Powered By Blogger

Wednesday, March 18, 2009

Οι ρίζες του μίσους στην ιδεολογία του Σιωνισμού


"Το άρθρο που ακολουθεί αποτελεί μια ιδιαίτερα σοβαρή ανάλυση όσον αφορά την ιδεολογία του Σιωνισμού, και κατά κύριο λόγο τη σκοτεινή του πλευρά που τον διακρίνει, το εθνοφυλετικό μίσος εναντίον οποιουδήποτε, -λαού, πολιτισμού, θρησκείας, κράτους-, που είναι ή μπορεί να καταστεί επικίνδυνο για τις βλέψεις της σιωνιστικής πολιτικής. Εμείς δανειστήκαμε και προβάλλουμε τούτο το άρθρο από την εβδομαδιαία αγγλόφωνη έκδοση της αιγυπτιακής εφημερίδας Al Ahram".

Roots of hatred in Zionist ideology
The recent triumph of extreme right-wing elements in the Israeli elections is not an accident, but is the logical outcome of a century of hatred in Zionist ideology, argues Salim Nazzal*



In 1939 Europe turned a blind eye to the rise of Nazism. The British prime minister, Neville Chamberlain, believed that a policy of appeasement would work with Hitler. It did not. Hitler attacked Poland, giving the world a costly lesson -- a policy of appeasement does not work with fascism. The outcome is well known: Europe was ruined, and around 50 million people lost their lives. Yet, thanks to the Norwegian "home front" resistance, Hitler was deprived of the material needed to manufacture the nuclear bomb. Had he acquired enough material to do so, the history of humanity might have been dramatically different to what we know today.

The fact that Hitler was democratically elected by the German people did not legitimate his policy of mass murder; in the same way the Israeli election of fascists and war criminals should not legitimate the Zionists' policy of mass murder. However, if Hitler is the starkest example of a fascist politician brought to power by a democratic electoral system, the recent Israeli election is another more recent example of an election that brought another known fascist, Avigdor Lieberman, widely viewed as the Israeli duplicate of contemporary European fascists like Jörg Haider or Jean Marie Le Pen, to power.

The evidence is the programme of Lieberman's party, Yisrael Beiteinu (Israel is our Home), and his hateful threats to ethnically cleanse the Palestinians who comprise 20 per cent of Israel's population. To make the picture clearer, imagine that the Norwegian government decided to ethnically cleanse the Lapp minority from the country, or to demand a written oath of loyalty from each individual Lapp. Imagine that the British government demanded that each Northern Irish citizen sign a pledge of loyalty. Who could believe that this could happen now in the 21st century? Furthermore, who would not find it shocking that Jews should be demanding a vow of loyalty in the 21st century, which is the equivalent in significance to enforcing the wearing of the Star of David in Nazi Germany in the middle of the 20th century?

The rise of fascism in Zionist culture is, as I shall explain, an aspect of Zionist culture that has been entrenched in it from its earliest establishment; the recent Israeli election (in February 2009) has only made it more visible to public opinion. For years Zionists have used the phrase "Israel is the only democracy in the Middle East" as an ideological weapon to demonise the Arabs and to justify its crimes. Today, after the war on Gaza that showed the world the ugly face of Zionism, the rise of Israeli fascism is yet more evidence that Zionism and racism, as the UN declared in 1975, are twins; the recent elections in Israel showed us that Zionism and fascism are synonyms.

Yet, I must note that there is a major difference between the Nazi and the Zionist fascist, though this difference does not lie in the culture of hate, which is the basis of both, but rather in the fact that the Zionist fascist has nuclear capability, and enough of it, according to military analysts, to destroy a large percentage of the human population globally. This fact has unsurprisingly raised serious concerns both in the Middle East and around the world.

Even prior to his election, knowing the great support he already had among new generations of Israelis who had been instilled for years with the culture of hate, the Moldavian fascist Avigdor Lieberman, brought to Israel in 1978, told the media that they must get used to the idea of him as the next Israeli defence minister. What does it mean when the majority in a society elects ultra-right wing and fascist parties to power? It can mean many things, but it is definitely not a healthy sign, and it shows a society for which the logic of "might is right" has become synonymous with its very existence.

A recent psychological study could explain the reasons behind the rise of the far right and war criminals to positions of power in the state of Israel. The research was conducted by Daniel Bar-Tal, who, according to the Haaretz newspaper, is one of the world's leading political psychologists, and Rafi Nets-Zehngut, a doctoral student. It found that "Israeli Jews' consciousness is characterized by a sense of victimization, a siege mentality, blind patriotism, belligerence, self-righteousness, dehumanization of the Palestinians and insensitivity to their suffering" ( Haaretz, 30 January 2009).

It seems that many in the Arab world did not initially take Lieberman's threats to nuke Gaza and his promises to conduct a policy of "transfer" against the 1.5 million Palestinians with Israeli citizenship seriously. Now, however, it would be politically naïve to ignore his threats. Arab observers who I have talked with recently believe that the ascent of fascists to leadership positions in Israel will sooner or later create an arms race in the Middle East and probably put pressure on Arab countries to develop weapons of mass destruction to defend themselves, especially given Lieberman's repeated threats to use atomic bombs on Gaza. Indeed, if Lieberman proposed to nuke Gaza in response to its resistance fighters' use of rockets less powerful than the fireworks used to celebrate New Year's Eve, what might he be capable of doing in a wider regional conflict?

THE SITUATION that we have now reached is unprecedented in modern history. The fear that a group of terrorists might acquire access to weapons of mass destruction has become a reality, and the danger is very real indeed. A group of ultra-far-right extremists which has, for years, presented the illusion of being the "permanently oppressed", now represents an existential threat to the Middle East and the whole world. Lieberman has made it clear on more than one occasion that he will strike Iran. Binyamin Netanyahu, who has been appointed to form the next Israeli government, is no less willing than Lieberman to hit Iran. The result of any such strike would be to destabilise the whole region, causing a state of complete chaos unlike anything ever seen before.

According to some Arab observers, if any such war were to take place it would very probably extend to Syria, Lebanon and Palestine, drowning the region in a sea of blood. Those who support this assumption base their view on the fact that the state of Israel has lost its deterrent capacity in terms of its traditional weaponry. This means, in their view, that Israel would be much more likely to use weapons of mass destruction in future wars.

It is essential, therefore, at this time to send a clear message to the Norwegian, French, British and American governments, who made the grave mistake of aiding Israel in its nuclear arms build-up, asking them to assume responsibility and to move quickly to impose the implementation of the UN Security Council Resolution issued in 1981, which Israel has never honoured because it would put Israel's weapons of mass destruction under international surveillance.

The present situation naturally also poses the question of how to understand the sociopolitical conditions that have allowed this far-right ideology to appear at this time, bearing in mind that sociological factors are complicated phenomena, not born overnight, and that they are part of a dynamic process that accumulates over time. This will be my point of departure in digging for the roots of fascism in Zionist thinking.

M.J. Rosenberg, the Israeli Policy Forum's director of policy analysis, has observed that the state of Israel has been moving to the right for years. Thirty years after its establishment, it elected a right-wing party to power in the 1977 elections. ( Los Angeles Times, 11 February 2009). Rosenberg gives no account, however, of how he would explain the rise of this far-right phenomenon, which reached its peak in the fact that Lieberman's fascist party has now become the country's second largest far-right-wing party, bearing in mind that the Kadima Party is just an offshoot of the right-wing Likud Party.

According to one Palestinian expert in Israeli affairs, crime levels within Israeli society have increased dramatically in recent years because soldiers who regularly murder Palestinians in the West Bank and Gaza have become acclimatised to solving everyday problems through the use of violence. It is unlikely that a soldier capable of murdering a Palestinian child without any feelings of guilt will behave in a civilised way with his own family. Violence goes back to its perpetrator, changing his character and, to a large extent, the society's character. This has made violence a predominant ideology in Israeli society, the very foundations of which were built on practising violence against native Palestinians. Indeed, Israel's continued existence as a state in the Middle East has become largely dependent on using violence against Palestinians.

Therefore, I argue that the Israeli elections which brought the ultra-right-wing war criminals and fascists to power reflect a serious crisis in a society where the culture of violence, force and war has become one of its most obvious behavioural traits, and where the whole culture has been based on glorifying military and militaristic values at the expense of civil values of tolerance, peace and understanding. In pursuing this argument, let me first contest the thesis that adopts the oppression theory to justify the rise of Zionism, which I view as the "legislative mother" of the fascist phenomenon in the state of Israel. I refute the oppression theory on the basis that other communities have not suffered less than the Jews, yet they have not developed any form of ideology similar to Zionism.

There are numerous examples to sustain this hypothesis. The native peoples of the US, Canada, Australia and New Zealand, millions of whom were murdered and ill treated for centuries, have not developed any form of ideology comparable to Zionism. The Africans were treated as subhuman, bound in chains and thrown into the European slave ships with zero regard for their humanity. Indeed, this was only the beginning of their long suffering, yet nobody has ever heard of "African Zionism".

We can compare the reaction of both communities to oppression. The founding father of Zionism, Theodor Herzl, responded by internalising the culture of hatred that laid the groundwork of Zionist culture, planning to colonise Palestine, to uproot its people and to build a military base in the Middle East that has now ended up as a quasi-fascist state. The African response, on the other hand, as formulated by Martin Luther King, was to assert that Africans, after centuries of oppression, must dream of freedom and justice and a day to come when "little black boys and black girls will be able to join hands with little white boys and white girls as sisters and brothers".

The differences between the two ideologies are clear to everybody with a minimum of commonsense: The political fruit of Martin Luther King and the African-American struggle for justice has resulted in the election of Barack Obama as president of the United States and his discourse of change. The political fruit of Herzl and his Zionist discourse, meanwhile, has resulted in the election of the fascist leader Avigdor Lieberman and his agenda of ethnically cleansing Palestinians. It must be stated, however, that in the course of creating Zionism not all European Jews embraced it; there was a liberal trend ( Haskalah ), for example, that never fused Judaism with nationalism.

Those following the Haskalah school of thought pressed for integration and believed that the emancipation of European Jews could be achieved only through struggling alongside other democratic forces in Europe for justice and equality for all citizens; in other words the Haskalah approach lay in the struggle for integration with the majority. This trend wanted to close the physical and psychological Jewish ghettos and reach out towards wider, more inclusive perspectives.

Zionism represented the exact opposite; it wanted Jews to retain a culture of ghettoisation, but with the difference that the ghettos would be moved from Europe to the Middle East and would acquire a form of legitimacy by making Judaism a nationality rather than simply a faith. The two main sources from which Zionism benefited were the settler movement in the so-called New World and the racist theories of the 19th century.

THE ZIONIST RESPONSE to the culture of anti- Semitism, therefore, lay in identifying itself with the basis of that very culture through developing an ideology of hatred towards others and a culture of verbally and physically terrorising anybody who disagreed with it. Zionists view themselves as the sole possessors of absolute truth; their interpretation of Jewish history has been sanctified to an extent such that nobody may challenge their version of events. Their interpretation of Palestinian history must be accepted, they insist, as the only truth.

They assert, for instance, that they returned to Palestine after 2,000 years, as if this were a short trip from London to Paris, as if Palestinian history were frozen until they "came back", and as if Palestinians could be expected to welcome them with roses. This has made of Zionist thinking a Machiavellian mindset par excellence, a total fusion of myth and reality on the one hand, and a total separation between politics and morality on the other. They wanted to steal Palestinian lands, and they wanted to murder Palestinians, but they become hysterical at the slightest criticism. In this way Zionism defends itself against its critics with racist-based charges of anti-Semitism, purely because Zionists reserve for themselves the right to hide behind theories that blame all others for "unimaginable eternal Jewish suffering".

The sharpest example of this lies in the Zionist response to the concept of anti-Semitism. The natural response of the oppressed to discrimination should be to develop a strong stance against all sorts of racism and discrimination. That is what was witnessed with the experience of the ANC in South Africa, which, after the collapse of the white apartheid regime, focussed on the concept of opposing discrimination and promoting tolerance; this is the response that one expects from those who have themselves been oppressed. The word tolerance, however, is one that is rarely found in Zionist literature, no surprise when one considers that the whole ideology is based on murder, theft and oppression and that its literature has been created to justify and rationalise such a creed.

In reality, the Zionists have adopted the fascist culture of hate, replacing the Nazis' ideology that demonised all Jews with an ideology that demonises all others; in other word, it is a culture that has become "anti-other", "anti-non-Zionist" or "anti-others who disagree". The benefit of this is clear; it puts the blame on the entire world for the oft-cited "eternal Jewish suffering".

Numerous phrases in Zionist literature like "the world left us to die", "the world did nothing for us", "never again", and similar expressions help to support my argument that the Zionists have responded to anti-Semitic ideology by replacing it with an "anti- others" philosophy. In other words, Zionists have replaced the culture of hate with a mirror form of hate; this, Zionist hatred, however, was not directed against the repressive European regimes that tyrannised Jews, but rather was directed against the entire world in a generalised way. The most obvious implementation of the Zionist "anti-others" ideology is in the case of Palestinians. In Palestine, Zionists used the so-called "eternal guilt of the West" and Europe's "eternal sin" towards the Jews effectively to pressurise Europe into supporting their oppression of Palestinians and silence the critical voices raised against Israeli occupation.

The clearest expression of this "eternal sin of Europeans towards Jews" has been in the accusations of anti-Semitism made against anyone who criticises Israel, to the extent that even those individuals who generally support Israel, like former US president Jimmy Carter, who has nevertheless criticised it for its racist policies, has not escaped this allegation. In this context, the "anti-others" concept has been one of the principal constituents of the construction of Zionist theory, as has been seen in the Zionist literature of the past century. It must be noted that the "anti- others" concept carries the same fictional ideas within it as the fictional notion of the "anti-Semite", the anti-Semite blaming all Jews for the world's problems and the "anti-others" blaming all others for Jewish suffering.

The Zionist representation of Jewish history in Europe has never wanted to dig down far enough to understand the development of the anti-Semitic phenomenon, being selective instead and wanting to argue that this oppression has taken place in all times and all nations, which of course does not match the historical facts. Such assumptions are no more than the products of selective thinking and the fantasy theories of a conspiracy-theorist mindset, and they have no roots in the real world. It is obvious that Zionists are fond of a theory of the constant victimisation of Jews and its affinity and linkage with the "world- phobia" that is the basis of the "anti-others" mindset. This, for them, has become a form of insurance against criticism, especially after the colonisation of Palestine. The reality which Zionists never like to hear is that their anti-Nazi rhetoric and literature were never an honest position towards Nazi culture, but rather were a means of legitimating the violence of Zionist ideology.

The alternative to this culture of hate is a culture that is in accord with human rights and human decency. This is exactly what has happened in South Africa, whose people suffered centuries of discrimination; the alternative offered by the ANC was to promote a tolerant and inclusive culture in post- apartheid South Africa. Africans have been subjected to every form of historical oppression, yet they did not develop an ideology of "African Zionism" in response. Zionism, on the other hand, did not develop as an emancipation movement to liberate Jews from oppression as its literature claims it did; rather, it followed almost in the same footsteps as those fascist ideologies it professed to oppose. The Zionist disease has even affected many of the world's Jews, in particular American Jews who traditionally have supported left-wing movements in American society. Today, American Jews form the financial and propaganda basis of support for the state of Israel.

If Zionists were sincere in their opposition to Nazi culture, how would it be possible for them morally to justify the destruction of Palestine at the hands of those who claim to be the Nazis' victims? How could they justify deeds that inflicted and continue to inflict enormous pain on the Palestinians? The Zionists' frankly sickening "fifth-floor fire" analogy, which suggests that a man fleeing a fire on the fifth floor can be forgiven for accidentally or "unintentionally" killing someone on the first floor by landing on them when he leaps over the balcony to escape the flames, is easily refuted. For the acknowledged historical reality is that the Zionists deliberately aimed to colonise Palestine. They planned it, knowing that Palestinians would oppose it (see David Ben-Gurion's memoirs, and those of Jabotinsky and others) and knowing that they would be resisted.

They cooperated with the imperialist powers of the time to invade Palestine, and they acquired arms specifically to kill Palestinians. If all this is an "unintentional accident", I wonder how we should define an "intentional" deed! The Holocaust and Jewish suffering in Europe have been used not as a lesson in teaching them to fight the culture of hate, but rather as a useful benefit to justify a near- identical hateful ideology.

The problem, of course, has nothing to do with Palestinians as Palestinians. The Zionists would have used exactly the same murderous policy had they created the state of Israel in Uganda, which Herzl also suggested as a Jewish homeland. Zionists have defined Palestinians as enemies only because they view them as obstacles to the Zionist project. The Zionist psyche could not or would not see that the Palestinian people love their homes and families and that they value their hopes, feelings and dreams like every community on earth. Indeed, the Zionists did not even want to be part of the Middle East region culturally; as Ben-Gurion put it, "we shall not become Arabs any more than the Americans became red Indians." They did not want to integrate into their original societies, and they did not seek to integrate into Palestinian society because integration would mean returning to the Palestinians the rights that they had taken by force.

Instead, they saw the Palestinian natives as obstacles to be removed in the same way as road builders demolish rocks standing in their way. The few left-wing Zionist voices calling for a democratic state in Palestine were quickly lost amid the violence of mainstream Zionist thinking.

