Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΕΧΕΙ ΠΛΗΓΩΘΕΙ. ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΣΚΙΑΖΟΥΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

          Στη συνεδρίαση της 22 Ιουνίου 2010 συζητήθηκε στο Συμβούλιο Ιδιοκτησίας Δασών Θεσσαλονίκης η αίτηση που είχε υποβάλλει η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης επί Γενικού Γραμματέα Δημ. Σταμάτη για να ερευνηθεί και να υπάρξει σχετική γνωμοδότηση αν τα βακούφια του τζαμιού της Νυμφαίας που υπάρχουν στην τοποθεσία «Χαν Ταρλαλάρ», όπως είναι γνωστή στους Μουσουλμάνους κατοίκους της Νυμφαίας του Δήμου Κομοτηνής, αλλά και σε όλους τους κατοίκους του Νομού Ροδόπης είναι πράγματι βακούφια ιδιοκτησίας του τζαμιού του Οικισμού Νυμφαίας ή είναι δημόσιες δασικές εκτάσεις, όπως θεωρούνται σύμφωνα με τεκμήριο του νόμου 998/1979. Η ίδια τοποθεσία σε έγγραφα δημοσίων υπηρεσιών αναφέρεται ως «Βορείως Οικισμού Νυμφαίας ή Γέφυρα Βοσκού» ή «Βορείως του Οχυρού Νυμφαίας».

          Η απόφαση του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δασών Θεσσαλονίκης, όσον αφορά την παραπάνω υπόθεση εκδόθηκε και δεν είναι θετική για το τέμενος της Νυμφαίας. Το Συμβούλιο γνωμοδότησε ότι τα βακούφια στην τοποθεσία «Χαν Ταρλαλάρ»  δεν είναι καν βακούφια και δεν ανήκουν στο τζαμί της Νυμφαίας αλλά είναι δασικές εκτάσεις ιδιοκτησίας του ελληνικού κράτους.

          Η συμπεριφορά των οργάνων του κράτους σχετικά με την υπόθεση των βακουφιών του τεμένους της Νυμφαίας έχει πληγώσει βαθειά την καρδιά των Μουσουλμάνων της περιοχής Κομοτηνής, αλλά και όλης της Θράκης. Η συμπεριφορά των οργάνων του ελληνικού κράτους αντιμετώπισε ένα ευαίσθητο θέμα για τη Μουσουλμανική Κοινότητα της περιοχής Κομοτηνής, που σχετίζεται με το θεσμό των βακουφίων και με την προάσπιση της βακουφικής μουσουλμανικής περιουσίας με τρόπο που προδίδει αδιαφορία για την περιφρούρηση της νομιμότητας χωρίς διακρίσεις λόγω θρησκεύματος ή εθνοφυλεκτικής καταγωγής των πολιτών αυτής της χώρας.

          Αξίζει να κεντρίσουμε τη μνήμη όλων και να θυμηθούμε πώς ανέκυψε το ζήτημα με τα βακούφια της Νυμφαίας στην τοποθεσία «Χαν Ταρλαλάρ» και την εντέλει αμφισβήτησή τους, κατ’ αρχάς από πολίτες της Ροδόπης ποντιακής καταγωγής και στη συνέχεια από το ίδιο το Δημόσιο.

          Κατά το έτος 2005 κάτοικοι του Νομού Ροδόπης ποντιακής καταγωγής με πρωτοβουλία του σωματείου «Σύλλογος Ποντίων Ν. Ροδόπης ‘Η Τραπεζούντα’», αποφάσισαν μόνοι τους και χωρίς να ζητήσουν την άδεια του Μουτεβελή της βακουφικής περιουσίας του Ιερού Τεμένους του Οικισμού Νυμφαίας, να επιλέξουν ένα από τα βακούφια εμβαδού 10.214,54 τ.μ. ως χώρο διεξαγωγής πολιτιστικής εκδήλωσης με το όνομα «Παρχάρια». Στον ίδιο χώρο το 2007 η Δασική Υπηρεσία, προφανώς για να διευκολύνει όσους συμμετέχουν κάθε χρόνο στην ποντιακή εκδήλωση κατασκεύασε έργα υπαίθριας αναψυχής και συγκεκριμένα έξι κιόσκια και δύο βρύσες.

Σε απροσδιόριστο χρόνο και στον ίδιο παραπάνω χώρο άρχισε να κτίζεται μικρό λιθόκτιστο κτίσμα χριστιανικού ναού μετά την περάτωση και την εν συνεχεία καθιέρωσή του. Το κτίσμα ανεγείρεται χωρίς άδεια από τη Ναοδομία της Εκκλησίας της Ελλάδος ή την πολεοδομική αρχή ή την αρμόδια τοπικά δασική αρχή. Ο χαρακτήρας του ανεγειρόμενου ναού ως αυθαίρετης κατασκευής είναι γνωστός στη Διεύθυνση Δασών του Νομού Ροδόπης και σημειώνεται στην από 29.07.2009 έκθεση αυτοψίας δασολόγων της υπηρεσίας αυτής.

Ο Μουφτής Κομοτηνής και ο Μουτεβελής του Τεμένους Νυμφαίας θεώρησαν όλες τις παραπάνω ενέργειες ως πράξεις καταπάτησης του συγκεκριμένου ακινήτου και βίαιου αποχαρακτηρισμού του ως βακουφίου εκ μέρους μερίδας συμπολιτών μας. Οι Μουσουλμάνοι χαίρονται όταν χτίζονται χριστιανικές εκκλησίες, γιατί είναι τόποι λατρείας του Ενός και Μοναδικού Θεού προς τον Οποίον απευθυνόμαστε όλοι οι πιστοί που έχουν πνευματικό πρόγονό τους τον δίκαιο Αβραάμ (Ισραηλίτες, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι), αντίθετα με όσα ίσως νομίζουν φανατικοί κάθε πίστης. Στην περίπτωση όμως της ανέγερσης του μικρού ναού σε βακούφι του «Χαν Ταρλαλάρ» τα πράγματα είχαν μια άλλη διάσταση. Η κατάληψη του συγκεκριμένου βακουφιού από το σωματείο των Ποντίων και η επιλογή του ως χώρου για τα «Παρχάρια» ήταν μια αυθαίρετη πράξη που έδειχνε ολοφάνερα περιφρόνηση για την Μουσουλμανική Κοινότητα. Η κατασκευή του κτίσματος ήταν αυθαίρετη, δηλαδή παράνομη. Ο σκοπός ήταν φανερός για κάθε αντικειμενικό παρατηρητή των πρωτοβουλιών: Να αφαιρεθεί ένα βακουφικό αγροτικό ακίνητο από το Ιερό Μουσουλμανικό Τέμενος του Οικισμού Νυμφαίας Κομοτηνής και παραπέρα να αμφισβητηθεί, κατά την εντύπωση που αποκομίσαμε, έμπρακτα το δικαίωμα της Μουσουλμανικής Κοινότητας στα βακούφια της.

Ο Μουφτής Κομοτηνής κατάγγειλε την κατασκευή αυθαίρετου κτίσματος στο παραπάνω βακούφι σε όλες τις αρμόδιες Αρχές του Νομού Ροδόπης, χωρίς να εξαιρείται ο Εισαγγελέας Ροδόπης. Οι καταγγελίες του Σοφολογιότατου Μουφτή Κομοτηνής αγνοήθηκαν προκλητικά και απαράδεκτα. Στο Νομό Ροδόπης δεν υπήρξε αρμόδιος για να ενεργήσει το αυτονόητο οφειλόμενο στην περίπτωση της αυθαίρετης ανέγερσης μικρής εκκλησίας, δηλαδή να εφαρμοσθεί ο νόμος! Οι αρμόδιες αρχές σε άλλες περιπτώσεις αυθαίρετων κατασκευών σε δασική έκταση επέβαλλαν εξοντωτικά πρόστιμα στους παραβάτες και επί πλέον διέταξαν την κατεδάφιση των κτισμάτων (βλ. χαρακτηριστική για το θέμα απόφαση ΕυρΔΑΔ επί προσφυγής υπ’ αριθ. 59259/00  Γεωργιάδη κατά Ελλάδος www.nsk.gr/edad/ee31.pdf). Πριν χρόνια ο άλλοτε υπουργός Βορείου Ελλάδος Βασίλης Ιντζές έχτισε στο δάσος Σέιχ Σου της Θεσσαλονίκης αυθαίρετα μια μικρή εκκλησία του Αγίου Βασιλείου. Είναι αλήθεια πως όσο ο Ιντζές ήταν υπουργός κανένας δεν ασχολήθηκε με την αυθαίρετη κατασκευή στο δάσος. Όταν όμως ο Ιντζές απομακρύνθηκε από το δημόσιο βίο σύρθηκε κατηγορούμενος στα ποινικά δικαστήρια για την αυθαίρετη εκκλησία ένας παπάς που η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης είχε καταστήσει υπεύθυνο για εκείνο το εκκλησάκι! Μέχρι και σήμερα οι αρμόδιες διωκτικές αρχές για την προστασία των δασών και για την τήρηση των πολεοδομικών κανόνων είναι βυθισμένες σε σκοτάδι πλήρους άγνοιας ως προς τους υπεύθυνους ανέγερσης του αυθαίρετου κτίσματος μέσα σε δασική έκταση κατά την άποψη της Δασικής Υπηρεσίας, ενώ κατά την άποψή μας μέσα σε ξένο βακούφι στην τοποθεσία «Χαν Ταρλαλάρ»!!!

Μετά τις καταγγελίες του Μουφτή και τις φωνές διαμαρτυρίας που ξεσηκώθηκαν για τις προηγούμενες αυθαιρεσίες ο Δημήτρης Σταμάτης Περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης ανέλαβε δύο πρωτοβουλίες, που τις εμφάνισε ως ενέργειες υπέρ της νομιμότητας. Πρώτα πρώτα με αίτησή του παρέπεμψε την υπόθεση στο Συμβούλιο Ιδιοκτησίας  Δασών Θεσσαλονίκης προκειμένου να αποφασίσει γνωμοδοτικά αν τα ακίνητα στην τοποθεσία «Χαν Ταρλαλάρ», ανάμεσά τους κι αυτό όπου οργανώνονται «τα Παρχάρια» και χτίζεται αυθαίρετα εκκλησία είναι ιδιοκτησίας του Ιερού Τεμένους Νυμφαίας ως βακούφια του ή είναι δασικές εκτάσεις του Δημοσίου σύμφωνα με τεκμήριο κυριότητας του κράτους που προβλέπει ο νόμος 998/1979. Δεύτερη ενέργεια του Περιφερειάρχη ήταν να δώσει εντολή να παύσουν οι οικοδομικές εργασίες στο εκκλησάκι. Η πρώτη ενέργεια του Δημήτρη Σταμάτη υλοποιήθηκε, η δεύτερη εντολή του αγνοήθηκε απροκάλυπτα. Οι «άγνωστοι» παραβάτες του νόμου μετά την υποτιθέμενη εντολή παύσης των οικοδομικών εργασιών συνέχισαν την κατασκευή του τρούλου στο κτίσμα!

