεί δεσμούς με την τουρκική κυβέρνηση, η οποία μάλιστα την χρησιμοποιεί για να προωθεί το διαφορετικό πρόσωπο της σύγχρονης Τουρκίας χωρίς να φαίνεται το επίσημο κράτος.
Το Κράτος του Ισραήλ και όσοι συνηγόρησαν ως προς την επέμβασή του στην ανακοπή της πορείας των πλοίων προς τη Γάζα, επικαλούνται τη νομιμότητα της ενέργειας του Ισραήλ με βάση κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Επικαλούνται συγκεκριμένα ένα πλέγμα εθιμικών κανόνων που είναι αποδεκτοί σχεδόν από το σύνολο των κρατών της Διεθνούς Κοινότητας, από τις 12 Ιουνίου του 1994 και είναι γνωστοί ως «San Remo Manual on International Law Applicable to Armed Conflicts at Sea». Η παράγραφος 67 του Εγχειριδίου του San Remo επιτρέπει σε αντιμαχόμενους να επιτεθούν σε εμπορικά – μη πολεμικά πλοία που φέρουν τη σημαία τρίτων χωρών εκτός των χωρικών υδάτων τους, εφόσον είναι βέβαιοι ή υπάρχουν λογικές αποδείξεις ότι εμπλέκονται σε παράμνομες δραστηριότητες ή πρόκειται να διασπάσουν ναυτικό αποκλεισμό και ενώ έγκαιρα τους έχουν ειδοποιήσει αρνούνται να σταματήσουν ή επίτηδες αρνούνται ή αντιδρούν να υποβληθούν σε νηοψία ή κατάληψη. Η παράγραφος 146 του ιδίου Εγχειριδίου προβλέπει ότι επιτρέπεται η κατάληψη συγκεκριμένου εμπορικού πλοίου τρίτης χώρας, εκτός των χωρικών υδάτων, εφόσον υπάρχει εμπλοκή σε παράνομες δραστηριότητες, απ’ αυτές που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο 67.
Κατ’ αρχάς είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι οι κανόνες που διατυπώνονται στο Εγχειρίδιο του San Remo δεν έχουν περιβληθεί την ισχύ δεσμευτικών διατάξεων δικαίου, δηλαδή δεν αποτελούν νομοθέτημα καθολικής δέσμευσης έστω της πλειοψηφίας των κρατών της Διεθνούς Κοινότητας ή των κρατών μελών των Ηνωμένων Εθνών. Από την άλλη μεριά, στην παράγραφο 103 του Εγχειριδίου διαβάζουμε τα εξής: «Σε περίπτωση που ο άμαχος πληθυσμός της αποκλεισμένης περιοχής (περιοχής όπου έχει επιβληθεί εμπάργκο) δεν είναι εφοδιασμένος με επάρκεια σε τρόφιμα και άλλα αναγκαία αγαθά για την επιβίωσή του, το μέρος που επέβαλλε τον αποκλεισμό πρέπει να προβλέπει για την ελεύθερη διέλευση τροφίμων και άλλων βασικών προμηθειών, με την επιφύλαξη: Α) Να έχει το μέρος που επέβαλλε τον αποκλεισμό το δικαίωμα να καθορίζει τεχνικές λεπτομέρειες, συμπεριλαμβανομένης και της έρευνας, ώστε να επιτρέπεται η διέλευση υπ’ αυτούς τους όρους και Β) να τίθεται ως προϋπόθεση ότι η διανομή των τροφίμων και των άλλων εφοδίων θα γίνεται με την εποπτεία τοπικής αρχής προστασίας ή μιας ανθρωπιστικής οργάνωσης που παρέχει εγγυήσεις αμεροληψίας, όπως η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού» (International Humanitarian Law-Treaties and Documents στην ιστοσελίδα του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού www.icrc.org).

H πολιτική η στερημένη καρδιάς και ανθρωπιάς που είναι εγκλωβισμένη στο αδιέξοδο που προκαλούν οι ιδεοληψίες και οι εμμονές σε φαντασιώσεις που μάχονται την ανθρώπινη ύπαρξη και ευνοούν τη διασπορά του τρόμου και της αθλιότητας φανέρωσε το τρομερό προσωπείο της και στα γεγονότα της 31 Μαΐου 2010 με αφορμή την επέμβαση των ισραηλινών δυνάμεων στα πλοία που κατευθύνονταν στην Λωρίδα της Γάζας.
Η Χαμάς και η σύμμαχός της τουρκική ισλαμιστική οργάνωση ΙΗΗ κατάφεραν να βρεθούν στο προσκήνιο της επικαιρότητας καταγγέλλοντας το Ισραήλ και προβάλλοντας το δράμα των Παλαιστινίων της Γάζας.
Οι δυνάμεις του Ισραήλ έπραξαν το καθήκον τους και αναχαίτισαν μερικές εκατοντάδες φίλων του παλαιστινιακού λαού, εχθρών του Ισραήλ και της πολιτικής του, που επέβαιναν σε έξι πλοία να καταπλεύσουν στη Γάζα, επιδιώκοντας να αγνοήσουν το Κράτος του Ισραήλ και όσα αποδέχεται η Διεθνής Κοινότητα.
Ο κ. Ertoğan είχε ακόμα μια ευκαιρία να προβάλλει το πρόσωπό του ως πανισλαμιστή ηγέτη και της Τουρκίας, ως μιας υπολογίσιμης δύναμης που επιθυμεί πλέον και μπορεί να είναι αποτελεσματική ηγέτιδα χώρα για τους Μουσουλμάνους όλου του κόσμου, χωρίς να προκαλεί τις φοβίες που ίσως καλλιεργεί η πολιτική αδιαλλαξία του Ιράν.
Τελικά, τα θύματα της υπόθεσης, ο λαός της Γάζας παραμένουν περιορισμένοι στη φυλακή τους, με δεσμοφύλακες σε πρώτο επίπεδο τους ηγέτες κάθε βαθμίδας της Χαμάς και κατόπιν τις ισραηλινές δυνάμεις που κρατούν κλειστές τις εισόδους από τη Γάζα προς το Ισραήλ και τις αιγυπτιακές δυνάμεις που κρατούν κλειστή τη δίοδο της Ράφα προς την Αίγυπτο.

Την ίδια ώρα που οι Τούρκοι ηγέτες με τις δηλώσεις τους και τις πρωτοβουλίες τους σε διπλωματικό επίπεδο κατακεραύνωναν το Ισραήλ, την ίδια ώρα που στην Τουρκία, στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες απλοί άνθρωποι διαδήλωναν κατά της «αναλγησίας» του Ισραήλ απέναντι στο λαό της Γάζας και στον τρόπο αντιμετώπισης των επιβατών του στολίσκου που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στο λαό της Γάζας, ένας σεβάσμιος πνευματικός άνθρωπος από την Τουρκία, που αναγκάστηκε να ζει εδώ και χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, χωρίς φόβο και δίχως σκοπιμότητες άρθρωσε την αλήθεια.
Ο Μουσουλμάνος πνευματικός ηγέτης, ο Δάσκαλος Fethullah Gülen, με κύρος ανάμεσα στους ανθρώπους κάθε πίστης και κάθε πολιτισμού, σε συνέντευξή του στις 4 Ιουνίου 2010 στην The Wall Street Journal χαρακτήρισε ως «αποτυχία των διοργανωτών της όλης επιχείρησης να επιδιώξουν μια συμφωνία με το Ισραήλ πριν επιχειρήσουν την μεταφορά της βοήθειας προς το λαό της Γάζας». «Αυτή η αποτυχία είναι σημάδι ότι αψηφούν τις αρχές αυτού του Κράτους και δεν μπορεί να οδηγήσει σε καρποφόρα αποτελέσματα».
Όταν ζητήθηκε από τον αντιπρόεδρο της τουρκικής κυβέρνησης να σχολιάσει τις λακωνικές δηλώσεις του κ. Gülen περιορίσθηκε να πει ότι ο Δάσκαλος όπως πάντοτε λέει την αλήθεια, έτσι έπραξε και τώρα!

ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ

Όποτε έρχονται μεγάλες θρησκευτικές γιορτές, ανεξαρτήτως ποιας θρησκευτικής κοινότητας είναι, μου έρχεται στο νου η ανάγκη ανάπτυξης και ατέρμονης καλλιέργειας του διαθρησκειακού διαλόγου. Η σκέψη μου δεν πηγαίνει στις ακαδημαϊκές ημερίδες ή στα συνέδρια που διοργανώνονται με τη συμμετοχή επιφανών θεολόγων, γιατί κατά κανόνα τα πεπραγμένα τέτοιων εκδηλώσεων έχουν έντονο κοσμικό χαρακτήρα. Παραμένουν απόμακρα για τους ανθρώπους της καθημερινής ζωής, που λατρεύουν τον Θεό με την απλότητα της καρδιάς τους βιώνοντας το άγχος της επιβίωσης με την πικρή γεύση της αδικίας στο στόμα ….
Ο διαθρησκειακός διάλογος είναι μια ανάγκη χάριν των ανθρώπων και όχι για κανένα άλλο λόγο. Οι άνθρωποι που μοιράζονται τους ίδιους τόπους, τις ίδιες γειτονιές, ιδρώνουν στους ίδιους τόπους για το μεροκάματο, παραμένουν δυστυχώς πολύ συχνά ξένοι μεταξύ τους γιατί ανήκουν σε διαφορετική, σε ξένη θρησκευτική κοινότητα, ο ένας προς τον άλλον!
Η τραγικότητα και η αγριότητα των θρησκευτικών συγκρούσεων μέσα στην ιστορία δυστυχώς είναι μοναδικά φαινόμενα. Αν και συνήθως πίσω από τη θρησκευτική διαφορετικότητα υποκρύπτονται άλλου είδους διαφορές, που προκαλούν οργή, θυμό και μεταμορφώνονται σε τυφλή βία! Απλώς είναι πιο εύκολο να ντυθεί τον μανδύα της μιας ή της άλλης θρησκευτικής κοινότητας η αντιπαλότητα που εκτρέφεται από την αδικία και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο!
Στη διαδρομή της ιστορίας το Ισλάμ είχε επιδείξει αξιόλογη ανεκτικότητα προς τις μη μουσουλμανικές θρησκευτικές κοινότητες, ιδίως εκείνες των Χριστιανών και των Εβραίων. Απεναντίας Χριστιανοί και Εβραίοι φέρθηκαν με σκληρότητα και μικροψυχία απέναντι στους Μουσουλμάνους κατά την πρώιμη εμφάνιση του Ισλάμ, ακόμα και όταν οι δεύτεροι αναδεικνύονταν ευεργέτες τους. Η «χάρτα των προνομίων των Χριστιανών», ο περίφημος ‘αχτιναμέ’, του Προφήτη Μοχάμεντ προς φυλάσσεται στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, εγγυάται τα προνομιακά δικαιώματα των Χριστιανών που ζουν σε ένα μουσουλμανικό κράτος. Αντίθετο είναι το παράδειγμα του Ιωάννη του Δαμασκηνού (8ος αιώνας κ.χ.), άγιου της Εκκλησίας, σπουδαίου θεολόγου και υμνογράφου. Προτού γίνει ιερομόναχος στη μονή του αγίου Σάββα στην Παλαιστίνη προσέφερε υπηρεσίες στον Ομμεϋάδη Χαλίφη της Δαμασκού, όπως πρωτύτερα και ο πατέρας του που αν και Χριστιανός ήταν διοικητής της πόλης αυτής και θησαυροφύλακας του Χαλίφη. Στο ασφαλές περιβάλλον της μουσουλμανικής Δαμασκού και της Παλαιστίνης, όντας με τη μεριά εκείνων που τιμούσαν τις εικόνες στην εκκλησία στηλίτευε χωρίς να κινδυνεύει στο ελάχιστο τους αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης Λέοντα Γ΄ τον Ίσαυρο και Κωνσταντίνο τον Κοπρώνυμο που ήταν «εικονομάχοι». Παρόλα αυτά η πολεμική του κατά του Ισλάμ μόνον ως χυδαία και ιδιαίτερα βάναυση θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί. Μάλιστα η ανίερη πολεμική του Ιωάννη του Δαμασκηνού κατά του Ισλάμ και του Προφήτη Μοχάμεντ υπήρξε κατά κάποιο τρόπο το «υπόδειγμα» όσων κακόβουλων μύθων έχουν αναπαραγάγει έκτοτε Χριστιανοί συγγραφείς, ορισμένοι από τους οποίους κατέχουν δεσπόζουσα θέση ακόμα και στο αγιολόγιο της εκκλησίας .
Τελικά εκείνο που είναι ανάγκη να γίνει είναι να ενημερωθεί ο απλός λαός, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, πως μεταξύ τους υπάρχουν τόσα πολλά κοινά σημεία πίστης, που είναι αντίθετο στο θέλημα του Θεού να διατηρούν εχθρότητα μεταξύ τους. Αυτό δεν σημαίνει σώνει και καλά πως οι Μουσουλμάνοι θα γίνουν Χριστιανοί, ούτε πως οι Χριστιανοί θα ασπασθούν το Ισλάμ. Αλλά υπάρχουν ανάμεσα στο Ισλάμ και στο Χριστιανισμό τόσα πολλά κοινά σημεία, που δεν αφήνουν περιθώρια για άκαιρους φανατισμούς και μίση, ενώ αντιθέτως ρεαλιστικά υπάρχει μια προοπτική προσέγγισης των δύο κοινοτήτων και συνεργασίας σε ζωτικά έργα διακονίας του λαού του Θεού!
Το Ισλάμ εκτός από το ιερό Κοράνιο αποδέχεται ως ιερά Βιβλία το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού (στα αραβικά αλ Ιντζίλ) , τους Ψαλμούς του Δαβίδ (αραβικά αζ Ζαμπούρ) και την Πεντάτευχο του προφήτη Μωυσή (στα αραβικά ατ Ταουρά) . Είμαι βέβαιος ότι πολλοί Χριστιανοί, ακόμα και θεολόγοι ή κληρικοί αγνοούν το παραπάνω. Ενώ είμαι βέβαιος ότι στις σύγχρονες συνθήκες μιας σχεδόν γενικευμένης πόλωσης μεταξύ Ανατολής και Δύσης, όπου το Ισλάμ θεωρείται ‘Ανατολή’ και ο Χριστιανισμός ταυτίζεται με τη ‘Δύση’ η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων είτε αγνοεί την ιερότητα των παραπάνω Βιβλίων, είτε την παρακάμπτει «μετά βδελυγμίας» προβάλλοντας την παγιωμένη δικαιολογία πως το Κοράνιο και μόνο είναι απόλυτα επαρκές για τον φωτισμό και την καθοδήγηση των ανθρώπων, μιας και έχει επικρατήσει η άποψη ότι στην Πεντάτευχο (Τορά), στους Ψαλμούς και κυρίως στα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης έχουν γίνει σοβαρές αλλοιώσεις από σκόπιμες ανθρώπινες επεμβάσεις κατά τη διαδρομή του χρόνου και επομένως το Ευαγγέλιο που αναφέρεται στο Κοράνιο δεν είναι το Ευαγγέλιο της κοινά αποδεκτής Καινής Διαθήκης.
Κατά κύριο λόγο η άποψη της σοβαρής αλλοίωσης των αρχικών κειμένων της Βίβλου σε σχέση με την Πεντάτευχο και τους Ψαλμούς ή τα Ευαγγέλια που έχουμε στη διάθεσή μας στηρίζεται σε μια περιορισμένη και στενόκαρδη ερμηνεία εδαφίων του ιερού Κορανίου που βρίσκομε στη Σούρα ‘αλ Μπάκαρα’ 78 και 79 και στη Σούρα ‘αλ Ιμράν’ 78, όπως ίσως και αλλού. Ο καθένας και η καθεμιά αν μελετήσουμε με ιδιαίτερη προσοχή τα προηγούμενα αγιέτ (εδάφια) θα καταλάβουμε μάλλον εύκολα ότι δεν αναφέρονται σ’ αυτά καθαυτά τα ιερά κείμενα της Βίβλου (Πεντάτευχο, Ψαλμοί και Ευαγγέλια) αλλά στις ερμηνείες που έχουν κατασκευάσει κατά καιρούς άνθρωποι, της Συναγωγής ή της Εκκλησίας, οι οποίοι προκειμένου να στηρίξουν δόγματα και πεποιθήσεις έχουν διαστρεβλώσει την απόδοση του ιερού κειμένου, με πρόσχημα να το καταστήσουν ευκολότερα κατανοητό στους απλούς πιστούς.
Υπάρχει ένα περιστατικό γεμάτο πνευματική χάρη που συνέβη σ’ έναν Μουσουλμάνο θεολόγο, με τίτλους από το περίφημο Πανεπιστήμιο Αλ Άζχαρ του Καΐρου. Να πώς το εξιστορεί ο ίδιος: «Μια νύχτα είδα ένα παράξενο όνειρο. Ήμουν πάνω σε μια καμήλα και έβγαινα από μια καταπράσινη όαση. Καταμεσής στην έρημο έπεσα σε μια τρομακτική καταιγίδα. Όταν ο καιρός ησύχασε, ανακάλυψα ότι είχα χαθεί. Περιπλανιόμουν αποκαμωμένος ανάμεσα στα βράχια και στους αμμόλοφους. Το στόμα μου έκαιγε, δεν είχα τίποτα να πιω. Έπεσα στη γη και παρακάλεσα τον Αλλάχ να με σώσει. Τότε, εμφανίστηκε μπροστά μου ένας φωτεινός άγγελος με ανθρώπινη μορφή. Τρόμαξα. Ο άγγελος μου είπε: ‘Μη φοβάσαι, είμαι ο Γαβριήλ, αγγελιαφόρος του Θεού. Με έστειλε για να σε σώσω’. Στο χέρι του κρατούσε ένα ανοιχτό βιβλίο, που από μέσα του ανάβλυζε το δροσερό νερό μιας πηγής. Καθώς πλησίασα, ανακάλυψα ότι αυτό το βιβλίο ήταν… η Βίβλος, η Τορά του Μωυσή και το Ιντζίλ –το Ευαγγέλιο- του Ιησού. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να αναφωνήσω: ‘Όχι, ποτέ! Μακριά από μένα αυτές οι πλανεύτρες πηγές. Προτιμώ να πεθάνω’. Ο άγγελος είπε κάτι που με σημάδεψε: ‘Μη θεωρείς αλλοιωμένο κάτι που μπορεί να σε ξεδιψάσει. Πιες αυτό που σου δίνει ο Αλλάχ’. Ξεπερνώντας τους ενδοιασμούς μου, πλησίασα τα χείλη μου στην πηγή, που με ξεδίψασε. Μετά ξύπνησα μ’ ένα αίσθημα δροσιάς που πλημμύριζε όλη μου την ύπαρξη» .
Στην επικοινωνία ανθρώπων με διαφορετικές πίστεις, εκεί που οι κληρικοί και οι θεολόγοι ορθώνουν εμπόδια, οι απλοί άνθρωποι βρίσκουν διεξόδους, γιατί ο διάλογος και η αλληλοκατανόηση με τον γείτονά μου είναι ανθρώπινη ανάγκη!
Αγίους που τιμά η χριστιανική εκκλησία τιμούν με ιδιαίτερη ευλάβεια και οι Μουσουλμάνοι. Να αναφέρουμε την Παναγία, τον άγιο Γεώργιο, αλλά και τον άγιο Δημήτριο και άλλους πολλούς, που αν κατονομάζουμε ένα προς ένα θα συμπληρωνόταν ένας κατάλογος πολλών σελίδων. Συμβαίνει όμως και το αντίστροφο. Άγιοι Μουσουλμάνοι είναι ιδιαίτερα αγαπητοί ανάμεσα στους Χριστιανούς. Το πλήθος των πιστών, Χριστιανών και Μουσουλμάνων σε δύσκολες στιγμές καταφεύγει στη χάρη αγίων, αδιαφορώντας αν είναι Χριστιανοί ή Μουσουλμάνοι. Προσκυνήματα και εξωκκλήσια είναι ιεροί χώροι τόσο για τους Χριστιανούς όσο και τους Μουσουλμάνους. Μου έρχεται στο νου το εξωκκλήσι του Άι Γιώργη, γνωστό και ως ‘Χαζρέτι Χιζίρ τεκκεσί’ στην κορυφή του βραχόλοφου που δεσπόζει πάνω από τα λουτρά της Τραϊανούπολης, αλλά και το προσκύνημα στο αγίασμα του Αγίου Δημητρίου στο Kuruçesme στην Πόλη. Οι περισσότεροι από τους προσκυνητές είναι Μουσουλμάνοι, άντρες και γυναίκες. Το ίδιο στην Πρίγκηπο, στον Άγιο Γεώργιο τον Κουδουνά. Το ίδιο και στα απομεινάρια της αρχαίας Εφέσου, όπου υπάρχει καθολικό προσκύνημα της Παναγίας, όπου ο ανυποψίαστος επισκέπτης νομίζει πως πρόκειται για τζαμί, βλέποντας αραδιασμένα παπούτσια και παντόφλες έξω από την μικρή εκκλησία της Meryem Ana (Μητέρας Μαρίας, όπως αποκαλούν τρυφερά την Παναγία). Στην πλατεία Τερψιθέας στην
Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης σώζεται ακόμα, δυστυχώς σε απαράδεκτη κατάσταση, το ταφικό μνημείο (türbe) του Μούσα Μπαμπά, που ευλαβούνταν οι Χριστιανοί και ιδίως οι γυναίκες. Είναι γνωστή η λατρεία που έτρεφαν οι Χριστιανοί του Ικονίου, -ορισμένοι συγκαταλέγονταν μεταξύ των μαθητών του-, για τον Τζελαλεντίν Ρουμί, ενώ το ίδιο συμβαίνει και για τον Χατζή Μπεκτάς Ουαλί, ιδρυτή της Αδελφότητας των Μπεκτασήδων.
Στην Αίγυπτο όπου δυστυχώς η πόλωση μεταξύ της χριστιανικής μειοψηφίας των Κοπτών και της μουσουλμανικής πλειοψηφίας του πληθυσμού συχνά εμφανίζει δυσάρεστα φαινόμενα βίας σε βάρος των Χριστιανών, όπως και άλλων μη μουσουλμανικών κοινοτήτων (λ.χ. Μπαχά’ι) τα περιθώρια ενός γόνιμου και αισιόδοξου διαλόγου μεταξύ των δύο θρησκευτικών κοινοτήτων δεν υπάρχουν ή είναι εντελώς αναιμικά. Παρόλα αυτά ο λαός, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί, έχουν βρει τρόπο και επικοινωνούν υπερβαίνοντας προκαταλήψεις, μίση και διαφορές. Τα μουλίντ, όπως ονομάζονται οι θρησκευτικές γιορτές, είναι περίφημα στην Αίγυπτο. Ίσως είναι ευκαιρίες προσωρινής διαφυγής των απλών ανθρώπων από τη φτώχεια και τη μιζέρια. Μουλίντ τελούν Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί για τιμήσουν αγίους τους. Είναι χαρακτηριστική η συμμετοχή Μουσουλμάνων στο μουλίντ προς τιμή της αγίας Δαμιανής, με επίκεντρο το μεγάλο κοπτικό μοναστήρι στη μνήμη της Αγίας στο βόρειο δέλτα του Νείλου και η συμμετοχή Χριστιανών στο μουλίντ του Αχμέντ ελ Μπαντάουι στην Τάντα. Σ’ ένα άρθρο στην εβδομαδιαία έκδοση της εφημερίδας Αλ Αχράμ του Καΐρου γίνεται αναφορά στον παραπάνω ιδιότυπο «διαθρησκειακό διάλογο» Μουσουλμάνων και Κοπτών με την ευκαιρία των μουλίντ και καταλήγει «ο Θεός είναι αγάπη και η αγάπη δεν κάνει διακρίσεις» ! Αυτά που συμβαίνουν στην Αίγυπτο μπορεί να τα συναντήσει κάποιος και στην Ερυθραία, όπου τόσο ο Χριστιανισμός όσο και το Ισλάμ έχουν βαθιές στο λαό της χώρας αυτής.
Στις 21 Μαρτίου είναι η εαρινή ισημερία για όσους ζούμε στο βόρειο ημισφαίριο. Πρόκειται για την έναρξη της Άνοιξης, με ό,τι συνεπάγεται τούτο στη ζωή του πλανήτη και στη δική μας ζωή. Στους αρχαίους λαούς της Ανατολής, Ιρανούς, Κούρδους, Αζέρους κ.ά. σηματοδοτεί την αρχή του νέου ημερολογιακού έτους από τα βάθη της αρχαιότητάς τους ως σήμερα. Για πολλούς Μουσουλμάνους είναι η γιορτή Σουλτάν Νεβρούζ, όπου προστίθεται κι ένα ακόμα ιερό συμβάν, η γέννηση του Ιμάμη Αλή, (τέταρτου Χαλίφη-διαδόχου του Προφήτη Μοχάμεντ στην καθοδήγηση της Ούμμα- οικουμενικής κοινότητας των πιστών). Από τις 28 Μαρτίου αυτού του χρόνου οι Χριστιανοί Ανατολής και Δύσης πορεύονται την Μεγάλη Εβδομάδα, βιώνοντας μυστηριακά τις δοκιμασίες που είχε υποστεί ο Ιησούς Χριστός ως τη φρικτή του σταύρωση και τη νικηφόρα Ανάστασή του που γιορτάζεται την Κυριακή 4 Απριλίου 2010.
Υπάρχει μια αντίρρηση μεταξύ πολλών Μουσουλμάνων αν ο Ιησούς πράγματι σταυρώθηκε, που βρίσκει έρεισμα στην κατά γράμμα πρόσληψη του Ιερού Κορανίου (βλ. εδάφια 4:157-158). Το σημαντικό στην προκειμένη περίπτωση είναι πως τόσο οι Μουσουλμάνοι όσο και οι Χριστιανοί πιστεύουν πως ο θάνατος δεν άγγιξε τον Ιησού, ούτε τον έφθειρε όπως συμβαίνει με το πλήθος των ανθρώπων. Αυτό τονίζει με τον πιο έντονα κατηγορηματικό τρόπο έκφρασης το Ιερό Κοράνι και σε καμιά περίπτωση δεν τίθεται ζήτημα διχασμού ανάμεσα στους Μουσουλμάνους και στους Χριστιανούς. Άλλωστε, οι θεολόγοι συχνά, μα πολλοί συχνά εξαιτίας του εγωισμού που εκτρέφουν στο νου τους και της συρρίκνωσης που επέρχεται στην καρδιά τους λησμονούν την αλήθεια «اللهُ أعلم» (Αλλάχου Άλαμ) που σημαίνει ο Θεός γνωρίζει καλύτερα!
Στην Ελλάδα το Πάσχα είναι γιορτή του Φωτός και της Ζωής, που μετά την πάροδο του χειμώνα μας χαμογελά. Είναι μια γιορτή στην οποία μπορεί να συμμετέχουν μαζί με τους Χριστιανούς και οι Μουσουλμάνοι συντοπίτες.
Διερωτώμαι άλλωστε, ο Ιησούς στο Ισλάμ φέρει το επίθετο «Ρουχουλλάχ» που σημαίνει ‘ο Λόγος του Αλλάχ’ ή το ‘Πνεύμα του Αλλάχ’ και ευθέως μοιράζομαι το ερώτημά μου με οποιονδήποτε θεολόγο, Μουσουλμάνο ή Χριστιανό: Είναι δυνατό να φθαρεί από τον θάνατο το Πνεύμα του Θεού;

Όταν ο ήλιος ανατείλει από τη Δύση....

