Powered By Blogger

Tuesday, June 30, 2009

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟΝ!


Το Δελτίο Τύπου της ΕΕΔΑ που ακολουθεί, μας θέτει όλους εμπρός σε σοβαρές ευθύνες. Η κυβέρνηση της χώρας με το πολυνομοσχέδιο που έχει ετοιμάσει καιεπιθυμεί να καταστήσει νόμο του κράτους θέτει ευθέως τη Δημοκρατία υπό διωγμόν!


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
_____________________________________________________
ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΒΑΜΒΑ 6 (3ος όροφος), 106 74 ΑΘΗΝΑ
Τηλ: 210-7233221, 210-7233216, fax:210-7233217, e-mail: info@nchr.gr, website: , website: www.nchr.gr

ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΕΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΠΕΡΙ «ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ», ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΑΠΕΛΑΣΗΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
ΑΘΗΝΑ, 25 ΙΟΥΝΙΟΥ 2009

Η Ολομέλεια της ΕΕΔΑ σε έκτακτη συνεδρίασή της (24/6/2009) τοποθετήθηκε στα ζητήματα δικαιωμάτων που εγείρουν οι διατάξεις του σχεδίου νόμου για την τέλεση αδικημάτων με καλυμμένα ή αλλοιωμένα χαρακτηριστικά, για τη διοικητική απέλαση και κράτηση των αλλοδαπών, όπως και για την αποσυμφόρηση των φυλακών.

Η ΕΕΔΑ εκφράζει την έντονη δυσαρέσκειά της για το γεγονός ότι δεν κλήθηκε να γνωμοδοτήσει, όπως προβλέπεται από τον ιδρυτικό της νόμο, για ένα σχέδιο νόμου με ρυθμίσεις που κατ’ εξοχήν εμπίπτουν στην θεσμική της αρμοδιότητα και ενέχουν όψεις προστασίας δικαιωμάτων μεγάλων ομάδων πληθυσμού.

Η ΕΕΔΑ διατυπώνει τις θέσεις της σταθμίζοντας τις συγκρουόμενες προσεγγίσεις της δημόσιας ασφάλειας σε μια δημοκρατική κοινωνία. Όσον αφορά τα «μέτρα για τη διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης», η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι οι βιαιοπραγίες που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων απολήγουν σε παραβιάσεις των δικαιωμάτων στη ζωή, τη σωματική ακεραιότητα, την ιδιοκτησία, την εκπαίδευση (φθορές εκπαιδευτικών ιδρυμάτων), αλλά και του ίδιου του δικαιώματος συμμετοχής σε ειρηνική διαδήλωση. Ωστόσο, η σημαντική αύξηση των ποινών για την τέλεση αδικημάτων με καλυμμένα ή αλλοιωμένα χαρακτηριστικά κρίνεται ως αλυσιτελής : η πραγματικότητα μαρτυρά ότι η πολιτεία αδυνατεί να εφαρμόσει το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο για λόγους που δεν σχετίζονται με το ύψος των ποινών. Ως εκ τούτου, ο αυστηρότερος χαρακτήρας των νέων διατάξεων δεν διασφαλίζει την εφαρμογή τους, και επομένως δεν λειτουργεί αποτρεπτικά για τους εν δυνάμει δράστες. Στην αναποτελεσματικότητα των διατάξεων προστίθεται και η προβληματική αοριστία της έννοιας των καλυμμένων ή αλλοιωμένων χαρακτηριστικών, από πλευράς απονομής της ποινικής δικαιοσύνης. Επιπλέον, η ρύθμιση περί αυτεπάγγελτης δίωξης για εξύβριση υπαλλήλου προκαλεί βαθύ προβληματισμό για το σεβασμό της ελευθερίας της έκφρασης, και δεν συμβαδίζει με τις αρχές μιας ώριμης δημοκρατίας, όπου δεν χωρούν οπισθοδρομήσεις στο αδίκημα της «περιύβρισης αρχής».

Η ΕΕΔΑ εναντιώνεται πλήρως στα μέτρα διοικητικής απέλασης και κράτησης του νομοσχεδίου. Ο χαρακτηρισμός αλλοδαπού, με ή χωρίς νόμιμα έγγραφα, ως επικίνδυνου για τη δημόσια τάξη ή ασφάλεια λόγω απλής ποινικής δίωξης (και όχι καταδίκης) εις βάρος του για όλα τα αδικήματα που επισύρουν ποινή μεγαλύτερη των τριών μηνών, ακυρώνει τη θεμελιώδη αρχή του τεκμηρίου αθωότητας και ανατρέπει τη λειτουργία της ποινικής δικαιοσύνης. Το «τεκμήριο επικινδυνότητας» που εισάγεται κινδυνεύει να εφαρμοστεί αδιακρίτως, οδηγώντας σε απέλαση ακόμα και μόνιμα και νόμιμα διαμένοντες στην Ελλάδα αλλοδαπούς. Έντονες ανησυχίες προκαλεί και η δυνατότητα κράτησης των προς απέλαση αλλοδαπών για περίοδο μέχρι και 18 μήνες. Ο πληθυσμός των αλλοδαπών που αφορά το μέτρο είναι τόσο μεγάλος που αποκλείει την πιθανότητα κράτησής τους υπό αξιοπρεπείς συνθήκες. Τα μέτρα είναι, άλλωστε, σε προφανή αντίθεση με τη σχετική κοινοτική Οδηγία 2008/115, καθώς δεν διασφαλίζουν τον έλεγχο της νομιμότητας της κράτησης, ούτε το σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων, πλήττοντας έτσι το κράτος δικαίου.

Τέλος, τα λιγότερο επίκαιρα, αλλά σημαντικά «μέτρα για τη βελτίωση του σωφρονιστικού συστήματος» που περιλαμβάνει το νομοσχέδιο, σε γενικές γραμμές κείνται προς την σωστή κατεύθυνση, εάν ειδωθούν ως μια επιπλέον δέσμη μέτρων, η οποία θα ακολουθηθεί από άλλες. Ωστόσο, τα σημαντικότερα από τα μέτρα που κρίνονται αναγκαία για τη βελτίωση των συνθηκών κράτησης και το σεβασμό των δικαιωμάτων των κρατουμένων, δεν έχουν ακόμα ληφθεί. Η ΕΕΔΑ παραπέμπει στις συνολικές προτάσεις της για το σωφρονιστικό σύστημα του Απριλίου 2008.

Το πλήρες κείμενο θέσεων και προτάσεων της ΕΕΔΑ θα δημοσιευτεί την επόμενη εβδομάδα, και θα είναι προσβάσιμο στην ιστοσελίδα της (www.nchr.gr).

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με την ΕΕΔΑ, στα τηλ.: 2107233221-2 και 2107233216
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) είναι συμβουλευτικό όργανο της Πολιτείας σε θέματα νομοθεσίας και πολιτικών που σχετίζονται με τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα. Έχει συσταθεί με τον νόμο 2667/1998 και ξεκίνησε να λειτουργεί το 2000. Σ’ αυτήν εκπροσωπούνται τριάντα ένα φορείς (ανεξάρτητες αρχές, πανεπιστημιακές σχολές νομικών και πολιτικών επιστημών, συνδικαλιστικές οργανώσεις, ΜΚΟ, πολιτικά κόμματα και Υπουργεία), οι οποίοι εκλέγουν το προεδρείο της ΕΕΔΑ. Πρόεδρος της ΕΕΔΑ είναι ο κ. Κωστής Α. Παπαϊωάννου, που εκπροσωπεί το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας.

Thursday, June 25, 2009

Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΨΗ ΑΛΛΑ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ...



Ο ρατσισμός δεν είναι άποψη αλλά επιθετική συμπεριφορά, η οποία, όποτε αφέθηκε να εκφραστεί δημόσια, οδήγησε σε άμεση και σοβαρή απειλή της δημόσιας τάξης. Έτσι αποφάνθηκε η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Committee) του Ο.Η.Ε. στην υπόθεση Robert Faurisson vs France (CCPR/C/58/D/550/1993 [1996]) και έκρινε επίσης ότι η αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος συνιστά προτροπή σε αντισημιτική συμπεριφορά. Οι προηγούμενες σκέψεις σε απόφαση του δικαιοδοτικού οργάνου της Διεθνούς Κοινότητας διατυπώθηκαν ως ερμηνεία των άρθρων 19 και 20 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ΔΣΑΠΔ) των Ηνωμένων Εθνών. Το άρθρο 19 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα του Ο.Η.Ε. αναφέρεται στην κατοχύρωση του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης προβλέποντας ταυτόχρονα περιορισμούς κατά την άσκηση του δικαιώματος τούτου. Από την άλλη μεριά το άρθρο 20 του ΔΣΑΠΔ απαγορεύει κάθε προπαγάνδα υπέρ του πολέμου και την επίκληση εθνικού, φυλετικού ή θρησκευτικού μίσους, που αποτελεί υποκίνηση διακρίσεων, εχθρότητας ή βίας.
Η ελευθερία της έκφρασης κατοχυρώνεται και με το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΕΣΔΑ), με ταυτόχρονη πρόβλεψη ορισμένων περιορισμών ως προς την έκταση άσκησης του δικαιώματος τούτου. Η ΕΣΔΑ στο άρθρο 17 απαγορεύει την καταχρηστική άσκηση δικαιώματος και επομένως δεν ανέχεται η ελευθερία της έκφρασης να ασκείται με όρους που συνιστούν κατάχρηση .

Ο Άρειος Πάγος (Α΄ Πολιτικό Τμήμα) με την απόφαση 4/01.09.2007 έχει αποφανθεί πως φασιστικά κόμματα είναι αντίθετα με τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Με την παραπάνω απόφαση το Ανώτατο Δικαστήριο ανακήρυξε ένα μεμονωμένο υποψήφιο χωρίς τον τίτλο του συνδυασμού του «Νέος Φασισμός», γιατί έκρινε πως αυτό αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 29 παράγγ. 1 του Συντάγματος που προβλέπει ότι «η οργάνωση και η δράση των κομμάτων οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος».