Και μετά την πρώτη παραπάνω ενέργεια του Δημ. Σταμάτη ως Περιφερειάρχη αρχίζουν οι παρανομίες των οργάνων του κράτους που πληγώνουν την καρδιά της Μειονότητας….

Ακούγεται βαρύς και σκληρός ίσως ο λόγος. Είμαστε βέβαιοι, πως κάθε άνθρωπος καλής θέλησης, με κοινό νου και κατά το δυνατό αντικειμενική κρίση, χωρίς αγκυλώσεις προκαταλήψεων κατά του Άλλου «εθνικής» ή «θρησκευτικής»χροιάς, όταν παρακολουθήσει την εξέλιξη των γεγονότων δεν θα μας αδικήσει….

Ο Δημήτριος Σταμάτης, Γενικός Γραμματέας της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, ως όργανο της δημόσιας διοίκησης όφειλε κατ’ αρχήν το αυτονόητο. Δηλαδή να εφαρμόζει την κείμενη νομοθεσία του κράτους. Η κατόπιν αιτήσεως του Περιφερειάρχη παραπομπή της υπόθεσης αμφισβήτησης της ιδιοκτησίας στα βακούφια της τοποθεσίας «Χαν Ταρλαλάρ» στο Συμβούλιο Ιδιοκτησίας Δασών Θεσσαλονίκης ήταν παράνομη ενέργεια. Γιατί σύμφωνα με το άρθρο  21 παράγρ. 1 του νόμου 3647/2008, που ρυθμίζει θέματα μουσουλμανικών βακουφίων στη Θράκη, προβλέπεται ότι η επίλυση ιδιοκτησιακής διαφοράς ή εκκρεμότητας σχετικά με βακουφικό ακίνητο γίνεται από ειδική επιτροπή που συγκροτείται με πρωτοβουλία του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας και όχι από το Συμβούλιο Ιδιοκτησίας Δασών.

Η διαφορά μεταξύ του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δασών και της Επιτροπής του άρθρου 21 παράγρ. του νόμου 3647/2008 είναι σημαντική. Πρώτα πρώτα το Συμβούλιο Ιδιοκτησίας Δασών για υποθέσεις που αφορούν την Θράκη εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για ένα συλλογικό όργανο διοίκησης και όχι δικαστήριο, ανεξάρτητα αν συμμετέχουν στη σύνθεσή του τρεις δικαστές, που εξετάζει την υπόθεση από «μακριά». Ιδίως στην υπόθεση των βακουφίων «Χαν Ταρλαλάρ», αυτοί που αποφάσισαν για το θέμα μπορεί να αγνοούσαν απόλυτα τις ευαισθησίες της Μειονότητας για τα βακούφια της και τούτο όχι για να κάνουν «χάρη» στους Μουσουλμάνους, αλλά για να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια και τις ευχέρειες εξακρίβωσης της αλήθειας και όχι να εκδώσουν την απόφαση-γνωμοδότησή του με σπουδή, όπως έγινε στη συγκεκριμένη περίπτωση, ώστε τα μέλη του Συμβουλίου να «βγουν» από την υποχρέωση που τους ανατέθηκε!

Οφείλουμε να τονίσουμε ότι το Συμβούλιο Ιδιοκτησίας Δασών δεν είναι δικαστήριο, αλλά μια επιτροπή, ένα όργανο της δημόσιας διοίκησης που καλείται να γνωμοδοτεί για θέματα της αρμοδιότητάς του. Το ότι στο Συμβούλιο συμμετέχουν τρεις δικαστές στη σύνθεσή του, απ’ τους οποίους ο ένας είναι πρόεδρος εφετών και προεδρεύει στις συνεδριάσεις του, δεν αναβαθμίζει τον χαρακτήρα του Συμβουλίου από συλλογικό όργανο της διοίκησης σε κάτι διαφορετικό. Οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δασών μπορεί να ελέγχονται δημόσια από κάθε διοικούμενο πολίτη, όπως κάθε ενέργεια ή παράλειψη οργάνου του κράτους. Κάτι τέτοιο συνήθως δεν θεωρείται ανεκτό όσον αφορά τις αποφάσεις των δικαστηρίων, μολονότι αυτή η άποψη μπορεί να αμφισβητηθεί με σοβαρά επιχειρήματα. Ο δικαστής που συμμετέχει σε συλλογικό όργανο της δημόσιας διοίκησης δεν αποβάλλει βέβαια την ιδιότητα που του έχει προσδώσει η πολιτεία. Αλλ’ όμως ο κανόνας πως «ο δικαστής γνωρίζει το δίκαιο» που προέρχεται από το λόγιο των Λατίνων «iura novit curia» στην περίπτωση που σχολιάζομε κατά τη γνώμη μου κάμπτεται γιατί αλλιώς θα είχαμε κατά αναμφισβήτητο μάλιστα τεκμήριο «αλάθητους» δικαστές «περί παντός επιστητού» ωσάν τις περί πίστεως εξαγγελίες του Πάπα Ρώμης «ex cathedra»!

Στην Επιτροπή επίλυσης ιδιοκτησιακών διαφορών ή εκκρεμοτήτων που αφορούν βακουφικά ακίνητα ο νόμος προβλέπει τη συμμετοχή δύο εκπροσώπων της Διαχειριστικής ή Βακουφικής Επιτροπής, που έχει σχέση με το αμφισβητούμενο βακούφι ή βακούφια προκειμένου να προτείνουν τρόπους αντιμετώπισης των εκκρεμοτήτων. Επίσης κάτι άλλο σημαντικό όσον αφορά την Επιτροπή του άρθρου 21 του νόμου 3647/2008 είναι ότι, συνεδριάζει κοντά στον τόπο που βρίσκεται το αμφισβητούμενο βακούφι και υπάρχουν μέλη της που δεν αγνοούν τα πράγματα «από κοντά», ούτε παραβλέπουν παραμέτρους που απαιτούν χειρισμούς ιδιαίτερης ευαισθησίας. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι στην παραπάνω Επιτροπή δεν αγνοείται η άποψη της Μειονότητας, όπως συμβαίνει στο Συμβούλιο Ιδιοκτησίας Δασών Θεσσαλονίκης, που ορισμένα από τα μέλη του μπορεί για πρώτη φορά να άκουγαν για βακούφια, για Μουφτήδες κ.ά..

Στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δασών Θεσσαλονίκης  της 22.06.2010 προέδρευε ο κ. Δημήτριος-Στέφανος Βόσκας, πρόεδρος εφετών Θεσσαλονίκης. Ο πρόεδρος είχε δώσει εντολή στη γραμματέα του Συμβουλίου να σταλούν κλήσεις για τη συνεδρίαση του οργάνου στη Μουφτεία Κομοτηνής και στο τζαμί της Νυμφαίας! Μάλλον υπήρχε άγνοια ότι η Μουφτεία Κομοτηνής είναι δημόσια υπηρεσία και δεν έχει αυτοτελή νομική προσωπικότητα, ενώ όσον αφορά την βακουφική περιουσία του τεμένους της Νυμφαίας ο νόμος 3647/2008 προβλέπει με σαφήνεια από ποιους εκπροσωπείται. Έτσι κατά τη συνεδρίαση τόσον ο Σοφολογιότατος Μουφτής Κομοτηνής, όσο και τα μέλη της διαχειριστικής επιτροπής της περιουσίας του ιερού τεμένους της Νυμφαίας βρίσκονταν στη Θεσσαλονίκη.

Το Συμβούλιο συνεδρίασε στο μικρό γραφείο του προέδρου εφετών κ. Βόσκα, γιατί αυτόν το χώρο επέλεξε ο ίδιος και δεν υπήρχε η άνεση να παρακολουθήσουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι τη διαδικασία. Ο Μουφτής Κομοτηνής και η διαχειριστική επιτροπή του τεμένους Νυμφαίας διόρισαν Δικηγόρο της Θεσσαλονίκης για να χειριστεί την  όλη υπόθεση.

Το Συμβούλιο είχε στη διάθεσή του κατ’ αρχάς σχετικό φάκελο της υπόθεσης που είχε σχηματίσει με ευθύνη της η δασική υπηρεσία της Κομοτηνής και της Περιφέρειας. Ο φάκελος όπως διαπιστώθηκε  από τον Δικηγόρο της Μουφτείας και κατά την εκτίμησή του δεν ήταν πλήρης. Λ.χ. δεν υπήρχαν αεροφωτογραφίες της περιοχής με σχετικές φωτοερμηνείες, από τις οποίες πιθανότατα θα επιβεβαιώνονταν οι ισχυρισμοί της Μουφτείας και των μουτεβελήδων της Νυμφαίας, ότι τα βακούφια στο Χαν Ταρλαλάρ, πριν λίγα χρόνια, όταν η Νυμφαία ανθούσε πληθυσμιακά ήταν χωράφια και όχι δασικές χορτολιβαδικές εκτάσεις, μορφή που εμφανίζουν σήμερα. Επίσης οι Δασολόγοι που συνέταξαν εκθέσεις σχετικές με την υπόθεση, δεν ήταν σε θέση να διακρίνουν το είδος των οθωμανικών τίτλων ιδιοκτησίας που αφορούσαν τα χωράφια που στη συνέχεια αφιερώθηκαν και έγιναν βακούφια. Τέλος και ιδιαίτερα σημαντικό, η δασική υπηρεσία αρκέσθηκε σε μια επισκόπηση των μεταφρασμένων οθωμανικών  τίτλων ιδιοκτησίας και των αφιερωτηρίων σε συνδυασμό με τοπογραφικό διάγραμμα που συνέταξε κατόπιν παραγγελίας της επιτροπής διαχείρισης της βακουφικής περιουσίας του τεμένους Νυμφαίας ιδιώτης τοπογράφος μηχανικός λαμβάνοντας υπόψη τα σημερινά δεδομένα. Το ορθό θα ήταν να γίνει ερμηνεία όλων των προηγουμένων στοιχείων ώστε να διαπιστωθεί αν το τοπογραφικό διάγραμμα των βακουφιών ταυτοποιούνται με τα χωράφια που αναφέρονται στους παλιούς οθωμανικούς τίτλους και στα έγγραφα αφιέρωσής τους αργότερα. Τίποτα δεν έγινε από τα παραπάνω, με αποτέλεσμα, δίχως πειστική αιτιολογία να καταλήξουν οι Δασολόγοι που είχαν συντάξει τις εκθέσεις του φακέλου, πως δεν υπάρχει ταυτοποίηση ανάμεσα στους αγρούς των παλιών τίτλων και των εγγράφων αφιέρωσής τους με τα ακίνητα που είχαν αποτυπωθεί στο τοπογραφικό διάγραμμα. Η δασική υπηρεσία ήταν υπεύθυνη για το σχηματισμό του υπηρεσιακού φακέλου της υπόθεσης, αυτό είναι ανάγκη να τονισθεί και πάλι!  Ό,τι στοιχεία ζήτησε από τη Μουφτεία και τους διαχειριστές των βακουφιών της Νυμφαίας δόθηκαν. Επομένως οι παραλείψεις βαρύνουν αποκλειστικά την αρμόδια κρατική υπηρεσία και όχι την επιτροπή διαχείρισης των βακουφιών!