Bolivia Leader Evo Morales Calls Alternative Climate Meeting


Εναλλακτική συνδιάσκεψη για τη κλιματική αλλαγή στη Βολιβία από τις 20 ως τις 22 Απριλίου 2010


«Από τις 20 ως τις 22 Απριλίου 2010 στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας ο Πρόεδρος της χώρας Έβο Μοράλες οργανώνει την «Παγκόσμια Συνδιάσκεψη των Λαών για τη Κλιματική Αλλαγή και τα Δικαιώματα της Μητέρας – Γης».
Όταν ακούει κάποιος τη φράση «Δικαιώματα της Μητέρας – Γης», πιθανολογεί με βεβαιότητα πως αυτή η Συνδιάσκεψη δεν θα έχει σχέση με την σχετικά πρόσφατη «υπερπαραγωγή» της Κοπεγχάγης για το ίδιο θέμα.
Έχει δικαίωμα να ελπίζει καθένας και καθεμιά πως αυτή, η διαφορετική Συνδιάσκεψη δεν μπορεί να καταλήξει σε ένα ακόμα «ναυάγιο», αλλά απεναντίας θα είναι ένα σωσίβιο... για τις συνειδήσεις μας, τις σκέψεις και τους οραματισμούς μας, τις προσπάθειες όπου αυτές γίνονται.
Στο πλαίσιο αυτό και με πολλές ελπίδες για έναν ανθρώπινο πλανήτη ο πρόεδρος της Βολιβίας απηύθυνε πρόσκληση σε όλους όσους θέλουν να βοηθήσουν…»




LA PAZ, Bolivia (AP) -- Bolivian President Evo Morales said Tuesday he's inviting activists, scientists and government officials from around the world to an alternative climate change conference following the failure of a summit in Copenhagen to produce binding agreements.
The leftist leader said the April 20-22 meeting in Cochabamba will include indigenous peoples, social movements, environmentalists and scientists as well as governments ''who want to work with their people.''
Morales said the meeting is meant partly to pressure industrialized nations to accept that they have a ''climate debt'' to poor countries and will work toward an international court on environmental crimes.
Other topics will include a ''universal proposal for the rights of mother earth'' and the transfer of technology.
Last month's 193-nation climate summit in Copenhagen agreed on creation of a fund to help poor nations but it was vague on how the money will be raised.
Bolivia was one of five countries to block a consensus on accepting the Copenhagen Accord brokered by President Barack Obama, arguing that the deal was done in secret by a small group of countries.
Lacking agreement by all 193 countries, the document was ''noted'' by the conference, giving it less moral and legal weight than if it had been formally adopted.
In his speech to the assembly and in a press conference during the summit, Morales railed against capitalism and imperialism, which he said spawned the problem of climate change by ignoring the rights of nature and the rights of indigenous peoples.
He denounced industrialized countries for pledging $10 billion a year to help countries meet the challenges of climate change, while spending ''trillions to fight unnecessary wars'' in Iraq and Afghanistan.
On Tuesday, Morales called the Copenhagen summit ''a triumph of the people'' because ''the presidents came, proposed and went without hearing, but this time they could not impose their declaration.''

Αϊτή, μια πληγωμένη πειρατική καραβέλα στην Καραϊβική....

Με φρίκη έχουμε γίνει μάρτυρες των συνεπειών του τεράστιου σεισμού που έπληξε την Αϊτή στις 12 Ιανουαρίου 2010. Μια χώρα κατεστραμμένη μ’ ένα λαό που προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή, παρά τη σκληρή μοίρα που του επιφύλαξε η ιστορία και τα απρόσμενα των φυσικών δυνάμεων….
Σήμερα βλέπουμε χαλάσματα και σκελετωμένους ανθρώπους στην Αϊτή. Η αλήθεια όμως βρίσκεται πίσω απ’ αυτή την εικόνα.
Η Αϊτή έχει μια ενδιαφέρουσα και πλούσια ιστορία αγώνων κατά του ιμπεριαλισμού και της δουλείας.
Άλλοτε γαλλική αποικία διακήρυξε την ανεξαρτησία της με το όνομα που χρησιμοποιούσαν οι ιθαγενείς του νησιού, Αϊτή, προτού φτάσουν οι άποικοι από την Ευρώπη και οι Αφρικανοί σκλάβοι την 1η Ιανουαρίου του 1804. Την ίδια χρονιά ο επαναστάτης ηγέτης στρατηγός Dessalines είχε την πρωτοβουλία μα συνταχθεί Σύνταγμα για το νεοσύστατο κράτος.
Η Γαλλία αναγκάσθηκε να αναγνωρίσει την κυριαρχία του νέου κράτους το 1825 ζητώντας όμως από την Αϊτή το υπέρογκο ποσό των 150 εκατομμυρίων χρυσών φράγκων ως αποζημίωση για τις περιουσίες που έχασαν οι άποικοι (δούλοι, σπίτια, γαιοκτήματα κ.λπ.) για να συμβιβασθεί τελικά στο ποσό των 90 εκατομμυρίων.
Η Αϊτή υπήρξε το πρώτο ανεξάρτητο κράτος στον κόσμο που δημιούργησαν Αφρικανοί.
Η Αϊτή υπήρξε το πρώτο κράτος στον κόσμο που αναγνώρισε την ελληνική επανάσταση του 1821 και το νέο ελληνικό κράτος που βγήκε από τον απελευθερωτικό αγώνα. Μάλιστα δημιουργήθηκε ένα σώμα εκατό (100) εθελοντών από την Αϊτή που ξεκίνησαν για να ενισχύσουν τους Έλληνες επαναστάτες, αλλά δυστυχώς ποτέ δεν έφτασαν στην Ελλάδα….
Παρόλα αυτά η Αϊτή υπήρξε επί δεκαετίες ατελείωτες το θύμα του ιμπεριαλισμού. Πρώτα η Γαλλία, έπειτα οι ΗΠΑ, ενώ συχνά συνεργάζονταν οι δυο αυτές χώρες για να εξοντώσουν τη μικρή χώρα της Καραϊβικής. Τοπικοί δικτάτορες όπως η φρικτή οικογένεια Duvalier, “Papa Doc” και “Baby Doc”, με τις ευλογίες (!) της Καθολικής Εκκλησίας, συνέχιζαν το τρομερό βιασμό του αϊτινού λαού και την αρπαγή του τόπου, φτάνοντάς τον στην ακραία φτώχεια ….
Ήρθε τελικά και ο τελευταίος σεισμός και πρόσθεσε συντρίμμια πάνω στα χαλάσματα των ψυχών των κατοίκων του νησιωτικού κράτους.

Η ποιήτρια Sherazada “Chiqui” Vicioso από τη Δομινικανή Δημοκρατία, έγραψε τούτο το ποίημα για την Αϊτή, με τίτλο ‘Ταξίδι μέσα από το νερό’.

Ταξιδιώτη που πρόθυμα με χαιρετάς
Σπάζοντας τη σιωπή των μονοπατιών
Κάνοντας τις πέτρες πιο μαλακές, τινάζοντας τη σκόνη
Με το ιδρωμένο γυμνό σου πόδι

Αϊτή που μπορείς στην τέχνη να δώσεις χίλιες μορφές
Και ζωγραφίζεις τα άστρα με τα δικά σου χέρια
Βρήκα ότι αγάπη και μίσος
Το δικό σου όνομα έχουν

ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ!

Πριν λίγες μέρες στη Βουλή των Ελλήνων ο Συνήγορος του Πολίτη καθηγητής κ. Γ. Καμίνης απαντώντας σε ερώτηση που του είχε τεθεί, υποστήριξε την άποψη ότι η απόκτηση ιθαγένειας δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα αλλά ότι η απόδοσή της σε ένα φυσικό πρόσωπο συνιστά διοικητική πράξη του κράτους.