Israel Zangwill, one of Herzl's earliest and strongest supporters, for example, observed that Jerusalem was twice as heavily populated as the United States. The solution to this in his view was to use the sword against the native Palestinians. The paradox of this was that Zangwill invented the biggest lie in modern history, namely that Palestine was "a land without a people for a people without a land." The Zionists knew almost nothing about Palestinian culture, and I believe that they did not even want to know anything about it because that knowledge might have disturbed their worldview, which had rewritten past and future history to follow their hateful ideology. Having already decided to displace and kill, there was no need to discover anything about their future victims, apart from any knowledge which might aid them in occupation.

This has been the path of Zionism, an ideology founded on war, occupation and oppression and on deception and falsification. Zionism turned Palestine, a country which should be a country of peace, into a centre for spreading a culture of hate against Palestinians, against Arabs, against Muslims, against anti-Zionist Christians and against anti-Zionist Jews and against everybody and anybody who asks Zionists to look in the mirror and see the true, ugly face of their ideology. It has turned beautiful Palestine into a centre that spreads poison between the US and the Islamic world, between Europe and Arabs, between Arabs and Iranians, between Arabs and Arabs, and even between Palestinians and other Palestinians.

The emergence of ultra-fascist tendencies in the state of Israel is the natural consequence of a century of building a culture of hate towards the other. It is not at all a sudden phenomenon that has landed as if by parachute, but rather it is the logical outcome of a poisonous culture transplanted into Palestine. Today, the political map of Israel strongly indicates the disappearance of the left wing and of the rational voices that seek to find a just and peaceful solution. This has given the world a strong indication of the dark direction in which the Middle East is heading.

* The writer is a Palestinian-Norwegian historian of the Middle East who has written extensively on social and political issues in the region.

Tuesday, January 20, 2009

Η ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΕΚΜΑΥΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ


Σήμερατο πρωί (20/01/09) διάβασα ένα μήνυμα καλού φίλου στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μου, που με πληροφορύσε πως ο Αστυνομικός που είχε τραυματιστεί βαρειά πριν ένα χρόνο περίπου, δεν πέθανε, όπως είχε διαδοθεί τον Δεκέμβριο που πέρασε, αλλά ευτυχώς ζει! Σ' αυτή την ιστοσελίδα, που χρησιμοποιώ ως όχημα έκφρασης και επικοινωνίας, είχα αναρτήσει στις 22/12/08 ένα κείμενο με τίτλο "Αξίζει να το θυμόμαστε το παληκάρι...". Αναφερόμουν στον Αστυνομικό που κατά την είδηση που είχε διασπαρεί τελικά "έσβησε αθόρυβα". Η πληροφορία αυτή για τον αθόρυβο και άδοξο θάνατο του νεαρού Αστυνομικού, που πράγματι είχε τραυτιστεί σοβαρότατα από "κουκουλοφόρους" ή Αναρχικούς, είχε κυκλοφορήσει ευρέως. Έφτασε και σε μένα από ένα μήνυμα e-mail. Επρόκειτο για μια πληροφορία που καταβαράθρωνε τους θύτες "Αναρχικούς" που εντελώς απρόκλητα είχαν επιτεθεί στον Αστυνομικό ενώ εκτελούσε πεζή περιπολία ρουτίνας.
Τελικά η διάδοση αυτής της δυσάρεστης πληροφορίας προς απροσδιόριστου αριθμού αποδέκτες ήταν μια αισχρή και ανάλγητη παραπληροφόρηση. Διαδόθηκε σε μια περίοδο, που ο καθένας και η καθεμιά, λαμβάνοντας υπόψη την επιθετικότητα σχεδόν του συνόλου της κοινής γνώμης έναντι μιας αναποτελεσματικής Αστυνομίας, που είχε σκοτώσει εν ψυχρώ τον 16χρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο πριν λίγες μέρες, επιχειρούσε ολοφάνερα, μέσα από την διασπορά ψευδών ειδήσεων να αντιστρέψει το κλίμα υπέρ των Αστυνομικών, να μετριάσει την οργή έναντι του Αστυνομικού των Εξαρχείων που κατηγορείται για φόνο από πρόθεση του νεαρού εφήβου.... Ταυτόχρονα όμως, η ίδια παραπληροφόρηση επιδίωκε να δημιουργήσει ένα κλίμα απόλυτης απαξίας και αποστροφής απέναντι στους Αναρχικούς, αφού τους βάφτιζε 'κουκουλοφόρους' και τους θεωρούσε όλους, χωρίς διασταγμό και διάκριση σαν εγκληματικές φιγούρες,που άλλοτε σπάζουν βιτρίνες, άλλοτε καίνε βιβλιοθήκες και άλλοτε επιτίθενται απρόκλητα σε ανθρώπους που απλά κάνουν τη δουλειά του Αστυνομικού για το κοινό καλό.
Στ' αλήθεια, πολύ καλά στημένη προβοκάτσια.
Ευτυχώς το παληκάρι, που πράγματι είχε τραυτιστεί πολύ σοβαρά ζει και επομένως υπάρχουν ελπίδες αποθεραπείας του.

Η έγκριτη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ είχε διαψεύσει το προβοκατόρικο e-mail για το θάνατο του Αστυνομικού και δε νομίζω πως θα υπάρξει κάποιος νουνεχής, έστω και πολύ "καθώς πρέπει" νοικοκύρης αυτού του τόπου, που θα τολμούσε να κατηγορήσει την εφημερίδα αυτή για ερωτοτροπίες με τον Αντιεξουσιαστικό χώρο ή έστω με τον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.
Επισκεφθείτε λοιπόν το ακόλουθο link:
news.Kathimerinh.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_17/12/2008_296336

Monday, January 19, 2009

META ΤΗΝ ΕΡΗΜΩΣΗ Η ΕΛΠΙΔΑ ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ ΞΑΝΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ...


Μόνον οι νεκροί των Παλαιστινίων που καταμετρήθηκαν στη Γάζα, μετά το μακελειό που προκλήθηκε στην πολύπαθη αυτή περιοχή της Γης από τις ισραηλινές δυνάμεις τις τελευταίες εβδομάδες υπερβαίνουν τους 1.150. Οι Ισραηλινοί καταμέτρησαν 13 νεκρούς απ’ τους οποίους πολίτες, θύματα των ρουκετών Qassam είναι 3!
Είναι αδύνατο να γίνει ο απολογισμός της καταστροφής που έχει υποστεί η Γάζα, σε όλα τα επίπεδα και προπάντων βέβαια στους σοβαρότατους τραυματισμούς ανθρώπων, πολλοί απ’ τους οποίους παιδικής ηλικίας και κυρίως στις πληγές που παραμένουν ανοιχτές στις ψυχές όλων των Παλαιστινίων και ιδίως στα παιδιά, που εντελώς ανυπεράσπιστα έβλεπαν τριγύρω τους το θάνατο και την καταστροφή στις πιο άγριες και οδυνηρές όψεις τους….

Η έστω εύθραυστη εκεχειρία που αποφασίστηκε για τη Γάζα, γεννά ελπίδες για μια διαρκή ειρήνη στην περιοχή….
Η ειρήνη στ’ αλήθεια είναι θυγατέρα της δικαιοσύνης. Όπου κυριαρχεί η αδικία απομακρύνει βίαια την ειρήνη και πνίγει κάθε ελπίδα….

Οι Εβραίοι επί αιώνες ήταν ένας λαός διασποράς. Ο δέκατος ένατος αιώνας υπήρξε η εποχή των εθνών για την Ευρώπη και για όλο τον κόσμο. Στα συντρίμμια των άλλοτε κραταιών πολυεθνικών αυτοκρατοριών αρχίζουν να εμφανίζονται τα νέα εθνικά κράτη. Αρχίζει να διαμορφώνεται στα πλαίσια ανάπτυξης της αστικής πολιτικής ιδεολογίας και η ιδέα του έθνους.
Τέλη του 19ου ο Theodor Hertzl, Εβραίος δημοσιογράφος, υπήκοος της Αυστοουγγρικής Αυτοκρατορίας, αναδεικνύεται πυρφόρος κήρυκας ενός νέου εθνικισμού, του Σιωνισμού. Η συνείδηση της φιλελεύθερης Ευρώπης είναι ήδη βαρειά μετά την υπόθεση Ντρέυφους, που είχε στιγματίσει τη Γαλλία εξαιτίας του Αντισημιτισμού. Ο Σιωνισμός επιδιώκει να επανεγκαταστήσει στην Παλαιστίνη τους Εβραίους της Διασποράς. Να δημιουργηθεί μια εβραϊκή πατρίδα στα εδάφη, όπου πράγματι στο παρελθόν βρισκόταν η εστία του λαού Ισραήλ.
Το 1917 ο Arthur Balfour διατυπώνει την πρώτη διακήρυξή του για ένα εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη, που μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν υπό βρετανική εντολή (επιτροπεία) μετά από απόφαση της Κοινωνίας των Εθνών. Αργότερα, το 1926 ο Balfour ως πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας κάνει τη δεύτερη διακήρυξή του, που προμηνύει τη δημιουργία ενός ιουδαϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, όταν ανακοινώνει την απόφαση της κυβέρνησής του, όλες οι κτήσεις (dominions) της Βρετανικής Αυτοκρατορίας να έχουν πλήρη αυτονομία.
Το τραγικό αποκορύφωμα του ευρωπαϊκού Αντισημιτισμού είναι χωρίς αμφιβολία και δίχως τον παραμικρό δισταγμό το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Ευρώπης στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως που οργάνωσαν οι Ναζί. Με το τέλος του μεγάλου παγκοσμίου πολέμου όλος ο κόσμος είναι βαθειά πληγωμένος, τόσο οι Σύμμαχοι νικητές, όσο και οι δυνάμεις του Άξονα που ηττήθηκαν απόλυτα. Ήδη ο εποικισμός της Παλαιστίνης από Εβραίους, που άρχισε από τον 19ο αιώνα μετά τα αιματηρά πογκρόμ σε βάρος των Ισραηλιτών της τσαρικής Ρωσίας με μεθοδεύσεις της Οχράνα, έχει αυξήσει τον αριθμό στην περιοχή, που τελεί υπό βρετανική εντολή.

Το 1947 ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, που μόλις έχει ιδρυθεί σ’ έναν κόσμο τραυματισμένο βαθειά από τις οδύνες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου αποφασίζει να διαμελίσει την Παλαιστίνη για να δημιουργηθούν δύο νέα ανεξάρτητα κράτη. Ένα ιουδαϊκό κράτος κι ένα κράτος αραβικό (το Βασίλειο της Υπεριορδανίας, που σήμερα αποτελεί την Ιορδανία).

Στις 14 Μαΐου του 1948 οι Εβραίοι της Παλαιστίνης ανακηρύσσουν τη δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ, Eretz Yisra’el. Ο David Ben Gurion, παθιασμένος Σιωνιστής και ο πρώτος πρωθυπουργός του νέου Κράτους του Ισραήλ, ήδη από το 1937 είχε διακηρύξει πως «πρέπει να εκδιώξουμε όλους τους Άραβες (από την Παλαιστίνη) και να καταλάβουμε τα εδάφη τους» (we must expel the Arabs and take their place). Η εξαγγελία αυτής της διακήρυξης δεν έμεινε στα λόγια. Από τον Δεκέμβριο του 1947 ως τον Μάρτιο του 1949 οι ένοπλες δυνάμεις των Εβραίων της Παλαιστίνης (η Χαγκάνα που εξελίχθηκε στη συνέχεια στον τακτικό στρατό του κράτους και άλλες σιωνιστικές οργανώσεις, όπως Ιργκούν, που είχε χαρακτηρισθεί από εβραϊκούς κύκλους τρομοκρατική), άρχισαν μια εκτεταμένη επιχείρηση «εθνοκάθαρσης» της Παλαιστίνης με τον εξαναγκασμό των γηγενών Αράβων ζητήσουν καταφύγιο ως πρόσφυγες μακριά απ’ τον τόπο τους, προκειμένου να υπάρξει ελεύθερος ζωτικός χώρος για τους Εβραίους. Οι αιματηρές συγκρούσεις εκείνης της εποχής ονομάζονται στην ισραηλινή ιστοριογραφία "πόλεμος της Ανεξαρτησίας", ενώ οι Παλαιστίνιοι αποκαλούν αυτά τα δραματικά γεγονότα "al Naqba", δηλαδή ξεριζωμός, κατακλυσμός, καταστροφή. Όπως περιγράφεται σε πηγές της εποχής, οι Εβραίοι ασκούσαν μια απάνθρωπη τρομοκρατία στους Παλαιστίνιους Άραβες με σκοπό να τους εξαναγκάσουν να εγκαταλείψουν τη γη τους, ν’ αφήσουν τα χωριά τους ακατοίκητα εντελώς και διαθέσιμα για τους Ιουδαίους εποίκους. Εκείνη την περίοδο οι Εβραίοι εκθεμελίωσαν ολοσχερώς πεντακόσια πενήντα τρία (553) παλαιστινιακά χωριά στα παράλια της Μεσογείου, τα οποία εξαφάνισαν από τον χάρτη. Αυτά έγινα γνωστά από τον Ισραηλινό Εβραίο ιστορικό Teddy Katz, ο οποίος στη διατριβή του για την απόκτηση τίτλου «master» στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα αποκάλυψε τραγικές αλήθειες και εγκλήματα της Χαγκάνα κατά τον «ισραηλινό πόλεμο της ανεξαρτησίας». Ο Teddy Katz εκείνη την εποχή εμφορούνταν από σιωνιστικές ιδέες, αλλά στην έρευνα που έκανε για τη διατριβή του για το «master» αποδείχθηκε ευσυνείδητος επιστήμονας. Η εργασία του με τίτλο ‘The Exodus of the Arabs from the villages at the foot of Mount Carmel’ απέσπασε τον καλύτερο βαθμό που είχε δοθεί μέχρι τότε από το Πανεπιστήμιο. Ένας δημοσιογράφος της εβραϊκής εφημερίδας της Ιερουσαλήμ Maa’riv, ο Amir Gilat έμαθε για την έρευνα και την εργασία του Katz και τη δημοσιοποίησε σε σχετικό πρωτοσέλιδο το 2000. Ο Teddy Katz είχε επικεντρώσει την έρευνά του σε πέντε παραθαλάσσια χωριά κωμοπόλεις της περιοχής της Χάιφα, που το 1948 εξαφανίστηκαν από τον χάρτη της περιοχής. Κυρίως αναφέρθηκε στις περιπτώσεις της Umm Zaynat και της Tantura. Η Tantura, σε απόσταση 28 χιλιομέτρων νότια της Χάιφα ήταν ένα ψαροχώρι, με 14.520 κατοίκους από τους οποίους οι 11.758 Άραβες είχε καταληφθεί από τις δυνάμεις της Χαγκάνα στις 21/05/1948, λίγες μόλις μέρες τη μονομερή κήρυξη του ανεξάρτητου εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη. Το χωριό παραδόθηκε στους Εβραίους που το κατέλαβαν χωρίς να προβάλλουν αντίσταση οι Άραβες κάτοικοί του. Παρόλα αυτά τις επόμενες δύο μέρες, 22 και 23 Μαΐου οι ένοπλοι της Χαγκάνα σκότωσαν εν ψυχρώ περίπου 200 άοπλους νέους άνδρες. Αυτό το περιστατικό έμεινε γνωστό πλέον, μετά το θόρυβο που προκλήθηκε από το ρεπορτάζ του Gilat με βάση τις ιστορικές μαρτυρίες που είχε συλλέξει ο Teddy Katz από Εβραίους της Χαγκάνα που έλαβαν μέρος στην κατάληψη της Tantura και στα περιστατικά που ακολούθησαν και από Παλαιστίνιους που είχαν επιβιώσει και ήταν πλέον πρόσφυγες. Το μακελειό της Tantura συγκλόνισε την ισραηλινή κοινή γνώμη, τουλάχιστον εκείνων των Εβραίων που διατηρούν άγρυπνες τις συνειδήσεις τους. Η Tantura ήταν ένα από τα πεντακόσια πενήντα τρία χωριά που εξαφανίστηκαν από προσώπου της γης . Οι άνθρωποι θυμούνται και δεν μπορούν να λησμονήσουν ότι από τότε που συντελέσθηκε η φονική εθνοκάθαρση των Εβραίων κατά των Παλαιστινίων κατοίκων της Tantura έχουν περάσει μέχρι σήμερα (19.01.09) 22.156 ημέρες!!!