Η συνεδρίαση του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δασών ρυθμίζεται από σχετικό προεδρικό διάταγμα, χωρίς να προβλέπονται όλες οι περιπτώσεις που θα μπορούσαν  να προκύψουν στη διαδικασία. Παρόλα αυτά, ενόψει του γεγονότος ότι προεδρεύει του Συμβουλίου αυτού δικαστής, καθιστά ευχερή τη διεξαγωγή της διαδικασίας με κανόνες αντικειμενικής τάξης χωρίς μεροληψία υπέρ ή κατά κάποιου από τα εμπλεκόμενα μέρη, κατ’ αναλογική εφαρμογή διατάξεων της πολιτικής ή της διοικητικής δικονομίας.

Κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου της 22.06.2010 συνέβησαν τα εξής παράτυπα. Μολονότι από το προεδρικό διάταγμα που ρυθμίζει τη διαδικασία στο παραπάνω Συμβούλιο δεν προβλέπεται η δυνατότητα παρέμβασης τρίτων στη συζήτηση της εκκρεμούς υπόθεσης, ορισμένα σωματεία της Κομοτηνής που εκπροσωπούνταν από Δικηγόρους, όπως κι ένας Δικηγόρος της πόλης ατομικά δήλωσαν την πρόθεσή τους να παρέμβουν στη διαδικασία υπέρ των δικαιωμάτων του Δημοσίου. Μεταξύ των σωματείων ήταν και ο «Σύλλογος Ποντίων Ν. Ροδόπης ‘Η Τραπεζούντα’» που διοργανώνει ‘τα Παρχάρια’.

Ο προεδρεύων δικαστής του Συμβουλίου, κατ’ αρχάς εντελώς απαράδεκτα απαγόρευσε να είναι παρών στη συνεδρίαση ο Σοφολογιότατος Μουφτής Κομοτηνής, μολονότι είχε κλητευθεί όπως αναφέρθηκε ήδη και επίσης με απόλυτα αμετροεπή τρόπο απαγόρευσε να παρακολουθήσει τη διαδικασία ο βουλευτής Ροδόπης κ. Χατζηοσμάν που είχε έρθει επί τούτου από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη.

Ο προεδρεύων δικαστής του Συμβουλίου, αντί να αποφασίσει εκ των προτέρων για το αν θα επιτραπεί η συμμετοχή στη διαδικασία εκείνων που δήλωσαν την πρόθεσή τους να παρέμβουν υπέρ του Δημοσίου, μετά την ανάγνωση της εισήγησης που είχε συντάξει η εφέτης-εισηγήτρια έδωσε πρώτα το λόγο σε δικηγόρους που εκπροσωπούσαν παρεμβαίνοντες και στο τέλος στον Δικηγόρο που εκπροσωπούσε τον Μουφτή Κομοτηνής και τη διαχειριστική επιτροπή των βακουφίων της Νυμφαίας.

Ο Δικηγόρος του Μουφτή Κομοτηνής και του Μουτεβελή των βακουφίων της Νυμφαίας, προφορικά, αλλά και με το υπόμνημα που κατέθεσε στο Συμβούλιο, πρότεινε την αναρμοδιότητα του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δασών Θεσσαλονίκης, μιας και όπως αναφέρθηκε παραπάνω ο νόμος για τα βακούφια προβλέπει ως αρμόδια για τη συγκεκριμένη ειδική επιτροπή επίλυσης ιδιοκτησιακών διαφορών ή εκκρεμοτήτων για βακουφικά ακίνητα. Η εφέτης που έκανε την εισήγηση στο Συμβούλιο είχε επισημάνει την πρόβλεψη από τον ειδικό νόμο 3647/2008 της επιτροπής που προανέφερα, αλλά δικαιολόγησε την δικαιοδοσία του Συμβουλίου από το γεγονός ότι δεν έχει εκδοθεί ακόμα η κοινή υπουργική απόφαση που προβλέπεται από το άρθρο 21 του νόμου αυτού, με την οποία θα καθορίζονται οι λεπτομέρειες εφαρμογής ως προς την λειτουργία της επιτροπής επίλυσης ιδιοκτησιακών διαφορών ή εκκρεμοτήτων για βακουφικά ακίνητα. Κατά την ταπεινή μας γνώμη η άποψη της εισηγήτριας είναι ιδιαίτερη πρωτότυπη, όταν εξαρτά την εφαρμογή διάταξης νόμου που ισχύει από το 2008 από την έκδοση υπουργική απόφασης! Μας θυμίζει την πρακτική οικονομικών εφοριών που αρνούνται να εφαρμόσουν νόμους του κράτους με την πρόφαση ότι δεν εκδόθηκε ακόμα σχετική εγκύκλιος σε σχέση με τον ισχύοντα νόμο! Πρόκειται για την εκδήλωση μιας ιδιότυπης αναρχίας και αμφισβήτησης των νόμων που ισχύουν που προέρχεται από όργανα του κράτους και στην συγκεκριμένη περίπτωση από τακτικό δικαστή!

          Ο Δικηγόρος του Μουφτή Κομοτηνής και του Μουτεβελή των βακουφίων της Νυμφαίας, προφορικά, αλλά και με το υπόμνημα που κατέθεσε στο Συμβούλιο πρότεινε την αντισυνταγματικότητα της πρόβλεψης του νόμου 998/1979 (άρθρο 62 §1 περ. α΄ και β΄ ),που εφαρμόζει το τεκμήριο της ιδιοκτησίας του Δημοσίου για όλες τις εκτάσεις στην ελληνική επικράτεια που εμφανίζουν μορφή δασικής έκτασης, σύμφωνα με την έννοια του νόμου και όχι σύμφωνα με την εικόνα που έχει ο μέσος άνθρωπος που διαθέτει κοινό νου, λόγω εγκατάλειψής τους για ένα σωρό λόγους, με εξαίρεση εφαρμογής αυτού του τεκμηρίου τις περιφέρειες των Πρωτοδικείων  των Ιονίων Νήσων, της Κρήτης και των Νομών Λέσβου, Σάμου και Χίου και των νήσων Κυθήρων, Αντικυθήρων και Κυκλάδων. Η προηγούμενη ρύθμιση είναι αντίθετη στο άρθρο 4 παράγραφοι 1 και 2 του Συντάγματος, αφού καθιερώνει διακρίσεις μεταξύ Ελλήνων πολιτών και νομικών προσώπων διαφόρων γεωγραφικών περιοχών της χώρας αλλά είναι αντίθετη και προς τις διατάξεις του άρθρου 17 παφράγραφοι 1, 2 περ. α΄ του Συντάγματος και του άρθρου 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Τέλος, ο Δικηγόρος του Μουφτή Κομοτηνής και του Μουτεβελή των βακουφίων της Νυμφαίας, προφορικά, αλλά και με το υπόμνημα που κατέθεσε στο Συμβούλιο πρότεινε, για την περίπτωση που ούτε η ένσταση της αναρμοδιότητας του Συμβουλίου γίνει δεκτή, ούτε η ένσταση της αντισυνταγματικότητας του τεκμηρίου ιδιοκτησίας του Δημοσίου γίνει δεκτή, μολονότι και οι δύο ενστάσεις ήταν αναμφίβολα νόμιμες, ενόψει των κενών που διαπιστώθηκαν, κατά την άποψη του Μουφτή Κομοτηνής και του Μουτεβελή της Νυμφαίας στον υπηρεσιακό φάκελο της υπόθεσης που σχημάτισε με δική της αποκλειστικά ευθύνη η δασική υπηρεσία, να διαταχθεί η διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης, κάτι που προβλέπεται ρητά από το νόμο, προκειμένου να ερευνηθεί αν τα βακούφια του Χαν Ταρλαλάρ ταυτοποιούνται με τα χωράφια που αναφέρονται στους οθωμανικούς τίτλους και στα έγγραφα της κατοπινής αφιέρωσής τους ως βακουφίων.

Είναι ανάγκη να γίνει μια διευκρίνιση. Με αφετηρία την καλή πίστη και λαμβάνοντας υπόψη την πεποίθηση που διακατέχει τους Μουτεβελήδες της Νυμφαίας και τους λιγοστούς ηλικιωμένους πλέον κατοίκους του Οικισμού, ότι οι εκτάσεις στην τοποθεσία Χαν Ταρλαλάρ ήταν από παλιά χωράφια και πρόκειται για τις ίδιες εκτάσεις που αναφέρονται στους οθωμανικούς τίτλους και στη συνέχεια στα έγγραφα αφιέρωσής τους που φυλάσσονται στο αρχείο της Μουφτείας Κομοτηνής, δεν μπορεί να είναι ανακριβείς, τουλάχιστον σκόπιμα. Μετά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δασών Θεσσαλονίκης μάθαμε και το εξής: Ότι κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Μεταξά και ενόσω κατασκευάζονταν τα οχυρωματικά έργα στη μεθόριο Ελλάδας-Βουλγαρίας, οι χωρικοί της Νυμφαίας δεν μπορούσαν να καλλιεργούν τους αγρούς τους στην τοποθεσία Χαν Ταρλαλάρ κατόπιν κρατικής διαταγής και γι’ αυτό το λόγο τους είχε καταβληθεί αποζημίωση εξαιτίας στέρησης της χρήσης των εκτάσεών τους, στην τοποθεσία Χαν Ταρλαλάρ!