Όσοι πολιτικοί στην Ελλάδα εκφράζουν ρατσιστικές και ξενοφοβικές θέσεις (ΛΑΟΣ, ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ κ.ά.) με μεγάλη σπουδή φρόντισαν να κάνουν «σημαία» τους την άποψη του Συνηγόρου του Πολίτη, προκειμένου να καλύψουν τον επαίσχυντο φασισμό που αποτελεί στοιχείο της πολιτικής ιδεολογίας τους.
Είναι αλήθεια ότι η πράξη πολιτογράφησης αλλοδαπού ως Έλληνα πολίτη, πράγματι αποτελεί διοικητική πράξη. Το ζήτημα είναι κατά πόσο η χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας σ’ ένα αλλοδαπό ή ανιθαγενές φυσικό πρόσωπο αποτελεί διοικητική πράξη του κράτους, σε πλαίσια απόλυτης διακριτικής ευχέρειας ως τα ακραία όρια της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος ή τίθενται ή πρέπει να τεθούν περιορισμοί στη διακριτική ευχέρεια του κράτους ως προς την απόδοση ή την άρνηση απόδοσης ιθαγένειας έτσι ώστε να αποφευχθεί η κατάχρηση δικαιώματος.
Κατά τη γνώμη μας η ιθαγένεια (έννοια συνώνυμη προς την υπηκοότητα και προς τον αγγλικό όρο citizenship ή nationality), μολονότι υποδηλώνει το νομικό δεσμό ενός προσώπου με συγκεκριμένο κράτος κατά τρόπο που να αποτελεί το πλέον σημαντικό στοιχείο της νομικής του προσωπικότητας, εντούτοις στα πλαίσια του δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναγνωρίζεται ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα.
Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο άρθρο 6 διακηρύσσει τα εξής: «Καθένας, όπου και αν βρίσκεται, έχει δικαίωμα στην αναγνώριση της νομικής του προσωπικότητας». Η Διακήρυξη αναφέρεται στα φυσικά πρόσωπα και η προηγούμενη διάταξη αναγνωρίζει ότι στα πλαίσια της οργανωμένης με κανόνες δικαίου διεθνούς κοινότητας, που συντίθεται από επί μέρους ανεξάρτητα κράτη, ο άνθρωπος πέραν της φυσικής υπόστασής του που αποτελεί ένα βιολογικό φαινόμενο, έχει δικαίωμα να είναι φορέας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων στα όρια ύπαρξης και λειτουργίας ενός ή περισσότερων κρατών. Υπ’ αυτή την έννοια το φυσικό πρόσωπο έχει νομική υπόσταση, ως υποκείμενο δικαιωμάτων αλλά και υποχρεώσεων στα πλαίσια της έννομης τάξης.
Στη συνέχεια, το άρθρο 15 αναφέρει στην παράγραφο 1 ότι «Καθένας έχει το δικαίωμα μιας ιθαγένειας».
Ο τύπος των εθνικών κρατών είναι ακόμα η κυρίαρχη μορφή οργάνωσης των λαών, μολονότι η «εθνική» ομοιογένεια των λαών σε πάρα πολλές περιπτώσεις έχει αλλοιωθεί καταλυτικά. Παρόλα αυτά, μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στη διάρκεια του οποίου έγινε τραγικά ολοφάνερο πως όλοι οι λαοί συνδέονται μεταξύ τους με πολύ περισσότερα κοινά στοιχεία από εκείνα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πως τους κρατούν απομονωμένους και απομακρυσμένους μεταξύ τους. Συγχρόνως μορφοποιήθηκε στο επίπεδο του διεθνούς δημοσίου δικαίου η απαίτηση για μια διακήρυξη, που θα αποτελούσε πλέον και εφεξής τον σκληρό πυρήνα του δικαιϊκού συστήματος που εισήγαγε ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών, ως επίσημη οργάνωση της Διεθνούς Κοινότητας, για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου σε οικουμενικό επίπεδο.
Η διεύρυνση του δικαίου προστασίας του ανθρώπου καταδεικνύει κατά τη γνώμη μου την πολιτισμική πρόοδο του ανθρώπου σε συλλογικό επίπεδο. Με την Γαλλική Επανάσταση είχε διακηρυχθεί η προστασία των δικαιωμάτων του πολίτη, που αποτελούσε μια ανατροπή του καθεστώτος υποτέλειας των ανθρώπων στην αυθαίρετη εξουσία του μονάρχη. Χωρίς αμφιβολία το δίκαιο προστασίας των δικαιωμάτων του πολίτη ήταν σημαντική πρόοδος. Έπρεπε όμως να φτάσει ο κόσμος στα όρια της ακραίας καταστροφής με τα γεγονότα κυρίως του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και όσα συνέβησαν από τις δυνάμεις του Άξονα, για να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι αρκετή η κατοχύρωση των πολιτικών δικαιωμάτων, τα οποία άλλωστε συνάπτονται με την έννοια του κράτους. Ήταν απόλυτη ανάγκη, μετά τη διακύβευση αυτής της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασης από τις ναζιστικές και τις φασιστικές δυνάμεις, η Διεθνής Κοινότητα να προχωρήσει στην κατοχύρωση του δικαιωμάτων του ανθρώπου, χωρίς άλλους προσδιορισμούς.
Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών κατάρτισε τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, την οποία η Ελλάδα έχει κυρώσει με το νόμο 2101/1992 (ΦΕΚ Α΄ 192). Μάλιστα οι διατάξεις της παραπάνω κυρωθείσας Διεθνούς Σύμβασης έχουν αυξημένη ισχύ σύμφωνα με την πρόβλεψη του άρθρου 28 του Συντάγματος.
Παραθέτω το κείμενο του άρθρου 7 της Σύμβασης:
«1. Το παιδί εγγράφεται στο ληξιαρχείο αμέσως μετά τη γέννησή του και έχει από εκείνη τη στιγμή το δικαίωμα ονόματος, το δικαίωμα να αποκτήσει ιθαγένεια και, στο μέτρο του δυνατού, το δικαίωμα να γνωρίζει τους γονείς του και να ανατραφεί από αυτούς.
2. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη μεριμνούν για τη θέση σε εφαρμογή αυτών των δικαιωμάτων, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία τους και με τις υποχρεώσεις που τους επιβάλλουν οι ισχύουσες σ' αυτό το πεδίο διεθνείς συνθήκες, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ελλείψει αυτών, το παιδί θα ήταν άπατρις».
Έχω τη γνώμη πως δε χρειάζεται ιδιαίτερη σοφία και εξειδικευμένες γνώσεις κάποιος για να κατανοήσει από τις προηγούμενες διατάξεις της Διεθνούς Σύμβασης που κυρώθηκε ως νόμος του κράτους με αυξημένη μάλιστα ισχύ, σύμφωνα με πρόβλεψη του άρθρου 28 του Συντάγματος, ότι η απόκτηση ιθαγένειας, δηλαδή η νομική σύνδεση ενός ανθρώπου μ’ ένα κράτος, αποτελεί δικαίωμα και ότι η Διεθνής Κοινότητα δεν ανέχεται την ύπαρξη ανθρώπων απάτριδων, δηλαδή ανθρώπων χωρίς ταυτότητα νομικής σύνδεσής τους με ένα κράτος.
Στ’ αλήθεια, οι νομικοί επιστήμονες, έχουμε ένα χρέος απέναντι στην κοινωνία. Να μη λησμονούμε πως οι νόμοι, που με την ερμηνεία και την εφαρμογή τους ασχολούμαστε, όπως και γενικότερα τα ποικίλα συστήματα δικαίου είναι θεσπίσματα, στις καλύτερες περιπτώσεις, της ανθρώπινης σοφίας και επομένως είναι κοσμήματα πολιτισμού, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που είναι κατασκευάσματα της δυναστικής αυθαιρεσίας βάρβαρων εξουσιαστών, ακόμα και αν φορούν τον μανδύα της αντιπροσωπευτικής δυτικής δημοκρατίας. Επομένως οι νομικοί θεσμοί που υιοθετούνται από τα διάφορα κράτη, ως δημιουργήματα της ανθρώπινης διάνοιας, δεν μπορεί να είναι τέλειοι, μολονότι η αποδοχή τους από τον λαό είναι υποχρεωτική λόγω του εξαναγκασμού που επιφυλάσσει σε όποιον διαφωνεί ή αμφισβητεί το κύρος των νόμων η κρατική βία. Έτσι μολονότι κατά τη γνώμη μου, ορθά η κυβέρνηση της χώρας αποφάσισε να τακτοποιήσει ανάλογα με τις περιπτώσεις την ιθαγένεια ή τη νόμιμη διαμονή μεταναστών που γεννήθηκαν ή ζουν για πολλά χρόνια στην Ελλάδα, καθότι ιδίως η απόκτηση ιθαγένειας από ένα φυσικό πρόσωπο δεν μπορεί να αποτελεί μονομερές δικαίωμα του κράτους, που μπορεί ακόμα να το ασκεί και καταχρηστικά στα πλαίσια της απόλυτης εξουσίας του, αλλά δικαίωμα του ανθρώπου, που εφόσον συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις πρέπει να μπορεί να αξιώσει την ικανοποίησή του. Πέρα από τις παραπάνω νομικές υφής σκέψεις, θα πρέπει πολύ ρεαλιστικά να παραδεχθούμε, ότι στα πλαίσια οργάνωσης της οικουμένης σε επί μέρους «ανεξάρτητα» κράτη, η ιθαγένεια ως ιδιότητα του ανθρώπου, ως υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων δημοσίου δικαίου αποτελεί μια ανθρώπινη ανάγκη, που πρέπει να ικανοποιείται και να μην παραμένει σε εκκρεμότητα, γιατί ο ανιθαγενής άνθρωπος στερείται σημαντικών δικαιωμάτων που συμβάλλουν αποφασιστικά στην ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του, σε ηθικό, σε πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό επίπεδο.

ΜΟΙΡΟΛΟΓΙ ΟΡΓΗΣ ΣΕ ΩΡΕΣ ΔΙΣΕΚΤΕΣ

Ο ελληνικός λαό πληροφορήθηκε επίσημα από τον πρωθυπουργό της χώρας, που στα πλαίσια της εναλλαγής των ρόλων στο παιχνίδι εξουσίας που κυριαρχεί είναι ο «σοσιαλιστής» κ. Γ. Παπανδρέου, ότι η οικονομική κατάσταση του τόπου βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα, υπέρογκο δημόσιο χρέος. Και η κατακλείδα του διαγγέλματος ήταν πως όλοι οι πολίτες της χώρας οφείλουμε να δεχθούμε αγόγγυστα τα μέτρα που θα ληφθούν και θα επιβληθούν εκ μέρους της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησής μας, ενώ θα είναι μέτρα που θα επιβάλλουν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών σε βάρος των Ελλήνων και των Ελληνίδων εργαζομένων.

Φαίνεται πως η δυσάρεστη συγκυρία δεν είναι μπλόφα.... Αλλά τόσο ο πρωθυπουργός, όσο και άλλοι "ηγέτες" κομμάτων της χώρας αποσιωπούν τα ονόματα εκείνων που έφεραν την κατάσταση στα ακραία όρια της πτώχευσης. Οι εργαζόμενοι γενικά, οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι αγρότες, οι μικροί και μεσαίου μεγέθους επιχειρηματίες, οι συνταξιούχοι, οι σημερινοί φοιτητές και αυριανοί άνεργοι επιστήμονες ή εργαζόμενοι με 700,00 ευρώ το μήνα,όλες και όλοι εκείνοι που προσφέρουν ανασφάλιστη εργασία, ή αλλιώς «μαύρη» εργασία όπως λέγεται, ενώ είναι πέρα ως πέρα αμέτοχοι στη δημιουργία της κρίσης, εντούτοις καλούνται να δεχθούν τα μέτρα και να τα επωμισθούν! Αυτοί, οι ελάχιστα ευνοημένοι από το σύστημα του νεοφιλελευθερισμού και την ελεύθερη αγορά καλούνται να δείξουν τον πατριωτισμό τους και να καθαρίσουν τα σκατά που άφησαν στη μέση του σαλονιού οι άνθρωποι του μεγάλου κεφαλαίου και οι πολιτικοί που τους υποστηρίζουν με το αζημίωτο.

Καμιά απολύτως αναφορά δεν έγινε στους πραγματικούς υπεύθυνους για την κατάντια της Ελλάδας. Στους κερδοσκόπους του καπιταλιστικού συστήματος, που και στην παρούσα συγκυρία θα γίνουν ακόμα πλουσιότεροι, όπως γίνεται σχεδόν πάντοτε στις κρίσεις που αναπαράγει το σύστημα της «ελεύθερης» αγοράς, όπως λέγεται χαριτωμένα η ζούγκλα του ανταγωνισμού που επικρατεί δυστυχώς παντού πλέον, με ελάχιστες νησίδες που παραμένουν τόποι για να τους κατοικούν άνθρωποι….
Καμιά απολύτως αναφορά δεν έγινε στους πολιτικούς κυρίως των δύο μεγάλων κομμάτων που εναλλάσσονται στην εξουσία της χώρας από το 1974 και μετά κι έχουν συμβάλλει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο να πλουτίσουν τόσον οι ίδιοι άμεσα σε βάρος των συμφερόντων του λαού, είτε οι συναγελαζόμενοι μαζί τους επιχειρηματίες, των τραπεζών, της βιομηχανίας, όσο υπάρχει ακόμα τέτοια στην Ελλάδα, ή του μεγάλου εμπορίου των πολυκαταστημάτων….

Ενώ η κρίση δεν αγγίζει τους πολιτικούς μας, τα στελέχη των μεγάλων οικονομικών μονάδων, τους εκπροσώπους της καπιταλιστικής ύβρεως που θα συνεχίσουν να ζουν χωρίς να νιώσουν κάτι το δυσάρεστο στα σπίτια τους, χωρίς στερήσεις για τα παιδιά τους, ενώ είναι απόλυτα βεβαιωμένη η δική τους ευθύνη για την κλοπή του χρήματος των επιδοτήσεων και των επιχορηγήσεων για επενδύσεις που ποτέ δεν έγιναν, καλείται ο εργαζόμενος λαός, να δείξει τον πατριωτισμό του για να αντιμετωπισθεί η κρίση! Ο λαός δεν υπήρξε ο εγκληματίας σε βάρος αυτής της πατρίδας, απεναντίας πάντοτε ήταν το θύμα της εκμετάλλευσης των ισχυρών, πολιτικά και οικονομικά. Μολονότι υποβαθμίζονται από την κρίση οι συνθήκες ζωής του λαού, εντείνεται η ανασφάλεια ως προς την εργασία και τις παροχές κοινωνικής πρόνοιας, για τις οποίες έχει πληρώσει κι έχει στηρίξει με το υστέρημά του το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης του τόπου, καλείται και πάλι, ξεδιάντροπα αυτή τη φορά από τον «σοσιαλιστή» πρωθυπουργό της χώρας, να δείξει τον πατριωτισμό του!

Τα τελευταία χρόνια, όταν σύρθηκαν με ευθύνη «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης αυτής της πατρίδας, αμέτρητοι ταλαίπωροι μικροί τυχοδιώκτες να γίνουν τζογαδόροι του ελληνικού χρηματιστηρίου, όπως λένε η μεγαλύτερη φούσκα δημιουργήθηκε με τα τεχνάσματα κάποιου Θωμά Λαναρά. Αυτός ο κύριος, απόγονος βιομηχάνων στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας με επίκεντρο δραστηριότητας τη Νάουσα κυρίως, προφανώς έγινε τόσον ο ίδιος δισεκατομμυριούχος σε μερικές νύχτες μόνο, όσο και άλλοι που είχαν μυριστεί τα παιχνίδια του. Του επιβλήθηκε όπως ακούστηκε το πιο μεγάλο πρόστιμο για παράβαση των κανόνων του χρηματιστηριακού τζόγου…. Αυτός ο άνθρωπος ουσιαστικά προκάλεσε την πλήρη αποβιομηχάνιση της Νάουσας και της περιοχής της, κλείνοντας όλες τις μονάδες παραγωγής που είχε εκεί, μαζί με όμοιες μονάδες στην Αλεξανδρούπολη και στην Κομοτηνή. Όλα έγιναν για το μεγαλύτερο κέρδος του! Κάποιες δραστηριότητες μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία, ενώ άλλες διακόπηκαν. Το κράτος ποτέ δεν του ζήτησες ουσιαστικές ευθύνες, παρά μόνο πίεζε τους τραπεζίτες να του δίνουν λεφτά για να περισωθούν θέσεις εργασίας, χωρίς να συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο. Κανένας δεν αποκάλυψε πως ο Θωμάς Λαναράς έχει θείο του τον άλλοτε υπουργό και ευρωβουλευτή Ιωάννη Βαρβιτσιώτη και πρώτο ξάδελφο τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, οι οποίοι μάλλον είναι και μέτοχοι στις ανώνυμες εταιρίες του…. Οικονομική εξουσία και πολιτική ισχύς πορεύονται αρμονικά στον ίδιο δρόμο. Το δρόμο της απομύζησης της Ελλάδας και της εκμετάλλευσης των πόρων του λαού. Κατά τα άλλα, η οικογένεια Λαναρά ασκεί πράξεις γενναιόδωρης φιλανθρωπίας από παλιά, προασπίζεται το έθνος και τα ιδεώδη του, θρησκεύει κατά το δόγμα της επικρατούσας θρησκείας της Ορθόδοξης Εκκλησίας!