O Αραβικός Κόσμος δεν αποδέχθηκε την ίδρυση του Kράτους του Ισραήλ εντός των κόλπων του. Η πρώτη επίθεση που δέχθηκε το νεαρό Ισραήλ ήταν το 1948, αμέσως μόλις είχε ιδρυθεί. Ακολούθησαν και πολλές άλλες επιθέσεις και άρχισαν εκ μέρους των αραβικών κρατών της περιοχής, με την αμέριστη συμπαράσταση όλου του Αραβικού Κόσμου. Το Ισραήλ πάντοτε κατάφερνε να ανταπεξέρχεται νικηφόρα τις προκλήσεις. Το 1967, σε μια νέα επίθεση που δέχθηκαν οι Ισραηλινοί από τους Άραβες, η κατάληξη ήταν καταλυτική για την ισχύ και το κύρος του Αραβικού Κόσμου. Πρόκειται για γνωστό πλέον ως Πόλεμο των Έξι Ημερών. Το Ισραήλ, όχι μόνον απέκρουσε την αραβική επίθεση αλλά κατέλαβε όλη τη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη, αποσπώντας την από την ιορδανική επικράτεια, όλο το Σινά και τη Λωρίδα της Γάζας που ήταν υπό αιγυπτιακή κυριαρχία, τα υψώματα του Γκολάν, που ήταν τμήμα της Συρίας. Η παλιά Ιερουσαλήμ, μέχρι τότε υπό ιορδανική κυριαρχία, ενώθηκε με τη νέα πόλη, που είχαν δημιουργήσει οι Εβραίοι και απορροφήθηκε ως τμήμα του Κράτους του Ισραήλ. Το 1973 το Ισραήλ, για πρώτη φορά υφίσταται παταγώδη ήττα από τους στρατούς της Αιγύπτου και της Συρίας, που είχαν ηγηθεί μιας επίθεσης κατά του Ισραήλ την μεγάλη ημέρα πένθους και μετάνοιας των Εβραίων το Γιομ Κιπούρ. Το Σινά ανακαταλήφθηκε από την Αίγυπτο και το ηττημένο Ισραήλ σε σύντομο διάστημα, με πρωθυπουργό τον άλλοτε ηγέτη της τρομοκρατικής Ιργκούν Μεναχέμ Μπέγκιν κατόπιν μυστικών διαπραγματεύσεων με τον Σαντάτ, πρόεδρο της Αιγύπτου, καταλήγει να συνάψει συνθήκη ειρήνης με την Αίγυπτο, που είχε ως συνέπεια να επιστραφεί και επίσημα πλέον στην Αίγυπτο η χερσόνησος του Σινά (συμφωνίες του Camp David 1978). Οι συνέπειες μετά τις συμφωνίες του Camp David είχαν και άλλες παρενέργειες. Συνάπτονται διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Αιγύπτου, Ιορδανίας και Μαρόκου με το Ισραήλ, η Ιορδανία αποσύρει την κυριαρχία της από την Δυτική Όχθη και την παλιά Ιερουσαλήμ και η Αιγύπτου από τη Λωρίδα της Γάζας, προκειμένου να συμπεριληφθούν αυτές οι περιοχές στην επικράτεια του υπό ίδρυση Κράτους της Παλαιστίνης. Τα γεγονότα είναι πλέον γνωστά μετά και τις συμφωνίες του Όσλο (Oslo Accords 1993) μεταξύ του Ισραήλ (πρωθυπουργός ο Γιτζάκ Ράμπιν) και του Γιάσερ Αραφάτ, ως εκπροσώπου του συνόλου του απελευθερωτικού παλαιστινιακού κινήματος (PLO). Με τις συμφωνίες του Όσλο, που μεταξύ των άλλων ιδρύθηκε η Παλαιστινιακή Αρχή, μια sui generis "κρατική εξουσία" χωρίς επικράτεια, αφού τα παλαιστινιακά εδάφη δεν αποτελούν ακόμα επικράτεια ενός ανεξάρτητου κράτους, αλλά διοικούνται από την Παλαιστινιακή Αρχή, υπό μια ανώτατη ‘επιτροπεία’ του Κράτους του Ισραήλ. Τότε επίσης δημιουργείται η νομική έννοια της παλαιστινιακής ιθαγένειας (υπηκοότητα όπως συνηθίζεται να λέγεται από τους πολλούς).
Tο Ισραήλ επικαλούμενο λόγους ασφάλειας συνεχίζει να κατέχει το Γκολάν. Η παλιά Ιερουσαλήμ έχει ενσωματωθεί σ' ένα ενιαίο Δήμο με την καινούργια ισραηλινή πόλη και έχει ανακηρυχθεί πρωτεύουσα του Κράτους του Ισραήλ, κάτι που δεν έχει αναγνωρισθεί από πολλές χώρες συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Το Ισραήλ παραβιάζει ποικιλότροπα τις συμφωνίες του Όσλο ακυρώνοντας στην πράξη την απρόσκοπτη προοπτική ίδρυσης του παλαιστινιακού κράτους, με την πολιτική του εποικισμού από φανατικούς Σιωνιστές Εβραίους περιοχών που ανήκουν γεωγραφικά στο υπό ίδρυση παλαιστινιακό κράτος. Δεν φτάνει αυτό, μετά τη δεύτερη ιντιφάντα, αρχίζει να χτίζεται ένα τείχος ντροπής, στα σύνορα του κράτους του Ισραήλ και των παλαιστινιακών εδαφών, που διοικούνται από την Παλαιστινιακή Αρχή. Οι Ισραηλινοί αποκαλούν αυτό το τείχος «φράχτη ασφάλειας» ή «αντιτρομοκρατικό φράχτη», απεναντίας οι Παλαιστίνιοι και όλοι όσοι επικρίνουν σοβαρά την ενέργεια των Ισραηλινών αποκαλούν αυτό το κατασκεύασμα «τείχος ρατσιστικού διαχωρισμού». Πολλοί εγκαλούν το Κράτος του Ισραήλ για παράβαση του νόμου που προβλέπει ως ποινικό αδίκημα τον φυλετικό διαχωρισμό (appartheid), που δυστυχώς επιδιώκει να εφαρμόσει το Ισραήλ με την ανέγερση του τείχους της ντροπής.
Με το τείχος δημιουργείται ένα τεράστιο γκέτο σε βάρος των Παλαιστινίων. Ο καθένας μπορεί να διερωτηθεί, μήπως οι Εβραίοι μ’ αυτό τον τρόπο θέλουν να εκδικηθούν τους Χριστιανούς της Ευρώπης για τα γκέτο όπου τους περιόριζαν σε άλλους καιρούς; Οι έποικοι Εβραίοι, μικρή μειοψηφία στα παλαιστινιακά εδάφη, κατέχουν τεράστιες εκτάσεις αρδευόμενης και επομένως γόνιμης γης, κυρίως εξαιτίας εγγειοβελτιωτικών έργων, ζουν συνήθως σε άνετα και υπερσύγχρονα σπίτια, είναι σαν αστακοί υπεροπλισμένοι για να αντιμετωπίζουν τους Παλαιστίνιους, που είναι γι’ αυτός «ο εχθρός» εκ των προτέρων και μόνο γι’ αυτό που είναι . Οι έποικοι Εβραίοι στα παλαιστινιακά εδάφη απορροφούν τεράστιες ποσότητες νερού, προς ύδρευση και άρδευση των καλλιεργειών τους, στερώντας τες από την συντριπτική πλειοψηφία των Παλαιστινίων.
Η Γάζα είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή του πλανήτη Γη!!! Και ενώ απ’ τη Γάζα ο Σαρόν έδιωξε τους εποίκους και κατάργησε τους υπάρχοντες εβραϊκούς οικισμούς, σε άλλες περιοχές της Παλαιστίνης, στη Δυτική Όχθη, οι οικισμοί συνεχίζουν να υπάρχουν και επιπλέον ιδρύονται και καινούργιοι.

Οι Παλαιστίνιοι θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως ένας λαός προσφύγων. Είναι μια οδυνηρή αλήθεια τούτο και οφείλεται, πρώτιστα στις οργανωμένες εθνοκαθάρσεις των Εβραίων στην Παλαιστίνη από το 1948 μέχρι και σήμερα, με ενδιάμεσο χρονικό σημείο νέας έξαρσης του προσφυγικού κύματος με αφορμή όσα έγιναν το 1967 με τον πόλεμο των Έξι Ημερών. Τα δεινά του παλαιστινιακού λαού διογκώθηκαν και από τη στάση απέναντί τους άλλων αραβικών χωρών, που είχαν δεχθεί πρόσφυγες από την Παλαιστίνη. Λόγου χάρη δεν μπορεί να λησμονηθεί ο Μαύρος Σεπτέμβρης, που αποτέλεσε ένα προγκρόμ κατά των Παλαιστινίων της Ιορδανίας, ούτε το στίγμα που λέγεται Σάμπρα και Σατίλα και υπήρξε μια επίθεση εξόντωσης Παλαιστινίων σε καταυλισμό προσφύγων στο Λίβανο από τους Λιβανέζους Φαλαγγίτες, φανατικούς Χριστιανούς Μαρωνίτες, με την ενθάρρυνση των ισραηλινών δυνάμεων.
Το σύνολο του παλαιστινιακού πληθυσμού σε όλο τον κόσμο ανέρχεται σήμερα σε 8.813.928 ανθρώπους. Απ’ αυτούς 4.311.692 ζουν στο Κράτος του Ισραήλ ή κατά μία άλλη άποψη σε παλαιστινιακά εδάφη που ενσωμάτωσε βίαια στην επικράτειά του το Ισραήλ, στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη, δηλαδή στην Παλαιστίνη. Εκτός παλαιστινιακών εδαφών ζουν 4.502.236 άτομα. Κατά μία άλλη εκτίμηση οι Παλαιστίνιοι που είναι εγκατεσπαρμένοι σε όλο τον κόσμο ανέρχονται σε 5.500.000 άτομα, από τα οποία 4.618.141 ζουν ως πρόσφυγες σε χώρες της Μέσης Ανατολής. Σύμφωνα με τα στοιχεία της παλαιστινιακής προσφυγιάς, με την al-Naqba αναγκάσθηκαν να γίνουν πρόσφυγες εκαταλείποντας τα σπίτια τους περισσότεροι από 750.000 Παλαιστίνιοι. Με αφορμή τον πόλεμο των Έξι Ημερών προστέθηκαν στους παραπάνω 240.000 άνθρωποι περίπου, ενώ από το 1967 και μετά εκδιώχτηκαν από τα πατρογονικά εδάφη τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο περισσότεροι από 400.000 Παλαιστίνιοι .
Οι Παλαιστίνιοι που ζουν στη Γάζα και στη Δυτικοί Όχθη εξαρτώνται κυρίως οικονομικά και όχι μόνο από το Ισραήλ, σε μεγάλο βαθμό. Η Χαμάς, που είναι αρτικόλεξο της ονομασίας ‘Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης’ είναι μια οργάνωση με πολλές δραστηριότητες κατά κύριο λόγο στη Λωρίδα της Γάζας, καταφέρνοντας στις τελευταίες παλαιστινιακές εκλογές να αποκτήσει τον πολιτικό έλεγχο αυτής της περιοχής, αντιπαραθέτοντας και αμφισβητώντας στην πράξη την εξουσία της Παλαιστινιακής Αρχής, που ελέγχεται από άλλες πολιτικές δυνάμεις. Η Χαμάς είναι φορέας του Ισλαμισμού, της ριζοσπαστικά πολιτικοποιημένης έκφρασης του Ισλάμ που προέκυψε μετά την επιτυχημένη επανάσταση με την καθοδήγηση του Αγιατολλάχ Χομεϊνί, που ανέτρεψε τον πολιτικό χάρτη στο Ιράν. Η Χαμάς επιμένει να απορρίπτει τη νομιμοποίηση της ύπαρξης του Κράτους του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή….
Πριν έξι μήνες περίπου η Χαμάς, που έχει τη διοίκηση της Γάζας, και Ισραήλ είχαν συνάψει εκεχειρία αποφεύγοντας τις μεταξύ τους εχθροπραξίες κάθε μορφής. Συγχρόνως όμως το Ισραήλ αποφασίζει να επιβάλλει τον αποκλεισμό της Γάζας, επικαλούμενο λόγους ασφάλειας. Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας ζουν σε μια κατάσταση δήθεν ειρήνης, αφού λόγω του ισραηλινού αποκλεισμού στερούνται πόρων και ουσιαστικά, ένας ολόκληρος λαός είναι φυλακισμένος σε μια στενή λωρίδα γης, χωρίς αδιέξοδο ακόμα και για την στοιχειώδη επιβίωση. Ο αποκλεισμός επεκτείνεται σε φάρμακα, παιδικές τροφές και άλλα απολύτως αναγκαία είδη. Το Κράτος του Ισραήλ όλα αυτά τα χρόνια με την πολιτική του έναντι τόσο των Παλαιστινίων Αράβων όσο και των Αράβων ισραηλινής ιθαγένειας, είναι οι λίγοι Άραβες που δεν αναγκάστηκαν στην προσφυγιά, ούτε εκδιώχτηκαν από τα εδάφη τους, όταν αυτά περιήλθαν στην επικράτεια του ισραηλινού κράτους, δεν παύει να τους ωθεί στο περιθώριο. Οι Παλαιστίνιοι Άραβες δεν έχουν αξιοπρέπεια, ενώ οι Ισραηλινοί πολίτες απ' αυτούς είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίες, με περιορισμένα δικαιώματα στην πράξη. Είναι "εθνικά ύποπτοι" έως "εθνικά επικίνδυνοι" εκ των προτέρων.
4 Νοεμβρίου 2008, ημέρα εκλογής του Ομπάμα. Οι Ισραηλινοί σκοτώνουν 6 Παλαιστίνιους της Χαμάς. Η εκεχειρία "σπάζει". Η Χαμάς αρχίζει να βομβαρδίζει με ρουκέτες Qassam κυρίως οικισμούς και πόλεις στο νότιο Ισραήλ. Η συνέχεια είναι γνωστή….
Ο Σιωνισμός έδειξε το αληθινό του πρόσωπο ιδίως τις τελευταίες εβδομάδες στη Γάζα. Πρόκειται χωρίς καμιά αμφιβολία για ένα παράγωγο τερατογένεσης, που προήλθε από τον ευρωπαϊκό εθνικισμό. Δυστυχώς, κυρίαρχη πολιτική του από τότε που ιδρύθηκε το Κράτος του Ισραήλ υπήρξε η πολιτική εθνοκάθαρσης του ζωτικού χώρου της Παλαιστίνης με την εξολόθρευση των γηγενών Αράβων, άλλοτε πιο ήπια (;) και άλλοτε απροκάλυπτα εγκληματικά (λ.χ. πολιτική Αριέλ Σαρόν). Ο μεγάλος Εβραίος φιλόσοφος Martin Buber και όχι μόνον αυτός είχε ένα όραμα, στην Παλαιστίνη να υπάρχει μια συνομοσπονδία Εβραίων και Αράβων (Μουσουλμάνων και Χριστιανών και Δρούζων), ώστε έτσι να πραγματωθεί το όραμα των αρχαίων Προφητών του Ισραήλ, ιερών προσώπων και των τριών αβραμιαίων παραδόσεων (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Ισλάμ). Δεν εισακούσθηκαν αυτές οι φωνές από τους πρωταγωνιστές του Σιωνιστικού κινήματος και το αποτέλεσμα είναι ο εγκλωβισμός των Εβραίων του Ισραήλ στην μέγγενη της βίας, ενώ αντίστοιχα οι Παλαιστίνιοι έχουν "πεταχτεί" από τους Εβραίους γείτονές τους σ' ένα σκουπιδότοπο χωρίς υπόληψη, με μηδαμινά ή πολύ περιορισμένα δικαιώματα, σε μια κατάσταση "απαγορευμένων ανθρώπων".

Οι πιστοί Εβραίοι, κάθε πρωί απαγγέλλουν τις εφτά ευλογίες προς το θεό που ανάμεσά τους είναι και οι εξής:
"...Ευλογητός Συ, Κύριε, Θεέ ημών, βασιλεύ του κόσμου,
διότι δεν με έκαμες αλλόθρησκον.
Ευλογητός Συ, Κύριε, Θεέ ημών, βασιλεύ του κόσμου,
διότι δεν με έκαμες δούλον.
Ευλογητός Συ, Κύριε, Θεέ ημών, βασιλεύ του κόσμου,
διότι δεν με έπλασες γυναίκα...
Ευλογητός Συ, Κύριε, Θεύ ημών, βασιλεύ του κόσμου,
ο οποίος εξέλεξες ημάς εξ όλων των λαών
και έδωσες εις ημάς τον Νόμον Σου"....

Η καθεμιά και ο καθένας μπορεί να συμπεράνει γιατί οι Ισραηλίτες στη Μέση Ανατολή προκαλούν, αφού επιμένουν επί αιώνες τώρα να πιστεύουν αυτά που απαγγέλλουν στις προσευχές τους….

Thursday, January 08, 2009

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ...


Είναι ανάγκη να φωνάξουμε, ότι όσοι και όσες είμαστε ενεργά αντίθετοι στην ανθρωπιστική καταστροφή που γίνεται αυτές τις μέρες στους αμάχους της Γάζας, δεν είμαστε αντισημίτες.... Δεν απολογούμαστε. Απλώς θέλουμε να προλάβουμε κύκλους που υπεραμύνονται ένα ρατσιστικό Ισραήλ και σπεύδουν, κάθε αντίθεση με την πολιτική αυτού του κράτους ή και απλή κριτική να τη βαφτίζουν αντισημιτισμό.
Δεν μπορούμε να δεχθούμε την απάνθρωπη τιμωρία που επιβάλλει το Ισραήλ, με τη συγκατάθεση των Ηνωμένων Πολιτειών,στους κατοίκους της Γάζας χωρίς διάκριση, γιατί στα πλαίσια δημοκρατικών διαδικασιών είχαν υπερψηφίσει το κόμμα της Χαμάς...
Δεν συνηγορούμε στο φανατισμό της Χαμάς και στην τυφλή βίαιη επιθετικότητα κατά αμάχων του Ισραήλ που ασκεί. Ούτε βέβαια μπορούμε να υπερασπιστούμε τη σκληρότητα που έχουν επιδείξει οι ηγέτες της Χαμάς κατά των τραυματιών της Γάζας, που έθεταν όρους για τη διαμεκατομιδή τους σε νοσοκομεία.
Είμαστε πλάι στα θύματα της Γάζας, είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι. Θέλουμε να ζήσουμε ελεύθεροι και με αξιοπρέπεια....