To Α' Πενταμελές Εφετείο Αθηνών με την απόφασή του αριθμός 913/27.03.2009 αθώωσε τον κ. Κώστα Πλεύρη, κατηγορούμενο για παράβαση του νόμου 927/1979, όπως ισχύει σήμερα μετά τις τροποποιήσεις που επέφερε σε διατάξεις του ο νόμος 2190/2001 “περί κολασμού πράξεων ή ενεργειών αποσκοπουσών εις φυλετικάς διακρίσεις”, με αφορμή τη συγγραφή εκ μέρους του κ. Πλεύρη και την κυκλοφορία βιβλίου με τίτλο «Οι Εβραίοι, όλη η αλήθεια» (Αθήνα 2006, εκδόσεις ‘Ήλεκτρον’).
Στο σκεπτικό της παραπάνω απόφασης αναφέρονται μεταξύ των άλλων και τα εξής: «Ο κατηγορούμενος δεν στρέφεται κατά των Εβραίων, μόνο λόγω της φυλετικής και εθνικής καταγωγής τους αλλά κυρίως λόγω των επιδιώξεών τους για παγκόσμια κυριαρχία, των μεθόδων που χρησιμοποιούν για την ευόδωση αυτών και τη συνωμοτική τους δράση». «Τα αναφερόμενα από το συγγραφέα, για την στήριξη των απόψεών του πραγματικά περιστατικά και οι ρήσεις ιστορικών προσώπων στηρίζονται σε ιστορικές πηγές τις οποίες κατονομάζει και οι οποίες απλώς επισημαίνουν ορισμένες οξύτατες φράσεις του συγγραφέα. Οι φράσεις αυτές του συγγραφέα κατατείνουν στην επισήμανση των στοιχείων που παρατίθενται στο επίμαχο βιβλίο, προκειμένου να γίνουν αντιληπτές από τον αναγνώστη οι κατά τον συγγραφέα ως άνω επιδιώξεις των εβραιοσιωνιστών. Από το όλο περιεχόμενο του βιβλίου δεν προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος με αυτό είχε πρόθεση να προτρέψει τον αναγνώστη σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά των Εβραίων, ούτε να εκφράσει προσβλητικές ιδέες κατ' αυτών (Εβραίων), εκ μόνου του λόγου της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής τους, δηλαδή χωρίς τη συνδρομή και άλλων λόγων. Τούτο δε γιατί δεν καταφέρεται συλλήβδην κατά των Εβραίων αλλά κατά των εβραιοσιωνιστών, οι οποίοι προέβησαν στις συγκεκριμένες πράξεις που αναφέρονται στο βιβλίο και οι οποίες στηλιτεύονται από τον συγγραφέα με οξύτατες εκφράσεις και αιχμηρά σχόλια και χαρακτηρισμού».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι δικαστές του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών που αθώωσαν τον κ. Πλεύρη, συμφωνούν μαζί του ότι οι «εβραιοσιωνιστές» επιδιώκουν παγκόσμια κυριαρχία, ότι οι «εβραιοσιωνιστές» για να επιτύχουν τη δεσποτεία τους στον κόσμο χρησιμοποιούν σκοτεινές μεθόδους και ότι οι «εβραιοσιωνιστές» είναι συνωμότες!
Ο αντισημιτισμός μέσα στην Ιστορία αποτελεί ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο αντιπάθειας. Σε διάφορες ιστορικές περιόδους, ξεκινώντας από την Αρχαιότητα, περνώντας από τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση και φθάνοντας στον 20ο αιώνα, σημειώθηκαν αντιθέσεις, συστηματικές πράξεις βίας και εχθρότητας προς την εβραϊκή φυλή. Ο αντισημιτισμός γεννήθηκε σε παγανιστικές εποχές, υιοθετήθηκε από τους εκχριστιανισμένους λαούς που τον ανήγαγαν σε επιστήμη καλλιέργειας μίσους, χυδαιότητας και ψεύδους και κορυφώθηκε στην «φυσιολατρική» και άκρως παγανιστική ιδεολογία του Αδόλφου Χίτλερ και του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος της Γερμανίας, μέσα σ’ ένα πολιτισμικό περιβάλλον ανεξίτηλης παρουσίας του Μαρτίνου Λουθήρου…
«Πατέρες» και «Διδάσκαλοι» της χριστιανικής Εκκλησίας με μεγάλο κύρος μεταξύ των πιστών, συγκαταλεγόμενοι στις δέλτους του αγιολογίου Ανατολής και Δύσης υπήρξαν οι θερητικοί εγκέφαλοι του θρησκευτικού αντισημιτισμού. Όλο το οικοδόμημά τους θεμελιώθηκε στο ‘δόγμα’ της διά παντός συλλογικής ενοχής όλων των Ισραηλιτών για τη «δολοφονία» του Ιησού Χριστού. Η αλυσίδα περιλαμβάνει Αυγουστίνο της Ιππώνος, που επηρέασε καταλυτικά τον Χριστιανισμό της Δύσης, Ιωάννη τον Χρυσόστομο, Αμβρόσιο τον Μεδιολάνων και Κύριλλο Αλεξανδρείας, που διακρίθηκε ως ηθικός αυτουργός βίαιων και δολοφονικών επιθέσεων κατά της ιουδαϊκής Κοινότητας της αιγυπτιακής μεγαλούπολης, Μαρτίνο Λούθηρο, εμπνευστή της προτεσταντικής Μεταρρύθμισης. Ο Λούθηρος με το βιβλίο του ‘Οι Εβραίοι και τα ψέματά τους’ αναδείχθηκε σε κορυφαίο θεωρητικό του αντισημιτισμού. Έχει υποστηριχθεί από τον δημοσιογράφο Paul Johnson για το πιο πάνω πόνημα του Λουθήρου ότι, “μπορεί να χαρακτηριστεί το πρώτο βιβλίο του σύγχρονου αντισημιτισμού και ένα γιγάντιο βήμα στο δρόμο προς το Ολοκαύτωμα”.
Οι κατηγορίες κατά του Σιωνισμού και των Ισραηλιτών, πως επιδιώκουν παγκόσμια κυριαρχία στηρίζονται κατά κύριο λόγο στο βιβλίο ‘Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών’. Πρόκειται για ένα χαλκευμένο, όπως κατέδειξαν επανειλημμένες ανεξάρτητες έρευνες, δημοσίευμα της Οχράνα των αρχών του 20ου αιώνα και παρουσιάζει ένα υποτιθέμενο σχέδιο κυριαρχίας του κόσμου από τους Εβραίους. Αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα πλέον διαδεδομένα κείμενα έκφρασης αντισημιτισμού.
Ο αντισημιτισμός είναι μια ιδιάζουσα μορφή ρατσισμού με πολυποίκιλες καταβολές. Στον αντισημιτισμό συνωθούνται θρησκευτικοί λόγοι, που επικαλούνται Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, κυρίως μετά την έναρξη επιστροφής και εγκατάστασης των Εβραίων στην Παλαιστίνη, οικονομικοί λόγοι εξαιτίας του ελέγχου της διεθνούς οικονομίας από Εβραίους και της συνακόλουθης εκμετάλλευσης των λαϊκών μαζών παγκοσμίως, όπως διαδίδεται ως προκατάληψη παρά ως βέβαιο γεγονός, πολιτικοί λόγοι καθώς οι Εβραίοι και ιδίως το Ισραήλ θεωρούνται ως εμπροσθοφυλακή του διεθνούς ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή κ.λπ.. Ο αντισημιτισμός είναι ένας ρατσισμός που επιδιώκει να εξοντώσει ή να θέσει στο περιθώριο το «αντικείμενο» του μίσους, της προκατάληψης απλά και μόνο γιατί είναι Εβραίος, χωρίς κανένα άλλο κριτήριο….

Για όλους τους προηγούμενους λόγους ο Αντισημιτισμός έχει θεωρηθεί από τη Διεθνή Κοινότητα, με τα λόγια του άλλοτε Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Annan, ‘μία μοναδική έκφραση μίσους, αδιαλλαξίας και διωγμού, που κατά τη διάρκεια της ιστορίας έχει γίνει ένας προάγγελος δυσμενών διακρίσεων εναντίον άλλων μειονοτήτων’.
Η συλλογική συνείδηση της Ενωμένης Ευρώπης, που νομίζω ορθά μπορούμε να θεωρήσουμε ότι εκφράζεται με ιδιαίτερο κύρος με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει αποφανθεί ότι, «ο εθνικοσοσιαλισμός αποτελεί ολοκληρωτική ιδεολογία ασυμβίβαστη με τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα» . Σε άλλη περίσταση διατυπώθηκε η πεποίθηση ότι, «αναμφίβολα, όπως και κάθε άλλη αναφορά που στρέφεται κατά των θεμελιωδών αρχών της ΕΣΔΑ, η δικαιολόγηση μια φιλο-ναζιστικής πολιτικής δεν μπορεί να επιτραπεί να απολαμβάνει την προστασία του άρθρου 10 και πως υπάρχει μια κατηγορία ξεκάθαρα αποδεκτών ιστορικών γεγονότων, όπως το Ολοκαύτωμα, των οποίων η άρνηση ή η αναθεώρηση δεν καλύπτεται από την προστασία του άρθρου 10 μέσω του άρθρου 17…. Η άρνηση ή η αναθεώρηση παρόμοιων ιστορικών γεγονότων υπονομεύει τις αξίες στις οποίες βασίζεται η καταπολέμηση του ρατσισμού και του αντισημιτισμού και αποτελεί σοβαρή απειλή κατά της δημόσιας τάξης. Παρόμοιες ενέργειες είναι ασυμβίβαστες με τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα γιατί παραβιάζουν δικαιώματα άλλων».

Ένα ελληνικό δικαστήριο, το Α' Πενταμελές Εφετείο Αθηνών με την παραπάνω απόφασή του στην υπόθεση Κ. Πλεύρη εξέφρασε δίχως αντίρρηση συμπάθεια προς απόψεις σαφώς αντισημιτικές, αναμφίβολα ρατσιστικές, όπως φαίνεται ολοκάθαρα και από άλλες σκέψεις που υπάρχουν στην απόφασή του. Ένα δικαστήριο της χώρας μας αποδείχθηκε δυστυχώς συνήγορος του Αντισημιτισμού, αυτής της πιο χυδαίας και βάναυσης μορφής Ρατσισμού που έχει μολύνει τον ανθρώπινο πολιτισμό. Έλληνες δικαστές με την παραπάνω απόφασή τους εξέφρασαν την ύβρη τους εναντίον του κριτηρίου περί του δικαίου, τόσο του ελληνικού λαού, όσο και των λαών της Ευρώπης.

Οι όποιες θεμιτές επιφυλάξεις ή και η οξεία ακόμη αμφισβήτηση έναντι της πολιτικής του Κράτους του Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων και έναντι όσων ζητημάτων συνάπτονται προς τη λύση του παλαιστινιακού προβλήματος δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη συνηγορία υπέρ του Αντισημιτισμού. Η υστερική δαιμονοποίηση του Ισραήλ με σημαία την εξίσωση «Σιωνισμός ίσον Ρατσισμός» αποτελεί μια βάναυση προσβολή της ιστορίας….
Ορισμένοι σύγχρονοι και ακραίοι κύκλοι Εβραίων Σιωνιστών ιδίως με τη στάση τους απέναντι στο πρόβλημα που δημιουργούν οι παράνομα συγκροτημένοι οικισμοί Εβραίων εποίκων σε παλαιστινιακά εδάφη, δημιουργούν μάλλον μια αρνητική εικόνα του Ισραήλ, που δεν εκφράζει την αλήθεια. Ακόμη όμως και οι πιο αντιφατικές και αμφισβητούμενες πλευρές της ισραηλινής πολιτικής δεν μπορούν να αναιρέσουν την αλήθεια, ότι το Κράτος του Ισραήλ αποτελεί τη μόνη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή, ανάμεσα σε έναν ορυμαγδό αυταρχικών καθεστώτων της περιοχής που κρατούν υπό πολιτική ομηρεία αραβικούς και μουσουλμανικούς πληθυσμούς! Για τους Άραβες δικτάτορες, για τους απόλυτους μονάρχες των αραβικών πετρελαιοπαραγωγικών χωρών και για τους Μολλάδες του Ιράν η δημοκρατία του Ισραήλ είναι σκάνδαλο!
Στην Κνεσέτ εκπροσωπείται η αραβική κοινότητα του Ισραήλ χωρίς περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης, στο διπλωματικό σώμα του Ισραήλ ένας Μουσουλμάνος αραβικής καταγωγής ο πρέσβης κ. Ali Yahya εκπροσωπεί τα συμφέροντα του κράτους του στη διεθνή κοινότητα, ενώ ακόμα και στις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ θα συναντήσουμε δύο στρατηγούς αραβικής καταγωγής…. Από την άλλη πλευρά τί μπορούμε να συναντήσουμε; Μια Χαμάς που κυριαρχεί αυταρχικά στη Λωρίδα της Γάζας και έχει στο πρόγραμμά της την εξαφάνιση του Ισραήλ από τον πολιτικό χάρτη, όπως και ο πρόεδρος του Ιράν Αχμαντινεζάντ, μία Χεζμπολλάχ στο Λίβανο που είναι το μακρύ χέρι των Μολλάδων του Ιράν στη Μεσόγειο. Όλες αυτές οι αραβικές και μουσουλμανικές δυνάμεις έχουν έναν κοινό πρόγονο, τον Μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ Χατζ Μουχάμμεντ Αμίν Αλ-Χουσεϊνί, που στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αναδείχθηκε ο πιο σπουδαίος συνεργάτης των Ναζί στη Μέση Ανατολή και ο απόλυτος Άραβας αντισημίτης…

Tuesday, June 23, 2009

ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΖΟΥΝ ΑΣΥΝΑΙΣΘΗΤΑ....


Σε όλους εκείνους τους πολίτες αυτής της χώρας, γυναίκες και άνδρες, που δίχως στάλα περίσκεψη αφήνονται και χώνονται όλο και πιο βαθειά στον κοπρώνα του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και εγκαταλείπονται σαν θύματα ενός αδίστακτου λαϊκισμού πολιτικών της Δεξιάς, απευθείας επιγόνων δωσιλόγων και μαυραγοριτών της Κατοχής, αφιερώνω το ποίημα που έγραψε ο Martin Niemöller, τον καιρό που στην πατρίδα του είχαν καταλάβει την εξουσία οι Ναζί.
Παρατίθεται το πρωτότυπο στα γερμανικά, μαζί με μετάφραση στην αγγλική….

“First they came…”
του Martin Niemöller

Το πρωτότυπο ποίημα στην γερμανική γλώσσα

Als die Nazis die Kommunisten holten,
habe ich geschwiegen;
ich war ja kein Kommunist.
Als sie die Sozialdemokraten einsperrten,
habe ich geschwiegen;
ich war ja kein Sozialdemokrat.
Als sie die Gewerkschafter holten,
habe ich nicht protestiert;
ich war ja kein Gewerkschafter.
Als sie die Juden holten,
habe ich geschwiegen;
ich war ja kein Jude.
Als sie mich holten,
gab es keinen mehr, der protestieren konnte.

Απόδοση στην αγγλική γλώσσα

When the Nazis came for the communists,
I remained silent;
I was not a communist.
Then they locked up the social democrats,
I remained silent;
I was not a social democrat.
Then they came for the trade unionists,
I did not protest;
I was not a trade unionist.
Then they came for the Jews,
I did not speak out;
I was not a Jew.
When they came for me,
there was no one left to speak out for me.

"First they came…" είναι ένα ποίημα που αποδίδεται στον πάστορα Martin Niemöller (1892–1984) σχετικά με την αδράνεια που επέδειξαν οι Γερμανοί διανοούμενοι, όταν μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία άρχισαν να εξοντώνουν, τη μια μετά την άλλη επιλεγμένες ομάδες, για να επιτύχουν την κάθαρση της γερμανικής κοινωνίας….

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΙΡΑΝ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ: ΛΕΓΕΤΑΙ NEDA SOLTANI!




Η Ισλαμική Δημοκρατία στο Ιράν αυτές τις μέρες ματώνει στους δρόμους. Η Δημοκρατία, έτσι όπως θέλησαν να την ντύσουν στα μαύρα οι Μολλάδες του Ιράν, μια κρύα νύχτα εδώ και χρόνια εγκατέλειψε αυτή τη χώρα. Όπως όμως φαίνεται ξεκάθαρα, οι Ιρανοί έχουν στην καρδιά τους κρυμμένη μια θέση για την Ελευθερία, την Αξιοπρέπεια, τη Δημοκρατία δίχως επίθετα και καθοδηγητές του λαού με την αυθεντία του αλάνθαστου γνώστη της αλήθειας….
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν έχασε κάθε κύρος. Πνίγηκε στο αίμα των αθώων διαδηλωτών. Συντρίφτηκε από τη μανία και το φανατισμό του Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ και όσων των υποστηρίζουν, ακόμα κι αν πρέπει να πετάξουν στα σκουπίδια καθετί που έχει σχέση με τη δημοκρατική νομιμότητα.
Η Δημοκρατία στο Ιράν λέγεται πλέον Νέντα Σολτάνι. Είναι η νέα γυναίκα που σκοτώθηκε ενώ διαδήλωνε για τα στοιχειώδη που μπορεί να ζητά από ένα ανελεύθερο, αυταρχικό και σκοταδιστικό καθεστώς ένας νέος άνθρωπος που ζει στον 21ο αιώνα….