Ο κ. Γιώργος Μυλωνάς της ΑΛΟΥΜΥΛ, είναι στην επικαιρότητα αυτές τις μέρες. Γίνεται η δίκη των απαγωγέων του για να εισπράξουν λύτρα, που τελικά συνελήφθησαν. Κατά την απελευθέρωσή του ο Μυλωνάς είχε δηλώσει μπροστά στις κάμερες πως άλλαξε μέσα του και άλλα όμοια δακρύβρεχτα. Πρόκειται για τον Μυλωνά που ως πρόεδρος των βιομηχάνων της βόρειας Ελλάδας είχε προτείνει να έρχονται εργάτες από γειτονικές χώρες στις βιομηχανίες, να δουλεύουν στην Ελλάδα και να πληρώνονται τα εργατικά μεροκάματα της Βουλγαρίας ή της Μακεδονίας (οι επαγγελματίες εθνοκάπηλοι τη λένε ακόμα FYROM, όπως και όσοι με πείσμα αρνούνται να βάλουν την κοινή λογική τους να δουλέψει και να πετάξουν στα σκουπίδια τα υποπροϊόντα της ελληνικής μεγαλοϊδεατικής προπαγάνδας). Κι αναρωτιέται ο καθένας και η καθεμιά που διαθέτει κοινό μυαλό και το χρησιμοποιεί όχι μόνο για να κατουράει και για να αφοδεύει, αλλά και για να σκέφτεται, σ’ ένα παιχνίδι παιδικό όπως «κλέφτες και αστυνόμοι», ο Λαναράς και ο Μυλωνάς και ένα σωρό όμοιοί τους, με ποια μεριά είναι άραγε;

Ουσιαστικά δεν μας κυβερνούν οι πολιτικάντηδες που ηγούνται των κομμάτων που καταλαμβάνουν θέσεις στη Βουλή. Μας κυβερνούν οι ανάλγητοι γραφειοκράτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άνθρωποι που ζουν στον δικό τους μικρόκοσμο, ανάμεσα σε αριθμούς και στατιστικούς πίνακες. Όπως οι συνάδελφοί τους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, αυτού του μπαμπούλα κάθε μικρής χώρας σε κρίση και της Διεθνούς Τράπεζας, του επόπτη της υποταγής των χωρών του κόσμου στην Ουάσιγκτον (σήμερα λέγεται πλέον Washington Consensus-Συναίνεση έναντι της Ουάσιγκτον), είναι προπάντων τεχνοκράτες στην υπηρεσία του μεγάλου κεφαλαίου του διεθνούς καπιταλισμού, στην παρούσα άγρια και επιθετική φάση του! Εισπράττοντας οι ίδιοι παχυλούς μισθούς και δουλεύοντας σε κλιματιζόμενα γραφεία, με ένα σωρό προνόμια οικονομικής φύσης δεν έχουν καμιά διάθεση ούτε καν να σκεφθούν τους εργάτες, τους υπαλλήλους, τους συνταξιούχους, τους αγρότες, τους άνεργους νέους και τους μακροχρόνια άνεργους που απολύθηκαν από βιομηχανίες προκειμένου να συμπιέσουν προς τα κάτω το κόστος παραγωγής των προϊόντων τους! Μονάχα ξέρουν να βγάζουν ντιρεκτίβες που οδηγούν τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους σε όλο και πιο τραγική εξαθλίωση! Βγάζουν ντιρεκτίβες που επιτείνουν στα πιο ακραία όρια την αλλοτρίωση των εργαζομένων! Κι επειδή τελικά η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταστεί όργανο του διεθνούς καπιταλισμού στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης είναι και όργανο της υπερατλαντικής Αυτοκρατορίας που απαιτεί επικράτηση του Washington Consensus, αλλιώς επεμβαίνει προβάλλοντας ένα σωρό λόγους τυλιγμένους σε αστραφτερές δικαιολογίες (ανθρωπιστική επέμβαση, προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αποκατάσταση της δημοκρατίας κ.α.ό.).

Ο «σοσιαλιστής» πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν κατονόμασε τους υπεύθυνους για την σημερινή εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Μόνον ζήτησε από τον λαό να αντέξει τα νέα βάρη που θα του επιβληθούν.
Το ΠΑΣΟΚ είναι συνυπεύθυνο, ως διαχειριστής της πολιτικής εξουσίας στον τόπο επί χρόνια, όπως και σήμερα, για την κατάντια που έφτασε η πατρίδα και ο λαός!
Η Νέα Δημοκρατία, ως το κατ’ εξοχήν κόμμα των μεγάλων συμφερόντων και της διαφθοράς, δεν διαθέτει ούτε τη στοιχειώδη εντιμότητα, ο νέος της πρόεδρος Σαμαράς να σιωπήσει τουλάχιστον, αλλά «γαυγίζει» ή «βελάζει» ανάλογα με την περίπτωση, δήθεν για να ασκήσει κριτική στην κυβέρνηση, ενώ οι κυβερνήσεις της Δεξιάς ανέκαθεν ήταν βουτηγμένες στο βάλτο των σκανδάλων και της άνομης αποψίλωσης του τόπου από τον πλούτο του….
Το ΚΚΕ αγκυλωμένο στη σταλινική ιδεοληψία του είναι ανίκανο να αποτελέσει την καθοδηγητική δύναμη που έχει ανάγκη η εργατική τάξη. Άλλωστε είναι πια γνωστό πως το ΚΚΕ ελέγχει επιχειρήσεις που λειτουργούν με τους κανόνες της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης με στόχο το κέρδος και μόνο το κέρδος….
Ο Συνασπισμός και κατ’ επέκταση ο ΣΥΡΙΖΑ μολονότι διαθέτει ανθρώπους με γόνιμες αγωνιστικές ιδέες έχει καταντήσει αναξιόπιστος, χωρίς να ευθύνεται κάποιος αδιόρατος «ξένος δάκτυλος» γι’ αυτό και επομένως αναποτελεσματικός.
Για το ΛΑΟΣ τί μπορεί να πει κάποιος; Πρόκειται για ένα λαϊκίστικο δεξιό μόρφωμα, ρατσιστικό, ξενοφοβικό και πατριδοκάπηλο, που εκμεταλλεύεται τους λούμπεν «εθνικόφρονες» και «καθαρούς αιματικά» Έλληνες, χρησιμοποιώντας ακόμα παλιές συνταγές του αντικομμουνισμού για να στηρίξει το καπιταλιστικό σύστημα.

Η Ελλάδα έχει οδηγηθεί, ως έρμαιο του καπιταλιστικού συστήματος της «ελεύθερης αγοράς» και της νεοφιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, στο άκρο του γκρεμού!
Στα χαλάσματα της πατρίδας που απομένουν πλέον, για να τα λυμαίνονται με ακόμα μεγαλύτερη βουλιμία οι κερδοσκόποι της κρίσης, δεν ξέρω αν μπορεί να χτιστεί μια νέα Ελλάδα για το λαό που μοχθεί και ονειρεύεται. Σίγουρα, εκείνο που χρειάζεται ο τόπος είναι ανατροπή, επανάσταση, αμφισβήτηση και ρήξη με το σύστημα της βάρβαρου καπιταλισμού και της νεοφιλελεύθερης δημοκρατίας!
Το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα που το εκφράζουν έχει καταντήσει πέρα ως αναξιόπιστο! Δεν υπάρχει πολιτικό κόμμα που να καθοδηγήσει την ανατροπή και την αναγέννηση!

Οι πολιτικές, οι οικονομικές και οι κοινωνικές ιεραρχίες στον τόπο μας αποδείχθηκαν περίτρανα ιδίως με αφορμή την παρούσα κρίση, που αυτές έχουν προκαλέσει, καταστροφικές για την κοινωνία των πολιτών!
Το συγκεντρωτικό κράτος είναι υποχείριο της γραφειοκρατίας του που αυνανίζεται χωρίς στάλα αιδούς, έτσι όπως διαχειρίζεται την εξουσία σε βάρος του λαού!
Ο συνδικαλισμός είναι ευνουχισμένος αφού καθοδηγείται από πολιτικά κόμματα και είναι πεδίο λαμπρής καριέρας για τους συνδικαλιστές, που μετά τα συνδικάτα συνήθως αναρριχούνται σε θέσεις νομής της κρατικής εξουσίας!
Τα δικαστήρια εξυπηρετούν την εφαρμογή μιας ταξικά σχεδιασμένης νομοθεσίας και για τούτο τις πιο πολλές φορές οι αποφάσεις τους προσβάλλουν το λαϊκό αίσθημα για το δίκαιο!
Για την επικρατούσα θρησκεία κατά το Σύνταγμα αλλά και πληθυσμιακά Ορθόδοξη Εκκλησία το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως στέκεται αντίκρυ στο λαό σαν αρπακτικό, χωρίς να δείχνει στοιχειώδη ευαισθησία στα προβλήματα των εργαζομένων. Πάντοτε βρίσκεται σταθερά με το μέρος των ισχυρών, κράτους και πλούτου, εκτός από κάποιες ρομαντικές εξαιρέσεις κληρικών, που τολμούν να αρθρώσουν προφητικό λόγο στη μεγάλη έρημο της πνευματικής και ηθικής αναλγησίας των κρατούντων….
Η αυτοδιοίκηση στις δύο βαθμίδες της συχνά λειτουργεί αποξενωμένα από το λαό και υπό την κηδεμονία των πολιτικών κομμάτων. Δεν είναι σε θέση να πρωταγωνιστήσει σε αλλαγές και ρήξεις ενώ μπορεί να αναδειχθεί σε ριζοσπαστικό λαϊκό θεσμό άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας.
Στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης της ελεύθερης αγοράς, με στόχο τον εκμαυλισμό όλων των λαών μπροστά στο ναό της υπερκατανάλωσης, έχουν καταρρεύσει τα πάντα κι έχει απομείνει ορθός ο βωμός λατρείας του χρήματος. Μετά την εισβολή του καπιταλισμού στην Λαϊκή Κίνα αποδείχθηκε πλέον ότι στη Νέα Τάξη πραγμάτων η ελεύθερη αγορά δεν αποτελεί μονοπώλιο της νεοφιλελεύθερης δυτικού τύπου αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, αλλά μπορεί να συμπλεύσει εξίσου αποτελεσματικά με τον σταλινικό ολοκληρωτισμό. Η παγκόσμια χυδαιότητα που επικρατεί έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό το ήθος του λαού μας. Ο καταναλωτισμός έχει αλώσει τις πολιτικές άμυνες και έχει αμβλύνει την ταξική συνείδηση στους εργαζόμενους, έτσι ώστε κυρίαρχα να επικρατεί στους περισσότερους μια αήθης αφασία εμπρός στις εξελίξεις και μία μόνη τάση∙ πώς θα τη βγάλουμε καθαρή, αδιαφορώντας για τους γύρω μας…. Το μέγιστο αρνητικό επίτευγμα που τουλάχιστον για την ώρα έχει καταφέρει ο καπιταλισμός στην ελληνική κοινωνία είναι η βαθειά αλλοτρίωση μεγάλου μέρους των εργαζομένων και η αποξένωσή του από τις ταξικές ρίζες του!
Δεν υπάρχουν περιθώρια για βελτιώσεις και επιφανειακές μεταρρυθμίσεις, όπως επαγγέλλονται οι αναξιόπιστοι πολιτικοί που διαχειρίζονται το σύστημα σαν εντολοδόχοι των μεγάλων αφεντικών. Ανατροπή χρειάζεται για να χτιστούν ξανά τα πάντα από την αρχή.
Συνηγορούμε για μια νέας μορφής πολιτεία, αυθεντικά δημοκρατική, γνήσια και αγωνιστικά αντίθετη στον ιμπεριαλισμό και στην παγκοσμιοποίηση που προσπαθεί να επιβάλλει η αμερικανική αυτοκρατορία και η θεραπαινίδα της καπιταλιστική ευρωπαϊκή Ένωση.
Έχουν γίνει βήματα προς τα πίσω σε βάρος των συμφερόντων του λαού και των εργαζομένων. H κατοχύρωση και η προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου χωρίς αμφιβολία είναι μια πρόοδος στο νομικό πολιτισμό μας, δυστυχώς όμως λησμονούμε, τόσο συχνά και με πολλήν υποκρισία κάτι πιο ουσιαστικό۬• την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών των πολλών… Έχουμε ανάγκη να βρεθούν ανάμεσά μας Προφήτες και Οραματιστές που θα ξαναφέρουν στη ζωή μας την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη!

ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΤΑΜΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

Μετά την κατάρρευση των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, κατά κύριο λόγο εξαιτίας των αδιεξόδων που προκάλεσε η σταλινική αγκύλωση, την εισβολή της καπιταλιστικής ελεύθερης αγοράς στη Λαϊκή Κίνα και στο Βιετνάμ χωρίς να θιγεί ο σταλινικός ολοκληρωτισμός των καθεστώτων τους, ο διεθνής καπιταλισμός με προεξάρχουσες δυνάμεις την Αυτοκρατορία των ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, που διευθύνουν την ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίησης, άρχισε τις θριαμβολογίες.
Οι εργαζόμενοι στις χώρες της Δύσης και στις καπιταλιστικές χώρες της Ασίας βιώνουν στο έπακρο την αλλοτρίωσή τους εξαιτίας των συνθηκών που επικρατούν. Επί πλέον όμως ο καταναλωτικός καπιταλισμός έχει βαθύνει την κρίση στις ανθρώπινες συνειδήσεις και έχει επιφέρει στους πολλούς την αποξένωση από την ταξική τους ταυτότητα.Αυτή η κατάσταση σήψης κατέλαβε και τους λαούς των πρώην σοσιαλιστικών χωρών, όπου συνέβη η καπιταλιστική παλινόρθωση στην πιο άγρια μορφή της και τους λαούς της Κίνας και του Βιετνάμ, όπου η ελεύθερη αγορά αποκάλυψε την πιο βάρβαρη και χυδαία όψη της.
Η παγκόσμια οικονομική κρίση που έπληξε τις ΗΠΑ, τις αναπτυγμένες βιομηχανικά χώρες της Ευρώπης και εδώ και λίγους μήνες έπληξε και την Ελλάδα, οφείλεται αποκλειστικά στις εγγενείς ιώσεις που φέρει μέσα στον πυρήνα του ο καπιταλισμός και η ακραία νεοφιλελεύθερη εκδοχή του που κυριαρχεί. Την κρίση την προκάλεσαν οι τραπεζίτες και οι κερδοσκόποι!
Τα μέτρα των αλλαγών που θέλουν να εφαρμόσουν οι κυβερνήσεις συμπεριλαμβανομένης και της "σοσιαλιστικής" της Ελλάδας, είναι συνταγές από τις Βρυξέλλες, σύμφωνες με τα κελεύσματα των πρωθιερέων της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Τα μέτρα εναντιώνονται σε όλους τους εργαζόμενους και ευνοούν και πάλι τους οικονομικά ισχυρούς! Εκείνο που έχει ανάγκη ο κόσμος είναι η ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, η καταστροφή των βωμών του θεού χρήματος. Χρειάζεται να ξαναγραφεί η Ιστορία!

Παραφράζω μια σκέψη του Robin Blackburn από άρθρο του στη New Left Review (τ. 21/1963)· «οι μεγάλες επαναστάσεις είναι μια διακήρυξη ότι ο άνθρωπος μπορεί να φτιάξει ο ίδιος την ιστορία του. Αλλά η ιστορία αυτή μπορεί να γίνει μόνο μέσα σε ορισμένες υλικές και κοινωνικές συνθήκες».
Οι εργαζόμενοι στον τόπο μας, στη μεγάλη πλειοψηφία τους, έχουν υποστεί ένα πλήγμα στην ταξική τους υπόσταση από τον χυδαίο καταναλωτισμό, ως παράγωγο του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού καθώς αφέθηκαν να εκμαυλιστούν από τις θωπείες του. Έτσι, ενώ είναι στο χέρι των εργαζομένων να σχεδιάσουν και στη συνέχεια να δώσουν νέα μορφή στην ιστορία της Ελλάδας και όχι μόνο, κατά τα φαινόμενα, λόγω της εκτεταμένης αλλοτρίωσής τους και της τραγικής παραίτησης που τους διακατέχει από καθετί που απαιτεί αγώνα, πιθανώς οι συνθήκες να μην είναι ώριμες για ένα καινούργιο πλάσιμο της ιστορίας ακόμα….
Η πιο άγρια εκδοχή του σύγχρονου καπιταλισμού, αυτή που επαγγέλλεται ο νεοφιλελευθερισμός της «ελεύθερης αγοράς» έχει φτάσει να ιδιωτικοποιεί, ακόμα και σε πάμφτωχες χώρες (λ.χ. Αϊτή, Βολιβία παλιότερα κ.ά.), το νερό! Πόσοι έχουμε συνειδητοποιήσει το «ήπιο» έγκλημα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής στην Ελλάδα, όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (πρωθυπουργός Σημίτης) προχώρησε στη ‘μεταμόρφωση’ των δύο οργανισμών διαχείρισης πόσιμου νερού στην Αθήνα, της ΕΥΔΑΠ και στη Θεσσαλονίκη, της ΕΥΑΘ, σε ανώνυμες εταιρίες, με μετοχές που «παίζονται» πλέον στο Χρηματιστήριο της Αθήνας από το 2000 και το 2001 αντίστοιχα! Οι ανάλγητοι πολιτικοί που νέμονται εναλλάξ την κρατική εξουσία κατά κύριο λόγο για να υπηρετούν το μεγάλο κεφάλαιο, ιδιωτικοποίησαν ακόμα και το νερό του τόπου και το έχουν κάνει αντικείμενο διαπραγμάτευσης στο Χρηματιστήριο, επομένως το έχουν αφήσει εκτεθειμένο σε κάθε είδους πιθανή κερδοσκοπική ίντριγκα!
Στην κατάσταση της μεγάλης παραίτησης που έχει καταλάβει την πλειοψηφία των Ελλήνων, ανδρών και γυναικών, ακόμα κι εκείνων που επιβιώνουν με περισσήν αγωνία λόγω της ανασφάλειας που ζουν, εντούτοις οι Έλληνες συνεχίζουν να «μοιράζουν» τις ψήφους τους, όποτε γίνονται κοινοβουλευτικές εκλογές, στους πρωταγωνιστές της ηθικής και οικονομικής εξαθλίωσης του λαού και της οικολογικής καταστροφής του τόπου, στη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και στο ΠΑΣΟΚ!

Παρόλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να στοχάζονται με ελπίδες στο παρόν, να έχουν όραμα προσανατολισμένο προς την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη και με απόλυτα ρεαλιστική τόλμη να αρνούνται να συμβιβαστούν με το κράτος που δυναστεύει, ευνουχίζει και αποξενώνει τους πολίτες από τις ρίζες της ανθρωπιάς τους!

Μόνον Επανάσταση μπορεί να μας αποδεσμεύσει από τη μέγγενη της νεοφιλελεύθερης δημοκρατίας και της ελεύθερης αγοράς, όπου μας έχουν βαλτώσει και με δική μας ευθύνη. Μόνον Επανάσταση μπορεί να αντιστρέψει την πρόοδο της φτώχειας, της ανεργίας και της διαφθοράς όπου πνιγόμαστε εξαιτίας των εξουσιαστών του πλούτου και της πολιτικής δύναμης.

Μια Επανάσταση τρέφεται και τρέφει ταυτόχρονα ένα αυθεντικό λαϊκό κίνημα, χωρίς ανάγκη προσφυγής στη βία. Μια Επανάσταση αν δε σέβεται τη ζωή, ως καθολικό φαινόμενο που αφορά ανθρώπους και περιβάλλον, καταντά ένας αιματηρός εφιάλτης. Γι’ αυτό όσοι συνηγορούν υπέρ μιας επαναστατικής αλλαγής στις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες έχουν χρέος να εναντιώνονται σε κάθε μορφής βία που καταστρέφει τη ζωή ή έστω τη θέτει σε κίνδυνο!
Μια Επανάσταση μπορεί να ανθίσει ακόμα και στις συνθήκες της κολοβωμένης νεοφιλελεύθερης δημοκρατίας, μολονότι την αμφισβητεί έντονα. Δεν μπορεί κανένας να αμφιβάλλει πια, ότι το κοινοβουλευτικό νεοφιλελεύθερο πολιτικό σύστημα κατά κύριο λόγο διευκολύνει την αναπαραγωγή κεφαλαίου και αποτελεί μια πολιτική ίντριγκα αποπροσανατολισμού του λαού! Ο λαός στις συνθήκες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας εμπαίζεται άγρια και αδιάντροπα. Οι κρατούντες του συστήματος, με κατάλληλα σχεδιασμένους νόμους και θεσμούς του πετούν σκουπίδια στο πιάτο, για να νιώθει πως γεμίζει το στομάχι του. Μιλώ για τις εκλογικές διαδικασίες, που δημιουργούν στους πολλούς και μη συνειδητοποιημένους την ψευδαίσθηση συμμετοχής στο δημοκρατικό παιχνίδι κι έτσι χαυνωμένοι αφήνονται παθητικά έρμαια, στην κάθε λογής εκμετάλλευση που σχεδιάζει σε βάρος μας το πολύμορφο σύστημα (πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό) και οι πολιτικοί της καριέρας που είναι τα εκτελεστικά όργανα του σε βάρος μας διαρκούς εγκλήματος….

Δεν υπάρχουν περιθώρια για βελτιώσεις και επιφανειακές μεταρρυθμίσεις, όπως επαγγέλλονται οι αναξιόπιστοι πολιτικοί που διαχειρίζονται το σύστημα σαν εντολοδόχοι των μεγάλων αφεντικών. Ανατροπή χρειάζεται για να χτιστούν ξανά τα πάντα από την αρχή.
Η κατάργηση των αυταρχικών θεσμών που στηρίζουν την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής αγαθών και στις φυσικές πηγές είναι η μόνη λύση. Τα μέσα παραγωγής και όσα μας προσφέρει η φύση ανήκουν στο σύνολο της κοινωνίας.
Η αμφισβήτηση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της αντικατάστασής της με θεσμούς άμεσης δημοκρατίας είναι η μόνη λύση πλέον για να παύσει η δήθεν δημοκρατική συμπαιγνία σε βάρος του λαού των εργαζομένων. Το συγκεντρωτικό κράτος έχει καταντήσει δυνάστης και είναι ανάγκη να συρρικνωθεί στο έπακρο.
Ακηδεμόνευτα από τα κόμματα συνδικάτα εργατών και αγροτών. Ανεξάρτητοι παραγωγικοί και εμπορικοί αγροτικοί συνεταιρισμοί. Συμβούλια των εργατών στις βιομηχανικές και στις βιοτεχνικές μονάδες. Δήμοι και κοινότητες θεμελιωμένοι στις λαϊκές συνελεύσεις και με αρμοδιότητες ουσιαστικές. Αυτοδιοίκηση σε επίπεδο νομού και περιφέρειας με λαϊκές συνελεύσεις και αρμοδιότητες ουσίας. Κατάργηση της γραφειοκρατίας και των γραφειοκρατών υπαλλήλων που καταπνίγουν κάθε δυναμισμό στη διαχείριση των κοινών υποθέσεων. Κατάργηση της τάξης των επαγγελματικών πολιτικών.
Μια νέας ταυτότητας πολιτεία, δεν μπορεί να είναι υποτελής στις αρχές της νεοφιλελεύθερης δημοκρατίας, αλλά να έχει ως υπόβαθρο θεσμούς σοσιαλιστικής συμμετοχικής δημοκρατίας, που συνεχώς τίθενται υπό αμφισβήτηση και επομένως αναθεωρούνται άοκνα ώστε η κοινωνία των πολιτών να έχει τον πρώτο λόγο. Μια πολιτεία που εκφράζει την κοινωνία με επάρκεια δεν αφήνει περιθώρια στο ρατσισμό, στον καπιταλισμό, είτε αφορά άτομα ή το κράτος. Διακρίσεις κάθε είδους σε βάρος των γυναικών και των ομοφυλόφιλων δεν μπορεί να είναι ανεκτές. Οι ιεραρχίες που έχουν προέλευση στις κοινωνικές τάξεις έχουν καταντήσει ανυπόφορες, όπως και κάθε άλλος θεσμός καταπίεσης του λαού και η μόνη λύση είναι η κατάλυσή τους. Υπηρεσίες υγείας για όλους και εκπαίδευση όλων των βαθμίδων ως στοιχειώδης υποχρέωση της κοινωνίας προς τους πολίτες δίχως προϋποθέσεις. Αρμονική συμπόρευση με το φυσικό περιβάλλον. Οι άνθρωποι δεν είμαστε οι δυνάστες της φύσης, αλλά μέρη της φύσης και χρειαζόμαστε την καλλιέργεια μιας νέας κουλτούρας για να γίνει κτήμα όλων αυτή η καινούργια συνειδητότητα, ώστε να πάψουμε την άγρια εκμετάλλευση χάριν του κέρδους των αγαθών που βρίσκουμε στο φυσικό περιβάλλον και απ’ όπου κοντολογίς εξαρτάται η ζωής μας!
Συνηγορούμε για μια νέας μορφής πολιτεία, αυθεντικά δημοκρατική, γνήσια και αγωνιστικά αντίθετη στον ιμπεριαλισμό και στην παγκοσμιοποίηση που προσπαθεί να επιβάλλει η αμερικανική αυτοκρατορία και η θεραπαινίδα της καπιταλιστική ευρωπαϊκή Ένωση.
Έχουν γίνει βήματα προς τα πίσω σε βάρος των συμφερόντων του λαού και των εργαζομένων. H κατοχύρωση και η προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου χωρίς αμφιβολία είναι μια πρόοδος στο νομικό πολιτισμό μας, δυστυχώς όμως λησμονούμε, τόσο συχνά και με πολλήν υποκρισία κάτι πιο ουσιαστικό۬• την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών των πολλών… Έχουμε ανάγκη να βρεθούν ανάμεσά μας Προφήτες και Οραματιστές που θα ξαναφέρουν στη ζωή μας την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη!

Οι οικονομικοί μετανάστες και οι κρυφές πουτάνες της καθαρότητας της φυλής....

Αφιερωμένο στη φίλη μου Ούσμπα, με πολλή τιμή...