Tuesday, January 06, 2009

Η Ασούρα του έτους 2009



Η 10η ημέρα του μήνα Μουχάραμ για τους Μουσουλμάνους είναι αφιερωμένη στην ανάμνηση του μαρτυρίου του Ιμάμη Χουσεΐν, εγγονού του Προφήτη Μοχάμεντ, όλης της οικογένειάς του και των συντρόφων του, που το έτος 61 από Εγίρας (680 μ. Χ.), στην Καρμπάλα του σημερινού Ιράκ εξοντώθηκαν με τραγικό τρόπο. Τότε η σύγκρουση ήταν ανάμεσα στον Ιμάμη Χουσεΐν, αυθεντικό θεματοφύλακα της παρακαταθήκης του Ισλάμ στην εποχή του και στον Γιαζίντ, έναν υπερφίαλα φιλόδοξο τυχοδιώκτη, που θέλησε να χρησιμοποιήσει το Ισλάμ σαν όχημα εδραίωσης και επέκτασης της αυταρχικής εξουσίας του.
Στην Καρμπάλα το ήθος του Ιμάμη Χουσεΐν δεν θρυμματίστηκε. Το Ισλάμ δεν έχει αναιρεθεί, παρά τις διαστρεβλώσεις του που προκαλούν σύγχυση, θλίψη και εμφανίζουν ένα είδωλο στα μάτια του κόσμου, αντί αυτού που πράγματι είναι. Το Ισλάμ υπάρχει και αποτελεί ένα θησαύρισμα ελπίδας για την ανθρωπότητα τον 21ο αιώνα.
Εφέτος η 10η Μουχάραμ συμπίπτει με την 7η Ιανουαρίου 2009. Εφέτος η Καρμπάλα έχει αναβιώσει τραγικά στη Λωρίδα της Γάζας. Ο Χουσεΐν του έτους 1430 έτους από Εγίρας είναι ο ανώνυμος Παλαιστίνιος που ματωμένος και ανυπεράσπιστος εμπρός στην ισραηλινή επιθετικότητα κρατά στην αγκαλιά το νεκρό παιδί του. Οι συγγενείς και οι σύντροφοι του Ιμάμη Χουσεΐν στις μέρες μας είναι οι Παλαιστίνιοι πολυτραυματίες από τη Γάζα, που εξαιτίας της Χαμάς δεν μπόρεσαν να διακομισθούν σε νοσοκομεία της Αιγύπτου και πέθαναν παράωρα και τυχαία…. Αλλά ανάμεσα στα θύματα της μισανθρωπίας του Γιαζίντ συγκαταλέγονται σήμερα οι Ισραηλινοί πολίτες, Εβραίοι και Άραβες, των γειτονικών στη Γάζα οικισμών του Ισραήλ που βιώνουν τον τρόμο των ρουκετών της Χαμάς που κάθε λίγο πέφτουν κοντά τους ή αντικρύζουν το θάνατο με μάτια ορθάνοιχτα από απορία και αναπάντητα ερωτηματικά….

Το Ισραήλ δυστυχώς εδώ και δεκαετίες διακρίνεται από εωσφορική ύβρη απέναντι στον λαό των Παλαιστινίων. Τους αρνείται σχεδόν τα πάντα. Προπάντων όμως αρνείται να αναγνωρίσει στους Παλαιστίνιους την αξιοπρέπεια που οφείλεται σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Το Ισραήλ, προβάλλοντας ως προτεραιότητα την ασφάλειά του, τους τελευταίους πεντέμισι μήνες, που υπήρχε εκεχειρία μεταξύ του Ισραήλ, της Χαμάς και των άλλων παλαιστινιακών ένοπλων ομάδων στη Γάζα αποφάσισε και επέβαλλε έναν απάνθρωπο αποκλεισμό. Οι κάτοικοι της Γάζας είδαν τη ζωή τους να πετιέται χυδαία στα σκουπίδια, εξαιτίας του ισραηλινού αποκλεισμού, όταν μηδενίστηκε ακόμα και η στοιχειώδης προοπτική αξιοπρεπούς και ασφαλούς επιβίωσης των ανθρώπων της πιο πυκνοκατοικημένης περιοχής του πλανήτη…. Η εκεχειρία έληξε στην πράξη όταν έξι Παλαιστίνιοι μαχητές φονεύθηκαν από ισραηλινές δυνάμεις στη Γάζα στις 4 Νοεμβρίου 2008 και ταυτόχρονα κύμα παλαιστινιακών ρουκετών εκτοξεύθηκαν εναντίον κοντινών πόλεων και χωριών στο νότιο Ισραήλ.
Η απόφαση του Ισραήλ να στερεί επίτηδες την τροφή και άλλα στοιχειώδη αγαθά από 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους ήταν εγκληματική και καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να την καλύψει.
Το Ισραήλ με τον αποκλεισμό που είχε επιβάλλει επί μισό περίπου χρόνο στη Γάζα, όσο είχε κρατήσει η εκεχειρία έφτασε τους Παλαιστίνιους στην έσχατη απελπισία και βοήθησε να στρατευθούν ακόμα πιο πολλοί κάτοικοι της Γάζας στις τάξεις της Χαμάς.
Το μακελειό στη Γάζα συνεχίζεται. Η χρήση βίας από το Ισραήλ είναι αναμφίβολα δυσανάλογη σε σύγκριση με τη διακινδύνευση που προκαλεί η δραστηριότητα της Χαμάς, για τούτο δεν είναι σύννομη και έχει ήδη πυροδοτήσει περισσότερη βία σε ολόκληρη την περιοχή, όπως εύστοχα έχει διαπιστώσει η Διεθνής Αμνηστία. Η κλιμάκωση της βίας στην περιοχή της Γάζας έρχεται να προστεθεί στην απόλυτη εξαθλίωση που ο άμαχος πληθυσμός της ήδη βίωνε επί μήνες λόγω του ισραηλινού αποκλεισμού, που απαγόρευε την είσοδο ακόμη και τροφίμων και φαρμάκων στη Γάζα.
Χωρίς αμφιβολία, η Χαμάς και άλλες παλαιστινιακές ένοπλες ομάδες, από την πλευρά τους, μοιράζονται την ευθύνη για την κλιμάκωση της βίας. Αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί η ευθύνη που βαρύνει ένα οργανωμένο κράτος, με μοναδική υπεροπλία όπως το Ισραήλ, που εξώθησε τα πράγματα στο αδιέξοδο που εμφανίζεται σήμερα.
Η διεθνής Κοινότητα οφείλει να επέμβει αμέσως για να σωθούν όσοι άμαχοι παραμένουν παγιδευμένοι στη βία και δεν τους έχει προλάβει ακόμη ο θάνατος….
Η ημέρα της Ασούρα το 2009 αναβιώνει σε όλες τις τραγικές και φρικαλέες διαστάσεις της στη Γάζα….

Monday, December 22, 2008

Αξίζει να το θυμόμαστε το παληκάρι....


Έσβησε χθες, 21 Δεκεμβρίου του 2008, αθόρυβα, ο εικοσιτετράχρονος αστυνομικός,θύμα "κουκουλοφόρων" του 2007.


Χθες έσβησε ο αστυνομικός που είχε δεχθεί επίθεση από κουκουλοφόρους σε συναυλία στο Ελληνικό το καλοκαίρι του 2007. Όλο αυτό το διάστημα ήταν ουσιαστικά ζωντανός-νεκρός.

Δεν ήταν αρκετά νέος,ήταν ήδη 24 ετών.

Δεν ανήκε στη γενιά των 700 ευρώ, γιατί έβγαζε 750.

Δεν είχε όνειρα για τη ζωή του, είχε όπλο, κι ας μην το τράβηξε ποτέ για να σωθεί.

Δεν είχε μάνα να τον κλάψει,γιατί ήταν ένας μπάτσος, ένα γουρούνι, ένας δολοφόνος.

Κάποιοι θάνατοι δεν πουλάνε το ίδιο, αλλά μαντέψτε,πονάνε το ίδιο.

Ποιος είναι ο αστυνομικός; Θα πφρέπει να θυμηθείτε το περιστατικό.... "Από το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας ανακοινώνεται ότι την 23.10 ώρα της06/07/2007, δύο (2) αστυνομικοί οι οποίοι βρίσκονταν σε διατεταγμένη υπηρεσίαμέτρων ασφαλείας για αποτροπή κλοπών, επιθέσεων και φθορών ξένης περιουσίας,(σπάσιμο οχημάτων, καταστημάτων ή εγκαταστάσεων κ.α αδικημάτων) όπως έχεισυμβεί κατά το παρελθόν, κατά την διάρκεια συναυλίας συγκροτημάτων μουσικήςστις εγκαταστάσεις του γηπέδου Baseball στο Ελληνικό, δέχθηκαν απρόκληταδολοφονική επίθεση από πλήθος ατόμων του αντιεξουσιαστικού χώρου. Η αναίτια επίθεση έγινε από τριάντα τουλάχιστον άτομα, με ενωμένες δυνάμεις ταοποία διέπραξαν βιαιοπραγίες σε βάρος των δύο (2) αστυνομικών, με γρόνθους,λακτίσματα και υλικά αντικείμενα (σιδηρολοστούς, ρόπαλα, θλώντα όργανα),προκαλώντας σε αυτούς βαρείες σωματικές βλάβες. Ειδικότερα ο ένας αστυνομικός (γεν. 1983), φέρει βαριές κακώσεις κεφαλής,πολλαπλά τραύματα στο σώμα και νοσηλεύεται στη Μ.Ε.Θ. Νοσοκομείου, ευρισκόμενοςσε καταστολή.Η κατάσταση του εγκυμονεί κίνδυνο ζωής. Ο δεύτερος αστυνομικός (γεν. 1972), επίσης νοσηλευόμενος φέρει ρωγμώδες κατάγματα στο αριστερό χέρι και μώλωπες στα πλευρά. Η βάναυση επίθεση συνεχίζει μια σειρά προκλήσεων έναντι της έννομης τάξης και''καταδρομών'' που αποδέχονται με απάθεια το ενδεχόμενο αποτέλεσμα τηςσωματικής βλάβης και της ανθρωποκτονίας από ''άτομα'' που ασκούνται στη βία, μάλλον ως πρόταση και στάση ζωής και ως ''πολιτική παρέμβαση''. Η Ελληνική Αστυνομία κινείται για την ανακάλυψη των δραστών".

Για την χθεσινή τραγική κατάληξη όμως ενός νέου άνδρα, ίσως κανένας δημοσιογράφος δε θα φωνάξει, μάλλον καμιά εφημερίδα ,ούτε τηλεοπτικό κανάλι δεν πρόκεται να αφιερώσει λίγες σειρές ή ελάχιστο έστω τηλεοπτικό χρόνο, και οι κήρυκες της δημοκρατίας, μέσα απ' τα μπλογκ τους μάλλον δεν πρόκειται να αναρτήσουν έστω και μία γραμμή.

Μαζεύουμε τους καρπούς της οργής και της βίας. Είναι πικροί αυτοί οι καρποί κι εμείς καθόμαστε απαθείς θεατές στο παρασκήνιο. Δεν υπάρχουν περιθώρια εφησυχασμού πλέον. Η βία γεννά βία και μάλιστα τυφλή. Πρώτα πρώτα είναι η βία του ίδιου του κράτους, που συχνά είναι εντελώς απρόκλητη έναντι των πολιτών. Η κρατική βία δεν εκδηλώνεται μόνο από ενέργειες των δυνάμεων καταστολής, αλλά και από τις ενέργειες ποικίλων υπηρεσιών του κράτους, που πιέζουν και εκβιάζουν τους πολίτες και προκαλούν αφαίμαξη χρημάτων που δίνονται εξαναγκαστικά, δίχως αντίκρυσμα. Δυστυχώς η Ελληνική Δημοκρατία, ως κληρονόμος μιας διαιωνιζόμενης τελματωμένης κατάστασης, αποτελεί ένα αναξιόπιστο κράτος. Μη αποτελεσματικό κράτος σε βασικούς τομείς, όπως η εκπαίδευση, που υποτίθεται ότι παρέχεται δωρεάν από το Δημόσιο, η δημόσια κοινωνική πρόνοια και η περίθαλψη, που εμφανίζει μύρια όσα προβλήματα σημαντικής δυσλειτουργίας προς όφελος των ιδιωτικών νοσηλευτικών επιχειρήσεων, που συνήθως παρουσιάζουν μιαν απατηλή εικόνα, ικανοποιητικής ξενοδοχειακής υποδομής, αλλά από πλευράς παροχής ιατρικών παροχών απαράδεκτης ανεπάρκειας. Η ανεργία που πλήττει κυρίως τους προσοντούχους νέους μεταμορφώνει την υπομονή σε δυσφορία, με επόμενο στάδιο την μηδενιστική απαξία σε βάρος των ιστών που συγκρατούν τη συνοχή της κοινωνίας, τόσο σε τοπικό, όσο καισε εθνικό επίπεδο.
Ζούμε την μεγάλη κατάπτωση. Βιώνουμε ως Έλληνες την έσχατη απελπισία. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Σ' αυτήν την πραγματικό ένα θύμα υπήρξε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και ένα άλλο θύμα, το ίδιο αδικαιολόγητα χαμένο, ο νεαρός αστυνομικός, που άφησε την τελευταία πνοή του χθες. Αξίζει να τον κρατήσουμε με αγάπη στη μνήμη μας και να συλλογιστούμε....

Wednesday, December 10, 2008

10η Δεκεμβρίου


10η Δεκεμβρίου
Παγκόσμια Ημέρα
αφιερωμένη στο σεβασμό
κάθε ανθρώπινης ύπαρξης


Η Οικουμενική Κοινότητα, μέσω του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, έχει ορίσει την 10η Δεκεμβρίου ως Ημέρα των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Η ανθρωπότητα για να φτάσει στο σημείο αναγνώρισης και κατοχύρωσης των δικαιωμάτων του ανθρώπου , χρειάσθηκε να ματώσει και να πονέσει τραγικά μετά το μακελειό του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
Τα δικαιώματα του ανθρώπου, όπως περιγράφονται από την Οικουμενική Διακήρυξη και από άλλα σημαντικά κείμενα διακρατικών οργανισμών, που είτε αποτελούν συλλογικές διακηρύξεις, είτε έχουν καταστεί νομοθετικές πράξεις που δεσμεύουν και υποχρεώνουν, κατά τη γνώμη μου καθιερώνουν το αυτονόητο για την εποχή μας· ότι η κάθε ανθρώπινη ύπαρξη αξίζει σεβασμού χωρίς προϋποθέσεις….
Δυστυχώς η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η κοινωνική αδικία, η κλοπή ιδίως του πλούτου που ανήκει σε όλους και όλες, η καταπίεση που εξανδραποδίζει τα θύματά της είναι υπαρκτές καταστάσεις σε πολλά σημεία του πλανήτη. Έτσι, θαρρώ πως ίσως οφείλουμε τη σημερινή ημέρα να την αφιερώσουμε στην απόλυτη ανάγκη συναίσθησης του σεβασμού που αξίζει κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.
Μια τέτοια μέρα, δεν είναι ανεκτά τα κενά λόγια που συνηθίζουν να εκτοξεύουν με οίηση οι κρατούντες προς τους λαούς. Εκείνο που αξίζει είναι η σιωπή και η περίσκεψη….

Saturday, November 22, 2008

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΟΣΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΝ ΞΥΠΝΗ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΟΣΜΟ



(Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νοεμβρίου 2008 του μηνιαίου περιοδικού AZINLIKCA, που εκδίδεται στην Κομοτηνή).