Η ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...


Οι Νέο-έλληνες, αυτή η περίεργη φυλή επαρχιωτών του Πλανήτη, κατάφεραν να ακυρώσουν χυδαία την ουσία του Ελληνισμού, ως πολιτισμικού μεγέθους. Ο Ελληνισμός είναι οικουμενικός και οι Έλληνες, όχι προς Θεού οι Νέο-έλληνες, ήταν λαός εν κινήσει. Οι Έλληνες είχαν συναίσθηση πως είναι πολίτες του Κόσμου, πως ο ζωτικός χώρος τους είναι η Οικουμένη. Έτσι εξηγείται το δίκτυο των ελληνικών αποικιών, που παρά την πάροδο αιώνων από την ίδρυσή τους δεν εξέλιπαν από την ιστορική μνήμη, ούτε από το γεωγραφικό χάρτη. Οι Έλληνες τολμούσαν και επιδίωκαν το ταξίδι ως αφορμή εμπλουτισμού κυρίως της ψυχής και του νου.
Ο Αλέξανδρος ο Μακεδόνας, ίσως αποτελεί μοναδικό φαινόμενο κατακτητή και δημιουργού μιας αχανούς πολυφυλετικής ηγεμονίας που έχει καταστεί θρύλος στους τόπους που κατέκτησε. Θρύλος όχι τρόμου αλλά τιμής και παραμυθίας με αφορμή δόξα από το παρελθόν. Ο Αλέξανδρος δεν κατέκτησε έναν ξένο κόσμο, αλλά κινήθηκε στις συντεταγμένες της οικείας του Οικουμένης.

Σήμερα οι Νέο-έλληνες, δηλαδή οι πολίτες του σύγχρονου ελληνικού κράτους, στη νότια άκρη της Βαλκανικής Χερσονήσου, κομπορρημονούν ασύστολα και άνευ αιδούς για προγόνους με τους οποίους ελάχιστη ή και μηδενική σχέση μπορεί να έχουν. Την ομαδική ψύχωση πως δήθεν είναι «έθνος ανάδελφο» την έχουν αναγάγει σε αρετή, που είναι εξ ολοκλήρου κίβδηλη και ολωσδιόλου φαντασιακή. Νομίζουν πως το μικρό τους κρατίδιο, αφού τέτοιο το κατάντησαν είναι ο ομφαλός του κόσμου, που οι πάντες επιβουλεύονται και εποφθαλμιούν για να αφανίσουν.
Σήμερα οι Έλληνες, που μεταλλάχτηκαν σε Νέο-έλληνες, ένα υβριδικό μόρφωμα εξαιτίας της εθνικιστικής παράνοιας, αφήνονται να παρασυρθούν από ξενοφοβία και ρατσισμό που δεν τον ομολογούν. Επιδεικνύουν έλλειψη ανεκτικότητας απέναντι στον Άλλο και αρνούνται έτσι τον εαυτό τους.

Το άρθρο που ακολουθεί θίγει ένα σημαντικό ζήτημα. Την αναίρεση κάθε έννοιας διαπολιτισμικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, με βάρβαρο και χυδαίο τρόπο και την καθήλωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας γενικά στα στεγανά μιας γραφειοκρατικής διαχείρισης μέσα στα πλαίσια νομικών επιταγών.



«EΞ ΑΦΟΡΜΗΣ
Η διαπολιτισμική εκπαίδευση υπό διωγμόν
Του Σπύρου Α. Μοσχονά
Στα δικαστήρια σύρεται η πρώην διευθύντρια του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών κ. Στέλλα Πρωτονοταρίου (η προγραμματισμένη για τις 16 Ιουνίου δίκη αναβλήθηκε τελικά για τις 22 Ιανουαρίου 2010). Η εμπνευσμένη αυτή δασκάλα κατηγορείται ότι παραχώρησε σχολικές αίθουσες για να γίνονται, σε όσους μαθητές το επιθυμούσαν, μαθήματα της μητρικής τους γλώσσας (αλβανικής ή αραβικής). Δυστυχώς, στο ελληνικό δημόσιο σχολείο η διδασκαλία της μητρικής γλώσσας δεν είναι δικαίωμα, είναι παρανομία.
Το 132ο Δημοτικό Σχολείο ανήκει στο τεράστιο συγκρότημα της Γκράβας. Το 72% των μαθητών στο σχολείο αυτό είναι παιδιά μεταναστών, κυρίως από την Αλβανία. Υπό τη διεύθυνση της κ. Πρωτονοταρίου, ο σύλλογος διδασκόντων, σε στενή συνεργασία με τους γονείς, οργάνωσε αξιόλογες διαπολιτισμικές δραστηριότητες, σημαντικότερες από τις οποίες ήταν τα μαθήματα μητρικής γλώσσας στους μαθητές και ελληνικής γλώσσας στους γονείς τους. Ισως ενόχλησε επίσης ότι ένα ποίημα - προσευχή του Γιάννη Ρίτσου αντικατέστησε το «Πάτερ ημών», επιτρέποντας σε όλα τα παιδιά να συμμετέχουν την ώρα της προσευχής (βλ. Τ. Καμπύλη, «Το τέλος ενός πρότυπου σχολείου», «Η Καθημερινή» 9/12/2007).
Οταν η κεντρική εξουσία πήρε μυρωδιά τι συνέβαινε στο σχολείο, άρχισαν οι διώξεις. Το 2007 η κ. Πρωτονοταρίου απομακρύνθηκε από τη θέση της διευθύντριας. Για την απομάκρυνσή της χρησιμοποιήθηκε ο νεοδημοκρατικός θεσμός της συνέντευξης, στην οποία η διευθύντρια βαθμολογήθηκε πολύ χαμηλά. Ο δοτός νέος διευθυντής (με πολύ υψηλά συνεντευξιακά προσόντα) ανέλαβε να καταργήσει όλες τις διαπολιτισμικές δραστηριότητες του σχολείου.
Ο όρος «διαπολιτισμική εκπαίδευση» αποτελεί στην Ελλάδα ένα είδος ευφημισμού. Αντί για διάλογο μεταξύ γλωσσών και πολιτισμών, ο όρος κατέληξε να δηλώνει εκείνη την εκπαίδευση η οποία οδηγεί σε μία μόνο γλώσσα, την ελληνική, και έναν μόνο πολιτισμό, των Ελλήνων. Στόχος αυτής της κατ’ όνομα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης είναι η γλωσσική αφομοίωση ή, όπως αλλιώς λέγεται, η «ένταξη» των αλλόγλωσσων και αλλόθρησκων, οι οποίοι καλούνται να αφήσουν έξω από το ελληνικό σχολείο τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους. Αυτήν τη «διαπολιτισμική» εκπαίδευση υπηρετεί το υπουργείο Παιδείας. Στο πρόσωπο της κ. Πρωτονοταρίου καταδικάζεται λοιπόν η διαπολιτισμική εκπαίδευση που θεωρεί απαραίτητο τον διάλογο μεταξύ των πολιτισμών και οραματίζεται ένα πολύγλωσσο σχολείο όπου όλες οι γλώσσες αποτελούν πόρους για την κοινωνική ανέλιξη.
Στην πολιτική της μισαλλοδοξίας το υπουργείο Παιδείας θα βρει πρόθυμους συμπαραστάτες. O ΛΑΟΣ είναι ένας από αυτούς. Η Ν. Δ. φαίνεται να υιοθετεί την ατζέντα του. Οι διώξεις δασκάλων, όπως της κ. Πρωτονοταρίου, καθώς και η πρόσφατη «αυστηροποίηση» της μεταναστευτικής πολιτικής είναι δύο από τις πολλές ενδείξεις ότι η ιδεολογική σύγκλιση μεταξύ των δύο όμορων χώρων έχει ήδη συντελεστεί στο άκρο δεξιό τμήμα του πολιτικού φάσματος. Μέσω της σύγκλισης αυτής, για άλλη μια φορά, η ιδέα μιας Ελλάδας ευρύχωρης και ανεκτικής ηττάται προς όφελος μιας άλλης: μιας Ελλάδας μικρής, ξενοφοβικής, χωρίς όραμα, χωρίς σεβασμό προς τους ανθρώπους που επέλεξαν ή αναγκάστηκαν να ζήσουν εντός των συνόρων της.


Άρθρο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
«Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» στις 21/06/09»

Saturday, May 16, 2009

The Merton Prayer


MY LORD GOD, I have no idea where I am going. I do not see the road ahead of me. I cannot know for certain where it will end. Nor do I really know myself, and the fact that I think I am following your will does not mean that I am actually doing so. But I believe that the desire to please you does in fact please you. And I hope I have that desire in all that I am doing. I hope that I will never do anything apart from that desire. And I know that if I do this you will lead me by the right road, though I may know nothing about it. Therefore I will trust you always though I may seem to be lost and in the shadow of death. I will not fear, for you are ever with me, and you will never leave me to face my perils alone.

Thomas Merton, In Thoughts in Solitude, Part Two, Chapter II consists of fifteen lines that have become known as "the Merton Prayer."

Wednesday, April 22, 2009

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΘΟΡΙΟΥ


Αποφάσισα να εκθέσω τις απόψεις και τα πιστεύω μου, με το καινούργιο βιβλίο μου, που έχει τίτλο "Ιστορίες της Μεθορίου".
Οι κάθε λογής μεθόριοι είναι τόποι κρυμμένοι συνήθως από το προσκήνιο που τραβά την προσοχή μας. Οι μεθόριοι είναι τόποι ακραίοι, όπου δοκιμάζονται οι αλήθειες μας και βασανίζονται συχνά οι συνειδήσεις μας.
Οι "Ιστορίες της Μεθορίου" είναι μια συλλογή έξι διηγημάτων. Μιλώ για ανθρώπους που ζουν στην ελληνική μεθόριο και τους έχει απαγορευθεί να προσδιορίζονται με τη δική τους ταυτότητα. Δεν τους επιτρέπεται να επικαλούνται το δικό τους στίγμα στην ιστορία αυτού του τόπου. Άλλοι, έχουν να πουν βάσανα του παρελθόντος, όταν τους βίαζαν τη συνείδηση οι εξουσιαστές του τόπου, θέλοντας να τους αλλάξουν το πρόσωπο με μια ψεύτικη μάσκα. Σε άλλη μεθόριο, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, υπάρχουν πρόσφυγες που άφησαν την ψυχή τους σε κάποια γωνιά της Ελλάδας, ξεσπιτώθηκαν βίαια και κουβαλούν πόνο, θύμησες και νοσταλγία. Η προσφυγιά της δεκαετίας του '20 είναι μια πληγή, το ίδιο βαθειά, που επιμένει να ματώνει, τόσο σ' ανθρώπους που ζουν στην Ελλάδα, όσο και σ' εκείνους που τώρα ζουν κάπου στη γειτονική Τουρκία...
Μια άλλη ιστορία εξελίσσεται στη Μυτιλήνη. Ο "καλός κόσμος" του νησιού από τη μια μεριά και οι "παστρικές" γυναίκες από την άλλη με τις ωραίες ψυχές. Και πάνω απ' όλα που συμβαίνουν μια μορφή κυρίαρχη, θωπευτική των αδυνάτων και των περιθωριακών, η Παναγιά η Γαλακτοτροφούσα ή Πουτανιάρα....
Η Θεσσαλονίκη ήταν μια μητρόπολη του κόσμου που υπερέβαινε σύνορα και μεθορίους που ανέκαθεν έφτιαχνε η μικρότητα των ανθρώπων.... Υπήρξε συμβασιλεύουσα όσο κρατούσαν την εξουσία της περιοχής οι Ρωμαίοι της Ανατολής (Βυζαντινούς τους ονόμασαν στα σπουδαστήρια οι ερευνητές της ιστορίας) και οι Οθωμανοί κατόπιν. Μετά το 1912 που η πόλη έγινε ελληνική σιγά σιγά άρχισε να μαραζώνει, ώσπου μετά τον δεύτερο πόλεμο έχασε όλη την ικμάδα της, καθώς στερήθηκε αγαπημένους γιους και θυγατέρες της στα στρατόπεδα εξόντωσης των Ναζί. Μια ιστορία Εβραίων της Θεσσαλονίκης το τελευταίο διήγημα. Ο πατέρας, ένας φωτισμένος διανοούμενος, που μολονότι διαφυλάσσει τη σεφαραδίτικη ταυτότητά του μετέχει γόνιμα της ελληνικής παιδείας. Όμως η ζωή με τις εκπλήξεις που κρατά φυλαγμένες για τον καθένα και την καθεμιά μας τον οδηγεί στη δική του μεθόριο, που δυστυχώς δεν είναι σε θέση να υπερβεί.
Οι "Ιστορίες της Μεθορίου" εκδόθηκαν από το περιοδικό 'Πανοπτικόν' του καλού φίλου Κώστα Δεσποινιάδη (ISBN:978-960-89660-8-6).