Το ελληνικό κράτος πήρε μια δίκαιη απόφαση για τη νομική τακτοποίηση στη χώρα των οικονομικών μεταναστών που είναι μόνιμα εγκατεστημένοι πλέον εδώ και χρόνια. Υπάρχουν παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν εδώ, μορφώθηκαν στα ελληνικά σχολεία, μιλούν και σκέφτονται "ελληνικά" κι όμως ως τώρα είναι ξένοι, έρμαια στο ζήλο κάθε αστυνομικού που μπορεί, έτσι γιατί του αρέσει συνήθως, να τον φιλοξενήσει στο κρατητήριο ή να κινήσει τη διαδικασία απέλασής του, για τη χώρα καταγωγής του, που είναι μια ξένη χώρα....
Η συντριπτική πλειοψηφία των οικονομικών είναι άνθρωποι που κατάφεραν με χίλιους μύριους κινδύνους να διαφύγουν από τους άλλοτε "παραδείσους" όπου ζούσαν, όταν αυτοί αποδείχθηκαν ένα ματωμένο φιάσκο. Μιλώ για τις σταλινικές χώρες του λεγόμενου "υπαρκτού σοσιαλισμού". Άλλοι πρόλαβαν να φύγουν απ' τους τόπους τους σώζοντας τη ζωή τους, καθώς η ανθρώπινη ζωή εκεί είναι πιο φτηνή από μια σφαίρα. Μιλώ για το Αφγανιστάν, για την υπό απαγόρευση Παλαιστίνη. Και άλλοι ήρθαν εδώ για να ζήσουν τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους στις μακρινές πατρίδες, μιας και εκεί δύσκολα πορεύεσαι τα προς το ζην.Μιλώ για χώρες της Αφρικής και της ανατολικής και νότιας Ασίας (Φιλιππίνες, Σρι Λάνκα), όπου κόσμος πεθαίνει από πείνα, από AIDS, από αρρώστιες και εμφύλιους σπαραγμούς μεταξύ φυλών ή ανάλγητων φυλάρχων, από μολυσμένο νερό και όπου το μεροκάματο, όταν το έχεις μόλις που φτάνει για να μην πεθάνεις.
Έρχονται τώρα όσοι Έλληνες θεωρούν πως εδώ υπάρχει μια καθαρή φυλή ανθρώπων, με συνέχεια στην καθαρότητά της από την εποχή του Λεωνίδα και των τριακοσίων του, του Περικλή, της εταίρας Λαίδας και της περίφημης Ασπασίας, αλλά και της Τιμάνδρας του Αλκιβιάδη, -(λες και δεν μιλούμε για ανθρώπους σε τούτη τη γωνιά της γης αλλά για σκύλους ράτσας περίφημου κυνοτροφείου ή για άλογα εξαίσιου ιπποφορβίου, όπου εκδίδονται pedigree προς τόνωση της κενότητας των νεοπλούτων ή των αλλαφροίσκιωτων δήθεν αριστοκρατών)- και τρέμουν πως το έθνος των Ελλήνων θα "μολυνθεί" αν πολιτογραφηθούν Έλληνες όσοι μετανάστες θα το κάνουν.... ΛΑΟΣ, Νέα Δημοκρατία υπό τον Αντώνη Σαμαρά, Χρυσαγίτες και άλλοι νοικοκύρηδες, σαν τους ανησυχούντες κατοίκους της ενορίας Αγίου Παντελεήμονος Αχαρνών, κοντεύουν να μείνουν γυμνοί καθώς μπορεί να ξεσκίσουν τα ρούχα τους για να εκφράσουν με τον πιο ακραίο τρόπο τον αποτροπιασμό τους για την κατά του Ελληνισμού επιβολή....
Είναι και κάτι άλλοι, που δίχως να είναι προκλητικοί και ολοφάνερα ρατσιστές, είναι σαν τις "κρυφές πουτάνες" (ζητώ συγγνώμη αν θίγω τα χρηστά ήθη κάποιου αναγνώστη). Συμπαθούν όλους αυτούς τους ταλαίπωρους που βρήκαν καταφύγιο στην "μικράν πλην έντιμον Ελλάδα". Και βέβαια κάτι πρέπει να γίνει, να μην κυκλοφορούν πέρα δώθε σαν σκυλιά χωρίς μικροτσίπ, αλλά όχι και να γίνουν Έλληνες πολίτες. Άραγε θα αγαπούν αυτόν τον τόπο; Πώς θα αντιδρούν ακούγοντας τον εθνικό μας ύμνο. Και οι καημένοι θα επιβαρυνθούν και με τις υποχρεώσεις των "καθαρών" Ελλήνων οι άνδρες: Πρέπει να πάνε στο στρατό! Κοντολογίς εκφράζουν κι αυτοί έναν κάποιον φόβο για την αλλοίωση του έθνους μας, που ίσως μετά απ' αυτές τις εξελίξεις παύσει να είναι ανάδελφο, κατά τη ρήση μεγάλου ανδρός που κόσμησε επί πέντε χρόνια με την παρουσία του (και τα προϊόντα της καθημερινής του αφόδευσης, εκτός κι αν ήταν δυσκοίλιος και οι κενώσεις ήταν πιο αραιές) το Προεδρικό Μέγαρο των Αθηνών....
Κι έρχομαι να ρωτήσω αυτόν τον ανώνυμο, αλλά παρά ταύτα γνωστότατο ανησυχούντα Έλληνα κρυφορατσιστή, αφού με πνίγει κάθε μέρα με το χνώτο του: Εσύ ρε μάγκα μου είσαι πατριώτης και καθαρός Έλληνας, που ενώ αποφεύγεις την πληρωμή στο ΤΕΒΕ σου, αύριο, ίσως όταν θα είσαι για πέταμα θα ικετεύεις την Πρόνοια να πληρώσει το νοσοκομείο πριν παραδώσεις το πνεύμα σου, καθώς θα πάσχεις από ουρολοιμώξεις και άλλα παθήματα που απέκτησες κατά τη διάρκεια του κενού βίου σου, επιβαρύνοντας όλους εμάς, το κοινωνικό σύνολο τουτέστιν, που πληρώνουμε; Εσύ είσαι ο καλός πατριώτης που στη δουλειά σου χρησιμοποιείς οικονομικούς μετανάστες, συχνά με πανεπιστημιακή μόρφωση, τους έχεις ανασφάλιστους, ούτε κατά διάνοια να πληρώσεις πρόσθετη αμοιβή για υπερεργασία και υπερωρίες. Βρε πατριώτη της συμφοράς, που παρακρατάς το ΦΠΑ, δεν πληρώνεις τους φόρους εισοδήματος που σου αναλογούν, τολμάς να εκφράσεις άποψη για το μέλλον της Ελλάδας και να ανησυχείς για την "φυλή" σου, όταν εσύ ο ίδιος, αν ψάξεις σε βάθος το DNA σου είσαι μιλέζικος, δηλαδή φυλετικά μπάσταρδος; Φτάνει φίλε μου. Αν συνεχίσεις τις εθνοκάπηλες μεγαλοστομίες σου φοβάμαι πως σε λίγο θα ξεράσω από σιχασιά κι έτσι σιωπώ!

Το μαδημένο κατόπουλο που μεταμορφώθηκε σε κόνδορα με γαμψά νύχια...

Αφορμή πολιτικών στοχασμών με επιδίωξη τη δράση
και πηγές έμπνευσης τον Φιλελεύθερο Σοσιαλισμό
και τον Μαρξικό Ανθρωπισμό


Δεν είναι δυνατόν παρά να ανησυχούμε, που στον τόπο μας παρατηρείται αναζωπύρωση της πιο χυδαίας έκφρασης της Δεξιάς ιδεολογίας και πρακτικής…. Οι αντιδράσεις του κόμματος ΛΑ.Ο.Σ. κατά του διορισμού της Καθηγήτριας Θάλειας Δραγώνα σε θέση ειδικού γραμματέα στο Υπουργείο Παιδείας, υφασμένες με συκοφαντικές κατηγορίες σε βάρος της κυρίας Δραγώνα, εκτός του ότι προκαλούν οργή και θυμό, οφείλουν να μας προβληματίσουν. Οι αντιδράσεις στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να λύσει το πρόβλημα της ουσιαστικής «ανιθαγένειας» μεταναστών δεύτερης γενιάς στην Ελλάδα έχει ξεσηκώσει ένα κύμα ξενοφοβίας και ρατσισμού, που δεν μπορεί παρά να προκαλεί ανησυχία. Η άνοδος του Α. Σαμαρά στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας ανέδειξε και πάλι το δεξιό και αντιδραστικό χαρακτήρα αυτού του κόμματος. Η ελληνική Δεξιά είναι και πάλι παρούσα στην πολιτική σκηνή της χώρας και επικίνδυνη…. Διαθέτει πλέον ως παράταξη δύο κομματικούς φορείς, τον ακραίο και πιο λαϊκιστικό που είναι ο ΛΑ.Ο.Σ. και τον παραδοσιακό συλλέκτη, όπως γινόταν ανέκαθεν, -(Λαϊκό Κόμμα, Ελληνικός Συναγερμός, ΕΡΕ, Νέα Δημοκρατία)-, κάθε λογής δεξιών που παραμένουν βασικά αντικομμουνιστές, αντισοσιαλιστές, θιασώτες του τρίπτυχου «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» και είναι έτοιμοι να αποδεχθούν κάθε παρεκτροπή από τη Δημοκρατία αρκεί να μην παρεκκλίνει η Ελλάς «τους» προς τ’ αριστερά….
Το δίλημμα λοιπόν ‘Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα’ παραμένει επίκαιρο!
Στην Ελλάδα έχουμε κι ένα άλλο φαινόμενο που ουσιαστικά αναστέλλει την κοινωνική πρόοδο. Διαθέτουμε ένα σταλινικό Κομμουνιστικό Κόμμα, αγκυλωμένο σε μιαν άγονη υπεράσπιση της πιο αντιδραστικής, αντιλαϊκής και αντεργατικής μαρξιστικής-λενινιστικής επιβίωσης της άλλοτε ισχυρής σοβιετικής γραφειοκρατίας. Μάλιστα το ΚΚΕ έχοντας αρνηθεί τη διεθνιστική του ταυτότητα έχει συνθέσει μια ιδεολογική πλατφόρμα που στηρίζεται από τη μια μεριά στις πιο αντιδραστικές σταλινικές θέσεις και συγχρόνως σ’ έναν στείρο εθνικισμό, που προβάλλει δήθεν σαν αντίβαρο στην παγκοσμιοποίηση και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία δέχεται λοιπόν αντιδραστικές πιέσεις από δύο κέντρα, από την αντιδημοκρατική Δεξιά, που εκφράζεται πλέον από τη νέα ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, από το σταλινικό ΚΚΕ και από ένα σωρό πρώην αριστερούς διανοούμενους, καλλιτέχνες κ.ά. που εδώ και καιρό έχουν αναδειχθεί σε εθνικόφρονες σπερμολόγους που μαζί με τους Δεξιούς διασπείρουν φοβίες περί αφανισμού του «Ελληνισμού» από «Σκοπιανούς», από Τούρκους κ.ά. φαντασιακούς διαφθορείς της Ελλάδας και του λαού της…
Ζούμε σε συνθήκες μετακαπιταλιστικού καταναλωτισμού σε παγκοσμιοποιημένο οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον. Αυτές οι συνθήκες προσφέρουν τις πιο ευνοϊκές προϋποθέσεις για την αλλοτρίωση του εργαζόμενου ανθρώπου, κάτι που δυστυχώς είναι ορατό παντού. Βέβαια αυτή η αλλοτρίωση της ανθρώπινης ύπαρξης είναι πιο τραγική σε χώρες που εδώ και δεκαετίες είναι ο σκουπιδότοπος των λεγόμενων αναπτυγμένων κρατών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η Ελλάδα.
Το εργατικό κίνημα χειραγωγείται από σταλινικούς επαγγελματίες συνδικαλιστές, που επιδιώκουν να εξυπηρετούν τις επιλογές του ΚΚΕ και αντιτίθενται σε οποιαδήποτε προοπτική αυτοδιαχείρισης και αυτοδιάθεσης των Συνδικάτων. Από την άλλη μεριά υπάρχουν οι επαγγελματίες συνδικαλιστές είτε του ΠΑΣΟΚ, είτε της Νέας Δημοκρατίας, είτε του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ που οι πιο πολλοί κάνουν επιτυχημένοι καριέρα σαν «εργατοπατέρες». Μ’ αυτά τα δεδομένα το ελληνικό εργατικό κίνημα δεν είναι πολιτικά αυτόνομο, δεν είναι διεκδικητικό υπέρ των εργαζομένων και λειτουργεί χειραγωγούμενο από πολιτικές δυνάμεις που προανέφερα. Πρόκειται για ένα συνδικαλιστικό κίνημα ευνουχισμένο, δίχως όραμα και προοπτική, χωρίς αυτόνομη πολιτική ταυτότητα….
Ο Μαρξ είχε αναλύσει με επάρκεια σε πρώιμο έργο του την αλλοτρίωση των εργαζομένων στα πλαίσια της καπιταλιστικής κοινωνίας. Η υποβάθμιση της ανθρώπινης ύπαρξης του εργαζόμενου εξαιτίας της αλλοτρίωσης που υφίσταται υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος δόμησης του μαρξικού ανθρωπισμού. Στη συνέχεια και ο ίδιος ο Μαρξ ασχολήθηκε με άλλου προσανατολισμού αναλύσεις, ώσπου στην εποχή μας, με την επέλαση του μετακαπιταλιστικού καταναλωτισμού σε περιβάλλον καθολικής παγκοσμιοποίησης είμαστε μάρτυρες και ζούμε στο πετσί μας την αλλοτρίωση του σύγχρονου εργαζόμενου σε ακραίες συνθήκες! Οι σύγχρονες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες επιδιώκουν και μάλλον το καταφέρνουν να μετατρέψουν τα ανθρώπινα πρόσωπα σε μηχανές που παράγουν και καταναλίσκουν. Τα πρόσωπα μεταλλάσσονται σε υπάρξεις χωρίς ηθική συνείδηση, με αχρηστευμένη μνήμη ως προς τη θέση τους σε μια άκρως ταξική κοινωνία και σ’ ένα απολυταρχικό κράτος, που διατηρεί σε μεγαλύτερο ή σε ελάχιστο βαθμό στοιχεία δημοκρατικής λειτουργίας κατ’ επίφαση, χάριν του αποπροσανατολισμού και της κατά το δυνατό πλήρους πολιτικής αλλοτρίωσης των ανθρώπων. Στα πλαίσια όλων αυτών των διαδικασιών οι άνθρωποι χάνουν την προσωπική ταυτότητά τους, απαλλοτριώνεται η ενεργός συμμετοχή τους στην κοινότητα και καταλήγουν στο επίπεδο των απρόσωπων υπάρξεων που εμπλουτίζουν μάζες. Σε τούτο το σημείο υπάρχει σύμπτωση στόχων μεταξύ του αναίσχυντου καπιταλισμού εκμετάλλευσης των πάντων (ανθρώπων και φυσικού περιβάλλοντος) και του κακόφημου σταλινικού «σοσιαλισμού».