Το Ισλάμ αποτελεί ένα από τα πολύτιμα κοσμήματα στην υπέροχη σύνθεση του πολιτισμού της Οικουμένης.
Το Ισλάμ αυτοπροσδιορίζεται ως θρησκεία της Ενότητας και της Ειρήνης σε όλα τα επίπεδα, αισθητά και μεταφυσικά! Είναι η θρησκεία που εξαγγέλλει την αρμονία μεταξύ Θεού και ανθρώπων, αλλά και θρησκεία της ενότητας της ανθρωπότητας. Μέσω του μηνύματος που μετέφερε στην ιστορία ο προφήτης Μοχάμμεντ, κατέλυσε τις διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων, οποιασδήποτε αιτίας και αποκατέστησε την ενότητα του γένους μας αναγγέλλοντας την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας κοινότητας, της Ούμμα, που αναιρεί τις διακρίσεις γλώσσας, φυλής, έθνους ή πολιτισμικής καταγωγής.
Το ιστορικό Ισλάμ από τις πρώτες στιγμές της εμφάνισής του δεν προσπάθησε να κλείσει τους πόρους, που καθιστούν γόνιμη των ώσμωση ανάμεσα σε πολιτισμούς διαφορετικής προέλευσης με τους οποίους ερχόταν σε επαφή. Ο διάλογος ανάμεσα στο Ισλάμ και σε άλλες πίστεις και πολιτισμούς υπήρξε μια πραγματικότητα που καθιερώθηκε από τον προφήτη Μοχάμμεντ και συνεχίσθηκε από τους διαδόχους του στην ηγεσία της μουσουλμανικής κοινότητας.
Τον 4ον αιώνα από Εγίρας -(9ος αιώνας μ.Χ.)-, ο χαλίφης της Βαγδάτης Μανσούρ αλ Χακίμ Μπι’αμριλλάχ είχε ιδρύσει το Νταρ αλ Χικμά, τον Οίκο της Σοφίας. Επρόκειτο για μια Ακαδημία του Πνεύματος και του Πολιτισμού, με περισσότερα από ένα εκατομμύριο χειρόγραφα στη βιβλιοθήκη του και με ένα επιτελείο μεταφραστών, οι οποίοι διέσωζαν στην αραβική γλώσσα την κλασική ελληνική και ελληνιστική γραμματεία, σανσκριτικά και περσικά κείμενα, βουδιστική γραμματεία στη γλώσσα πάλι και ιερά κείμενα του Μαχαβίρα. Μάλιστα, όταν στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο), σκοτισμένοι Χριστιανοί κατέστρεφαν στην πυρά έργα αρχαίων Ελλήνων, που έκριναν πώς τάχα ήταν βλάσφημα ή επικίνδυνα, οι μεταφραστές του Νταρ αλ Χικμά τα είχαν θησαυρίσει στις μεταφράσεις τους στην αραβική γλώσσα κι έτσι δεν χάθηκαν….
Είναι πλέον βέβαιο, ότι το Ισλάμ και κυρίως το άνθος που μοσχοβόλησε σε κάθε γωνιά του μουσουλμανικού κόσμου, το τασσαούφ ή η παράδοση των Σούφι, μπόλιασε τη μουσουλμανική ευσέβεια και το ήθος που εμπνέει το Κοράνιο και η Σούννα, με δάνεια από τον Ινδουϊσμό και το Βουδισμό, από τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Πυθαγόρα, τον Πλωτίνο και τον Ιάμβλιχο. Μάλιστα μεταξύ των Μουσουλμάνων ο Πλάτων, με μεγάλο σεβασμό αναφέρεται ως χαζρέτι Εφλατούν, δηλαδή ο άγιος ή ο σεβάσμιος Πλάτων, όπως και ο Αριστοτέλης, αλλά και άλλοι στοχαστές, φιλόσοφοι και οραματιστές του αρχαίου κόσμου.
Το Ισλάμ δεν υπήρξε, τουλάχιστον στα χρόνια του προφήτη Μοχάμμεντ και ως τη στιγμή της δολοφονίας του τέταρτου δίκαιου Χαλίφη, του Ιμάμη Αλή αντίθετο στη γνώση και στη σοφία. Απεναντίας ήταν ανοικτό και όχι απλά ανεκτικό στα ποικίλα ρεύματα της ανθρώπινης σκέψης, κυρίως γιατί στο Ισλάμ ο νους του ανθρώπου και ο ανθρώπινος λόγος τιμούνται ιδιαίτερα. Σε όλο αυτό το κλίμα σεβασμού και καλλιέργειας της γνώσης, κατάφασης στην απορία που παράγει την επιστημονική σκέψη και θετικής αποδοχής των επιρροών διαφορετικών πολιτισμών αναπτύχθηκε η περίφημη μεθοδολογία της επιστήμης της ερμηνείας του ισλαμικού δικαίου, που αποτελεί συνάμα κι έναν ιδιαίτερο τρόπο φιλοσοφικής θέασης των πραγμάτων, που ταυτίστηκε χρονολογικά με την χρυσή περίοδο του ισλαμικού πολιτισμού και είναι γνωστή ως Ιζτιχάντ. Στην ιστορία των ιδεών η Ιζτιχάντ έχει καταστεί συνώνυμη με τον μουσουλμανικό Διαφωτισμό που προκάλεσε ως τον 11ο αιώνα μ.Χ. την εκρηκτική ανάπτυξη επιστημών όπως η άλγεβρα, η γεωγραφία, η αστρονομία, η χημεία και η ναυσιπλοΐα. Χαρακτηριστικό της Ιζτιχάντ είναι η προτεραιότητα που δίνει στον ανθρώπινο λόγο για την ερμηνεία του νόμου σε συγκεκριμένες συνθήκες και για την ικανοποίηση συγκεκριμένων αναγκών.
Οι Αββασίδες, που στην περίοδο της διακυβέρνησής τους αναπτύχθηκε η Ιζτιχάντ και η επιστημονική άνθιση στον ισλαμικό κόσμο ήταν εκείνοι, που τον 12ο αιώνα μ.Χ. διακήρυξαν οριστικά το δόγμα του «κλειδώματος των πυλών της Ιζτιχάντ», θέτοντας πλέον εκτός νομιμότητας την ελεύθερη σκέψη, την ακηδεμόνευτη έρευνα και δημιουργώντας τις αρνητικές προϋποθέσεις για την κάμψη και την έκπτωση, ιδίως του σουννιτικού Ισλάμ, από το ζενίθ της ανάπτυξης στο ναδίρ του πολιτισμικού μαρασμού. Επί αιώνες τώρα στο σύνολό του ο ισλαμικός κόσμος εμφανίζεται ως ουραγός στις εξελίξεις της ιστορίας, με ελάχιστες χρονικές εξαιρέσεις περιστασιακών ανακάμψεων χωρίς σοβαρή συνέχεια επιβίωσης αυτών των αναλαμπών.
Απευθύνουμε προς τους ηγέτες των Μουσουλμάνων του κόσμου το εξής ερώτημα: Το Ισλάμ είναι μια πνευματική και ηθική δύναμη σημαντική στον κόσμο; Αν ναι, πώς ανέχονται να μην πρωταγωνιστεί θετικά στις παγκόσμιες εξελίξεις του 21ου αιώνα;
Είναι γεγονός πως σήμερα δεν υπάρχει το Χαλιφάτο και στην Ούμμα δεν υπάρχει μια ενιαία αρχή που να εισηγηθεί σχετικά με το ορθό και το πρακτέο. Τούτο όμως δεν μπορεί να αποτελεί στο διηνεκές άλλοθι για τη νωθρότητα που επιδεικνύουν οι περισσότεροι από τους Ουλεμά, τους Μουφτήδες, τους Αγιατολλάχ, τους Σεΐχες των μουσουλμανικών Πανεπιστημίων και τους άλλους ηγέτες των μουσουλμανικών λαών.

Σήμερα το πρόσωπο που προβάλλεται είναι ο Ισλαμισμός. Μια επιθετική ιδεολογία σύγχρονου ολοκληρωτισμού, που έτσι όπως ερμηνεύει το Κοράνιο και τη Σούννα, αλλά πρωτίστως εξαιτίας της βίαιης προσπάθειας να επιβάλλει τη Σαρία στον κόσμο, ασχημονεί κατά του Ισλάμ και συμβάλλει στην πτωτική διαφθορά του ήθους των Μουσουλμάνων.
Με εξαίρεση την Τουρκία, όπου οι κανόνες της δημοκρατίας λειτουργούν, αν και με δομικές ελλείψεις και ποικίλα εμπόδια, τα περισσότερα κράτη με πλειοψηφία μουσουλμανικού πληθυσμού μάλλον είναι αδύνατο να θεωρηθούν κράτη δικαίου και κοινωνικής αλληλεγγύης.
Το Σουδάν, που αυτοπροσδιορίζεται «ισλαμική δημοκρατία» έχει πρόεδρο τον Όμαρ Χασάν αλ Μπασίρ, έναν άνθρωπο που κατηγορείται επίσημα από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα πολέμου και γενοκτονίας σε βάρος των Αφρικανών Μουσουλμάνων του Νταρφούρ! Το Ιράν αποτελεί ένα πείραμα «ισλαμικής δημοκρατίας», που με πολλή καλή θέληση και παραχωρήσεις επιείκειας μπορεί να θεωρηθεί πειστικό, αφού ο λαός και η πολιτική ηγεσία της χώρας είναι υπό την κηδεμονία ενός ‘Αγιατολλάχ’ με απόλυτη και ανέλεγκτη αυθεντία. Το Πακιστάν, επίσης διατείνεται ότι είναι «ισλαμική δημοκρατία», αλλά πρόκειται για μια χώρα δίχως πολιτική σταθερότητα και ασφάλεια και όπου διάφορες φατρίες έχουν τις επικράτειές τους, ενώ έχει αποδειχθεί ότι μεντρεσέδες στη χώρα εκτρέφουν Ισλαμιστές τρομοκράτες. Τέλος τραγική απόδειξη της ανομίας που χαρακτηρίζει αυτή τη χώρα, είναι οι δολοφονίες πολιτικών ηγετών της, που είχαν λαϊκό έρεισμα. Η Αίγυπτος, η Συρία, το Ουζμπεκιστάν, το Αζερμπαϊτζάν είναι μόνο τυπικά δημοκρατίες με κυρίαρχο ένα πρόεδρο-απόλυτο ρυθμιστή της πολιτικής ζωής, που νέμεται την εξουσία ακόμα και κατόπιν κληρονομικής διαδοχής. Η Σαουδική Αραβία, όπου βρίσκονται τα πιο ιερά προσκυνήματα του Ισλάμ αποτελεί μια απόλυτη μοναρχία, βυθισμένη στο σκότος του φονταμενταλισμού των Ουαχάμπι. Σ’ αυτή τη χώρα πρέπει να ψάξουν όσοι επιδιώκουν να ανακαλύψουν πού εκτρέφεται η ολοκληρωτική ιδεολογία του Ισλαμισμού. Οι Ουχάμπι έχουν καθυποτάξει τις ψυχές και τα σώματα των υπηκόων του βασιλείου αυτού, ενθαρρύνοντας υποχθόνια την καλλιέργεια της υποκρισίας στους πολλούς και την ασύδοτη απόκρυφη ασωτία στους ισχυρούς, που είναι συγγενείς της βασιλικής οικογένειας και των άλλων «ευγενών» φατριών της χώρας.
Η κοινωνική αναλγησία είναι φανερή σχεδόν σε όλες τις χώρες που επικαλούνται ότι τηρούν τη Σαρία. Η ποινική καταστολή σύμφωνα με τις επιταγές του εφαρμοζόμενου δικαίου Σαρία είναι απάνθρωπη για κάθε λογικό και καλής θέλησης άνθρωπο, δεν επιδιώκει το σωφρονισμό και την κοινωνική επανένταξη των καταδίκων, αλλά την ικανοποίηση των χθόνιων παθών εκδίκησης που φωλιάζουν στο υποσυνείδητο των μαζών του μουσουλμανικού όχλου. Παρά τις αντικειμενικές προόδους της γυναίκας σε όλο τον κόσμο, αντίθετα προς θετικές υποδείξεις του Κορανίου υπέρ της ισότητας των γυναικών με τους άνδρες, στις παραδοσιακά μουσουλμανικές χώρες οι γυναίκες παραμένουν στο περιθώριο, με μόνο όπλο άμυνας και επιβίωσης τη χρήση της θηλυκής πονηριάς και γοητείας! Σε χώρες της Αφρικής, Σομαλία, Αίγυπτο, Τσιμπουτί, Αιθιοπία, Κένυα, αλλά και στην Υεμένη, όπως και αλλού δυστυχώς, το έγκλημα της κλειτοριδεκτομής κατά των νεαρών κοριτσιών μεταξύ των Μουσουλμάνων είναι μια βάρβαρη πρακτική ακρωτηριασμού του γυναικείου σώματος, δεινή πραγματικότητα ντυμένη τον μανδύα της ισλαμικής «ευσέβειας». Η άνιση μεταχείριση των γυναικών, μεταξύ των Σουννιτών που τηρούν τη Σαρία, ως προς τα κληρονομικά δικαιώματά τους είναι επίσης μια αναχρονιστική πραγματικότητα, που προσβάλλει κάθε έννοια δικαίου και προκαλεί στην πράξη υποβάθμιση της γυναίκας στη θέση προσώπου υπό απαγόρευση. Η εφαρμογή της Σαρία σε ζητήματα ρύθμισης των σχέσεων γονέων και παιδιών κυρίως μετά από ένα διαζύγιο, όπου δεν είναι αυτονόητο ότι η φροντίδα και η νομική εκπροσώπηση των μικρών παιδιών θα ανήκει στη μητέρα τους, όπως και στις περιπτώσεις θανάτου του πατέρα, όπου δεν αναλαμβάνει η μητέρα την επιμέλεια των παιδιών της, αλλά ένας άνδρας συγγενής από την πατρική πλευρά, προσβάλλουν τον κοινό νου, το κοινό αίσθημα για το τί είναι δίκαιο και αποτελούν κατάφωρη παραβίαση στοιχειωδών δικαιωμάτων τόσο της γυναίκας ως μητέρας, όσο και των παιδιών. Τέλος, οι γάμοι ανήλικων κοριτσιών στο όνομα κατ’ εφαρμογή της Σαρία και με επίκληση τη Σούννα, στερεί αυτά τα παιδιά από το δικαίωμα στη μόρφωση, στην απόκτηση αυτοσυνειδησίας ως προς τη θέση τους στον κόσμο και συνιστά μια ακόμη βάναυση μεταχείριση σε βάρος της γυναίκας….
Έχω την πεποίθηση, πως το Ισλάμ είναι μια θρησκεία για το σήμερα και το αύριο, μια πίστη έμπνευσης για τους ανθρώπους του 21ου αιώνα. Όχι ένα μνημειακό κατάλοιπο θεσμών του 6ου και του 7ου αιώνα μ.Χ.. Αν λοιπόν, πράγματι το Ισλάμ αφορά τον σύγχρονο κόσμο της παγκοσμιοποίησης είναι ανάγκη, χωρίς άλλες περιττές καθυστερήσεις να ανοίξουν εκ νέου διάπλατα οι πύλες της Ιζτιχάντ. Είναι καιρός ο Διαφωτισμός ως ζωογόνο πνευματικό κίνημα να αποτελέσει κομβικό στοιχείο στον μουσουλμανικό κόσμο. Τότε μόνο θα αποκατασταθεί το Ισλάμ και θα είναι μια δύναμη βελτίωσης της ανθρωπότητας, στα πλαίσια της πολυπολιτισμικής συνεργασίας και της αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ ανθρώπων και κοινοτήτων διαφορετικών καταβολών και πεποιθήσεων. Τότε μόνο στις χώρες με μουσουλμανικό πληθυσμό θα φανερωθεί κοινωνική δικαιοσύνη και θα ανθίσει η ελευθερία. Θα παύσει η στυγνή εκμετάλλευση και θα παύσουν οι ακατάπαυστες αιματηρές τραγωδίες μεταξύ Σουννιτών και Σιιτών ή μεταξύ Μουσουλμάνων διαφορετικών φυλετικών προελεύσεων. Μόνο σ’ αυτή την περίπτωση μπορεί να μηδενισθεί η τρομακτική επίδραση της ολοκληρωτικής ιδεολογίας του Ισλαμισμού, που θέλει με τη βία να «σώσει» τον κόσμο κατά το πρότυπο των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν!

Σ’ ένα χαντίθ διαβάζουμε: «Ο Αμπού Χουράιρα διηγήθηκε. Ο Απόστολος του Αλλάχ είπε: ‘Κανένα παιδί δεν γεννιέται που να μην είναι προικισμένο από τη φύση του με το Ισλάμ (αλ Φίτρα) και αργότερα οι γονείς του το κάνουν Ισραηλίτη, Χριστιανό ή οπαδό του Ζωροάστρη…’»*; Σύμφωνα με την ουσία του νοήματος αυτού του χαντίθ, δεν είναι μόνον όσοι δηλώνουν στα χαρτιά Μουσουλμάνοι που έχουν δικαίωμα να αρθρώνουν λόγο υπέρ του Ισλάμ, αλλά κυρίως όσοι σέβονται και τιμούν το Κοράνιο και έχουν συναίσθηση της αρχέγονης φύσης (αλ Φίτρα) που κοσμεί το βάθος της ύπαρξής τους….
Τούτο το άρθρο είναι μια ανοικτή επιστολή, μια έκκληση από καρδιάς στους αληθινούς Ηγέτες του μουσουλμανικού κόσμου, σε όσους οφείλουν να κρατούν τη συνείδηση της Ούμμα σε εγρήγορση, ενόψει του ιερού προσκυνήματος Χατζ που θα αρχίσει μετά από ένα μήνα και κάτι, με το που θα εισέλθουμε στο μήνα Ντου αλ Χιτζάχ του έτους 1429 από Εγίρας.


*Αλ Μπουκχαρί 2:23:441

Sunday, September 21, 2008

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΤΡΟΜΟΣ ΠΛΑΝΙΕΤΑΙ: Ο ΙΣΛΑΜΙΚΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ



Επανειλημμένα βλέπουμε να περισσεύει η βία εντός του μουσουλμανικού κόσμου. Παρατηρούμε όμως με ανησυχία την εχθρότητα που καλλιεργείται ανάμεσα στους Μουσουλμάνους έναντι σ’ αυτό που γενικά αποκαλούν ‘Δύση’. Χωρίς αμφιβολία η προηγούμενη παρατήρηση δεν αφορά όλους τους Μουσουλμάνους, αλλά αφορά πάρα πολλούς, μάλλον απροσδιόριστου αριθμού, που κυρίως κατοικούν σε χώρες που η αδικία είναι απόλυτα ορατή και η βαρβαρότητα της εξουσίας παρούσα…. Επίσης η αντιπαλότητα έναντι της ‘Δύσης’ αφορά Μουσουλμάνους που είναι κάτοικοι και πολίτες χωρών της Δύσης!
Χθες βράδυ η τρομερή, η καταστροφική βία εισέβαλε μέσα από τους δέκτες των τηλεοράσεων στα σπίτια μας. Η έκρηξη που προκλήθηκε από ισλαμιστές τρομοκράτες στο ξενοδοχείο της πρωτεύουσας του Πακιστάν Ισλαμαμπάντ Marriott είχε ένα δραματικό επίλογο: Σκοτώθηκαν περισσότεροι από πενήντα άνθρωποι, ενώ ο αριθμός των σοβαρά τραυματισμένων είναι ανεξακρίβωτος αλλά πολύ μεγάλος.
Η αραβική λέξη ‘Ισλάμ’ ετυμολογικά έχει ως ρίζα τη λέξη ‘σαλάμ’ που σημαίνει ειρήνη. Το μήνυμα του προφήτη Μοχάμμεντ είναι η ειρήνευση του ανθρώπου με το Θεό του. Αυτή είναι η ουσία του Ισλάμ ως θρησκείας. Στην εποχή μας το Ισλάμ χρησιμοποιήθηκε για να δομηθεί μια επιθετική και βίαιη πολιτική ιδεολογία, ο Ισλαμισμός, που επιδιώκει, έστω και με την πιο απάνθρωπη βία να επιβληθεί στον κόσμο.
Στις 28/02/2006 δημοσιεύθηκε στη γαλλική εβδομαδιαία εφημερίδα ‘Charlie Hebdo’ με αφορμή τις έντονες αντιδράσεις Μουσουλμάνων σε όλο σχεδόν τον κόσμο για τη δημοσίευση των σκίτσων του Μοχάμμεντ που θεωρήθηκαν προσβλητικά, η ακόλουθη δήλωση που ονομάσθηκε ‘Μανιφέστο κατά του ισλαμικού ολοκληρωτισμού’.
Η συνείδησή μου με ωθεί να δημοσιεύσω τούτο το Μανιφέστο μιας και παραμένει, δυστυχώς, επίκαιρο προσυπογράφοντάς το.