 Παρόλα αυτά θα πρέπει να γίνει κατανοητό από κάθε ενδιαφερόμενο ότι η δημόσια διοίκηση και οι δικαστικές αρχές δεν μπορούν να στηρίζονται σε καλόπιστες υποθέσεις, όσο και αν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις υπέρ αυτών των υποθέσεων για να οδηγηθούν σε οριστικές αποφάσεις επίλυσης οποιασδήποτε διαφοράς ή αμφισβήτησης. Ιδίως προκειμένου για την αναγνώριση ή όχι δικαιωμάτων ιδιοκτησίας σε ακίνητα, ακόμα και αν διεκδικούνται από το κράτος, πρέπει να βασίζονται σε απόλυτα πειστικά στοιχεία, σε αναμφισβήτητες αποδείξεις. Το ίδιο ισχύει και για τα βακούφια στο Χαν Ταρλαλάρ. Όπως ειπώθηκε ήδη τα στοιχεία που συνέλλεξε η δασική υπηρεσία και έθεσε υπόψη του Συμβουλίου δεν ήταν πλήρη. Το Συμβούλιο Ιδιοκτησίας Δασών δεν διέταξε τη διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης για να υπάρξει η ζητούμενη απόδειξη ως προς το καθεστώς ιδιοκτησίας των παραπάνω ακινήτων, κάτι που ήταν αναγκαίο, ακόμα και αν αποδεικνυόταν η έλλειψη ιδιοκτησίας του τζαμιού της Νυμφαίας σ’ αυτά!

Την παράλειψη του κράτους οφείλει να καλύψει πλέον η Μουσουλμανική Κοινότητα της Κομοτηνής. Ο Σοφολογιότατος Μουφτής κ. Μέτσο Τζεμαλή, η επιτροπή διαχείρισης των βακουφίων της Νυμφαίας, όπως και η οικονομικά εύρωστη διαχειριστική επιτροπή βακουφικής περιουσίας Κομοτηνής οφείλουν με αναμφισβήτητου κύρους στοιχεία να προβούν σε ταυτοποίηση των αγρών που αναφέρονται στους οθωμανικούς τίτλους με εκείνους που αφιερώθηκαν στη συνέχεια ως βακούφια του ιερού τεμένους της Νυμφαίας και βρίσκονται στην τοποθεσία Χαν Ταρλαλάρ ή όπως αλλιώς έχει ονομασθεί κατά τη διαδρομή του χρόνου η ίδια περιοχή.

Η απόφαση του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δασών Θεσσαλονίκης, για να τοποθετούνται τα πράγματα στις οφειλόμενες διαστάσεις τους δεν είναι απόφαση δικαστηρίου. Αποτελεί γνωμοδότηση ενός πολυπρόσωπου οργάνου της δημόσιας διοίκησης προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων που είναι αρμόδιος για την δασοκομία και την δασοπονία της χώρας. Η γνωμοδότηση του Συμβουλίου δεν δημιουργεί εμπόδιο προσφυγής στα δικαστήρια του κράτους για να κρίνουν οριστικά και αμετάκλητα τον αληθινό ιδιοκτήτη μιας αμφισβητούμενης έκτασης.

Η μέχρι τώρα αντιμετώπιση του ζητήματος των βακουφικών εκτάσεων του τζαμιού της Νυμφαίας στο Χαν Ταρλαλάρ εκ μέρους των αρχών και των υπηρεσιών του κράτους στην Κομοτηνή γέννησε βαθειά πίκρα στους Μουσουλμάνους και άθελα ανέσυρε δυσάρεστες μνήμες από το παρελθόν στο προσκήνιο της συλλογικής συνείδησης.

Η Γενική Γραμματεία Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, με Γραμματέα τον Δημήτριο Σταμάτη, η Δασική Υπηρεσία της Κομοτηνής αλλά δυστυχώς και η Εισαγγελία Πρωτοδικών Ροδόπης, όταν έλαβαν γνώση της αυθαίρετης κατασκευής κτίσματος για να χρησιμοποιηθεί μετά την περάτωσή του ως χριστιανικός ναός, σε περιοχή που εξ αντικειμένου είναι υπό την εποπτεία των δασικών αρχών επέδειξαν από τη μια μεριά μεροληπτική ανεκτικότητα στους παραβάτες του νόμου, το γνωστό ποντιακό σωματείο που αναφέρθηκε ήδη, έως απόλυτης ατιμωρησίας και από την άλλη μεριά, επέδειξαν μάλλον περιφρόνηση στις καταγγελίες του Μουφτή Κομοτηνής που διαμαρτυρόταν για την βάναυση καταπάτηση βακουφικής περιουσίας, ώστε ουσιαστικά τις αγνόησαν προκλητικά!  

Το Συμβούλιο Ιδιοκτησίας Δασών Θεσσαλονίκης, με τη συγκεκριμένη σύνθεσή του της συνεδρίασης της 22.06.10 και με την απόφαση-γνωμοδότηση που εξέδωσε στην υπόθεση των βακουφικών ακινήτων του Χαν Ταρλαλάρ επέτρεψε να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι δεν αναζήτησε βασανιστικά προκειμένου να βρεθεί η αλήθεια. Το περιεχόμενο της   γνωμοδότησης του Συμβουλίου απέδειξε την ατολμία του οργάνου να αντιμετωπίσει τα σοβαρά νομικά ζητήματα που τέθηκαν υπόψη του, απόλυτα τεκμηριωμένα, εκ μέρους της Μουφτείας Κομοτηνής και της διαχειριστικής επιτροπής των βακουφίων του τεμένους Νυμφαίας και φαίνεται πως προτίμησε, με βάση τα ελλιπέστατα στοιχεία του φακέλου υπόθεσης να αποφανθεί ότι τα αμφισβητούμενα ακίνητα στην τοποθεσία «βορείως του Οχυρού Νυμφαίας» ή «Χαν Ταρλαλάρ» ανήκουν στο Δημόσιο ως δασικές εκτάσεις, κατ’ εφαρμογή του αντισυνταγματικού τεκμηρίου κυριότητας του κράτους.

Υπήρξε μια μακρά περίοδος, από το 1962 έως το 1990, που το ελληνικό κράτος στη Θράκη εφάρμοσε μια υποχθόνια πολιτική εθνοκάθαρσης, με σκοπό είτε να εξωθήσει τους Μουσουλμάνους μειονοτικούς πολίτες να εγκαταλείψουν για πάντα την Ελλάδα ή να τους ωθήσει να εγκατασταθούν σε άλλες περιοχές της ελληνικής επικράτειας.

Στις 16.05.1962 ο τότε υπουργός εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ είχε εκδώσει απόρρητη διαταγή, που παρείχε την ευχέρεια στον πρόεδρο του Συντονιστικού Συμβουλίου Θράκης, του γνωστού παντοδύναμου οργάνου που ρύθμιζε τις μειονοτικές υποθέσεις παραβιάζοντας σύνταγμα και νόμους, με διαταγή του να αναστέλλει στη Θράκη ακόμα και την εφαρμογή της νομοθεσίας του κράτους αν έκρινε ότι «αντίκειται προς την ακολουθητέαν μειονοτικήν πολιτικήν». Οι παλαιότεροι, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί, δεν μπορεί παρά να θυμούνται τον «δυνάστη» της μειονότητας Κωνσταντίνο Κουκουρίδη, πρώην νομάρχη  Έβρου επί κυβερνήσεων ΕΡΕ και προέδρου του  Συντονιστικού Συμβουλίου Θράκης όσο κυβερνούσε η ΕΡΕ και αργότερα επί δικτατορίας των συνταγματαρχών. Ο Κ. Μητσοτάκης είχε χαρακτηρίσει την μειονοτική πολιτική στη Θράκη σαν αποικιακή (βλ. Σωτ. Ριζάς, ‘Από την κρίση στην ύφεση’, εκδ. Παπαζήση Αθήνα 2003, σ. 141). Τα μέτρα της εθνοκάθαρασης προέβλεπαν μονομερή στήριξη του χριστιανικού στοιχείου για την ανάσχεση της μουσουλμανικής «δημογραφικής απειλής» και την εξουδετέρωση της αύξησης του μουσουλμανικού πληθυσμού (αποφάσεις ΣυντΣυμβΘράκης 41/29.10.65 και 42/04.05.66). Την ίδια περίοδο η ΚΥΠ είχε καταρτίσει ένα σχέδιο επιδότησης των χριστιανικών γεννήσεων για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της υπογεννητικότητας μεταξύ των Χριστιανών της περιοχής. Το σχέδιο της ΚΥΠ υλοποιήθηκε μετά την πάροδο δεκαετιών από τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο.

Το αποκορύφωμα της πολιτικής εθνοκάθαρσης σε βάρος της Μουσουλμανικής Κοινότητας της Θράκης σημαδεύεται με το πρόγραμμα ανταμοιβής της εθνικοφροσύνης των Ορθοδόξων Χριστιανών με ακίνητα ιδιοκτησίας μειονοτικών πολιτών ή με απαλλοτριώσεις μεγάλων εκτάσεων αποκλειστικά ιδιοκτησίας Μουσουλμάνων. Η απόφαση 51/27.03.1967 του Συντονιστικού Συμβουλίου Θράκης είναι σαφέστατη: «…θα φύγουν οι Τούρκοι όταν καθ’ οιονδήποτε τρόπον τους αγοράσωμεν την γην των». Ο περιφερειάρχης Θράκης με βαθμό υφυπουργού επί δικτατορίας Κωνσταντίνος Μπράβος είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός ως προς τους στόχους του κράτους απέναντι στη Μειονότητα: «Πάνω απ’ όλα σκοπός μας είναι να τους αραιώσωμεν (τους Μουσουλμάνους της Θράκης) διά της πτητικότητος εις το εσωτερικόν και εξωτερικόν». Τέλος το 1972 αποφασίσθηκε από τους αρμόδιους για τις τύχες των Μουσουλμάνων της Θράκης «να δεσμεύωνται αμέσως τα ακίνητα διά τα οποία, φερόμενα προς πώλησιν υπό Μουσουλμάνων, δεν καθίσταται δυνατή η απόδειξη της κυριότητάς τους». Προκειμένου να αλλάξουν χέρια μουσουλμανικές ιδιοκτησίες γης είχε στηθεί από το κράτος ένας μηχανισμός δανείων «εθνικής σκοπιμότητας» με δελεαστικά ευνοϊκούς όρους που έδινε η Αγροτική Τράπεζα σε Χριστιανούς για να αποκτήσουν εκτάσεις Μουσουλμάνων. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια, όταν τα πανέμορφα σπίτια που είχε χτίσει η ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ στην Κομοτηνή έμεναν άδεια και αδιάθετα, γιατί η αγορά τους από Μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες απαγορευόταν. Στα πλαίσια της κολοβωμένης ελληνικής δημοκρατίας και σε εφαρμογή μιας βάναυσης ρατσιστικής πολιτικής ο υποψήφιος αγοραστής σπιτιών της ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ, μολονότι είχε την ελληνική ιθαγένεια, όφειλε να προσκομίσει και πιστοποιητικό ‘εθνικότητας’! Θυμηθείτε και το άρθρο 19 του ρατσιστικού νόμου περί ιθαγενείας του 1955 που λειτούργησε επί χρόνια ως εργαλείο αυθαιρεσίας του κράτους σε βάρος μειονοτικών της Θράκης, που τις πιο πολλές φορές στερούνταν την ελληνική υπηκοότητα, μόνο και μόνο γιατί οι χαφιέδες κάποιων υπαλλήλων του Υπουργείου Εξωτερικών στη Θράκη δεν είχαν κέφια!