LIFE IS NOW OR NEVER!


Πολύς λόγος γίνεται συχνά, κυρίως από ανθρώπους της θρησκείας, κάθε θρησκείας, για μετά θάνατο ζωή, για κόλαση ή παράδεισο κ.τ.ό.. Για να είμαστε περισσότεροι δίκαιοι και άλλοι προβάλλουν ένα άδηλο μέλλον, μια ουτοπία και ζητούν τις θυσίες μας σήμερα... Πολιτικοί φιλόσοφοι και απλοί πολιτικοί ηγέτες, συχνά πολλοί μικροί και απόλυτα αναξιόπιστοι, μιμούνται τους εμπόρους των ψυχών μας. Μας στερούν κάθε δικαίωμα στο τώρα χάριν ενός μέλλοντος θολού και αμφίβολου. Όσα δημοσιεύω παρακάτω τα θεώρησα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα. Ίσως, αν καλοσκεφτούμε όσα ακολουθούν, να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχει λόγος να παραμένουμε υπόδουλοι στον τρόμο του θανάτου και επομένως θύματα εκμετάλλευσης όλων εκείνων των κακοποιών, που στο όνομα της οποιασδήποτε θρησκείας, την οποία έχουν καταστήσει μια "πόρνη" και την εκδίδουν χωρίς ίχνος αιδούς. Αξίζει να έχουμε βαθειά κατά νου ότι "η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστίν...".

Life Is Now Or Never
Thursday, January 17, 2008

Dear Still Water Friends,
At many of the retreats last Summer, Thich Nhat Hanh talked about Linji, the ninth century Chinese Monk who founded the Dharma line—the spiritual tradition—in which Thay was trained and which he passes on.

Linji was a remarkable teacher. He noticed a subtle and incessant striving in the monastic and lay students who came to him for teachings. They all wanted to be something they were not. They wanted to be happy, or enlightened. They wanted to be Buddhas or Bodhisattvas. And, ironically, it was that striving that was keeping them from learning how to live, keeping them from being in touch with life.

So he got right to the point -- let it all go. Let go of every striving, of every idea of what you think you need to be happy, enlightened, or compassionate. Simply relax and be with what is, in each moment. This is one of the ways Linji put it:

“My friends, in the practice of the Buddhadharma [the way of the Buddha] there is no need for hard work. The principle is: not to try to be anyone special; and to have nothing to do. If you put on your robe, eat your meal, urinate, defecate, rest when you are tired, the foolish ones will laugh, but the wise ones will understand. The teachers of old say, ‘If you direct your practice to the outer form, you are just a group of foolish people.’ You should be sovereign according to to where you find yourself; be the true person wherever you are, not allowing the conditions around you to pull you away.”

Thay, in his new book, “Nothing to Do, Nowhere to Go” comments on this paragraph:

Wherever we are, our true self is present. We don’t stand before a crowd pretending to be dignified and then when we’re alone we become forgetful. Rather, whether we’re alone or with others we’re still our true selves. Whether we’re defecating or giving a Dharma talk, we’re the same person.

As I understand it, Linji and Thich Nhat Hanh are not encouraging us to become outwardly aimless, without a plan or a preference in the world. Rather, we are encouraged to become inwardly free. We are encouraged to be fully present to each moment, whether we are in sitting mediation, cleaning our bicycle, or talking with a loved one, undistracted by fears, insecurities, pretenses or ambitions.

This Thursday evening, after our sitting period, we will listen to a segment of a dharma talk from the Colorado retreat (most of which is below) and focus our discussion on “ Life is now or never.” You are invited to join us.

Warm wishes,

Mitchell Ratner
Senior Teacher
Life Is Now Or Never,
a segment from a Dharma talk on August 26th, 2007, by Thich Nhat Hanh

The third door of liberation is called Aimlessness. ... Apranihita. Our practice in this retreat rests very much on Apranihita. . . . There is no way to happiness, happiness is the way. You should be happy right in the here and now. There is no way to enlightenment. Enlightenment should be right here and right now. The moment when you come back to yourself, mind and body together, fully present, fully alive, that is already enlightenment. You are no longer a sleepwalker. You are no longer in a dream. You are fully alive. You are awake. Enlightenment is there.

And if you continue each moment like that, enlightenment becomes deeper. More powerful. There is no way to enlightenment, enlightenment is the way.

Most of us are searching for what we want to be, what we want to become. Our happiness is in the distant future. And because of that we sacrifice the here and the now, which is the only place we can get in touch with true life in all its wonders. The kingdom of God is available in the here and now. . . .

The kingdom is now or never. Enlightenment is now or never. Life is now or never. Don’t run. Stop. Touch life deeply. Everything you are looking for is right there. What you want to become, you are already. That is Apranihita, Aimlessness, a very strong teaching of the Buddha.

To be able to Stop is a strong practice, and if you are capable of stopping, you begin to be truly alive, you begin to touch life deeply inside and outside. ...

Linji, the teacher who began our lineage, urges us to find our true person, and to live with that true person in the here and now. He reminds us that what we are looking for is already in us. The teaching and practice we have done in the last five days is that. We have all the good seeds in us. We should take refuge in the seeds of enlightenment, mindfulness, concentration, insight, compassion, understanding, already in us. Taking refuge in these seeds is to take refuge in the Buddha, the Dharma, and the Sangha within. A teacher does not give you wisdom, insight, happiness -- a good teacher. the maximum she can do is to help water the good seeds in you. You have a real teacher within yourself, the Buddha.

The true person is there in us. We have to go back to ourselves to touch that true person in us. He is a Buddha inside. You don’t have to run anywhere, to search for anything, anywhere. The expression Linji used is ... the Busyness-less Person.

That does not mean if you are a businessman, you cannot practice. You can run your company in a spirit of busyness-less. You are not caught in your business. You are still free. Your doing business may be your practice of compassion.

The ideal person in Theravadan Buddhism, in Hinayana Buddhism, is the Arhat. The idea person in Mahayana Buddhism is the Bodhisattva. The idea person the tradition of Linji, is the Busyness-less Man. We are not running anymore. We are not looking for anything, anymore. We know that the Buddha, enlightenment, everything, is available in the here and now. The Kingdom of God, the Pure Land of the Buddha: just stop and be an ordinary person, and great happiness can be born from that attitude and insight. ...

In the Gospel according to St. Matthew there is a story of a farmer who discovered a treasure buried in a piece of land. And he went home and sold everything just to buy that piece of land, because he knows that that tiny piece of land will make him happy enough. He does not need too much land. So the kingdom of land is like that. Once you have found the kingdom of god, why do you have to run anymore after fame, wealth and power? In fact, there are so many people running after fame, wealth, and power who suffer tremendously. We believe that if we have some power, we will be happier. But look around to see the people with plenty of power.

Saturday, April 11, 2009

ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΜΗΝΥΜΑ...


Το εβραϊκό Πάσχα, το Πέσαχ, είναι το πέρασμα του Λαού Ισραήλ από τη δουλεία στην Ελευθερία. Υπήρξε η προϋπόθεση εισόδου των Ισραηλιτών στη Γη της Επαγγελίας, υπό την καθοδήγηση του Προφήτη Μωϋσή.
Το Πάσχα της Νέας Οικονομίας σηματοδοτεί την κορύφωση του Πάθους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Οποίος καταλύει το κράτος του θανάτου, αναιρεί τη φυσική νομοτέλεια και Ανασταίνεται! Η Ανάσταση του Χριστού, το δικό μας Πάσχα, είναι το πέρασμα του ανθρώπινου Γένους, χωρίς διακρίσεις φυλετικής ή εθνικής καταγωγής, θρησκευτικής ταυτότητας, πολιτισμού, γλώσσας, μόρφωσης ή κοινωνικής κατάστασης, από την εξουσία του θανάτου στη μέθεξη της όντως Ελευθερίας….
Οι Εβραίοι βίωσαν το Πάσχα τους συλλογικά ως λαός. Ο Χριστός προβάλλει την οικείωση του κάθε ανθρώπου προς το γεγονός της Ανάστασής Του, ως τόλμημα επιλογής σε έναν καινούργιο τρόπο ύπαρξης. Η συμμετοχή στο Πάσχα, είναι πλέον ζήτημα ελευθερίας του κάθε προσώπου, αφού αποτελεί πέρασμα και πάλι από μια κατάσταση υποστατικής δουλείας και αλλοτρίωσης στην κατά Χριστό ζωή της Εκκλησίας!
Το Πάσχα του Χριστού, το Πάσχα της Εκκλησίας είναι ένα συμπαντικό γεγονός. Αφορά όλη την ανθρωπότητα, χαροποιεί τον σύμπαντα Κόσμο.

Στην παράδοση του Ισλάμ, ο Ιησούς Χριστός είναι ο Μεσσίας (αλ Μασίχ) και συνάμα είναι ο Ρουχουλλάχ (το Πνεύμα του Θεού). Άραγε, είναι δυνατό για το θάνατο να αγγίξει το Πνεύμα του Θεού; Ανεξάρτητα το τί διδάσκει η μουσουλμανική θεολογία περί του Ιησού Χριστού, το Ισλάμ μαρτυρεί ότι ο Ιησούς ζει! Στην Αίγυπτο, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, όταν θέλουν να βεβαιώσουν κάποιον πως λεν την αλήθεια αναφέρουν ‘αλ Μασίχ αλ Χάι’! (ο Μεσσίας ζει!).

Τούτο το Πάσχα θα άξιζε θαρρώ να μην είναι το Πάσχα των Ελλήνων, αλλά το Πάσχα του καθενός και της καθεμιάς μας, ως πέρασμα από τη μιζέρια της φθοράς στο Φως της Αγάπης και της Ελευθερίας….
Εντός της Εκκλησίας του Χριστού το Πάσχα είναι ένα γεγονός ατελεύτητο και αενάως του παρόντος. Η Ανάσταση είναι Επανάσταση. Για τούτο, όπως μαρτυρεί ο π. Λίβυος, η Αγιότητα είναι Επανάσταση!
Η αγάπη διώχνει μακριά το φόβο (Α Ιω. 4:18). Επομένως ο πλουτισμός της υπόστασης του προσώπου μας με την αγάπη είναι η διέξοδος που θα μας απαλλάξει από τον φόβο της Επανάστασης. Μονάχα έτσι μπορούμε να ζούμε κάθε στιγμή του βίου μας την Ανάσταση του Χριστού ως προσωπική μας ιστορία, το πέρασμά μας σε έναν άλλο τρόπο ύπαρξης. Να χαιρόμαστε την υπέρβασή μας. Ποτέ δεν είναι αργά! Χριστός Ανέστη!

Με πολλήν αγάπη



Γιώργος Δ.

Tuesday, April 07, 2009

Ο νεοελληνικός αντισημιτισμός


Ο αντισημιτισμός είναι ρατσισμός και μάλιστα ιδιαίτερα χυδαίος! Η πρόσφατη αθώωση από ποινικό δικαστήριο της Αθήνας να καταδικάσει τον κ. Κ. Πλεύρη, για παράβαση του νόμου 927/1979, που προβλέπει και τιμωρεί ως ποινικό αδίκημα τον ρατσισμό στην Ελλάδα, δεν σημαίνει πως το βιβλίο του κ. Πλεύρη με τίτλο "Εβραίοι, όλη η αλήθεια" δεν είναι ρατσιστικό και ότι δεν παραβιάσθηκε ο παραπάνω νόμος.
Δυστυχώς, μεταξύ των Ελλήνων ευδοκιμεί το πικρό φρούτο του ρατσισμού και από δεκάδες ετών ο αντισημιτισμός είναι στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας. Η ελληνική κοινωνία κατά κανόνα δεν είναι ανεκτική απέναντι στον Άλλο, στον Διαφορετικό. Παρά τις αλλαγές που γίνονται με ραγδαίους ρυθμούς στην εθνική κοινωνία της Ελλάδας, παρά το γεγονός ότι ιδίως στα αστικά κέντρα οι κοινωνίες είναι πολυπολιτισμικές, τα στερεότυπα: Έλληνας είναι ο Χριστιανός Ορθόδοξος, επομένως καθένας που παρεκκλίνει από τούτο το στερεότυπο σε "δύσκολες στιγμές" αντιμετωπίζεται τουλάχιστον ως "ύποπτος μειωμένης νομιμοφροσύνης πολίτης". Όλοι οι Έλληνες είναι κατευθείαν απόγονοι του Περικλή, του Λεωνίδα, του Πλάτωνος και του Σωκράτη κ.λπ., επομένως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν εθνοτικές μειονότητες, γλωσσικές ή πολιτισμικές μειονότητες εκτός από τη θρησκευτική μειονότητα των Μουσουλμάνων της Θράκης, που αναγνωρίζεται επειδή η ύπαρξή της προβλέπεται από διεθνείς συνθήκες που έγιναν νόμοι του ελληνικού κράτους!
Ο αντισημιτισμός, δεν είναι άδικο ούτε αβάσιμο αν ειπωθεί πως οφείλεται στην πολεμική κατά των Ισραηλιτών που άρχισαν πνευματικοί ηγέτες της χριστιανικής εκκλησίας κυρίως από τον 4ο αιώνα και μετά. Κατά την ταπεινή γνώμη μου, η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία οφείλει μια συγγνώμη από τους Εβραίους και μια επανερμηνεία λειτουργικών κειμένων της που εκ πρώτης όψεως μάλλον δικαιολογημένα μπορεί να κριθούν ως αντισημιτικά. Ο χριστιανικός αντισημιτισμός είναι ο γεννήτορας και του μουσουλμανικού αντισημιτισμού.
Ο σιωνισμός, που αποτελεί την εβραϊκή εκδοχή του σύγχρονου εθνικισμού και η αντίθεση τόσο προς τις ιδεολογικές θέσεις του, όσο και κυρίως προς τις απαράδεκτες και εγκληματικές πρακτικές που ακολουθεί το κράτος του Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων δεν μπορεί να αποτελέσει στο παραμικρό άλλοθι ανοχής του αντισημιτισμού.
Ιδίως οι Χριστιανοί και οι Εκκλησίες, κάθε ομολογίας, οφείλουν να μη λησμονούν ότι κατά σάρκα ο Ιησούς Χριστός είναι Εβραίος, όπως και η Παναγία Μητέρα Του, οι άγιοι Απόστολοι και πλήθος μαρτύρων της πρώτης Εκκλησίας. Ο χριστιανικός αντισημιτισμός θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος και του όλου μυστηρίου της Θείας Οικονομίας της Ενσάρκωσης του Θεού Λόγου....