“Μαζί αντιμετωπίζουμε το νέο ολοκληρωτισμό
Αφού ξεπεράστηκε ο Φασισμός, ο Ναζισμός και ο Σταλινισμός, ο κόσμος αντιμετωπίζει τώρα μια νέα παγκόσμια απειλή ολοκληρωτισμού, τον Ισλαμισμό.
Εμείς, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι, απευθύνουμε αυτή την έκκληση για αντίσταση στο θρησκευτικό ολοκληρωτισμό και για την προώθηση της ελευθερίας, της ισότητας των ευκαιριών και των κοσμικών αξιών σε όλους τους τομείς.
Τα πρόσφατα γεγονότα, που συνέβησαν μετά τη δημοσίευση των σκίτσων του ‘Muhammed’ σε ευρωπαϊκές εφημερίδες, έχουν αποκαλύψει την αναγκαιότητα του αγώνα για αυτές τις παγκόσμιες αξίες. Αυτόν τον αγώνα δεν θα τον κερδίσουμε με τα όπλα, αλλά σε ιδεολογικό επίπεδο. Δεν πρόκειται για σύγκρουση των πολιτισμών, δεν αποτελούν φαινόμενα αντίθεσης μεταξύ της Ανατολής και της Δύσης. Είμαστε μάρτυρες ενός παγκόσμιου αγώνα που φέρνει σε αντιπαράθεση τους δημοκρατικούς ανθρώπους με τους συνηγόρους της θεοκρατίας.
Όπως όλοι οι ολοκληρωτισμοί έτσι και ο Ισλαμισμός έχει ανατραφεί από τους φόβους και τις απογοητεύσεις. Οι κήρυκες του μίσος έχουν στοχεύσει σε αυτά ακριβώς τα συναισθήματα, ώστε να σχηματίσουν τάγματα που προορίζονται να επιβάλλουν στον κόσμο την ανελευθερία και την ανισότητα. Χωρίς περιστροφές και κατηγορηματικά αναφέρουν: Μπροστά στην απόγνωση που διακατέχει εκατομμύρια ανθρώπων δικαιολογείται η επιλογή του σκοταδισμού, του ολοκληρωτισμού και του μίσους. Ο Ισλαμισμός είναι μια αντιδραστική ιδεολογία που σκοτώνει την ισότητα, την ελευθερία και τους κοσμικούς θεσμούς, όπου υπάρχουν. Η επιτυχία του Ισλαμισμού μπορεί να οδηγήσει σε μια παγκόσμια κυριαρχία: Ο άνδρας θα είναι κυρίαρχος της γυναίκας και οι Ισλαμιστές θα επιβάλλουν την κυριαρχία τους σε όλους τους άλλους. Για να αντισταθμιστεί αυτό, θα πρέπει να διασφαλισθούν τα δικαιώματα των ανθρώπων που καταπιέζονται ή υφίστανται διακρίσεις.
Απορρίπτουμε την ιδέα του «πολιτισμικού σχετικισμού», η οποία συνίσταται στην αποδοχή της άποψης, ότι οι άνδρες και οι γυναίκες της μουσουλμανικής κουλτούρας θα πρέπει να στερούνται το δικαίωμα της ισότητας, της ελευθερίας και των κοσμικών αξιών στο όνομα του σεβασμού της πολιτισμικής ταυτότητάς τους και των παραδόσεών τους. Αρνούμαστε να αποκηρύξουμε το κριτικό πνεύμα μας από φόβο μήπως κατηγορηθούμε για "ισλαμοφοβία", μια ατυχή έννοια που συγχέει την κριτική του Ισλάμ ως θρησκείας με το στιγματισμό των πιστών του.
Επικαλούμαστε την οικουμενικότητα της ελευθερίας της έκφρασης, έτσι ώστε το κριτικό πνεύμα να μπορεί να εκφράζεται σε όλες τις ηπείρους, ενάντια σε όλες τις καταχρήσεις και σε όλα τα δόγματα.
Απευθύνουμε έκκληση προς τους δημοκράτες και τα ελεύθερα πνεύματα όλων των χωρών μας ώστε να καταστήσουμε τον αιώνα μας αιώνα Διαφωτισμού και όχι σκοταδισμού".

Ayaan Hirsi Ali
Η Ayaan Hirsi Ali, σομαλικής καταγωγής, πρώην μέλος της ολλανδικής Βουλής και πρώην μέλος του φιλελεύθερου κόμματος VVD. Συγγραφέας του σεναρίου της ταινίας «Υποταγή», που προκάλεσε τη δολοφονία του σκηνοθέτη Theo Van Gogh από ισλαμιστή το Νοέμβριο του 2004.

Chahla Chafiq
Η Chahla Chafiq, συγγραφέας ιρανικής καταγωγής, εξόριστη στη Γαλλία. Έχει γράψει μυθιστορήματα και δοκίμια. Έχει γράψει στο "Le Nouvel HOMME islamiste”, το δοκίμιο ‘ένας πολιτικός στη φυλακή του Ιράν’ (2002), ενώ έγραψε μυθιστορήματα όπως το "Chemins et brouillard" (2005).

Caroline Fourest
Η Caroline Fourest , αρχισυντάκτης της Prochoix (μιας επιθεώρησης που υπερασπίζεται τις ελευθερίες κατά των δογματικών i ιδεολογιών), συγγραφέας πολλών βιβλίων που αναφέρονται στην «laicité» και στο φανατισμό. Το 2005 έλαβε το εθνικό βραβείο της laicité.

Bernard-Henri Levy
O Bernard-Henri Levy Γάλλος φιλόσοφος που γεννήθηκε στην Αλγερία. Ασκεί κριτική σε βάρος όλων των ‘-ισμων’ του 20ου αιώνα (φασισμός, αντισημιτισμός, ολοκληρωτισμός, τρομοκρατία).

Irshad Manji
Η Irshad Manji είναι υπότροφος στο Πανεπιστήμιο Yale και συγγραφέας του βιβλίου με τις περισσότερες πωλήσεις διεθνώς "Το πρόβλημα με το Ισλάμ. Πρόσκληση για Τιμιότητα και Αλλαγή" (στα αγγλικά: "The Trouble with Islam. A wake-up call for Honesty and Change"). Μιλά για την ελεύθερη έκφραση με βάση το ίδιο το Κοράνι. Γεννήθηκε στην Ουγκάντα και κατοικεί στον Καναδά. Είναι πακιστανικής καταγωγής.

Mozaffari Mehdi
Ο Mozaffari Mehdi, είναι καθηγητής ιρανικής καταγωγής και ζει εξόριστος στη Δανία. Είναι συγγραφέας πολλών άρθρων και βιβλίων σχετικά με το Ισλάμ και τον ισλαμισμό.

Maryam Namazie
Η Maryam Namazie είναι συγγραφέας και παραγωγός διεθνών προγραμμάτων για την τηλεόραση στην αγγλική γλώσσα. Υπεύθυνη διεθνών σχέσεων του Εργατικού-Κομμουνιστικού Κόμματος του Ιράν.

Taslima Nasreen
Η Taslima Nasreen γεννήθηκε στο Μπαγκλαντές. Γιατρός. Η υπεράσπιση της θέσης των γυναικών και των μειονοτήτων την έφερε αντιμέτωπη με ανυπέρβλητα προβλήματα εξαιτίας μιας επιτροπής που ονομάζεται «Destroy Taslima». Διώκεται ως «αποστάτης» του Ισλάμ.

Salman Rushdie
Ο Salman Rushdie είναι ο γνωστός συγγραφέας, ινδικής καταγωγής, του μυθιστορήματος «Σατανικοί Στίχοι», εξαιτίας του οποίου ο Αγιατολλάχ Χομεϊνί τον καταδίκασε σε θάνατο.

Antoine Sfeir
Ο Antoine Sfeir γεννήθηκε στον Λίβανο και είναι Χριστιανός. Επέλεξε τη γαλλική υπηκοότητα για να ζήσει σε μια χώρα με κοσμικούς θεσμούς. Έχει σκηνοθετήσει το Les cahiers de l'Orient και έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία αναφοράς στον ισλαμισμό.

Philippe Val
Ο Philippe Val είναι Διευθυντής της έκδοσης Charlie Hebdo (αριστερής γαλλικής εφημερίδας που δημοσίευσε τα σκίτσα για τον Προφήτη Μωάμεθ από αλληλεγγύη προς τα Δανούς πολίτες που έγιναν στόχος από τους ισλαμιστές).

Ibn Warraq
Ο Ibn Warraq (λογοτεχνικό ψευδώνυμο), είναι γνωστός ως συγγραφέας κυρίως για το έργο του «Γιατί δεν είμαι μουσουλμάνος;» και «Αφήνοντας το Ισλάμ: Αποστάτες αποκαλύπτουν». Σήμερα είναι ερευνητής στο New York Institute με αντικείμενο φιλολογικές και ιστορικές έρευνες για την προέλευση του Ισλάμ και του Ιερού Βιβλίου.

Γιώργος Δούδος
Ο Γιώργος Δούδος είναι συγγραφέας και δικηγόρος από τη Θεσσαλονίκη. Ερευνητής του ισλαμικού δικαίου Σαρία. Πιστεύει στην αξία του διαλόγου, της ανεκτικότητας, της ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης. Υπερασπίζεται τα δικαιώματα των μειονοτήτων, όποιες και αν είναι και όπου αυτά παραβιάζονται. Θεωρεί ότι ο φανατισμός στη θρησκεία και στις ιδεολογίες κάθε μορφής είναι καταστροφικός….

Saturday, August 09, 2008

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ... ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ


08/08/2008. Οι δέκτες των τηλεοράσεων σε όλο τον κόσμο μας μετέφεραν στο Πεκίνο. Η τελετή έναρξης των 29ων Ολυμπιακών Αγώνων στην πρωτέυουσα της Λαϊκής Δημοκρτατίας της Κίνας, ήταν στ' αλήθεια ένα μάλλον άρτια σκηνοθετημένο υπερθέαμα, εντυπωσιακό και άκρως προπαγανδιστικό. Ήταν μια ευκαιρία για τους ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας να δείξουν στους κατοίκους του πλανήτη, ότι η αναδυόμενη υπερδύναμη που διοικούν με σταλινική σκληρότητα διαθέτει ένα "όμορφο" πρόσωπο....
Το λογότυπο των Ολυμπαικών Αγώνων του Πεκίνου είναι "ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ", εμείς προσθέτουμε "...ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ".
Δεν μας αξίζει να αφεθούμε στην παραπληροφόρηση της προπαγάνδας, στον εκμαυλισμό που προσφέρει το θέαμα.
Η φωτογραφία είναι για να μας θυμίζει την αλήθεια του καθεστώτος της Λαϊκής Κίνας, όπως αποκαλύφθηκε μπροστά στα μάτια μας πριν χρόνια στην πλατεία Τιεν Αν Μεν, τη μεγαλύτερη πλατεία του Πεκίνου και του κόσμου.
Η ηγέτες της Λαϊκής Κίνας,δεν πρέπει να ξεχάσουμε λεπτό, ότι υποστηρίζουν τον δικτάτορα του Σουδάν στρατηγό Ομάρ Χασάν αλ-Μπασίρ, κατηζητούμενο για εγκλήματα γενοκτονίας στην επαρχία της χώρας του Νταρφούρ από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε ούτε στιγμή, ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου έχουν ονομασθεί "Ολυμπιακοί της Γενοκτονίας", γιατί η ηγεσία του Πεκίνου τροφοδοτεί τη γενοκτονία στο Νταρφούρ!
Σε μια ανίερη συμμαχία του Προέδρου της Λαϊκής Κίνας Hu Jintao με τον Πρόεδρο των Η.Π.Α. Bush, ο πρώτος προσφέρει τη συγκατάθεσή του σε όσα κάνει η Αμερική στο Ιράκ και ο δεύτερος έχει συμφωνήσει με τον πρώτο, ότι οι Ουϊγούροι του Ανατολικού Τουρκεστάν (κατεχόμενη δυτική επαρχία της Κίνας Xinjiang)που από τις τάξεις της Ισλαμικής Κίνησης του Ανατολικού Τουρκεστάν ζητούν το αυτονόητο για τον τόπο τους, ελευθερία από την ασφυκτική εξουσία του Πεκίνου, είναι τρομοκράτες!
Δεν πρέπει να ξεχάσουμε ούτε για δευτερόπλεπτα, ότι η ηγεσία της Λαϊκής Κίνας προσφέρει πολιτική στήριξη στη χούντα της Μπούρμα (Μιανμάρ κατά τους δικτάτορες με τις στολές στρατηγών)!
Αξίζει να κρστήσουμε ξύπνια τη συνείδησή μας, μπροστά στην προπαγάνδα του θεάματος και να μη ξεχάσουμε ούτε για λίγο, την πολιτιστική γενοκτονία που επιχειρείται από το Πεκίνο στο υπό κινεζική κατοχή Θιβέτ!
Οι εξουσιαστές του Πεκίνου εκφράζουν την πιο χυδαία μορφή διακυβέρνησης σε βάρος των λαών της χώρας, χρησιμοποιώντας ως προκάλυμμα της ύβρεός τους τον Μαρξισμό. Οι Κινέζοι κομμουνιστές έχουν εκπορνεύσει το σοσιαλιστικό όραμα, έχουν μεταλλάξει το υποτιθέμενο λαϊκό καθεστώς της ηπειρωτικής Κίνας σ' έναν άκρατο ολοκληρωτισμό, καταστροφικό για την κινεζική κουλτούρα και για την ψυχή των ανθρώπων που κατοικούν την αχανή χώρα....
Στο όνομα της λαϊκής εξουσίας, οι Κινέζοι κομμουνιστές του Πεκίνου, έχουν κάνει τη χώρα τους ένα απέραντο εργοστάσιο, το μεγαλύτερο που υπήρξε ποτέ στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας, με φτηνά εξαρτήματα των μηχανών, τους απλούς ανθρώπους, γυναίκες και άνδρες, που δουλεύουν απλώς για να συντηρούν τη βιολογική παρουσία τους στην κινεζική κόλαση....

Monday, August 04, 2008

ΖΩΝΤΑΣ ΜΕ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ...


Τον Μάιο που μας πέρασε είχα την ευκαιρία να βρεθώ για δύο εβδομάδες στο Ανόι του Βιετνάμ. Την πρώτη εβδομάδα συμμετείχα σε μια «βουδιστική ησυχαστική αναχώρηση» (retreat), μαζί με περισσότερα από τετρακόσια άτομα, γυναίκες και άνδρες, κάθε φυλής και γλώσσας, από κάθε γωνιά της γης. Η αναχώρηση ήταν ιδιότυπη, γιατί ενώ συμμετείχαμε στο πρόγραμμα ενός βουδιστικού μοναστηριού της βιετναμέζικης παράδοσης Ζεν, μέναμε σ’ ένα ξενοδοχείο της πρωτεύουσας, που προσφερόταν απόλυτα γι’ αυτό το σκοπό. Το retreat ήταν υπό την καθοδήγηση του Μοναχού Thich Nhat Hanh, γνωστού και ως Thay, που στα βιετναμικά σημαίνει ‘Δάσκαλος’.
Ήταν μια άκρως ενδιαφέρουσα εμπειρία εκμάθησης κολύμβησης στα ρηχά ενός απέραντου ωκεανού, με την καθοδήγηση ενός εκπληκτικού εκπαιδευτή. Ο Βουδισμός Μαχαγιάνα, κλάδος του οποίου είναι η παράδοση Ντυάνα ή Ζεν, πράγματι είναι ένας ωκεανός, με άδηλες ακτές και προπάντων δίχως αποκλεισμούς. Υπάρχει ένας απλούστατος λόγος γι’ αυτό, πως ο Βουδισμός κατ’ αρχήν δεν είναι θρησκεία αλλά φιλοσοφία που αρκετές επισημάνσεις της θυμίζουν Επίκουρο και ιδίως Ηράκλειτο. Δεν διεκδικεί ιδιοκτησία της μόνης αλήθειας, όπως συμβαίνει κυρίως και με τις τρεις «αβραμιαίες θρησκείες», αλλά διαθέτει μια καταπληκτική ανθρωπολογία και μια πραγματιστική, κατά τη γνώμη μου, απελευθερωτική ψυχολογία.
Ο Thich Nhat Hanh είναι ένας επιφανής άνθρωπος, αυθεντικός πολίτης του κόσμου, κορυφαίος διανοούμενος ως ποιητής και συγγραφέας, κήρυκας της μη βίας, ακολουθώντας ένα παράλληλο μονοπάτι με εκείνο του Μαχάτμα Γκάντι, διωγμένος από την πατρίδα του το Βιετνάμ και ζώντας ήδη επί δεκαετίες στη Γαλλία, μιας και δεν ήταν αρεστός, ούτε στο «ελεύθερο» Βιετνάμ του νότου, ούτε στους ηγέτες του Ανόι μετά την ενοποίηση της χώρας του. Τα τελευταία τρία χρόνια, αν δεν κάνω λάθος, του έχει επιτραπεί η επιστροφή στην πατρίδα, στα πλαίσια ενός ανοίγματος του καθεστώτος προς τη Δύση. Ο Δάσκαλος Thich Nhat Hanh παραμένει ένας απλός βουδιστής μοναχός πορευόμενος ήδη το ογδοηκοστό δεύτερο έτος της ηλικίας του, που ακούραστα διδάσκει όπου του δίνεται η ευκαιρία τη συμπόνια και την κατανόηση και κυρίως προτείνει γι’ αυτή τη στιγμή, για το συνεχώς ανανεούμενο τώρα, έναν τρόπο ζωής με επίγνωση και εγρήγορση (mindfulness way of life)….