Το Ιμαρέτ του Γαζή Εβρενός στην Κομοτηνή καταπατήθηκε από τη Μητρόπολη Μαρωνείας και έγινε εκκλησιαστικό μουσείο! Το Μεγάλο Τέμενος του  Διδυμοτείχου ήταν αποθήκη και σήμερα παραμένει κλειστό, ενώ πρόκειται για ένα μνημείο της ανθρωπότητας!

Υπήρξαν περιπτώσεις που σε χωριά με μουσουλμανικό πληθυσμό προβάλλονταν ένα σωρό εμπόδια για την ανέγερση μιναρέ πλάι στο τζαμί του χωριού ή ταλαιπωρούνταν ιμάμηδες αλλά και μουφτήδες από τις κρατικές υπηρεσίες γιατί το ύψος του μιναρέ του Α ή του Β τζαμιού θεωρήθηκε ότι ξεπερνούσε τα επιτρεπτά όρια! Πρόσφατα στην Κομοτηνή η κυβέρνηση υποχώρησε στους εκβιασμούς του μητροπολίτη της πόλης και δεν τόλμησε να διορίσει διοικητή του τοπικού νοσοκομείου αξιόλογη κυρία, μόνο και μόνο γιατί είναι Μουσουλμάνα!

Αν και οι θεσμικές διακρίσεις σε βάρος της Μουσουλμανικής Μειονότητας έχουν καταργηθεί, εντούτοις φαίνεται πως υπάρχουν κύκλοι που επιθυμούν να συντηρούν τις διακρίσεις του παρελθόντος σε βάρος των Μουσουλμάνων πολιτών. Το δυστύχημα είναι ότι σ’ αυτή την απαράδεκτη πρακτική παρασύρονται και ορισμένοι υπάλληλοι και όργανα της δημόσιας διοίκησης, οι οποίοι συμπεριφέρονται κατά παράβαση του άρθρου 25 του Συντάγματος που απαγορεύει την κατάχρηση δικαιώματος. Οι Πόντιοι που χτίζουν αυθαίρετα εκκλησία σε «δασική έκταση του δημοσίου» (το αναφέρουμε ως υπόθεση) είναι άγνωστοι για τις διωκτικές αρχές και οι μηχανισμοί κολασμού της αυθαίρετης δόμησης σε δασική έκταση, άλλη μια φορά ως υπόθεση, δεν λειτουργούν τουλάχιστον στη Θράκη! Απεναντίας η κατάληψη βακουφιού της Μουσουλμανικής Κοινότητας δεν διεγείρει το αναγκαίο ενδιαφέρον των αρχών, σε βαθμό, που το αρμόδιο όργανο του κράτους στην Θράκη (ο πρώην Περιφερειάρχης Δ. Σταμάτης) να αρνείται ουσιαστικά να εφαρμόσει το νόμο του κράτους για τα βακούφια! Μετά από όλα αυτά και έχοντας υπόψη την απόφαση-γνωμοδότηση του Συμβουλίου Ιδιοκτησίας Δασών Θεσσαλονίκης που σχολιάσαμε, αναρωτιόμαστε, είναι δυνατό ακόμα να ισχύει η απόρρητη εντολή του Ευάγγελου Αβέρωφ για αναστολή εφαρμογής της ελληνικής νομοθεσίας στη Θράκη αν επιβάλλεται από μια στρεβλή αντίληψη περί «εθνικού συμφέροντος»;          

  

  

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

          Πριν λίγο καιρό διάβασα μια ενδιαφέρουσα σκέψη του Ραββίνου Zalman Schachter-Shalomi, πνευματικού οραματιστή της κίνησης Ανανέωσης του Ιουδαϊσμού: ‘Δεν πιστεύω ότι κάποιος έχει προνομιακό δικαίωμα αποκλειστικότητας επάνω στην αλήθεια…’. Όσο και αν ακούγεται αυτονόητη η άποψη του σεβαστού Ραββίνου, παρατηρώντας τους διχασμούς της ανθρώπινης φυλής εξαιτίας θρησκευτικών διαφορών και αναλογιζόμενοι το μέγεθος της απάνθρωπης βαρβαρότητας που προκαλούν και εκτρέφουν οι διαφορές με θρησκευτικό υπόβαθρο, θα συμφωνήσει πως το αυτονόητο δυστυχώς δεν είναι κατανοητό και αποδεκτό! Η άποψη του Ραββίνου δεν εισηγείται την αμφισβήτηση της αλήθειας, αλλά επισημαίνει το γεγονός πως η αλήθεια δεν χωρά ούτε στο νου ενός ανθρώπου, ούτε στα περιορισμένα όρια ακόμα και της πιο πολυπληθούς θρησκευτικής κοινότητας. Η αλήθεια της ζωής, η αλήθεια του κόσμου είναι πνεύμα και πνέει όπου θέλει, χωρίς να υπόκειται στους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου…

          Είμαστε μάρτυρες αλλαγών που πριν τριάντα χρόνια φαίνονταν σενάρια επιστημονικής φαντασίας σε πολλούς τομείς. Όλες οι αλλαγές δεν είναι θετικές και προς όφελος των ανθρώπων. Λόγου χάρη, το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης (globalization) έχει σχεδιασθεί και επιχειρείται να επιβληθεί με κάθε μέσον και τρόπο σε κάθε γωνιά του πλανήτη από πολυεθνικά κέντρα του καπιταλισμού, με μόνο σκοπό την αύξηση των δεικτών κερδοφορίας των θυτών και την χωρίς αναστολές θυσία ολόκληρων λαών στο βωμό της αδηφάγου κατανάλωσης. Μια άλλη όμως αλλαγή που έχει επέλθει στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, είναι η ανεξέλεγκτη μεταβολή της σύνθεσης των εθνικών κοινωνιών.

Μέχρι πριν λίγα χρόνια, τουλάχιστον στη χώρα μας, η «εθνική» ομοιογένεια ήταν γεγονός ή τουλάχιστον θεωρούνταν ως τέτοιο. Σήμερα αυτό που ονομάζουμε πολυπολιτισμικότητα είναι δεδομένο πλέον χωρίς αμφιβολία. Είναι δεδομένο ορατό σχεδόν σε κάθε πόλη, όπως και στην ελληνική ύπαιθρο. Ο γλωσσικός, φυλετικός, θρησκευτικός και πολιτισμικός εμπλουτισμός της άλλοτε ομοιογενούς ελληνικής κοινωνίας είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα. Τα κρατικά σύνορα σχεδόν παντού έπαυσαν να είναι τόσο στεγανά όσο στο παρελθόν. Μπροστά στην ανάγκη επιβίωσης αμέτρητων ταλαίπωρων συνανθρώπων μας, που προκειμένου να αντικρύσουν την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής δεν υποχωρούν μπροστά στο φόβο ακόμα και της απώλειας της μίζερης ζωής που κάνουν και τολμούν να διαλέξουν την προσφυγιά και την ανασφάλεια ενός αβέβαιου μέλλοντος.

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες ο αυτισμός του αυτοχθονισμού δεν είναι σε θέση να αμυνθεί προκειμένου να διατηρηθεί η εθνοτική ομοιογένεια της κοινωνίας της χώρας μας και το ελληνικό έθνος να παραμείνει «ανάδελφο».

Η παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού έδειξε τα πραγματικά δόντια αυτού του συστήματος και προκάλεσε ρήξεις σε ένα σωρό παραδοσιακές κοινωνίες χωρών κυρίως του λεγόμενου τρίτου κόσμου, που μέχρι πριν λίγα χρόνια επιβίωναν μέσα στους πατρογονικούς θεσμούς αλληλεγγύης που λειτουργούσαν, ώσπου κατέρρευσαν!

Για όλους εκείνους τους πολίτες αυτής της χώρας, που δε λησμόνησαν πως η ανθρωπιά είναι ταυτότητα σύμφυτη προς την υποστατική τους ποιότητα η λύση της εκδίωξης των «ξένων» από την Ελλάδα δεν είναι καλοδεχούμενη. Απεναντίας προκαλεί ποικίλες συνειδησιακές αντιδράσεις γιατί γίνεται κατανοητή η εθνικιστική ρατσιστική βαρβαρότητα που ενθαρρύνει όσους και όσες προβάλλουν μια νέα «εθνοκάθαρση» της ελληνικής επικράτειας, ως λύση στο πρόβλημα των προσφύγων που κατέληξαν στη χώρα με μόνο εφόδιο την ελπίδα μιας καλύτερης θέσης κάτω από τον ήλιο…. 

Το ερώτημα που απαιτεί άμεση απάντηση είναι τούτο: Ποιες είναι οι δυνάμεις που θα μπορούσαν να άρουν τα αδιέξοδα της διαφοράς ανάμεσα σε ανθρώπους που συνθέτουν την πολυπολιτισμική πραγματικότητα στην δική μας κοινωνία, από το βόρειο άκρο του νομού Έβρου ως τις κρητικές ακτές του Λυβικού πελάγους κι από τα νησιά του Ιονίου ως το απομονωμένο Καστελόριζο;

Ίσως το πιο ισχυρό στοιχείο της πολιτιστικής ταυτότητας ενός ανθρώπου ή μιας κοινότητας ανθρώπων είναι η θρησκεία. Ακόμα και εκείνοι που αμφισβητούν την θετική αξία της θρησκείας θα συμφωνήσουν νομίζω με την προηγούμενη άποψη. Η άρση των αδιεξόδων που προκαλούν οι διαφορές μεταξύ των ανθρώπων δεν μπορεί να συνηγορήσει υπέρ μιας αφομοιωτικής ισοπέδωσης των πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων, ούτε υπέρ της κατάλυσης των πολύμορφων θρησκευτικών πιστεύω με την ταυτόχρονη επιβολή μιας συγκριτιστικής υπέρ-θρησκείας. Κάτι τέτοιο ίσως θα εξυπηρετούσε τους στόχους της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που σχεδιάζει έναν ενιαίο διφυή τύπο ανθρώπου: Τον παραγωγό-εξάρτημα της μηχανής  και συγχρόνως βουλιμικό καταναλωτή….    