Wednesday, March 18, 2009

Οι ρίζες του μίσους στην ιδεολογία του Σιωνισμού


"Το άρθρο που ακολουθεί αποτελεί μια ιδιαίτερα σοβαρή ανάλυση όσον αφορά την ιδεολογία του Σιωνισμού, και κατά κύριο λόγο τη σκοτεινή του πλευρά που τον διακρίνει, το εθνοφυλετικό μίσος εναντίον οποιουδήποτε, -λαού, πολιτισμού, θρησκείας, κράτους-, που είναι ή μπορεί να καταστεί επικίνδυνο για τις βλέψεις της σιωνιστικής πολιτικής. Εμείς δανειστήκαμε και προβάλλουμε τούτο το άρθρο από την εβδομαδιαία αγγλόφωνη έκδοση της αιγυπτιακής εφημερίδας Al Ahram".

Roots of hatred in Zionist ideology
The recent triumph of extreme right-wing elements in the Israeli elections is not an accident, but is the logical outcome of a century of hatred in Zionist ideology, argues Salim Nazzal*



In 1939 Europe turned a blind eye to the rise of Nazism. The British prime minister, Neville Chamberlain, believed that a policy of appeasement would work with Hitler. It did not. Hitler attacked Poland, giving the world a costly lesson -- a policy of appeasement does not work with fascism. The outcome is well known: Europe was ruined, and around 50 million people lost their lives. Yet, thanks to the Norwegian "home front" resistance, Hitler was deprived of the material needed to manufacture the nuclear bomb. Had he acquired enough material to do so, the history of humanity might have been dramatically different to what we know today.

The fact that Hitler was democratically elected by the German people did not legitimate his policy of mass murder; in the same way the Israeli election of fascists and war criminals should not legitimate the Zionists' policy of mass murder. However, if Hitler is the starkest example of a fascist politician brought to power by a democratic electoral system, the recent Israeli election is another more recent example of an election that brought another known fascist, Avigdor Lieberman, widely viewed as the Israeli duplicate of contemporary European fascists like Jörg Haider or Jean Marie Le Pen, to power.

The evidence is the programme of Lieberman's party, Yisrael Beiteinu (Israel is our Home), and his hateful threats to ethnically cleanse the Palestinians who comprise 20 per cent of Israel's population. To make the picture clearer, imagine that the Norwegian government decided to ethnically cleanse the Lapp minority from the country, or to demand a written oath of loyalty from each individual Lapp. Imagine that the British government demanded that each Northern Irish citizen sign a pledge of loyalty. Who could believe that this could happen now in the 21st century? Furthermore, who would not find it shocking that Jews should be demanding a vow of loyalty in the 21st century, which is the equivalent in significance to enforcing the wearing of the Star of David in Nazi Germany in the middle of the 20th century?

The rise of fascism in Zionist culture is, as I shall explain, an aspect of Zionist culture that has been entrenched in it from its earliest establishment; the recent Israeli election (in February 2009) has only made it more visible to public opinion. For years Zionists have used the phrase "Israel is the only democracy in the Middle East" as an ideological weapon to demonise the Arabs and to justify its crimes. Today, after the war on Gaza that showed the world the ugly face of Zionism, the rise of Israeli fascism is yet more evidence that Zionism and racism, as the UN declared in 1975, are twins; the recent elections in Israel showed us that Zionism and fascism are synonyms.

Yet, I must note that there is a major difference between the Nazi and the Zionist fascist, though this difference does not lie in the culture of hate, which is the basis of both, but rather in the fact that the Zionist fascist has nuclear capability, and enough of it, according to military analysts, to destroy a large percentage of the human population globally. This fact has unsurprisingly raised serious concerns both in the Middle East and around the world.

Even prior to his election, knowing the great support he already had among new generations of Israelis who had been instilled for years with the culture of hate, the Moldavian fascist Avigdor Lieberman, brought to Israel in 1978, told the media that they must get used to the idea of him as the next Israeli defence minister. What does it mean when the majority in a society elects ultra-right wing and fascist parties to power? It can mean many things, but it is definitely not a healthy sign, and it shows a society for which the logic of "might is right" has become synonymous with its very existence.

A recent psychological study could explain the reasons behind the rise of the far right and war criminals to positions of power in the state of Israel. The research was conducted by Daniel Bar-Tal, who, according to the Haaretz newspaper, is one of the world's leading political psychologists, and Rafi Nets-Zehngut, a doctoral student. It found that "Israeli Jews' consciousness is characterized by a sense of victimization, a siege mentality, blind patriotism, belligerence, self-righteousness, dehumanization of the Palestinians and insensitivity to their suffering" ( Haaretz, 30 January 2009).

It seems that many in the Arab world did not initially take Lieberman's threats to nuke Gaza and his promises to conduct a policy of "transfer" against the 1.5 million Palestinians with Israeli citizenship seriously. Now, however, it would be politically naïve to ignore his threats. Arab observers who I have talked with recently believe that the ascent of fascists to leadership positions in Israel will sooner or later create an arms race in the Middle East and probably put pressure on Arab countries to develop weapons of mass destruction to defend themselves, especially given Lieberman's repeated threats to use atomic bombs on Gaza. Indeed, if Lieberman proposed to nuke Gaza in response to its resistance fighters' use of rockets less powerful than the fireworks used to celebrate New Year's Eve, what might he be capable of doing in a wider regional conflict?

THE SITUATION that we have now reached is unprecedented in modern history. The fear that a group of terrorists might acquire access to weapons of mass destruction has become a reality, and the danger is very real indeed. A group of ultra-far-right extremists which has, for years, presented the illusion of being the "permanently oppressed", now represents an existential threat to the Middle East and the whole world. Lieberman has made it clear on more than one occasion that he will strike Iran. Binyamin Netanyahu, who has been appointed to form the next Israeli government, is no less willing than Lieberman to hit Iran. The result of any such strike would be to destabilise the whole region, causing a state of complete chaos unlike anything ever seen before.

According to some Arab observers, if any such war were to take place it would very probably extend to Syria, Lebanon and Palestine, drowning the region in a sea of blood. Those who support this assumption base their view on the fact that the state of Israel has lost its deterrent capacity in terms of its traditional weaponry. This means, in their view, that Israel would be much more likely to use weapons of mass destruction in future wars.

It is essential, therefore, at this time to send a clear message to the Norwegian, French, British and American governments, who made the grave mistake of aiding Israel in its nuclear arms build-up, asking them to assume responsibility and to move quickly to impose the implementation of the UN Security Council Resolution issued in 1981, which Israel has never honoured because it would put Israel's weapons of mass destruction under international surveillance.

The present situation naturally also poses the question of how to understand the sociopolitical conditions that have allowed this far-right ideology to appear at this time, bearing in mind that sociological factors are complicated phenomena, not born overnight, and that they are part of a dynamic process that accumulates over time. This will be my point of departure in digging for the roots of fascism in Zionist thinking.

M.J. Rosenberg, the Israeli Policy Forum's director of policy analysis, has observed that the state of Israel has been moving to the right for years. Thirty years after its establishment, it elected a right-wing party to power in the 1977 elections. ( Los Angeles Times, 11 February 2009). Rosenberg gives no account, however, of how he would explain the rise of this far-right phenomenon, which reached its peak in the fact that Lieberman's fascist party has now become the country's second largest far-right-wing party, bearing in mind that the Kadima Party is just an offshoot of the right-wing Likud Party.

According to one Palestinian expert in Israeli affairs, crime levels within Israeli society have increased dramatically in recent years because soldiers who regularly murder Palestinians in the West Bank and Gaza have become acclimatised to solving everyday problems through the use of violence. It is unlikely that a soldier capable of murdering a Palestinian child without any feelings of guilt will behave in a civilised way with his own family. Violence goes back to its perpetrator, changing his character and, to a large extent, the society's character. This has made violence a predominant ideology in Israeli society, the very foundations of which were built on practising violence against native Palestinians. Indeed, Israel's continued existence as a state in the Middle East has become largely dependent on using violence against Palestinians.

Therefore, I argue that the Israeli elections which brought the ultra-right-wing war criminals and fascists to power reflect a serious crisis in a society where the culture of violence, force and war has become one of its most obvious behavioural traits, and where the whole culture has been based on glorifying military and militaristic values at the expense of civil values of tolerance, peace and understanding. In pursuing this argument, let me first contest the thesis that adopts the oppression theory to justify the rise of Zionism, which I view as the "legislative mother" of the fascist phenomenon in the state of Israel. I refute the oppression theory on the basis that other communities have not suffered less than the Jews, yet they have not developed any form of ideology similar to Zionism.

There are numerous examples to sustain this hypothesis. The native peoples of the US, Canada, Australia and New Zealand, millions of whom were murdered and ill treated for centuries, have not developed any form of ideology comparable to Zionism. The Africans were treated as subhuman, bound in chains and thrown into the European slave ships with zero regard for their humanity. Indeed, this was only the beginning of their long suffering, yet nobody has ever heard of "African Zionism".

We can compare the reaction of both communities to oppression. The founding father of Zionism, Theodor Herzl, responded by internalising the culture of hatred that laid the groundwork of Zionist culture, planning to colonise Palestine, to uproot its people and to build a military base in the Middle East that has now ended up as a quasi-fascist state. The African response, on the other hand, as formulated by Martin Luther King, was to assert that Africans, after centuries of oppression, must dream of freedom and justice and a day to come when "little black boys and black girls will be able to join hands with little white boys and white girls as sisters and brothers".

The differences between the two ideologies are clear to everybody with a minimum of commonsense: The political fruit of Martin Luther King and the African-American struggle for justice has resulted in the election of Barack Obama as president of the United States and his discourse of change. The political fruit of Herzl and his Zionist discourse, meanwhile, has resulted in the election of the fascist leader Avigdor Lieberman and his agenda of ethnically cleansing Palestinians. It must be stated, however, that in the course of creating Zionism not all European Jews embraced it; there was a liberal trend ( Haskalah ), for example, that never fused Judaism with nationalism.

Those following the Haskalah school of thought pressed for integration and believed that the emancipation of European Jews could be achieved only through struggling alongside other democratic forces in Europe for justice and equality for all citizens; in other words the Haskalah approach lay in the struggle for integration with the majority. This trend wanted to close the physical and psychological Jewish ghettos and reach out towards wider, more inclusive perspectives.

Zionism represented the exact opposite; it wanted Jews to retain a culture of ghettoisation, but with the difference that the ghettos would be moved from Europe to the Middle East and would acquire a form of legitimacy by making Judaism a nationality rather than simply a faith. The two main sources from which Zionism benefited were the settler movement in the so-called New World and the racist theories of the 19th century.

THE ZIONIST RESPONSE to the culture of anti- Semitism, therefore, lay in identifying itself with the basis of that very culture through developing an ideology of hatred towards others and a culture of verbally and physically terrorising anybody who disagreed with it. Zionists view themselves as the sole possessors of absolute truth; their interpretation of Jewish history has been sanctified to an extent such that nobody may challenge their version of events. Their interpretation of Palestinian history must be accepted, they insist, as the only truth.

They assert, for instance, that they returned to Palestine after 2,000 years, as if this were a short trip from London to Paris, as if Palestinian history were frozen until they "came back", and as if Palestinians could be expected to welcome them with roses. This has made of Zionist thinking a Machiavellian mindset par excellence, a total fusion of myth and reality on the one hand, and a total separation between politics and morality on the other. They wanted to steal Palestinian lands, and they wanted to murder Palestinians, but they become hysterical at the slightest criticism. In this way Zionism defends itself against its critics with racist-based charges of anti-Semitism, purely because Zionists reserve for themselves the right to hide behind theories that blame all others for "unimaginable eternal Jewish suffering".

The sharpest example of this lies in the Zionist response to the concept of anti-Semitism. The natural response of the oppressed to discrimination should be to develop a strong stance against all sorts of racism and discrimination. That is what was witnessed with the experience of the ANC in South Africa, which, after the collapse of the white apartheid regime, focussed on the concept of opposing discrimination and promoting tolerance; this is the response that one expects from those who have themselves been oppressed. The word tolerance, however, is one that is rarely found in Zionist literature, no surprise when one considers that the whole ideology is based on murder, theft and oppression and that its literature has been created to justify and rationalise such a creed.