Η αγγλική λέξη mindfulness είναι πολυσήμαντη στην ελληνική γλώσσα και σημαίνει ταυτόχρονα επίγνωση, εγρήγορση, συναίσθηση. Ως mindfulness αποδόθηκε η λέξη sati της γλώσσας πάλι και η λέξη smŗti της σανσκριτικής. Νομίζω πως στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί η λέξη mindfulness ως επίγνωση και εγρήγορση ή απλά εγρήγορση. Η mindfulness είναι η πλήρης επίγνωση του περιεχομένου των σκέψεων, των ενεργειών και των κινήτρων δράσης ενός ανθρώπου.
Η sammā-sati, στη γλώσσα πάλι και samyak-smŗti στα σανσκριτικά (mindfulness), δηλαδή η «ορθή» ή «ακριβής» επίγνωση και εγρήγορση, κατέχει ένα κομβικό ρόλο στη διδασκαλία του Βούδα, όπου βεβαιώνεται ότι αποτελεί μια θεμελιώδη προϋπόθεση για να διαβεί κάποιος ή κάποια το μονοπάτι προς τον φωτισμό και την απελευθέρωση.
Η επίγνωση και η εγρήγορση (mindfulness) ενώ έχει την προέλευσή της από το Βουδισμό χρησιμοποιείται ως ένα πολύτιμο εργαλείο, χωρίς οποιεσδήποτε θρησκευτικές υποδηλώσεις, μέσα στο πεδίο της γνωστικής θεραπείας για να βοηθήσει τους ανθρώπους να μάθουν να σπάζoυν τον κύκλο των διανοητικών συνηθειών, όπως ο μηρυκασμός και η αυτο-επίπληξη που διαιωνίζουν την κατάθλιψη. Η mindfulness περιλαμβάνει την αποσύνδεση από αυτόν τον τύπο διανοητικής δραστηριότητας.
O Thay δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη διδαχή της επίγνωσης και της εγρήγορσης (mindfulness) και επί πλέον έχει προσδώσει θετικό περιεχόμενο στην έννοια της κενότητας (sunyata), τονίζοντας την ρεαλιστική περιχώρηση ή αλληλοπεριχώρηση των πάντων (interbeing). Επίσης ο Thay αρνείται τα κενά λόγια και τη διατύπωση «όρμοφων ιδεών» χωρίς αντίκρυσμα. Για τούτο άλλωστε η μορφή του Βουδισμού που προτείνει ενεργά είναι ο Engaged Buddhism, σε ελεύθερη ελληνική απόδοση ‘Ενεργός Βουδισμός’.
Κάποια στιγμή του 2007 έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλία με τίτλο ‘Ζωντανός Βούδας, Ζωντανός Χριστός’, του άγνωστου σε μένα συγγραφέα Thich Nhat Hanh (ελληνική μετάφραση Βασίλη Αδραχτά, έκδοση ‘Ελληνικά Γράμματα’ 2000). Το περιεχόμενο με εντυπωσίασε συγκλονιστικά, όχι ως διανοητική απόλαυση μόνον, αλλά διέκρινα αλήθειες ζωής πρωτόγνωρες. Άρχισα να ψάχνω πληροφορίες για το συγγραφέα στο διαδίκτυο και μου αποκαλύφθηκε ένας σπουδαίος άνθρωπος. Έμαθα για το retreat στο Ανόι τον Μάιο 2008 και χωρίς περιττές αναστολές βρέθηκα να ασκούμαι στον υπέροχο περιπατητικό διαλογισμό (walking meditation), όπως και στον καθιστικό διαλογισμό (sitting meditation) μαθαίνοντας την επίγνωση και την εγρήγορση ως τρόπο ζωής (mindfulness way of life), την αλήθεια της περιχώρησης (interbeing) και ακολουθώντας για δύο βδομάδες (τη δεύτερη εβδομάδα της παραμονής μου εκεί παρακολούθησα ένα συνέδριο της Unesco αφιερωμένο στο Βουδισμό).

Αξίζει θαρρώ να αντιγράψω στη συνέχεια τις Πέντε Αρχές Άσκησης στην Εγρήγορση (FIVE MINDFULNESS TRAININGS), όπως τις έχει διατυπώσει ο Thich Nhat Hanh, κατά διασκευή των Πέντε Κανόνων του Βουδισμού.

Η ΠΡΩΤΗ ΑΡΧΗ ΑΣΚΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

Με πλήρη επίγνωση του πόνου που προκαλεί η καταστροφή της ζωής, υπόσχομαι να καλλιεργώ τη συμπόνια και να μάθω τρόπους που να προστατεύουν τη ζωή των ανθρώπων, των ζώων, των φυτών και των ορυκτών. Είμαι αποφασισμένος να μη σκοτώσω, να μην αφήσω άλλους να σκοτώσουν και να μην παραβλέψω κανένα είδος φόνου, τόσο στη σκέψη μου, όσο και στην όλη ζωή μου.


Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΡΧΗ ΑΣΚΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

Με πλήρη επίγνωση του πόνου που προκαλεί η εκμετάλλευση, η κοινωνική αδικία, η κλοπή και η καταπίεση, υπόσχομαι να καλλιεργώ την τρυφερότητα και να μαθαίνω τρόπους με τους οποίους θα εργάζομαι για το καλό των ανθρώπων, των ζώων, των φυτών και των ορυκτών. Υπόσχομαι να είμαι γενναιόδωρος προσφέροντας το χρόνο, την ενέργεια και τα αγαθά μου σε εκείνους που έχουν πραγματική ανάγκη. Είμαι αποφασισμένος να μην κλέβω και να μην κατέχω οτιδήποτε ανήκει στους άλλους. Θα σέβομαι την ιδιοκτησία των άλλων, αλλά θα αποτρέπω άλλους απ’ το να κερδίζουν από τον ανθρώπινο πόνο ή από τον πόνο άλλων όντων της γης.


Η ΤΡΙΤΗ ΑΡΧΗ ΑΣΚΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

Με πλήρη επίγνωση του πόνου που προκαλούν οι σεξουαλικές σχέσεις χωρίς περιεχόμενο, -(σχέσεις ενστικτώδεις, χωρίς συναίσθημα, χωρίς αξιοπιστία και αμοιβαίο σεβασμό)-, υπόσχομαι να καλλιεργώ την ευθύνη και να μαθαίνω τρόπους, έτσι ώστε να προστατεύω την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια των ατόμων, των ζευγαριών, των οικογενειών και της κοινωνίας. Είμαι αποφασισμένος να μην εμπλακώ σε σεξουαλικές σχέσεις δίχως αγάπη και μακροχρόνια δέσμευση. Για να διασφαλίσω την ευτυχία του εαυτού μου και των άλλων, είμαι αποφασισμένος να σέβομαι τόσο τις δικές μου, όσο και τις δεσμεύσεις των άλλων. Θα κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου, να προστατεύσω τα παιδιά από τη σεξουαλική κακοποίηση και να αποτρέψω τα ζευγάρια και τις οικογένειες από τη διάλυσή τους εξαιτίας επιπόλαιων και ενστικτωδών σεξουαλικών σχέσεων δίχως περιεχόμενο.


Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΑΡΧΗ ΑΣΚΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

Με πλήρη επίγνωση του πόνου που προκαλεί ο ανεύθυνος λόγος και η ανικανότητα να ακούς τους άλλους, υπόσχομαι να καλλιεργώ τον αγαπητικό λόγο και να ακούω βαθειά, έτσι ώστε να δίνω χαρά και ευτυχία στους άλλους και να τους ανακουφίζω από τον πόνο τους. Γνωρίζοντας ότι τα λόγια μπορούν να προκαλέσουν είτε την ευτυχία, είτε τον πόνο, υπόσχομαι να μάθω να μιλώ την αλήθεια, με λόγια που εμπνέουν αυτοπεποίθηση, χαρά και ελπίδα. Είμαι αποφασισμένος να μη διαδίδω ειδήσεις που αγνοώ την εγκυρότητά τους και να μην ασκώ κριτική ή να καταδικάζω πράγματα για τα οποία δεν είμαι βέβαιος. Θα αποφύγω τα λόγια που μπορούν να προκαλέσουν διαιρέσεις και διχόνοιες, καθώς και τα λόγια που οδηγούν στη διάλυση οικογενειών και στο θρυμματισμό της κοινότητας. Θα καταβάλλω κάθε προσπάθεια να συμφιλιώσω και να επιλύσω όλες τις συγκρούσεις, οσοδήποτε μικρές και αν είναι.


Η ΠΕΜΠΤΗ ΑΡΧΗ ΑΣΚΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

Με πλήρη επίγνωση του πόνου που προκαλεί η ασυνείδητη κατανάλωση, υπόσχομαι να διατηρούμαι σε καλή φυσική κατάσταση, τόσο σωματική όσο και πνευματική, για χάρη του εαυτού μου, της οικογένειάς μου και της κοινωνίας μου, ασκώντας με εγρήγορση τη βρώση, την πόση και την κατανάλωση διαφόρων αγαθών. Υπόσχομαι να καταναλώνω μονάχα υλικά που διατηρούν την ειρήνη, την ευεξία και τη χαρά στο σώμα μου και στη συνείδησή μου, αλλά συγχρόνως στο συλλογικό σώμα και στη συνείδηση της οικογένειάς μου και της κοινωνίας. Είμαι αποφασισμένος να μην κάνω χρήση αλκοόλ ή οποιασδήποτε άλλης μεθυστικής ουσίας και να μην καταναλώνω τροφές ή άλλα πράγματα που περιέχουν τοξίνες, όπως συγκεκριμένα τηλεοπτικά προγράμματα, περιοδικά, βιβλία, κινηματογραφικές ταινίες και συζητήσεις. Είμαι ενήμερος ότι η καταστροφή του σώματος ή της συνείδησής μου με αυτά τα δηλητήρια ισοδυναμεί με προδοσία των προγόνων, των γονέων, της κοινωνίας μου και των μελλοντικών γενεών. Θα εργαστώ για να μεταμορφώσω τη βία, τον φόβο, το θυμό και τη σύγχυση που υπάρχουν μέσα μου και στην κοινωνία, κάνοντας χρήση μιας ορισμένης διατροφής για μένα και για την κοινωνία. Κατανοώ ότι η σωστή διατροφή είναι καίριας σημασίας για τη μεταμόρφωση του εαυτού μου και για τη μετάπλαση της κοινωνίας.


Ο Thay έχει διατυπώσει και άλλες αρχές για την άσκηση όσων ενδιαφέρονται να αποκτήσουν κατανόηση, να καλλιεργούν τη συμπόνια, ως ενεργό στάση ζωής και προπάντων να αποκτήσουν επίγνωση και εγρήγορση στην παρούσα στιγμή, εδώ και τώρα.
Παραθέτω μια από τις αρχές του Thich Nhat Hanh, που τη θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική και βαρύνουσα:
Με πλήρη επίγνωση του πόνου που προκαλείται από τον φανατισμό και την έλλειψη ανεκτικότητας, είμαι αποφασισμένος να μην είμαι προσηλωμένος ειδωλολατρικά σε οποιαδήποτε διδασκαλία, θεωρία ή ιδεολογία, ακόμα και αν πρόκειται για το Βουδισμό. Οι βουδιστικές διδασκαλίες έχουν αξία ως δείκτες πορείας για να με βοηθήσουν να μάθω να βλέπω βαθειά και να αναπτύσσω την κατανόησή μου και τη συμπόνια μου. Δεν υπάρχουν δόγματα χάριν των οποίων αξίζει να πολεμήσεις, να σκοτώσεις ή να πεθάνεις.



Όποιος θα ήθελε να μάθει περισσότερα για τον Thich Nhat Hanh μπορεί να επισκεφθεί την ιστοσελίδα www.plumvillage.org

Saturday, August 02, 2008

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΦΩΤΕΙΝΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ


George Doudos, Greece



Hi,

Do you, like me, care about freedom and want to have a say about it?

Please unite with more than 100,000,000 people in the Biggest Light Protest on Earth for a Free Tibet.
• Light a candle on August 7th at 9:00 p.m. (At your home, or in public)
• Join and enjoy special light actions on the same night.
• Drive with you car's headlights on during August 8 2008.
• Watch "Sad Smoky Mountains" teams paint the sky with red smoke.
• Watch those attending the opening ceremony in Beijing light candles, flashlights, cell phones and lighters. All for a FREE TIBET.


Please join us

Love,
Candle for Tibet
http://www.candle4tibet.org/

Thursday, March 27, 2008

Η μικρά πλην άτιμος πλέον Ελλάς....


Στη δεκαετία του '20 οι αντιβενιζελικοί πολιτικοί, που δήθεν κόπτονταν για τα βάσανα των Ελλήνων εξαιτίας της εμπλοκής της χώρας σε πολυετείς πολέμους, προκειμένου να κερδίσουν τις εκλογές κατά του Βενιζέλου, ενώ το μικρασιατικό βρισκόταν σε κρίσιμη καμπή, προπαγάνδιζαν υπέρ της "Ψωροκώσταινας" και κατά της "Μεγάλης Ελλάδος". Είχαν κάνει σύνθημά τους, οι Δεξιοί της εποχής, το πρότυπο της Ελλάδος που οραματίζονταν: "Μικρά, πλην τιμία Ελλάς"!
Σήμερα, τέλη Μαρτίου του 2008 η Ελλάδα παραμένει μικρή χώρα σε έκταση και πληθυσμό, όπως και τη δεκαετία του 1920, δυστυχώς όμως έπαυσε να είναι "τιμία".
Χωρίς ίχνος ντροπής, σε μια τελετή που είναι μάλλον κακόγουστο θέατρο, στην αρχαία Ολυμπία, παρέδωσε την ολυμπιακή φλόγα στον πιο χυδαίο πολιτικό γίγαντα της εποχής μας, τη λεγόμενη Λαϊκή Κίνα, για να διεξαχθούν στο Πεκίνο το καλοκαίρι οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Οι μεγάλες δυνάμεις, που είναι μεγάλες γιατί μπορούν να ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία, αντιμετωπίζουν την Κίνα ως μια αχανή αγορά και ως ένα συμφέρον απέραντο εργοτάξιο. Το ότι η Λαϊκή Κίνα, αποτελεί ένα ολοκληρωτικό κράτος, αυταρχικό, ρατσιστικό, βάναυσα καπιταλιστικό και συγχρόνως σταλινικό, δεν τους ενοχλεί, το έχουν παραβλέψει εδώ και καιρό, μπροστά στα κέρδη που έχουν από τον "κίτρινο γίγαντα". Το ότι η Κίνα καταδυναστεύει χώρες και λαούς, το παρακάμπτουν ανερυθρίαστα.
Το Θιβέτ(στα κινεζικά Σιζάνγκ) και το Ανατολικό Τουρκεστάν (στα κινεζικά Σινζιάνγκ) είναι σήμερα τυπικά αυτόνομες περιοχές της Κίνας. Ουσιστικά είναι χώρες υπό κατοχή. Είναι χώρες που οι λαοί τους, με διαφορετική κουλτούρα και ιδιοπροσωπία, σε σύγκριση με το πλήθος των άλλων εθνοτήτων που συνθέτουν τον κινέζικο λαό, υποφέρουν επί δεκαετίες τώρα και υφίστανται, ιδίως οι Θιβετανοί, μια επίθεση αλλοτρίωσης των ίδιων και αλλοίωσης της χώρας τους.
Η κομμουνιστική Κίνα, μεθοδευμένα και συστηματικά, από το 1951 που ενσωμάτωσε το Θιβέτ στην επικράτειά της με την ισχύ της στρατιωτικής βίας επιχειρεί πολιτιστική γενοκτονία κατά των Θιβετανών.

Η κρατική τηλεόραση της Ελλάδος προσπάθησε να υποβαθμίσει τις διαμαρτυρίες κατά της Κίνας και την υποστήριξη για ελευθερία στο Θιβέτ, κατά την τελετή της "αφής του φωτός" στην Ολυμπία. Η υποστήριξη στο Θιβέτ, ενόψει των Αγώνων του Πεκίνου, έχει καταστεί σημαντικό θέμα για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μοχλός πίεσης για τον εξανθρωπισμό του κινεζικού καθεστώτος. Η μικρά Ελλάς σιωπά μπροστά σε όλα αυτά. Σήμερα, 27 Μαρτίου 2008 η Ελληνική Αστυνομία στη Θεσσαλονίκη, αντιμετώπισε σαν τρομοκράτες και επικίνδυνους κακοποιούς ανθρώπους που διαδήλωναν κατά του χυδαίου ολοκληρωτικού καθεστώτος του Πεκίνου, την ώρα που η ολυμπιακή φλόγα διερχόταν τους δρόμους της πόλης.