Στην αρχή έγινε λόγος για τις τραγωδίες που γεννά ο θρησκευτικός φανατισμός και τους ματωμένους διχασμούς που προκαλούν μεταξύ των ανθρώπων οι κατά τα φαινόμενα χαώδεις έχθρες χάριν της μιας και μοναδικής αλήθειας που πιστεύουν ότι κατέχουν, σαν ζηλόφθονες ιδιοκτήτες, πιστοί με σκοτισμένο νου και μαραμένη καρδιά, κάθε θρησκείας δυστυχώς, με ελάχιστες εξαιρέσεις του κανόνα τούτου.

Παρόλα αυτά οι θρησκείες είναι εκείνες που μπορούν να οικοδομήσουν γέφυρες επικοινωνίας και συμφιλίωσης ανάμεσα στους πιστούς τους και στους άλλους, της αντίπερα όχθης, εφόσον κατανοήσουν το λιτό και ουσιώδες. Ότι όλες οι θρησκείες και οι σχολές θρησκευτικής σκέψης είναι ευλογημένοι δρόμοι προς την μία και μόνη αλήθεια, που αλλάζει όψεις κατά καιρούς· άλλοτε κρύβεται και άλλοτε φανερώνεται, μα πάντοτε, από τους πλέον αρχαίους χρόνους, παραμένει πολυτίμητη ωσάν μαργαριτάρι, που περιμένει να το ανακαλύψει ο τολμηρός και συνάμα πυρωμένος από πόθο αναζητητής του.  

Για τον αμέσως προηγούμενο λόγο οι θρησκείες του κόσμου, από τις πιο αρχέγονες ως τις περισσότερο «εκλεπτυσμένες» διαθέτουν έναν άδηλο κορμό κοινών αρχών ηθικής με τους οποίους εμπνέουν και καθοδηγούν τη συμπεριφορά ανθρώπων και κοινοτήτων προς ό,τι εννοούμε ως θετικό, ως καλό. Υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής θετικής ενέργειας που τροφοδοτεί αενάως τις θρησκείες του κόσμου και προέρχεται από το Πνεύμα της Ζωής, είτε το παραδέχονται οι θεολόγοι είτε όχι, μολονότι είναι απόλυτα αισθητό στους ανθρώπους καλής θέλησης κάθε πίστης και παράδοσης!

Δικαιολογημένα λοιπόν ο σημαντικός ρωμαιοκαθολικός θεολόγος και ιερέας Hans Küng προτείνει μια παγκόσμια ηθική (global ethic) ή ηθική της ανθρωπότητας ως προϊόν έμπνευσης από τις θρησκείες της γης προκειμένου να αναπτυχθούν η κατανόηση μεταξύ όλων εκείνων των λαών, που σήμερα ζουν σε άγνοια και προκατάληψη ο ένας για τον άλλο, να προωθηθεί η συμφιλίωση ανάμεσα σε λαούς που τους χωρίζουν από το παρελθόν αρνητικές ιστορικές καταστάσεις, παρωχημένες πλέον στην εποχή μας για να συντηρούνται, να εδραιωθεί η ειρήνη και η φιλία επάνω στον πλανήτη!

Η χριστιανική οικουμενική κίνηση ως συνεχής πορεία αλληλοκατανόησης απομακρυσμένων μεταξύ τους πιστών, που ενώ κατ’ ουσία μοιράζονται κοινή κληρονομία πίστεως και πνευματικότητας, εντούτοις ζουν ακόμα δυστυχώς σε κλίμα μίσους, άγνοιας και καχυποψίας μεταξύ τους είναι μια ευλογία χάριν της ανθρωπότητας και της εκκλησίας που υπάρχει στο όνομα του Χριστού.

Καρπός εναγώνιας αγαπητικής αναζήτησης φωτισμένων πνευματικών κύκλων διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων  είναι η σχετικά όψιμη ανάπτυξη του διαθρησκειακού διαλόγου. Οι φανατικοί των στεγανών είναι αρνητικά καχύποπτοι έως απόλυτα εχθρικοί προς τον διαθρησκειακό διάλογο, θεωρώντας πως τείνει στη δημιουργία μιας υπέρ-θρησκείας, ενώ κάτι τέτοιο είναι είτε κακόβουλο ψέμα, είτε σαθρό αστείο. Κάθε λαός, κάθε θρησκευτική κοινότητα έχει επίγνωση του πνευματικού και πολιτιστικού πλούτου που επί αιώνες διατηρεί και καλλιεργεί και κανένας δεν έχει την πρόθεση να την εκθέσει σε κάποιο φτηνό δημοπρατήριο, οποιεσδήποτε σκοπιμότητες κι αν προβάλλονται πως δήθεν θα εξυπηρετηθούν. Η κατάλυση των επί μέρους εθνών και κοινοτήτων με πολιτισμική ταυτότητα χάριν δημιουργίας μιας άχρωμης μάζας ατόμων, χωρίς ιδιοπροσωπία δεν είναι στόχος ούτε της χριστιανικής οικουμενικής κίνησης, ούτε της κίνησης του διαθρησκειακού διαλόγου. Παρά τις επιθέσεις και τις έμπρακτες αμφισβητήσεις που δέχεται η ανθρώπινη υπόσταση ως αξία από τη μηδενιστική τάση που καλλιεργεί το άδηλο διευθυντήριο των  υποχθόνιων διεθνών κερδοσκόπων, εντούτοις έχει αναπτυχθεί η συνείδηση ενός κοινού κώδικα ηθικών αξιών, που μπορεί να φέρει θετικές αλλαγές στις παρούσες απαιτήσεις των συνθηκών. Όλοι εκείνοι που ζουν μέχρι και τώρα στην άγνοια ή στην προκατάληψη απέναντι στον Άλλο, τον διπλανό τους αλλά διαφορετικό, μπορούν να έρθουν σε επαφή πλέον και να αποκαταστήσουν μεταξύ τους κοινωνία ανθρώπινη. Έχει αναπτυχθεί η συνείδηση της ζωτικής ανάγκης πως η συνύπαρξη στην ευλογημένη κοινή συμπαντική κατοικία μας, επάνω στον φλοιό της Μητέρας Γης απαιτεί να αποκτήσουμε ο ένας για τον άλλο κατανόηση και να καλλιεργήσουμε την αλληλογνωριμία, που θα αποκαταστήσει την ούτως ή άλλως υποστατική μέθεξη που μας συνδέει, ακόμα κι αν μας διαφεύγει. Έχει καταστεί κατανοητή πλέον η επιστημονική αλήθεια,  πως τα πάντα, από τα ορυκτά, που μέχρι πριν λίγα χρόνια τα θεωρούσαμε «νεκρή φύση» ως το ανθρώπινο είδος, με όλα όσα κοσμούν σε όλο το εύρος της τη γήινη πανίδα και χλωρίδα, υπάρχουμε σε συνθήκες αλληλοπεριχώρησης και νομοτελειακής αλληλεξάρτησης. Η αρχέγονη καρδιακή γνώση με τις ποικίλες μορφές της είχε συλλάβει από αιώνες τώρα την αλήθεια της ενότητας ως στοιχείου του Κόσμου. Οι Πυθαγόρειοι και οι Νεοπλατωνικοί την απέδιδαν με τον λακωνικό αφορισμό «εν το παν», στη βουδιστική παράδοση αποδόθηκε ως κατάσταση του interbeing κατά την  ορολογία του Βουδιστή μοναχού και δασκάλου Thich Nhat Hanh, οι ιθαγενείς των υψιπέδων των Άνδεων την αποκαλούν ayni στη γλώσσα Quechua. Στην ανατολική θεολογία των μέσων χρόνων προκειμένου να αποδοθεί κατά κάποιο τρόπο το μυστήριο της υποστατικής ποιότητας της Τριάδας χρησιμοποιήθηκε η λέξη «περιχώρηση»….

Στην Ελλάδα η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και η κυρίαρχη θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο χάρτη των θρησκευμάτων δεν έχει επηρεασθεί από την εγκατάσταση απροσδιόριστου επακριβώς αριθμού, πάντως πολλών χιλιάδων, οικονομικών προσφύγων, πολλοί απ’ τους οποίους διαφοροποιούνται ως προς τα πιστεύω τους από την πλειοψηφία των Ελλήνων και των Ελληνίδων.

Ο ιστός της ελληνικής κοινωνίας λόγω της διαμονής στη χώρα μεγάλου αριθμού προσφύγων ποικίλων εθνοτικών και θρησκευτικών ταυτοτήτων έχει υποστεί αλλοιώσεις ως προς την ομοιογένεια, εθνική και θρησκευτική, που τον χαρακτήριζε κατά το παρελθόν. Η πολυπολιτισμικότητα της ελληνικής κοινωνίας είναι αναντίρρητο γεγονός, ολοφάνερο ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ταυτόχρονα με την ανάδειξη αυτής της πραγματικότητας έχουν γίνει φανερά φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας που υπήρχαν ανέκαθεν σε κεκαλυμμένη και λανθάνουσα μορφή και επηρεάζουν περισσότερο τα μεσαία και κατώτερα στρώματα της κοινωνίας.

Λαμβάνοντας υπόψη τις προηγούμενες αλλαγές στην Ελλάδα αναρωτιόμαστε, τί  πρωτοβουλίες έχει αναλάβει η Ελλαδική Ορθόδοξη Εκκλησία, με το εξ αντικειμένου κύρος που διαθέτει και την επιρροή που είναι σε θέση να ασκήσει σε μεγάλο αριθμό του ελληνικού πληθυσμού, προκειμένου να εξοβελισθεί ο ρατσισμός και η ξενοφοβία; Ποιες πρωτοβουλίες έχουν αναλάβει Έλληνες επίσκοποι και κληρικοί της επικρατούσας εκκλησίας προκειμένου να αναπτυχθεί ο σεβασμός και η ανεκτικότητα απέναντι στον Άλλο, που ζει σε κλίμα ανασφάλειας και βιώνει συχνά καταστάσεις που αναιρούν πλήρως τον σεβασμό στο ανθρώπινο πρόσωπό του;

Δυστυχώς η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα παραμένει πεισματικά καχύποπτη έως και εχθρική απέναντι στην πολυπολιτισμικότητα, με ελάχιστες λαμπρές εξαιρέσεις ορισμένων μεμονωμένων κληρικών. Ακόμα και Έλληνες πολίτες που δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι μετά βίας είναι ανεκτοί από την ορθόδοξη πλειονότητα. Οι μειονότητες στην Ελλάδα είναι υπό απαγόρευση με εξαίρεση την θρησκευτική κοινότητα των Μουσουλμάνων της Θράκης που είναι ανεκτή διότι η ύπαρξή της προβλέπεται από ένα βασικό νομοθέτημα, τη Συνθήκη της Λοζάνης του 1923 (sic)!