In reality, the Zionists have adopted the fascist culture of hate, replacing the Nazis' ideology that demonised all Jews with an ideology that demonises all others; in other word, it is a culture that has become "anti-other", "anti-non-Zionist" or "anti-others who disagree". The benefit of this is clear; it puts the blame on the entire world for the oft-cited "eternal Jewish suffering".

Numerous phrases in Zionist literature like "the world left us to die", "the world did nothing for us", "never again", and similar expressions help to support my argument that the Zionists have responded to anti-Semitic ideology by replacing it with an "anti- others" philosophy. In other words, Zionists have replaced the culture of hate with a mirror form of hate; this, Zionist hatred, however, was not directed against the repressive European regimes that tyrannised Jews, but rather was directed against the entire world in a generalised way. The most obvious implementation of the Zionist "anti-others" ideology is in the case of Palestinians. In Palestine, Zionists used the so-called "eternal guilt of the West" and Europe's "eternal sin" towards the Jews effectively to pressurise Europe into supporting their oppression of Palestinians and silence the critical voices raised against Israeli occupation.

The clearest expression of this "eternal sin of Europeans towards Jews" has been in the accusations of anti-Semitism made against anyone who criticises Israel, to the extent that even those individuals who generally support Israel, like former US president Jimmy Carter, who has nevertheless criticised it for its racist policies, has not escaped this allegation. In this context, the "anti-others" concept has been one of the principal constituents of the construction of Zionist theory, as has been seen in the Zionist literature of the past century. It must be noted that the "anti- others" concept carries the same fictional ideas within it as the fictional notion of the "anti-Semite", the anti-Semite blaming all Jews for the world's problems and the "anti-others" blaming all others for Jewish suffering.

The Zionist representation of Jewish history in Europe has never wanted to dig down far enough to understand the development of the anti-Semitic phenomenon, being selective instead and wanting to argue that this oppression has taken place in all times and all nations, which of course does not match the historical facts. Such assumptions are no more than the products of selective thinking and the fantasy theories of a conspiracy-theorist mindset, and they have no roots in the real world. It is obvious that Zionists are fond of a theory of the constant victimisation of Jews and its affinity and linkage with the "world- phobia" that is the basis of the "anti-others" mindset. This, for them, has become a form of insurance against criticism, especially after the colonisation of Palestine. The reality which Zionists never like to hear is that their anti-Nazi rhetoric and literature were never an honest position towards Nazi culture, but rather were a means of legitimating the violence of Zionist ideology.

The alternative to this culture of hate is a culture that is in accord with human rights and human decency. This is exactly what has happened in South Africa, whose people suffered centuries of discrimination; the alternative offered by the ANC was to promote a tolerant and inclusive culture in post- apartheid South Africa. Africans have been subjected to every form of historical oppression, yet they did not develop an ideology of "African Zionism" in response. Zionism, on the other hand, did not develop as an emancipation movement to liberate Jews from oppression as its literature claims it did; rather, it followed almost in the same footsteps as those fascist ideologies it professed to oppose. The Zionist disease has even affected many of the world's Jews, in particular American Jews who traditionally have supported left-wing movements in American society. Today, American Jews form the financial and propaganda basis of support for the state of Israel.

If Zionists were sincere in their opposition to Nazi culture, how would it be possible for them morally to justify the destruction of Palestine at the hands of those who claim to be the Nazis' victims? How could they justify deeds that inflicted and continue to inflict enormous pain on the Palestinians? The Zionists' frankly sickening "fifth-floor fire" analogy, which suggests that a man fleeing a fire on the fifth floor can be forgiven for accidentally or "unintentionally" killing someone on the first floor by landing on them when he leaps over the balcony to escape the flames, is easily refuted. For the acknowledged historical reality is that the Zionists deliberately aimed to colonise Palestine. They planned it, knowing that Palestinians would oppose it (see David Ben-Gurion's memoirs, and those of Jabotinsky and others) and knowing that they would be resisted.

They cooperated with the imperialist powers of the time to invade Palestine, and they acquired arms specifically to kill Palestinians. If all this is an "unintentional accident", I wonder how we should define an "intentional" deed! The Holocaust and Jewish suffering in Europe have been used not as a lesson in teaching them to fight the culture of hate, but rather as a useful benefit to justify a near- identical hateful ideology.

The problem, of course, has nothing to do with Palestinians as Palestinians. The Zionists would have used exactly the same murderous policy had they created the state of Israel in Uganda, which Herzl also suggested as a Jewish homeland. Zionists have defined Palestinians as enemies only because they view them as obstacles to the Zionist project. The Zionist psyche could not or would not see that the Palestinian people love their homes and families and that they value their hopes, feelings and dreams like every community on earth. Indeed, the Zionists did not even want to be part of the Middle East region culturally; as Ben-Gurion put it, "we shall not become Arabs any more than the Americans became red Indians." They did not want to integrate into their original societies, and they did not seek to integrate into Palestinian society because integration would mean returning to the Palestinians the rights that they had taken by force.

Instead, they saw the Palestinian natives as obstacles to be removed in the same way as road builders demolish rocks standing in their way. The few left-wing Zionist voices calling for a democratic state in Palestine were quickly lost amid the violence of mainstream Zionist thinking.

Israel Zangwill, one of Herzl's earliest and strongest supporters, for example, observed that Jerusalem was twice as heavily populated as the United States. The solution to this in his view was to use the sword against the native Palestinians. The paradox of this was that Zangwill invented the biggest lie in modern history, namely that Palestine was "a land without a people for a people without a land." The Zionists knew almost nothing about Palestinian culture, and I believe that they did not even want to know anything about it because that knowledge might have disturbed their worldview, which had rewritten past and future history to follow their hateful ideology. Having already decided to displace and kill, there was no need to discover anything about their future victims, apart from any knowledge which might aid them in occupation.

This has been the path of Zionism, an ideology founded on war, occupation and oppression and on deception and falsification. Zionism turned Palestine, a country which should be a country of peace, into a centre for spreading a culture of hate against Palestinians, against Arabs, against Muslims, against anti-Zionist Christians and against anti-Zionist Jews and against everybody and anybody who asks Zionists to look in the mirror and see the true, ugly face of their ideology. It has turned beautiful Palestine into a centre that spreads poison between the US and the Islamic world, between Europe and Arabs, between Arabs and Iranians, between Arabs and Arabs, and even between Palestinians and other Palestinians.

The emergence of ultra-fascist tendencies in the state of Israel is the natural consequence of a century of building a culture of hate towards the other. It is not at all a sudden phenomenon that has landed as if by parachute, but rather it is the logical outcome of a poisonous culture transplanted into Palestine. Today, the political map of Israel strongly indicates the disappearance of the left wing and of the rational voices that seek to find a just and peaceful solution. This has given the world a strong indication of the dark direction in which the Middle East is heading.

* The writer is a Palestinian-Norwegian historian of the Middle East who has written extensively on social and political issues in the region.

Tuesday, January 20, 2009

Η ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΕΚΜΑΥΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ


Σήμερατο πρωί (20/01/09) διάβασα ένα μήνυμα καλού φίλου στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μου, που με πληροφορύσε πως ο Αστυνομικός που είχε τραυματιστεί βαρειά πριν ένα χρόνο περίπου, δεν πέθανε, όπως είχε διαδοθεί τον Δεκέμβριο που πέρασε, αλλά ευτυχώς ζει! Σ' αυτή την ιστοσελίδα, που χρησιμοποιώ ως όχημα έκφρασης και επικοινωνίας, είχα αναρτήσει στις 22/12/08 ένα κείμενο με τίτλο "Αξίζει να το θυμόμαστε το παληκάρι...". Αναφερόμουν στον Αστυνομικό που κατά την είδηση που είχε διασπαρεί τελικά "έσβησε αθόρυβα". Η πληροφορία αυτή για τον αθόρυβο και άδοξο θάνατο του νεαρού Αστυνομικού, που πράγματι είχε τραυτιστεί σοβαρότατα από "κουκουλοφόρους" ή Αναρχικούς, είχε κυκλοφορήσει ευρέως. Έφτασε και σε μένα από ένα μήνυμα e-mail. Επρόκειτο για μια πληροφορία που καταβαράθρωνε τους θύτες "Αναρχικούς" που εντελώς απρόκλητα είχαν επιτεθεί στον Αστυνομικό ενώ εκτελούσε πεζή περιπολία ρουτίνας.
Τελικά η διάδοση αυτής της δυσάρεστης πληροφορίας προς απροσδιόριστου αριθμού αποδέκτες ήταν μια αισχρή και ανάλγητη παραπληροφόρηση. Διαδόθηκε σε μια περίοδο, που ο καθένας και η καθεμιά, λαμβάνοντας υπόψη την επιθετικότητα σχεδόν του συνόλου της κοινής γνώμης έναντι μιας αναποτελεσματικής Αστυνομίας, που είχε σκοτώσει εν ψυχρώ τον 16χρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο πριν λίγες μέρες, επιχειρούσε ολοφάνερα, μέσα από την διασπορά ψευδών ειδήσεων να αντιστρέψει το κλίμα υπέρ των Αστυνομικών, να μετριάσει την οργή έναντι του Αστυνομικού των Εξαρχείων που κατηγορείται για φόνο από πρόθεση του νεαρού εφήβου.... Ταυτόχρονα όμως, η ίδια παραπληροφόρηση επιδίωκε να δημιουργήσει ένα κλίμα απόλυτης απαξίας και αποστροφής απέναντι στους Αναρχικούς, αφού τους βάφτιζε 'κουκουλοφόρους' και τους θεωρούσε όλους, χωρίς διασταγμό και διάκριση σαν εγκληματικές φιγούρες,που άλλοτε σπάζουν βιτρίνες, άλλοτε καίνε βιβλιοθήκες και άλλοτε επιτίθενται απρόκλητα σε ανθρώπους που απλά κάνουν τη δουλειά του Αστυνομικού για το κοινό καλό.
Στ' αλήθεια, πολύ καλά στημένη προβοκάτσια.
Ευτυχώς το παληκάρι, που πράγματι είχε τραυτιστεί πολύ σοβαρά ζει και επομένως υπάρχουν ελπίδες αποθεραπείας του.

Η έγκριτη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ είχε διαψεύσει το προβοκατόρικο e-mail για το θάνατο του Αστυνομικού και δε νομίζω πως θα υπάρξει κάποιος νουνεχής, έστω και πολύ "καθώς πρέπει" νοικοκύρης αυτού του τόπου, που θα τολμούσε να κατηγορήσει την εφημερίδα αυτή για ερωτοτροπίες με τον Αντιεξουσιαστικό χώρο ή έστω με τον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.
Επισκεφθείτε λοιπόν το ακόλουθο link:
news.Kathimerinh.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_17/12/2008_296336

Monday, January 19, 2009

META ΤΗΝ ΕΡΗΜΩΣΗ Η ΕΛΠΙΔΑ ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ ΞΑΝΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ...


Μόνον οι νεκροί των Παλαιστινίων που καταμετρήθηκαν στη Γάζα, μετά το μακελειό που προκλήθηκε στην πολύπαθη αυτή περιοχή της Γης από τις ισραηλινές δυνάμεις τις τελευταίες εβδομάδες υπερβαίνουν τους 1.150. Οι Ισραηλινοί καταμέτρησαν 13 νεκρούς απ’ τους οποίους πολίτες, θύματα των ρουκετών Qassam είναι 3!
Είναι αδύνατο να γίνει ο απολογισμός της καταστροφής που έχει υποστεί η Γάζα, σε όλα τα επίπεδα και προπάντων βέβαια στους σοβαρότατους τραυματισμούς ανθρώπων, πολλοί απ’ τους οποίους παιδικής ηλικίας και κυρίως στις πληγές που παραμένουν ανοιχτές στις ψυχές όλων των Παλαιστινίων και ιδίως στα παιδιά, που εντελώς ανυπεράσπιστα έβλεπαν τριγύρω τους το θάνατο και την καταστροφή στις πιο άγριες και οδυνηρές όψεις τους….

Η έστω εύθραυστη εκεχειρία που αποφασίστηκε για τη Γάζα, γεννά ελπίδες για μια διαρκή ειρήνη στην περιοχή….
Η ειρήνη στ’ αλήθεια είναι θυγατέρα της δικαιοσύνης. Όπου κυριαρχεί η αδικία απομακρύνει βίαια την ειρήνη και πνίγει κάθε ελπίδα….