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του παρελθόντος προκειμένου να δικαιολογήσουν τη δράση τους στις αποικίες, όπου πέραν της συνήθως ανερμάτιστης οικονομικής εκμετάλλευσης που ασκούσαν επιχειρούσαν ταυτόχρονα να προσαρμόσουν τους ιθαγενείς προς τον δυτικό πολιτισμό τους. Κυρίαρχη ιδεολογία στις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες ήταν η πεποίθηση πως η ανώτερη έκφραση ανθρώπινου πολιτισμού συναντάται στις χώρες της Δύσης, με αποκορύφωμα την αποθέωση της τεχνολογικής προόδου. Αυτή η ιδεολογική θέση ήταν απόρροια του δόγματος της «παγκόσμιας προόδου» στην οποία βασίζεται και η θεωρία του Εξελικτισμού. Σύμφωνα με τον Εξελικτισμό και το δόγμα της παγκόσμιας προόδου υπάρχει μια «μεγαλειώδης κλίμακα ανόδου της ανθρωπότητας, που τοποθετούσε τους ‘άγριους’ λαούς στην κατώτατη βαθμίδα, τους ‘βάρβαρους’ στη μεσαία, ενώ η ψηλότερη βαθμίδα ανήκε στους πολιτισμένους Ευρωπαίους». Σύμφωνα με τα προηγούμενα ιδεολογήματα όλοι οι λαοί της οικουμένης που δεν μετέχουν του δυτικού πολιτισμού καλούνται να φτάσουν κάποια στιγμή στο επίπεδο των Ευρωπαίων, εφόσον βέβαια στα πλαίσια αυτής της ανοδικής πορείας τους επιζήσουν ενόψει της δοκιμασίας της «φυλετικής επιλογής» όμοιας κατά περιεχόμενο με την δαρβινική φυσική επιλογή των ειδών.
Οι φαντασιώσεις των Ευρωπαίων και των Βορειοαμερικάνων καταλύθηκαν ως αντιεπιστημονικές κατά κύριο λόγο με τη δημοσίευση το 1952 του βιβλίου Race et histoire (Φυλή και ιστορία) του Claude Levi Strauss. O Strauss προσπάθησε να αναιρέσει τα προηγούμενα δόγματα της δυτικής ιδεολογίας και να εισαγάγει την έννοια της ετερογένειας» των πολιτισμών. Με αφετηρία τον στρουκτουραλισμό ο Claude Levi Strauss ανατρέπει την διάκριση που ίσχυε ανάμεσα στον «πρωτόγονο» και στον «πολιτισμένο» τρόπο σκέψης και καταλύει κατηγορηματικά την ύπαρξη ποιοτικής διαβάθμισης ανάμεσα στην πρωτόγονη και στη μοντέρνα κουλτούρα, ανάμεσα στην «προ-λογική» και τη «λογική» σκέψη.

Υπό τις νέες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού με προεξάρχουσες τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής προβάλλουν τη θεωρία του S.P.Huntington σχετικά με τη «σύγκρουση των πολιτισμών» ("The Clash of Civilizations". Eν: Foreign Affairs, τεύχος του θέρους 1993) και ‘The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order’ (1996). Η θέση του Huntington ήταν μετά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου μια νέα σύγκρουση θα υπάρξει ανάμεσα σε λαούς με διαφορετικές πολιτισμικές υποδομές και θρησκευτικά πιστεύω. Οι Προτεστάντες, οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Ιουδαίοι αποτελούν τη μια πλευρά που αντιπαρατίθενται στους Μουσουλμάνους και τους παραδοσιακούς Ανατολικούς Χριστιανούς (Ορθόδοξους, Κόπτες κ.λπ. προχαλκηδόνιες εκκλησίες της Ανατολής). Ο Huntington είχε διατελέσει ιθύνων νους στο Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (Amnerican Enterprise Institute) των Η.Π.Α. και η θεωρία του τάραξε τα νερά στην παγκόσμια Κοινότητα την ίδια περίοδο που ο πρόεδρος Bush κήρυξε τη σταυροφορία του κατά της τρομοκρατίας επίσημα, ενώ ο στόχος ήταν μάλλον τερατώδης: Επίθεση κατά του Ισλάμ και κάθε πιθανού συνοδοιπόρου του, εξαφάνιση ή ευνουχισμός κάθε μαχητικού στοιχείου που αμφισβητεί την κυριαρχία των φορέων ενός ανώτερου πολιτισμού χριστιανικής και ιουδαϊκής έμπνευσης (Η.Π.Α., Ηνωμένο Βασίλειο, ΝΑΤΟ, Ισραήλ και ορισμένοι υπόλοιποι συγγενείς από την Άπω Ανατολή) στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης….
Η αναίρεση της θεωρίας του Huntington προήλθε με ικανοποιητικό τρόπο από τον πρώην πρόεδρο του Ιράν Mohammad Khatami που πρότεινε τον ‘Διάλογο μεταξύ των Πολιτισμών’ ως απάντηση στη ‘Σύγκρουση των Πολιτισμών’. Μάλιστα τα Ηνωμένα Έθνη αφιέρωσαν το 2001 στον ‘Διάλογο μεταξύ των Πολιτισμών’ και έτσι η πρόταση Khatami έγινε περισσότερη γνωστή στον κόσμο.

Τελικά οι άνθρωποι της εργασίας, οι κάτοικοι των χωρών του ‘Τρίτου Κόσμου’ που υφίστανται την εκμετάλλευση των ισχυρών οικονομικά κρατών στο σώμα τους, στην ψυχή τους και στη γη τους θα είναι τα μαδημένα κοτόπουλα; Πιστεύω πως όχι, το παιχνίδι μπορεί να αλλάξει τροπή και τα φοβισμένα κοτόπουλα που τα έχουν ξεπουπουλήσει οι δυνατοί μπορεί να μεταμορφωθούν σε κόνδορες με γαμψά νύχια!

Αρκετά έχουν εκμαυλισθεί τα ήθη μας από τη ραστώνη του καταναλωτισμού, της πιο χυδαίας εκδοχής του καπιταλισμού στις χώρες των ανεπτυγμένων χωρών. Είναι ανάγκη ζωής να ξαναβρούμε τη συνείδησή μας. Την ηθική μας συνείδησή μας, την κοινωνική μας συνείδηση, την ταξική μας συνείδηση, την συνείδησή μας ως ανθρώπινων προσώπων….

Δεν μπορεί να ανεχόμαστε τη δημοκρατία που κυριαρχεί στη Δύση και εξυπηρετεί την άγρια νεοφιλελεύθερη οικονομία, που αναπαράγει κεφάλαιο θρυμματίζοντας βάναυσα τα πρόσωπα των ανθρώπων.
Ο κόσμος βρίσκεται σε κίνηση. Άνθρωποι μετακινούνται συνεχώς από τόπο σε τόπο. Άλλοτε ‘κλειστές’ εθνοφυλετικά κοινωνίες εμπλουτίζονται από ανθρώπους άλλων φυλών καθώς δημιουργούνται πλέον πολυφυλετικές και πολυπολιτισμικές κοινωνίες. Οφείλουμε ως σκεπτόμενοι και ενσυνείδητοι άνθρωποι να είμαστε θετικοί σ’ αυτές τις εξελίξεις και να αρνηθούμε τις παγίδες που βάζει μπροστά μας ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και ο φαντασιακός εθνικισμός.
Ο καπιταλισμός, έτσι όπως τον ξέρουμε και όπως τον ζούμε δεν ταιριάζει για ανθρώπους που έχουν συναίσθηση της ποιότητας της ύπαρξής τους. Ο καπιταλισμός θέλει τους ανθρώπους απρόσωπους, να παράγουν και να καταναλίσκουν μόνον. Απλές μηχανές που θα παράγει κέρδη, όλο και περισσότερα στους ισχυρούς. Δεν συναινούμε στις σχέσεις που παράγει ο καπιταλισμός, τόσο σε επίπεδο ατομικής περιουσίας, όσο και σε επίπεδο κρατικού πλούτου. Οι ανισότητες και οι διακρίσεις που πηγάζουν εξαιτίας του φύλου των ανθρώπων δεν είναι ανεκτές πλέον, ούτε οι ιεραρχίες που συντηρούνται στο όνομα των κοινωνικών τάξεων. Στεκόμαστε αρνητικοί τέλος σε κάθε μορφή καταπίεσης!
Οφείλουμε πάντοτε να έχουμε κατά νου εκείνο που είπε ο Θρασύμαχος ο σοφιστής, όπως το διέσωσε ο Πλάτων «φημί γαρ εγώ είναι το δίκαιον ουκ άλλο τι ή το του κρείττονος συμφέρον» (Πολιτεία 1.338c). Αλλά κι εκείνο που έγραψε ο Friedrich Engels στο έργο του «Η Καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής Ιδιοκτησίας και του κράτους» (1884): «…καθώς το κράτος ξεπήδησε από την ανάγκη να χαλιναγωγηθούν οι αντιθέσεις των τάξεων, καθώς το κράτος ξεπήδησε μέσα από τις ίδιες τις ταξικές συγκρούσεις, κατά κανόνα είναι το κράτος της πιο ισχυρής οικονομικά τάξης, που διά μέσου του κράτους γίνεται και πολιτικά κυρίαρχη και αποκτά μ’ αυτόν τον τρόπο νέα μέσα για την καταστολή της καταπιεζόμενης τάξης και την εκμετάλλευσή της…».

Μια λύση που θα άρμοζε στις απαιτήσεις ως ανθρώπων είναι ένας Φιλελεύθερος Σοσιαλισμός. Αντίθετος σε κάθε αποθέωση της κρατικής εξουσίας. Βασισμένος στην οργάνωση της κοινωνίας στις αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες τόσο στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, όσο και των μονάδων παραγωγής. Η συμμετοχική δημοκρατία και όλοι οι θεσμοί που μπορεί να αναπτυχθούν απ’ αυτή την πολιτική επιλογή μοιάζουν σαν το μόνο ικανοποιητικό εχέγγυο διαφύλαξης της ελευθερίας. Προ πάντων όμως η ανθρώπινη ύπαρξη με θεσμούς και εγρήγορση της κάθε στιγμής αξίζει να μένει μακρυά από την αλλοτρίωση που της επέφερε ο καπιταλισμός και οι χυδαίες σχέσεις που αναπαράγονται στους κόλπους του.
Δεν υπάρχουν περιθώρια συναίνεσης στη βία, εκτός κι αν πρόκειται για ακραίες περιπτώσεις όπου διακυβεύονται η ζωή, η ελευθερία, το δίκαιο και η αξιοπρέπεια των ανθρώπων από αδίστακτους βαρβάρους που δεν έχουν μήτε ιερό, μήτε όσιο. Για τούτο και σε καμιά περίπτωση δεν υπάρχουν περιθώρια συνηγορίας υπέρ της τρομοκρατίας, είτε εκφράζεται με πράξεις των δυνάμεων του κράτους, είτε με πράξεις ατόμων ή ομάδων ό,τι και αν ισχυρίζονται πως υποστηρίζουν…. Όπως είχε γράψει ο παιδαγωγός Paulo Freire «η τρομοκρατία είναι η άρνηση αυτού που αποκαλώ οικουμενική ανθρώπινη ηθική» (Παιδαγωγική της Ελευθερίας).