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα περιφρονεί έμπρακτα την οικουμενική κίνηση. Επίσημα η Ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν έλαβε μέρος σε εκδηλώσεις κατά την εβδομάδα προσευχής για την χριστιανική ενότητα, αρνούμενη κάθε συνεργασία με άλλες χριστιανικές εκκλησίες και ομολογίες του τόπου. Η συμμετοχή της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών δεν αφορά τους πιστούς αλλά ορισμένα διαπιστευμένα στελέχη των δύο επί μέρους εκκλησιών. Ο διάλογος για την ενότητα μεταξύ Ορθόδοξης και  Καθολικής Εκκλησίας είναι για τους ορθόδοξους  πιστούς απόλυτα «άγνωστος τόπος» και ενδιαφέρει ορισμένους μητροπολίτες και ακαδημαϊκούς θεολόγους. Η Ελλαδική Εκκλησία αντιμετωπίζει τους εντόπιους Προτεστάντες (Ευαγγελικοί, Πεντηκοστιανοί κ.λπ.), τους Καθολικούς (Λατίνοι και Ελληνόρρυθμοι), ακόμα και τους Αντιχαλκηδόνιους (Αρμένιους και Κόπτες) ως αιρετικούς. Ιδίως οι μύδροι κατά των Ελληνορρύθμων Καθολικών, που ονομάζονται μειωτικά «Ουνίτες», είναι ακατάσχετοι γιατί θεωρούνται πως άοκνα επιβουλεύονται την «Ορθοδοξία», αλλά και το ελληνικό έθνος, παρά τον ελαχιστότατο αριθμό τους! Ο εδραιωμένος από τον 4^ο αιώνα και μετά χριστιανικός αντισημιτισμός με ιδεολογικά επιχειρήματα χυδαία εφευρήματα «πατέρων» της εκκλησίας είναι αναλλοίωτα υπαρκτός και σήμερα σε όλες τις κατά τόπους εθνικές ορθόδοξες εκκλησίες. Οι Ισραηλίτες παραμένουν «εσμός των θεοκτόνων», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ύμνος της Μεγάλης Πέμπτης και θεωρούνται προαιώνιοι εχθροί του Ελληνισμού! Η αποκήρυξη του αντισημιτισμού από την Καθολική Εκκλησία, από τις Λουθηρανικές και άλλες κοινότητες που προήλθαν από την Μεταρρύθμιση, με θεολογικό στοχασμό και συγκεκριμένες πράξεις «μετάνοιας» δεν έχει αγγίξει την ορθόδοξη εκκλησία στην Ελλάδα, όπως και τις ομόδοξες εκκλησίες της αλλού. Το Ισλάμ αν δεν αγνοείται πλήρως από την επικρατούσα εκκλησία στην Ελλάδα, σε επίπεδο καθημερινότητας αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση και εχθρικότητα. Εντελώς εσφαλμένα και απαράδεκτα σε σχέση με το διακόνημά τους  ορθόδοξοι Έλληνες ιεράρχες αναμασούν με κάθε επισημότητα έναν μύθο, πως δήθεν ο «Τούρκος» είναι το αρχέτυπο του εχθρού για τους Έλληνες και περαιτέρω συγχέουν το Ισλάμ με τον σύγχρονο τουρκικό εθνικισμό. Ο τρόπος ανάγνωσης εκ μέρους των εκκλησιαστικών ανδρών της ιστορίας του τόπου κατά την οθωμανική περίοδο είναι ιδιαίτερα επιλεκτικός και συνήθως απόλυτα παραμορφωτικός σε βάρος της αλήθειας!

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, μολονότι κατά τον 19^ο αιώνα είχε καταδικάσει συνοδικά με πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον «εθνοφυλετισμό» (εθνικισμός και ρατσισμός) ως αίρεση, δυστυχώς συνεχίζει να πάσχει από αυτή την «πνευματική νόσο», που αναιρεί τραγικά το μήνυμα του Χριστού όπως διασώζεται στα Ευαγγέλια. Με εξαίρεση μάλλον την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας και ορισμένες τοπικές εκκλησίες σε χώρες όπου η ορθόδοξη κοινότητα αποτελεί ελάχιστη μειονότητα, όλες οι άλλες εθνικές ορθόδοξες εκκλησίες αποδέχονται τον εθνοφυλετισμό ως στοιχείο της ταυτότητάς τους!

Οι εθνικιστικές και ρατσιστικές ιδεοληψίες της ορθόδοξης εκκλησίας στον τόπο μας επηρεάζουν και τις πρακτικές του κράτους, καθιερώνοντας συμπεριφορές διακρίσεων, πολλές απ’ τις οποίες έχουν νομοθετική κάλυψη σε ευθεία αντίθεση με το Σύνταγμα και άλλα νομοθετήματα αυξημένης τυπικής ισχύος!

Στη Θράκη αποτελεί εξαίρεση ο Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθωρίου κ. Παντελεήμων Καλαφάτης, ο οποίος όχι μόνο δεν περιφρονεί τους Μουσουλμάνους της περιοχής του αλλ’ αντιθέτως καλλιεργεί σχέσεις σεβασμού και συνεργασίας απέναντι στον Μουφτή Ξάνθης κ. Μ. Ε. Σινίκογλου.

Δεν συμβαίνει το ίδιο με άλλους ιεράρχες της Θράκης. Στο παρελθόν ο Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Δαμασκηνός Ρουμελιώτης, με την ένοχη συγκατάθεση του κράτους, αφαίρεσε από την μουσουλμανική κοινότητα της πόλης το ιστορικό Ιμαρέτ του Γαζή Εβρενός, κτιριακό συγκρότημα που περιελάμβανε τέμενος, πτωχοκομείο και τόπο σύναξης δερβισών (ντέργκα) και το μετέτρεψε σε εκκλησιαστικό μουσείο. Παλιότερα οι κατακτητές της Θράκης Βούλγαροι είχαν εγκαταστήσει στον χώρο του Ιμαρέτ παρεκκλήσι του Αγίου Βόριδος (19^ος αιώνας).

Τον Ιανουάριο του 1990 διαδραματίστηκαν στην Κομοτηνή οξύτατα προσχεδιασμένα με επιμέλεια επεισόδια που προκάλεσαν εθνικιστές Ορθόδοξοι Χριστιανοί της πόλης εναντίον Μουσουλμάνων συγκατοίκων τους. Καταστράφηκαν καταστήματα ιδιοκτησίας Μουσουλμάνων, που εκ των προτέρων είχαν σημαδευτεί κατάλληλα, ενώ η μανία των «σταυροφόρων» κατέστρεψε και δύο καταστήματα αρμενικών συμφερόντων, προφανώς γιατί ήταν «ξένα» και οι καταστροφείς δεν διέθεταν εγκυκλοπαιδικές γνώσεις για να διακρίνουν τους Αρμένιους από τους Τούρκους! Ο τοπικός μητροπολίτης Δαμασκηνός όχι μόνο δεν προσπάθησε να εμπνεύσει στους θερμοκέφαλους πιστούς του την αγάπη προς τον πλησίον, απεναντίας μέσω τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού που κάλυπτε τα επεισόδια έστειλε συγχαρητήρια προς τους λάτρεις της τυφλής βίας λέγοντας μάλιστα: «Σήμερα γράψατε λαμπρές σελίδες. Κινηθήκατε και θα ξυπνήσουν αυτοί που έχουν τα τέλματα (;) στο κλεινόν άστυ…». Τα επεισόδια εκείνα στην Κομοτηνή το 1990 χαρακτηρίστηκαν ως η «ελληνική νύχτα των κρυστάλλων».   

Ο κ. Άνθιμος Ρούσσας, άλλοτε μητροπολίτης στην Αλεξανδρούπολη, όταν διοργανώθηκε πανθρακικό συνέδριο στην πόλη, «έβαλε στη θέση του» τον τότε πρόεδρο της Βουλής Απ. Κακλαμάνη, που παρατήρησε την πλήρη απουσία Μουσουλμάνων συνέδρων στη διοργάνωση. Πρόσφατα, ο ίδιος ιεράρχης από τη νέα έδρα στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια κηρύγματος σε εκκλησία της πόλης κατάγγειλε τους Τούρκους ως εχθρούς του έθνους των Ελλήνων…. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που επανειλημμένα σε κηρύγματά του είχε προτείνει επέμβαση της χώρας κατά της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και βέβαια κατά των Ορθοδόξων αδελφών και τέκνων του (;) εκεί, έστω και αν σήμερα θεωρούνται σχισματικοί.

Ο Μητροπολίτης Βεροίας και Ναούσης κ. Παντελεήμων Καλπακίδης μετέτρεψε πρόσφατα το «Μούσα Τσελεμπή Τζαμί» ή «Μεντρεσέ Τζαμί» της Βέροιας σε κέντρο εκκλησιαστικών εκδηλώσεων και τοποθέτησε στη θέση του ‘μιχράμπ’ υπερμεγέθη απεικόνιση του αποστόλου Παύλου. Το τζαμί τούτο θεωρείται ιδιοκτησία της Μητρόπολης Βεροίας και Ναούσης, κάτι που προβάλλει έντονα ο κ. Καλπακίδης, αλλ’ όμως τα χρήματα που απαιτήθηκαν για την αποκατάστασή του δόθηκαν από το ελληνικό δημόσιο και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι αλήθεια πως στη Βέροια δεν υπάρχουν Μουσουλμάνοι και θα μπορούσε κάλλιστα το τζαμί να χρησιμοποιείται για πνευματικές και πολιτιστικές διοργανώσεις, θα όφειλε όμως ο τοπικός μητροπολίτης να σεβασθεί την ιερότητα του χώρου και να μην προβεί σε διακοσμητικές επεμβάσεις που καταδεικνύουν πλήρη περιφρόνηση του ιερού κατά την αντίληψη του Άλλου.

Στη Θεσσαλονίκη τουλάχιστον με τις πολλές ορθόδοξες εκκλησίες, μερικές απ’ τις οποίες μένουν αλειτούργητες τις Κυριακές δεν θα βρείτε εκκλησία για τους ρωσόφωνους ή τους Γεωργιανούς κατοίκους της πόλης. Η μικρή αγγλικανική κοινότητα της πόλης άλλες φορές φιλοξενούνταν στην αρμενική εκκλησία και άλλοτε στη γερμανόφωνη ευαγγελική εκκλησία.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα οφείλει και έχει χρέος να αλλάξει προσανατολισμό προκειμένου στους καιρούς των απρόβλεπτων μεταβολών στην σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας απ’ άκρου εις άκρο της χώρας να εμπνεύσει στους πιστούς της την ανθρώπινη αλληλεγγύη και να τους απελευθερώσει από ξενοφοβικά και βάρβαρα ρατσιστικά συμπλέγματα.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα οφείλει και έχει χρέος να συμμετάσχει χωρίς φοβίες στην καλλιέργεια του διαθρησκειακού διαλόγου με τις άλλες θρησκευτικές κοινότητες που υπάρχουν εδώ (Μουσουλμάνους και Ισραηλίτες). Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί έχουν δικαίωμα να γνωρίσουν και να κατανοήσουν τους συμπολίτες τους που ακολουθούν άλλες οδούς πνευματικής παράδοσης, εξίσου όμως σεβαστές.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα οφείλει και έχει χρέος να καταστήσει τους πιστούς κοινωνούς στο όραμα του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών και στη διαδικασία διαλόγου με την Καθολική Εκκλησία.