Οι Εβραίοι επί αιώνες ήταν ένας λαός διασποράς. Ο δέκατος ένατος αιώνας υπήρξε η εποχή των εθνών για την Ευρώπη και για όλο τον κόσμο. Στα συντρίμμια των άλλοτε κραταιών πολυεθνικών αυτοκρατοριών αρχίζουν να εμφανίζονται τα νέα εθνικά κράτη. Αρχίζει να διαμορφώνεται στα πλαίσια ανάπτυξης της αστικής πολιτικής ιδεολογίας και η ιδέα του έθνους.
Τέλη του 19ου ο Theodor Hertzl, Εβραίος δημοσιογράφος, υπήκοος της Αυστοουγγρικής Αυτοκρατορίας, αναδεικνύεται πυρφόρος κήρυκας ενός νέου εθνικισμού, του Σιωνισμού. Η συνείδηση της φιλελεύθερης Ευρώπης είναι ήδη βαρειά μετά την υπόθεση Ντρέυφους, που είχε στιγματίσει τη Γαλλία εξαιτίας του Αντισημιτισμού. Ο Σιωνισμός επιδιώκει να επανεγκαταστήσει στην Παλαιστίνη τους Εβραίους της Διασποράς. Να δημιουργηθεί μια εβραϊκή πατρίδα στα εδάφη, όπου πράγματι στο παρελθόν βρισκόταν η εστία του λαού Ισραήλ.
Το 1917 ο Arthur Balfour διατυπώνει την πρώτη διακήρυξή του για ένα εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη, που μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν υπό βρετανική εντολή (επιτροπεία) μετά από απόφαση της Κοινωνίας των Εθνών. Αργότερα, το 1926 ο Balfour ως πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας κάνει τη δεύτερη διακήρυξή του, που προμηνύει τη δημιουργία ενός ιουδαϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, όταν ανακοινώνει την απόφαση της κυβέρνησής του, όλες οι κτήσεις (dominions) της Βρετανικής Αυτοκρατορίας να έχουν πλήρη αυτονομία.
Το τραγικό αποκορύφωμα του ευρωπαϊκού Αντισημιτισμού είναι χωρίς αμφιβολία και δίχως τον παραμικρό δισταγμό το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Ευρώπης στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως που οργάνωσαν οι Ναζί. Με το τέλος του μεγάλου παγκοσμίου πολέμου όλος ο κόσμος είναι βαθειά πληγωμένος, τόσο οι Σύμμαχοι νικητές, όσο και οι δυνάμεις του Άξονα που ηττήθηκαν απόλυτα. Ήδη ο εποικισμός της Παλαιστίνης από Εβραίους, που άρχισε από τον 19ο αιώνα μετά τα αιματηρά πογκρόμ σε βάρος των Ισραηλιτών της τσαρικής Ρωσίας με μεθοδεύσεις της Οχράνα, έχει αυξήσει τον αριθμό στην περιοχή, που τελεί υπό βρετανική εντολή.

Το 1947 ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, που μόλις έχει ιδρυθεί σ’ έναν κόσμο τραυματισμένο βαθειά από τις οδύνες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου αποφασίζει να διαμελίσει την Παλαιστίνη για να δημιουργηθούν δύο νέα ανεξάρτητα κράτη. Ένα ιουδαϊκό κράτος κι ένα κράτος αραβικό (το Βασίλειο της Υπεριορδανίας, που σήμερα αποτελεί την Ιορδανία).

Στις 14 Μαΐου του 1948 οι Εβραίοι της Παλαιστίνης ανακηρύσσουν τη δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ, Eretz Yisra’el. Ο David Ben Gurion, παθιασμένος Σιωνιστής και ο πρώτος πρωθυπουργός του νέου Κράτους του Ισραήλ, ήδη από το 1937 είχε διακηρύξει πως «πρέπει να εκδιώξουμε όλους τους Άραβες (από την Παλαιστίνη) και να καταλάβουμε τα εδάφη τους» (we must expel the Arabs and take their place). Η εξαγγελία αυτής της διακήρυξης δεν έμεινε στα λόγια. Από τον Δεκέμβριο του 1947 ως τον Μάρτιο του 1949 οι ένοπλες δυνάμεις των Εβραίων της Παλαιστίνης (η Χαγκάνα που εξελίχθηκε στη συνέχεια στον τακτικό στρατό του κράτους και άλλες σιωνιστικές οργανώσεις, όπως Ιργκούν, που είχε χαρακτηρισθεί από εβραϊκούς κύκλους τρομοκρατική), άρχισαν μια εκτεταμένη επιχείρηση «εθνοκάθαρσης» της Παλαιστίνης με τον εξαναγκασμό των γηγενών Αράβων ζητήσουν καταφύγιο ως πρόσφυγες μακριά απ’ τον τόπο τους, προκειμένου να υπάρξει ελεύθερος ζωτικός χώρος για τους Εβραίους. Οι αιματηρές συγκρούσεις εκείνης της εποχής ονομάζονται στην ισραηλινή ιστοριογραφία "πόλεμος της Ανεξαρτησίας", ενώ οι Παλαιστίνιοι αποκαλούν αυτά τα δραματικά γεγονότα "al Naqba", δηλαδή ξεριζωμός, κατακλυσμός, καταστροφή. Όπως περιγράφεται σε πηγές της εποχής, οι Εβραίοι ασκούσαν μια απάνθρωπη τρομοκρατία στους Παλαιστίνιους Άραβες με σκοπό να τους εξαναγκάσουν να εγκαταλείψουν τη γη τους, ν’ αφήσουν τα χωριά τους ακατοίκητα εντελώς και διαθέσιμα για τους Ιουδαίους εποίκους. Εκείνη την περίοδο οι Εβραίοι εκθεμελίωσαν ολοσχερώς πεντακόσια πενήντα τρία (553) παλαιστινιακά χωριά στα παράλια της Μεσογείου, τα οποία εξαφάνισαν από τον χάρτη. Αυτά έγινα γνωστά από τον Ισραηλινό Εβραίο ιστορικό Teddy Katz, ο οποίος στη διατριβή του για την απόκτηση τίτλου «master» στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα αποκάλυψε τραγικές αλήθειες και εγκλήματα της Χαγκάνα κατά τον «ισραηλινό πόλεμο της ανεξαρτησίας». Ο Teddy Katz εκείνη την εποχή εμφορούνταν από σιωνιστικές ιδέες, αλλά στην έρευνα που έκανε για τη διατριβή του για το «master» αποδείχθηκε ευσυνείδητος επιστήμονας. Η εργασία του με τίτλο ‘The Exodus of the Arabs from the villages at the foot of Mount Carmel’ απέσπασε τον καλύτερο βαθμό που είχε δοθεί μέχρι τότε από το Πανεπιστήμιο. Ένας δημοσιογράφος της εβραϊκής εφημερίδας της Ιερουσαλήμ Maa’riv, ο Amir Gilat έμαθε για την έρευνα και την εργασία του Katz και τη δημοσιοποίησε σε σχετικό πρωτοσέλιδο το 2000. Ο Teddy Katz είχε επικεντρώσει την έρευνά του σε πέντε παραθαλάσσια χωριά κωμοπόλεις της περιοχής της Χάιφα, που το 1948 εξαφανίστηκαν από τον χάρτη της περιοχής. Κυρίως αναφέρθηκε στις περιπτώσεις της Umm Zaynat και της Tantura. Η Tantura, σε απόσταση 28 χιλιομέτρων νότια της Χάιφα ήταν ένα ψαροχώρι, με 14.520 κατοίκους από τους οποίους οι 11.758 Άραβες είχε καταληφθεί από τις δυνάμεις της Χαγκάνα στις 21/05/1948, λίγες μόλις μέρες τη μονομερή κήρυξη του ανεξάρτητου εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη. Το χωριό παραδόθηκε στους Εβραίους που το κατέλαβαν χωρίς να προβάλλουν αντίσταση οι Άραβες κάτοικοί του. Παρόλα αυτά τις επόμενες δύο μέρες, 22 και 23 Μαΐου οι ένοπλοι της Χαγκάνα σκότωσαν εν ψυχρώ περίπου 200 άοπλους νέους άνδρες. Αυτό το περιστατικό έμεινε γνωστό πλέον, μετά το θόρυβο που προκλήθηκε από το ρεπορτάζ του Gilat με βάση τις ιστορικές μαρτυρίες που είχε συλλέξει ο Teddy Katz από Εβραίους της Χαγκάνα που έλαβαν μέρος στην κατάληψη της Tantura και στα περιστατικά που ακολούθησαν και από Παλαιστίνιους που είχαν επιβιώσει και ήταν πλέον πρόσφυγες. Το μακελειό της Tantura συγκλόνισε την ισραηλινή κοινή γνώμη, τουλάχιστον εκείνων των Εβραίων που διατηρούν άγρυπνες τις συνειδήσεις τους. Η Tantura ήταν ένα από τα πεντακόσια πενήντα τρία χωριά που εξαφανίστηκαν από προσώπου της γης . Οι άνθρωποι θυμούνται και δεν μπορούν να λησμονήσουν ότι από τότε που συντελέσθηκε η φονική εθνοκάθαρση των Εβραίων κατά των Παλαιστινίων κατοίκων της Tantura έχουν περάσει μέχρι σήμερα (19.01.09) 22.156 ημέρες!!!

O Αραβικός Κόσμος δεν αποδέχθηκε την ίδρυση του Kράτους του Ισραήλ εντός των κόλπων του. Η πρώτη επίθεση που δέχθηκε το νεαρό Ισραήλ ήταν το 1948, αμέσως μόλις είχε ιδρυθεί. Ακολούθησαν και πολλές άλλες επιθέσεις και άρχισαν εκ μέρους των αραβικών κρατών της περιοχής, με την αμέριστη συμπαράσταση όλου του Αραβικού Κόσμου. Το Ισραήλ πάντοτε κατάφερνε να ανταπεξέρχεται νικηφόρα τις προκλήσεις. Το 1967, σε μια νέα επίθεση που δέχθηκαν οι Ισραηλινοί από τους Άραβες, η κατάληξη ήταν καταλυτική για την ισχύ και το κύρος του Αραβικού Κόσμου. Πρόκειται για γνωστό πλέον ως Πόλεμο των Έξι Ημερών. Το Ισραήλ, όχι μόνον απέκρουσε την αραβική επίθεση αλλά κατέλαβε όλη τη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη, αποσπώντας την από την ιορδανική επικράτεια, όλο το Σινά και τη Λωρίδα της Γάζας που ήταν υπό αιγυπτιακή κυριαρχία, τα υψώματα του Γκολάν, που ήταν τμήμα της Συρίας. Η παλιά Ιερουσαλήμ, μέχρι τότε υπό ιορδανική κυριαρχία, ενώθηκε με τη νέα πόλη, που είχαν δημιουργήσει οι Εβραίοι και απορροφήθηκε ως τμήμα του Κράτους του Ισραήλ. Το 1973 το Ισραήλ, για πρώτη φορά υφίσταται παταγώδη ήττα από τους στρατούς της Αιγύπτου και της Συρίας, που είχαν ηγηθεί μιας επίθεσης κατά του Ισραήλ την μεγάλη ημέρα πένθους και μετάνοιας των Εβραίων το Γιομ Κιπούρ. Το Σινά ανακαταλήφθηκε από την Αίγυπτο και το ηττημένο Ισραήλ σε σύντομο διάστημα, με πρωθυπουργό τον άλλοτε ηγέτη της τρομοκρατικής Ιργκούν Μεναχέμ Μπέγκιν κατόπιν μυστικών διαπραγματεύσεων με τον Σαντάτ, πρόεδρο της Αιγύπτου, καταλήγει να συνάψει συνθήκη ειρήνης με την Αίγυπτο, που είχε ως συνέπεια να επιστραφεί και επίσημα πλέον στην Αίγυπτο η χερσόνησος του Σινά (συμφωνίες του Camp David 1978). Οι συνέπειες μετά τις συμφωνίες του Camp David είχαν και άλλες παρενέργειες. Συνάπτονται διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Αιγύπτου, Ιορδανίας και Μαρόκου με το Ισραήλ, η Ιορδανία αποσύρει την κυριαρχία της από την Δυτική Όχθη και την παλιά Ιερουσαλήμ και η Αιγύπτου από τη Λωρίδα της Γάζας, προκειμένου να συμπεριληφθούν αυτές οι περιοχές στην επικράτεια του υπό ίδρυση Κράτους της Παλαιστίνης. Τα γεγονότα είναι πλέον γνωστά μετά και τις συμφωνίες του Όσλο (Oslo Accords 1993) μεταξύ του Ισραήλ (πρωθυπουργός ο Γιτζάκ Ράμπιν) και του Γιάσερ Αραφάτ, ως εκπροσώπου του συνόλου του απελευθερωτικού παλαιστινιακού κινήματος (PLO). Με τις συμφωνίες του Όσλο, που μεταξύ των άλλων ιδρύθηκε η Παλαιστινιακή Αρχή, μια sui generis "κρατική εξουσία" χωρίς επικράτεια, αφού τα παλαιστινιακά εδάφη δεν αποτελούν ακόμα επικράτεια ενός ανεξάρτητου κράτους, αλλά διοικούνται από την Παλαιστινιακή Αρχή, υπό μια ανώτατη ‘επιτροπεία’ του Κράτους του Ισραήλ. Τότε επίσης δημιουργείται η νομική έννοια της παλαιστινιακής ιθαγένειας (υπηκοότητα όπως συνηθίζεται να λέγεται από τους πολλούς).
Tο Ισραήλ επικαλούμενο λόγους ασφάλειας συνεχίζει να κατέχει το Γκολάν. Η παλιά Ιερουσαλήμ έχει ενσωματωθεί σ' ένα ενιαίο Δήμο με την καινούργια ισραηλινή πόλη και έχει ανακηρυχθεί πρωτεύουσα του Κράτους του Ισραήλ, κάτι που δεν έχει αναγνωρισθεί από πολλές χώρες συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Το Ισραήλ παραβιάζει ποικιλότροπα τις συμφωνίες του Όσλο ακυρώνοντας στην πράξη την απρόσκοπτη προοπτική ίδρυσης του παλαιστινιακού κράτους, με την πολιτική του εποικισμού από φανατικούς Σιωνιστές Εβραίους περιοχών που ανήκουν γεωγραφικά στο υπό ίδρυση παλαιστινιακό κράτος. Δεν φτάνει αυτό, μετά τη δεύτερη ιντιφάντα, αρχίζει να χτίζεται ένα τείχος ντροπής, στα σύνορα του κράτους του Ισραήλ και των παλαιστινιακών εδαφών, που διοικούνται από την Παλαιστινιακή Αρχή. Οι Ισραηλινοί αποκαλούν αυτό το τείχος «φράχτη ασφάλειας» ή «αντιτρομοκρατικό φράχτη», απεναντίας οι Παλαιστίνιοι και όλοι όσοι επικρίνουν σοβαρά την ενέργεια των Ισραηλινών αποκαλούν αυτό το κατασκεύασμα «τείχος ρατσιστικού διαχωρισμού». Πολλοί εγκαλούν το Κράτος του Ισραήλ για παράβαση του νόμου που προβλέπει ως ποινικό αδίκημα τον φυλετικό διαχωρισμό (appartheid), που δυστυχώς επιδιώκει να εφαρμόσει το Ισραήλ με την ανέγερση του τείχους της ντροπής.
Με το τείχος δημιουργείται ένα τεράστιο γκέτο σε βάρος των Παλαιστινίων. Ο καθένας μπορεί να διερωτηθεί, μήπως οι Εβραίοι μ’ αυτό τον τρόπο θέλουν να εκδικηθούν τους Χριστιανούς της Ευρώπης για τα γκέτο όπου τους περιόριζαν σε άλλους καιρούς; Οι έποικοι Εβραίοι, μικρή μειοψηφία στα παλαιστινιακά εδάφη, κατέχουν τεράστιες εκτάσεις αρδευόμενης και επομένως γόνιμης γης, κυρίως εξαιτίας εγγειοβελτιωτικών έργων, ζουν συνήθως σε άνετα και υπερσύγχρονα σπίτια, είναι σαν αστακοί υπεροπλισμένοι για να αντιμετωπίζουν τους Παλαιστίνιους, που είναι γι’ αυτός «ο εχθρός» εκ των προτέρων και μόνο γι’ αυτό που είναι . Οι έποικοι Εβραίοι στα παλαιστινιακά εδάφη απορροφούν τεράστιες ποσότητες νερού, προς ύδρευση και άρδευση των καλλιεργειών τους, στερώντας τες από την συντριπτική πλειοψηφία των Παλαιστινίων.
Η Γάζα είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή του πλανήτη Γη!!! Και ενώ απ’ τη Γάζα ο Σαρόν έδιωξε τους εποίκους και κατάργησε τους υπάρχοντες εβραϊκούς οικισμούς, σε άλλες περιοχές της Παλαιστίνης, στη Δυτική Όχθη, οι οικισμοί συνεχίζουν να υπάρχουν και επιπλέον ιδρύονται και καινούργιοι.