Δυστυχώς, η Ελλάς, αλλοτριωμένη σχεδόν πλήρως από τον μετακαπιταλιστικό καταναλωτισμό, έπαυσε να είναι τιμία. Σιωπά μπροστά στην πολύχρονη κατοχή του Θιβέτ και διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για την κατοχή της βόρειας Κύπρου. Υπεραμύνεται των ελευθεριών και των δικαιωμάτων των Αλβανών πολιτών ελληνικής εθνοτικής συνείδησης στη νότια Αλβανία (ή Βόρεια Ήπειρο) και ταυτόχρονα αρνείται να παραδεχθεί πως εντός των συνόρων της υπάρχουν και άλλες μειονότητες, εθνοτικές, γλωσσικές, πολιτιστικές, πέραν της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης.... Με τον τρόπο της όμως η ελληνική πολιτική έχει καταστεί αναξιόπιστη διεθνώς. Τούτο το γεγονός θλίβει και εξοργίζει κάθε σκεπτόμενο και ευαίσθητο Έλληνα και Ελληνίδα....

Friday, March 21, 2008

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ....


Οι Χριστιανοί, κάθε χρόνο, επιμένουν να σταυρώνουν τον Ιησού Χριστό τουλάχιστον δύο φορές. Μια φορά τον σταυρώνουν οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες και άλλη μια οι Ορθόδοξοι και όσοι ανήκουν στις Αρχαίες Εκκλησίες της Ανατολής(Αρμένιοι, Κόπτες,Ασσύριοι κ.ά.).

Είναι ζήτημα σαδισμού άραγε αυτή η λατρεία των Χριστιανών για το μαρτύριο του ιδρυτή της πίστης τους, ώστε να επαναλαμβάνουν το σταυρικό του θάνατο τουλάχιστον δυο φορές κάθε χρόνο ή τελικά φαίνεται να μην έχουν σχέση με το Χριστό, άσχετα από τις κομπορρημοσύνες τους....


Οι ταγοί των Εκκλησιών, όταν σταυρώνουν κάθε χρόνο δυο φορές τον ίδιο τον Χριστό, σκεφθείτε τις προθέσεις τους για μας, τους κοινούς θνητούς, που ούτως ή άλλως μας αποκαλούν συλλήβδην "το ποίμνιο"....


Στο φίλο μου τον Στέλιο.

ΤΟ ΝΕΟ ΛΟΓΟΤΥΠΟ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΑΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΕΚΙΝΟΥ!


Το κινεζικό ολοκληρωτικό καθεστώς του Πεκίνου, με αφορμή την πρόσφατη εξέγερση των Θιβετανών, Βουδιστών Μοναχών και Λαϊκών στη Λάσα, έδειξε για άλλη μια φορά το αληθινό πρόσωπό του. Ένα πρόσωπο χυδαίας βίας και απροκάλυπτης βαρβαρότητας.... Οι Θιβετανοί που ζουν υπό την κατοχή της λεγόμενης "Λαϊκής Κίνας" αντιμετώπισαν όλους εκείνους, που η απελπισία τους ώθησε να εξεγερθούν με τις δυνάμεις καταστολής, ίσως για να δείξει στη Δύση, ότι είναι μια "ασφαλής χώρα", με χαρακτηριστικό πρόδηλα την ασφάλεια της επιβεβλημένης σιγής που διακρίνει τα νεκροταφεία ενόψει των Ολυμπιακών του Πεκίνου το 2008.
Οι Θιβετανοί της Λάσα, εξεγέρθηκαν για να ανακόψουν την πολιτιστική γενοκτονία που από το χίλια εννιακόσια πενήντα ένα, με μεθοδικότητα επιχειρεί να επιβάλλει στο Θιβέτ το καθεστώς του Πεκίνου।
Οι Θιβετανοί, με την μοναδική βουδιστική κουλτούρα, που κατά κύριο λόγο τους διακρίνει, αγωνίζονται να περισώσουν από την αδηφάγο μανία των κατ' ευφημισμό κομμουνιστών Κινέζων τον πολιτισμό και την πνευματικότητά τους, επιδιώκοντας το ελάχιστο: ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ।
Το νέο λογότυπο των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου είναι πολύ επιτυχημένο και τραγικά αποδίδει τη πραγματικότητα।
Η θανάτωση αθώνων ανθρώπων στη Λάσα κυρίως, δεν είναι βέβαια το μόνο έγκλημα που εξελίσσεται αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, αλλά είναι το πλέον επίκαιρο που επιβάλλει εγρήγορση στις συνειδήσεις μας....

Wednesday, March 12, 2008

ΘΥΜΟΣ!


Άλλοτε


η αγάπη


έκαμνε την κερασιά


ν' ανθίζει στο καταχείμωνο,


τώρα


στον μικρούτσικο κήπο


σπαράγματα


και κουφάρια


δέντρων...

Sunday, January 27, 2008

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ;







Πριν λίγες μέρες, στο εξώφυλλο ένθετου περιοδικού κυριακάτικης έκδοσης ελληνικής εφημερίδας υπήρχε η φωτογραφία της Ayaan Hirsi Ali. Στις σελίδες του περιοδικού γινόταν αναφορά στη ζωή, στις ιδέες και στη δράση αυτής της ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας γυναίκας της εποχής μας.
Η Ayaan Hirsi Ali είναι η γυναίκα της φωτογραφίας που βλέπετε. Δηλώνει Μουσουλμάνα-άθεη. Γεννήθηκε στη Σομαλία. Έζησε την εφηβεία της στην Κένυα, τηρώντας τους κανόνες της σαρία και έχοντας πάντοτε καλυμμένο το κεφάλι, όπως συνηθίζουν μάλλον οι πιο πολλές θρησκευόμενες Μουσουλμάνες. Όταν ο Αγιατολλάχ Χομεϊνί καταδίκασε σε θάνατο τον Salman Rushdie (1988), η νεαρή Ayaan είχε υποστηρίξει ένθερμα την απόφαση του Ιρανού ηγέτη.
Ένας επικείμενος ανεπιθύμητος γάμος της νεαρής γυναίκας, που είχε αποφασισθεί από τον πατέρα της, υπήρξε η αφορμή να διαφύγει η Ayaan Hirsi Ali στην Ολλανδία, όπου της αποκαλύφθηκε ένας καινούργιος κόσμος και άγγιξε πρωτόγνωρες αλήθειες για τη ζωή και τον κόσμο….
Η Ayaan Hirsi Ali έχει υποστεί κλειτοριδεκτομή, όπως συμβαίνει στη συντριπτική πλειοψηφία των Μουσουλμάνων γυναικών που ζουν κυρίως σε χώρες του ‘Κέρατος της Αφρικής’. Υπήρξε μέλος της ολλανδικής Βουλής και τώρα ζει στις Η.Π.Α., αφού της στερήθηκε η ολλανδική ιθαγένεια. Συνεργάστηκε με τον δολοφονημένο κινηματογραφιστή Theo van Gogh (2/11/2004) για την παραγωγή της ταινίας του ‘Submission’, που αναφέρεται στη θέση της γυναίκας στο Ισλάμ και η οποία υπήρξε η αφορμή για τη δολοφονία του από Ολλανδό Μουσουλμάνο.
Η Ayaan Hirsi Ali μαζί με άλλους ένδεκα διανοούμενους, οι περισσότεροι μουσουλμανικής καταγωγής, προσυπέγραψε την 1/3/2006 μια ανοιχτή επιστολή, όπου καταγγέλλεται ο Ισλαμισμός, ως ο ολοκληρωτισμός της εποχής μας, πλάι στο Φασισμό, στο Ναζισμό και στο Σταλινισμό….

Στις χώρες της Δύσης, (η αναφορά είναι εντελώς σχηματική), μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, άρχισε να διαμορφώνεται ένας πολιτικός πολιτισμός με κεντρικό στοιχείο την ανεκτικότητα, σύμφυτο γνώρισμα της ανοικτής κοινωνίας, που λειτουργεί ως ζητούμενο σε πολλές χώρες. Αποτέλεσμα αυτής της νέας κατάστασης ήταν η ανάπτυξη στις πιο πολλές χώρες της Ευρώπης πολυπολιτισμικών κοινωνιών, η καθιέρωση θρησκευτικής ελευθερίας και ταυτόχρονα βέβαια η καλλιέργεια της ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης, χωρίς καμιά ανοχή στη λογοκρισία.

Στις 30/9/2005 η δανέζικη εφημερίδα ‘Jyllands-Posten’ δημοσίευσε τα περίφημα πλέον σκίτσα με επίκεντρο τον προφήτη Μοχάμεντ. Σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες υπήρξαν ακραίες αντιδράσεις, γιατί κυριάρχησε η άποψη, πως η ‘χριστιανική Δύση’ προσβάλλει το Ισλάμ και τον προφήτη του. Κατά τη γνώμη μου, μάλλον οι πιο προκλητικές διαδηλώσεις Μουσουλμάνων, με αφορμή τα σκίτσα, έγιναν σε πρωτεύουσες δυτικών χωρών. Δεν επρόκειτο για διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, αλλά για μαζικές επιθέσεις αμφισβήτησης κατά της Δύσης. Αναφέρω ορισμένα από τα πανό που κρατούσαν οι Μουσουλμάνοι διαδηλωτές: «Ετοιμαστείτε για το πραγματικό Ολοκαύτωμα», «Ευρώπη θα πληρώσεις. Ο Μπιν Λάντεν έρχεται», «Ευρώπη πάρε μερικά μαθήματα από την 11/9» και το πλέον απαξιωτικό για τον πολιτισμό μας «Ελευθερία να πας στο διάβολο».

Δυστυχώς, φαίνεται πως ο Ισλαμισμός, δηλαδή η μετάπτωση του Ισλάμ από το επίπεδο της θρησκείας και της πνευματικής παράδοσης στο επίπεδο της πολιτικής ιδεολογίας, είναι πράγματι ένας επικίνδυνος ολοκληρωτισμός!

Μετά την άρνηση των χωρών και των λαών της Δύσης να ενδώσουν στην τρομοκρατία των φανατικών Μουσουλμάνων, που διαδήλωναν απειλώντας και κατέστρεφαν βίαια, για να διαμαρτυρηθούν δήθεν για την προσβολή που υπέστη ο προφήτης τους από τα σκίτσα της ‘Jyllands-Posten’, ο Hamandi Redishi, Μουσουλμάνος, Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Τύνιδας (Τυνησία), με δηλώσεις του είχε απευθυνθεί στη Δύση με τα εξής τολμηρά λόγια: «Δεν πρέπει να απαρνηθείτε τη θρησκευτική ελευθερία και την ελεύθερη κριτική. Αν υποχωρήσετε θα σημάνει το τέλος τους. Όλες οι δικαιολογίες θα είναι τότε καλές. Δεν θα υπάρχει όριο. Το να απαγορεύεται στους Μουσουλμάνους να προσβάλλουν τον Προφήτη είναι κατανοητό. Αλλά στην περίπτωση αυτή, γίνεται προσπάθεια να επεκταθεί αυτή η απαγόρευση σε σας, τους Δυτικούς. Είναι μια απόπειρα να επιβληθεί η σαρία, ο ισλαμικός νόμος στον κόσμο».
Ο Hamandi Redishi ουσιαστικά κάνει μια έκκληση, να μην υποχωρήσει η ελευθερία εμπρός στην πίεση του τρόμου της θρησκευτικής βίας που ασκεί ο Ισλαμισμός. Η φωνή του επιβεβαιώνει δυστυχώς την καταγγελία της Ayaan Hirsi Ali, της Taslima Nasreen, του Salman Rushdie, της Irshad Manji και άλλων, που έγραψαν την δημόσια καταγγελία του Ισλαμισμού, ως ολοκληρωτισμού.
Ανέφερα τον Salman Rushdie, που φαντάζομαι θα τον θυμόμαστε όλοι. Δεν μου αρέσει ο τρόπος που γράφει, αν και τούτο είναι καθαρά υποκειμενικό και αφορά μόνον εμένα. Αλλά το να καταδικασθεί σε θάνατο με την φάτουα (γνωμοδότηση και απόφαση) ενός Ιμάμη του Ιράν, γιατί έτυχε να είναι Μουσουλμάνος και έγραψε τους ‘Σατανικούς Στίχους’, που δεν άρεσαν στον Χομεϊνί, αυτό αποτελεί χωρίς αμφιβολία δείγμα ολοκληρωτικής πρακτικής.
Ανέφερα την Taslima Nasreen. Κάποτε ζούσε στην πατρίδα της το Μπανγκλαντές και εργαζόταν ως γιατρός. Έγραψε ένα βιβλίο το 1993 με τίτλο «Lajja» (στη γλώσσα μπενγκάλι) «Ντροπή» στα ελληνικά, όπου περιέγραφε τα δεινά που είχε υποστεί μια οικογένεια Ινδουϊστών στο Μπανγκλαντές. Η έκδοση αυτού του βιβλίου υπήρξε η αφορμή να καταδικασθεί από θρησκευτικό δικαστήριο, ως Μουσουλμάνα, σε θάνατο. Σώθηκε χάριν της διεθνούς κατακραυγής και τώρα ζει εξόριστη στην Ευρώπη.
Ανέφερα την Irshad Manji, μια Μουσουλμάνα που ζει στον Καναδά αμφισβητεί χωρίς επιείκεια και ανοχή την κατεστημένη ερμηνεία των κανόνων του Ισλάμ (το σύστημα δικαίου σαρία) και την απολιθωμένη επιβολή του Ισλάμ στην εποχή μας, απαράλλαχτα όπως συνέβαινε την εποχή του Μοχάμεντ. Μάχεται για ‘να ξανανοίξουν οι πύλες της ijtihad’, δηλαδή να καταλάβει ξανά ο ανθρώπινος λόγος δεσπόζουσα θέση στην ερμηνεία της πίστης και του νόμου στο σύγχρονο Ισλάμ. Θεωρείται αιρετική και μαύρο πρόβατο για τους Μουσουλμάνους που πιστεύουν πως κρατούν την αλήθεια φυλακισμένη στην τσέπη της κελεμπίας τους.

Τί προσφέρει στους Παλαιστινίους της Γάζας η αδιάλλακτη πολιτική του Ismail Haniya, πρωθυπουργού των Παλαιστινίων και στελέχους της ισλαμικής Χαμάς, τόσο έναντι της Φατάχ, από την οποία προέρχεται ο Mahmud Abbas, πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, αλλά και έναντι του Ισραήλ; Έχει προσφέρει αναρίθμητους νεκρούς σε μια εμφύλια σύγκρουση μεταξύ των Παλαιστινίων, που δεν έχει λάβει τέρμα ακόμη κι έχει προσφέρει πείνα, ανέχεια και απομόνωση στους κατοίκους της Γάζας…. Και πού οφείλεται αυτή η αδιαλλαξία του Haniya; Στην εργώδη και αιματηρή προσπάθεια της Χαμάς να επιβάλλει την ισλαμική «καθαρότητα» και να επιτύχει την εξαφάνιση του Κράτους του Ισραήλ, ως απώτατη ουτοπία ‘δικαίωσης’ του Ισλάμ….

Ένα άλλο στοιχείο που καθιστά τον Ισλαμισμό συγγενή με το Ναζισμό και το Σταλινισμό είναι ο μαχητικός αντισημιτισμός που τον διακρίνει. Ίσως ο πιο ακραίος εκφραστής του μουσουλμανικού αντισημιτισμού να ήταν ο Μεγάλος Μουφτής της Ιερουσαλήμ Hajj Muhamend Amin al Husseini, την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Σήμερα, ίσως ο πιο αυθάδης ρατσιστής κατά των Εβραίων, που επικαλείται το Ισλάμ για να υποστηρίξει την ανάγκη εξαφάνισης του Ισραήλ, είναι ο Πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν Mahmud Ahmadinejad!


To τελευταίο συμβάν που συντάραξε και πάλι συνειδήσεις ήταν η είδηση, πως ο νεαρός Αφγανός δημοσιογράφος Sayed Parwez Kaambakhsh, μόλις 23 ετών, καταδικάσθηκε σε θάνατο από δικαστήριο της χώρας του, γιατί οι δικαστές έκριναν πως ο δημοσιογράφος αναφέρθηκε στο Κοράνιο με ασέβεια και αμφισβήτηση….

Σέβομαι τους Μουσουλμάνους και όποτε διαπιστώνω σε βάρος τους διακρίσεις θυμώνω και εκφράζω την αντίθεσή μου σε μια τέτοια πρακτική. Προβάλλω όμως την στοιχειώδη αξίωση, ότι οι Μουσουλμάνοι οφείλουν να σέβονται τους ανθρώπους άλλων θρησκειών, ακόμα και αν αντιτίθενται τα πιστεύω τους σε βασικές αρχές του Ισλάμ (λ.χ. είναι ανιμιστές ή άθεοι), εφόσον επιθυμούν να ζουν σε κοινωνίες της Ευρώπης και της Αμερικής, όπου το θεμελιώδες χαρακτηριστικό τους είναι η ελευθερία σε όλες τις εκφάνσεις της και η ανεκτικότητα έναντι του Άλλου, του Διαφορετικού!