Οι Παλαιστίνιοι θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως ένας λαός προσφύγων. Είναι μια οδυνηρή αλήθεια τούτο και οφείλεται, πρώτιστα στις οργανωμένες εθνοκαθάρσεις των Εβραίων στην Παλαιστίνη από το 1948 μέχρι και σήμερα, με ενδιάμεσο χρονικό σημείο νέας έξαρσης του προσφυγικού κύματος με αφορμή όσα έγιναν το 1967 με τον πόλεμο των Έξι Ημερών. Τα δεινά του παλαιστινιακού λαού διογκώθηκαν και από τη στάση απέναντί τους άλλων αραβικών χωρών, που είχαν δεχθεί πρόσφυγες από την Παλαιστίνη. Λόγου χάρη δεν μπορεί να λησμονηθεί ο Μαύρος Σεπτέμβρης, που αποτέλεσε ένα προγκρόμ κατά των Παλαιστινίων της Ιορδανίας, ούτε το στίγμα που λέγεται Σάμπρα και Σατίλα και υπήρξε μια επίθεση εξόντωσης Παλαιστινίων σε καταυλισμό προσφύγων στο Λίβανο από τους Λιβανέζους Φαλαγγίτες, φανατικούς Χριστιανούς Μαρωνίτες, με την ενθάρρυνση των ισραηλινών δυνάμεων.
Το σύνολο του παλαιστινιακού πληθυσμού σε όλο τον κόσμο ανέρχεται σήμερα σε 8.813.928 ανθρώπους. Απ’ αυτούς 4.311.692 ζουν στο Κράτος του Ισραήλ ή κατά μία άλλη άποψη σε παλαιστινιακά εδάφη που ενσωμάτωσε βίαια στην επικράτειά του το Ισραήλ, στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη, δηλαδή στην Παλαιστίνη. Εκτός παλαιστινιακών εδαφών ζουν 4.502.236 άτομα. Κατά μία άλλη εκτίμηση οι Παλαιστίνιοι που είναι εγκατεσπαρμένοι σε όλο τον κόσμο ανέρχονται σε 5.500.000 άτομα, από τα οποία 4.618.141 ζουν ως πρόσφυγες σε χώρες της Μέσης Ανατολής. Σύμφωνα με τα στοιχεία της παλαιστινιακής προσφυγιάς, με την al-Naqba αναγκάσθηκαν να γίνουν πρόσφυγες εκαταλείποντας τα σπίτια τους περισσότεροι από 750.000 Παλαιστίνιοι. Με αφορμή τον πόλεμο των Έξι Ημερών προστέθηκαν στους παραπάνω 240.000 άνθρωποι περίπου, ενώ από το 1967 και μετά εκδιώχτηκαν από τα πατρογονικά εδάφη τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο περισσότεροι από 400.000 Παλαιστίνιοι .
Οι Παλαιστίνιοι που ζουν στη Γάζα και στη Δυτικοί Όχθη εξαρτώνται κυρίως οικονομικά και όχι μόνο από το Ισραήλ, σε μεγάλο βαθμό. Η Χαμάς, που είναι αρτικόλεξο της ονομασίας ‘Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης’ είναι μια οργάνωση με πολλές δραστηριότητες κατά κύριο λόγο στη Λωρίδα της Γάζας, καταφέρνοντας στις τελευταίες παλαιστινιακές εκλογές να αποκτήσει τον πολιτικό έλεγχο αυτής της περιοχής, αντιπαραθέτοντας και αμφισβητώντας στην πράξη την εξουσία της Παλαιστινιακής Αρχής, που ελέγχεται από άλλες πολιτικές δυνάμεις. Η Χαμάς είναι φορέας του Ισλαμισμού, της ριζοσπαστικά πολιτικοποιημένης έκφρασης του Ισλάμ που προέκυψε μετά την επιτυχημένη επανάσταση με την καθοδήγηση του Αγιατολλάχ Χομεϊνί, που ανέτρεψε τον πολιτικό χάρτη στο Ιράν. Η Χαμάς επιμένει να απορρίπτει τη νομιμοποίηση της ύπαρξης του Κράτους του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή….
Πριν έξι μήνες περίπου η Χαμάς, που έχει τη διοίκηση της Γάζας, και Ισραήλ είχαν συνάψει εκεχειρία αποφεύγοντας τις μεταξύ τους εχθροπραξίες κάθε μορφής. Συγχρόνως όμως το Ισραήλ αποφασίζει να επιβάλλει τον αποκλεισμό της Γάζας, επικαλούμενο λόγους ασφάλειας. Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας ζουν σε μια κατάσταση δήθεν ειρήνης, αφού λόγω του ισραηλινού αποκλεισμού στερούνται πόρων και ουσιαστικά, ένας ολόκληρος λαός είναι φυλακισμένος σε μια στενή λωρίδα γης, χωρίς αδιέξοδο ακόμα και για την στοιχειώδη επιβίωση. Ο αποκλεισμός επεκτείνεται σε φάρμακα, παιδικές τροφές και άλλα απολύτως αναγκαία είδη. Το Κράτος του Ισραήλ όλα αυτά τα χρόνια με την πολιτική του έναντι τόσο των Παλαιστινίων Αράβων όσο και των Αράβων ισραηλινής ιθαγένειας, είναι οι λίγοι Άραβες που δεν αναγκάστηκαν στην προσφυγιά, ούτε εκδιώχτηκαν από τα εδάφη τους, όταν αυτά περιήλθαν στην επικράτεια του ισραηλινού κράτους, δεν παύει να τους ωθεί στο περιθώριο. Οι Παλαιστίνιοι Άραβες δεν έχουν αξιοπρέπεια, ενώ οι Ισραηλινοί πολίτες απ' αυτούς είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίες, με περιορισμένα δικαιώματα στην πράξη. Είναι "εθνικά ύποπτοι" έως "εθνικά επικίνδυνοι" εκ των προτέρων.
4 Νοεμβρίου 2008, ημέρα εκλογής του Ομπάμα. Οι Ισραηλινοί σκοτώνουν 6 Παλαιστίνιους της Χαμάς. Η εκεχειρία "σπάζει". Η Χαμάς αρχίζει να βομβαρδίζει με ρουκέτες Qassam κυρίως οικισμούς και πόλεις στο νότιο Ισραήλ. Η συνέχεια είναι γνωστή….
Ο Σιωνισμός έδειξε το αληθινό του πρόσωπο ιδίως τις τελευταίες εβδομάδες στη Γάζα. Πρόκειται χωρίς καμιά αμφιβολία για ένα παράγωγο τερατογένεσης, που προήλθε από τον ευρωπαϊκό εθνικισμό. Δυστυχώς, κυρίαρχη πολιτική του από τότε που ιδρύθηκε το Κράτος του Ισραήλ υπήρξε η πολιτική εθνοκάθαρσης του ζωτικού χώρου της Παλαιστίνης με την εξολόθρευση των γηγενών Αράβων, άλλοτε πιο ήπια (;) και άλλοτε απροκάλυπτα εγκληματικά (λ.χ. πολιτική Αριέλ Σαρόν). Ο μεγάλος Εβραίος φιλόσοφος Martin Buber και όχι μόνον αυτός είχε ένα όραμα, στην Παλαιστίνη να υπάρχει μια συνομοσπονδία Εβραίων και Αράβων (Μουσουλμάνων και Χριστιανών και Δρούζων), ώστε έτσι να πραγματωθεί το όραμα των αρχαίων Προφητών του Ισραήλ, ιερών προσώπων και των τριών αβραμιαίων παραδόσεων (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Ισλάμ). Δεν εισακούσθηκαν αυτές οι φωνές από τους πρωταγωνιστές του Σιωνιστικού κινήματος και το αποτέλεσμα είναι ο εγκλωβισμός των Εβραίων του Ισραήλ στην μέγγενη της βίας, ενώ αντίστοιχα οι Παλαιστίνιοι έχουν "πεταχτεί" από τους Εβραίους γείτονές τους σ' ένα σκουπιδότοπο χωρίς υπόληψη, με μηδαμινά ή πολύ περιορισμένα δικαιώματα, σε μια κατάσταση "απαγορευμένων ανθρώπων".

Οι πιστοί Εβραίοι, κάθε πρωί απαγγέλλουν τις εφτά ευλογίες προς το θεό που ανάμεσά τους είναι και οι εξής:
"...Ευλογητός Συ, Κύριε, Θεέ ημών, βασιλεύ του κόσμου,
διότι δεν με έκαμες αλλόθρησκον.
Ευλογητός Συ, Κύριε, Θεέ ημών, βασιλεύ του κόσμου,
διότι δεν με έκαμες δούλον.
Ευλογητός Συ, Κύριε, Θεέ ημών, βασιλεύ του κόσμου,
διότι δεν με έπλασες γυναίκα...
Ευλογητός Συ, Κύριε, Θεύ ημών, βασιλεύ του κόσμου,
ο οποίος εξέλεξες ημάς εξ όλων των λαών
και έδωσες εις ημάς τον Νόμον Σου"....

Η καθεμιά και ο καθένας μπορεί να συμπεράνει γιατί οι Ισραηλίτες στη Μέση Ανατολή προκαλούν, αφού επιμένουν επί αιώνες τώρα να πιστεύουν αυτά που απαγγέλλουν στις προσευχές τους….

Thursday, January 08, 2009

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ...


Είναι ανάγκη να φωνάξουμε, ότι όσοι και όσες είμαστε ενεργά αντίθετοι στην ανθρωπιστική καταστροφή που γίνεται αυτές τις μέρες στους αμάχους της Γάζας, δεν είμαστε αντισημίτες.... Δεν απολογούμαστε. Απλώς θέλουμε να προλάβουμε κύκλους που υπεραμύνονται ένα ρατσιστικό Ισραήλ και σπεύδουν, κάθε αντίθεση με την πολιτική αυτού του κράτους ή και απλή κριτική να τη βαφτίζουν αντισημιτισμό.
Δεν μπορούμε να δεχθούμε την απάνθρωπη τιμωρία που επιβάλλει το Ισραήλ, με τη συγκατάθεση των Ηνωμένων Πολιτειών,στους κατοίκους της Γάζας χωρίς διάκριση, γιατί στα πλαίσια δημοκρατικών διαδικασιών είχαν υπερψηφίσει το κόμμα της Χαμάς...
Δεν συνηγορούμε στο φανατισμό της Χαμάς και στην τυφλή βίαιη επιθετικότητα κατά αμάχων του Ισραήλ που ασκεί. Ούτε βέβαια μπορούμε να υπερασπιστούμε τη σκληρότητα που έχουν επιδείξει οι ηγέτες της Χαμάς κατά των τραυματιών της Γάζας, που έθεταν όρους για τη διαμεκατομιδή τους σε νοσοκομεία.
Είμαστε πλάι στα θύματα της Γάζας, είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι. Θέλουμε να ζήσουμε ελεύθεροι και με αξιοπρέπεια....