Η  Ορθόδοξη Εκκλησία, όντας πράγματι επικρατούσα θρησκεία πληθυσμιακά στην Ελλάδα οφείλει να κηρύξει έμπρακτα τη συμφιλίωση με τον Άλλο, που θεωρούνταν εχθρός, προβάλλοντας την ανθρώπινη αξία του χωρίς όρους και προϋποθέσεις!                        

Η ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΑ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΡΧΗ

Ο Μητροπολίτης Βεροίας και Ναούσης κ. Παντελεήμων (κατά κόσμον Ιωάννης Καλπακίδης) μετέτρεψε το μουσουλμανικό τέμενος της Βέροιας, γνωστό ως ‘Μουσά Τσελεμπή ή Μεντρεσέ Τζαμί’, που σχετικά πρόσφατα αποκαταστάθηκε με δαπάνες του ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε εκκλησιαστικό πολιτιστικό κέντρο. Η ενέργεια του μητροπολίτη αμφισβητήθηκε έντονα από τον κ. Γιώργο Λιόλιο με σχετικό άρθρο του στην εφημερίδα της Βέροιας «Μακεδονική» (02.07.10). Ακολούθησε απάντηση του μητροπολίτη κ. Π. Καλπακίδη στην ίδια εφημερίδα (06.07.10) και το θέμα έλαβε ευρύτερες πανελλαδικές διαστάσεις με άρθρο του Νίκου Βατόπουλου στην ‘Κθημερινή’ της 24.07.10.
Η απάντηση του κ. Παντελεήμονα Καλπακίδη διακρίνεται από έντονη αμετροέπεια, η οποία είναι καταφανής πίσω από το «γλυκερό» ύφος της. Συνήθως οι Έλληνες «δεσπότες» των επαρχιακών μητροπόλεων, έτσι προτιμούν δυστυχώς να αποκαλούνται οι επίσκοποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δεν είναι εξοικειωμένοι με την κριτική. Άλλωστε είναι πράγματι νομείς εξουσίας δεσποτικής. Αν στην Καθολική Εκκλησία υπάρχει ένας Πάπας στην Ελλάδα έχουμε τόσους πάπες, όσοι είναι και οι επαρχιούχοι μητροπολίτες της Ορθόδοξης Εκκλησίας σε όλη την επικράτεια. Οι πρωτοβουλίες του, οι ενέργειές τους είναι εκ προοιμίου κατοχυρωμένες από το δεσποτικό αλάθητο….
Ο Μητροπολίτης Βεροίας και Ναούσης υπεραμύνεται της μετατροπής του τεμένους σε εκκλησιαστικό κέντρο, καθόσον τούτο είναι ιδιοκτησία της Μητροπόλεως και επομένως η Μητρόπολη μπορεί ανέλεγκτα να αποφασίσει ως προς την χρήση του τεμένους….
Στη συνέχεια ο κ. Π. Καλπακίδης ενδύεται τον «εθναρχικό μανδύα» που συνηθίζουν πολλοί συνάδελφοί του να φορούν είτε συνεχώς είτε κατά καιρούς και αναλίσκεται σε μύδρους κατά της Τουρκίας και της διακυβερνήσεως των «Οσμανιδών». Αναφέρεται σε χριστιανικούς ναούς που ερείπωσαν στην Μικρά Ασία, στη βόρεια Κύπρο κ.λπ., κ.λπ.. Αναφέρεται στην υποχρεωτική ελληνοτουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών που επακολούθησε την αποτυχημένη ελληνική εκστρατεία στην Μικρά Ασία το 1922. Δεν παραλείπει να χρεώσει, εντελώς ανιστόρητα, την ανταλλαγή στον Κεμάλ Ατατούρκ και στον Ισμέτ Ινονού, ενώ η ιστορία της εποχής καταδεικνύει πως υπήρξε απαίτηση του Βενιζέλου ο ξεριζωμός των Ελληνορθόδοξων από την Οθωμανική Τουρκία και η εγκατάστασή τους στην Ελλάδα και ο αντίστοιχος ξεριζωμός των Μουσουλμάνων από την Ελλάδα και η μεταφορά τους στην Τουρκία. Η αμετροέπεια του Μητροπολίτη κορυφώνεται με την κατακλείδα του υστερογράφου του, που αποτελεί ειρωνική επίθεση κατά του αρθρογράφου της εφημερίδας κ. Λιόλου: « Βεβαίως καταννοώ ότι μετά τη βράβευσή σας από την Ισραηλιτική Κοινότητα θα θέλατε ασφαλώς και μία αντίστοιχη Ισλαμικής προελεύσεως». Έτσι για να κατανοήσει ο κ.Λιόλιος και ο καθένας και η καθεμιά που θα τολμήσει να τον μιμηθεί και να αμφισβητήσει δημόσια το δεσποτικό αλάθητο του κ. Καλπακίδη πως οι δεσπότες, πέραν των ευλογιών που μοιράζουν μπορούν ανενδοιάστως να θέτουν υπό αμφισβήτηση την ανιδιοτέλεια όσων τολμούν έστω να αμφισβητήσουν τις αποφάσεις τους, οι οποίες ποτέ δεν υπήρξαν αποτέλεσμα διαλόγου με τους πιστούς….
Οι εθνικές ορθόδοξες εκκλησίες δυστυχώς πάσχουν από έναν χυδαίο ρατσιστικό εθνικισμό, φορείς του οποίου δυστυχώς είναι οι ταγοί των εκκλησιών αυτών, με λίγες εξαιρέσεις. Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι η τοπική Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως του 1872 (της Ορθόδοξης Εκκλησίας), καταδίκασε τον ‘εθνοφυλετισμό’ ως αίρεση, η επιμονή συγχρόνων ορθοδόξων ιεραρχών, με προεξάρχοντες Έλληνες, Σέρβους, Ρώσους, που πρώτα βάζουν το «έθνος» τους και από κάποια κρυφή γωνία επιτρέπουν να φανεί και το πρόσωπο του Χριστού στο προσκήνιο, φανερώνει την τραγική έκπτωση ήθους που βιώνει η διχασμένη Ορθόδοξη Εκκλησία στην εποχή μας.
Έτσι ο Μητροπολίτης Βεροίας και Ναούσης μολονότι επικαλείται την οικουμενικότητα στην απάντησή του, εντούτοις αποδεικνύεται έντονα «εθνοφυλετιστής» με όσα ισχυρίζεται με περισσήν αήθεια και ανακρίβεια ιστορική. Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης που έχει πεθάνει αποκαλούσε δημόσια τους Μακεδόνες Ορθοδόξους Χριστιανούς (πολίτες της Δημοκρατίας της Μακεδονίας) «γύφτους» γιατί επιβουλεύονταν την ελληνικότητα της Μακεδονίας!
Την ιστορία του Μεντρεσέ Τζαμί δεν την είπαν με ακρίβεια στον κ. Π. Καλπακίδη. Όταν ο μητροπολίτης ήταν διάκονος στο Λονδίνο ως Θεόφιλος Καλπακίδης, το τζαμί, ιδιοκτησίας της Μητροπόλεως ήταν πριονοκορδέλα και υποθέτω πως ορισμένοι Ελληνορθόδοξοι θα ήταν ευχαριστημένοι αν το τζαμί είχε γκρεμιστεί από κάποιο σεισμό ή είχε καταστραφεί από «τυχαία» πυρκαγιά ώσπου ευτυχώς αποφασίσθηκε η αποκατάστασή του όχι με δαπάνες της ιδιοκτήτριας….
Ο κ. Παντελεήμων Καλπακίδης φαίνεται πως ζήλεψε την φήμη του Μητροπολίτη Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Δαμασκηνού Ρουμελιώτη, ο οποίος κατέλαβε το Ιμαρέτ, συμπεριλαμβανομένου και του τεμένους, του Γαζή Εβρενός της Κομοτηνής και το μετέτρεψε σε εκκλησιαστικό μουσείο, όπως άλλοτε είχαν πράξει οι Βούλγαροι κατακτητές της Θράκης (τέλη 19ου αιώνα).
Αν εξαιρέσουμε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που συμμετέχει σε διοργανώσεις με σκοπό τον διαθρησκειακό και διαπολιτισμικό διάλογο, οι τοπικές μητροπόλεις στην Ελλάδα όχι απλά αγνοούν τέτοιες πρωτοβουλίες αλλά με ενέργειές τους και με πρωτοβουλίες μητροπολιτών μάχονται τον διαθρησκειακό διάλογο και αμφισβητούν την αξία της διαπολιτισμικής επικοινωνίας, όπως πράττει ο κ. Παντελεήμων Καλπακίδης στην απάντησή του προς τον κ. Λιόλιο και την εφημερίδα της Βέροιας «Μακεδονική». Είναι χαρακτηριστική η ακόλουθη περίοδος του απαντητικού κειμένου του μητροπολίτη: «Υποπτεύομαι ότι η διαφορά μας είναι η αλήθεια που οδηγεί από την σκοτεινή στην φωτεινή ζώνη του εαυτού μας, κάτι εκ διαμέτρου αντίθετο προς τον δήθεν πολλαπλό και ποικίλο και βολευμένως ηδύ άνθρωπο της «πολυπολιτισμικότητας», που άτεχνώς εισηγείσθε, την μόλις ένα βήμα απέχουσαν από την τυραννία, την άντικρυς αντίθετη προς την Οικουμενικότητα της Ελληνορθοδοξίας πού ενστερνίζομαι».

Το άρθρο του κ. Γ. Λιόλιου και την απάντηση του Μητροπολίτη Βεροίας και Ναούσης κ. Παντελεήμονα Καλπακίδη μπορεί κάθε ενδιαφερόμενος να ανασύρει από την ιστοσελίδα της εφημερίδας «Μακεδονική» www.maknews.gr, ενώ το άρθρο της «Καθημερινής» από την ιστοσελίδα news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_24/07/2010_409052.

Universal Declaration of the Rights of Mother Earth

World Peoples Summit on Climate Change, Cochabamba, Bolivia
Friday, 30 Apr 2010

Preamble
We, the peoples and nations of Earth:
considering that we are all part of Mother Earth, an indivisible, living community of interrelated and interdependent beings with a common destiny;gratefully acknowledging that Mother Earth is the source of life, nourishment and learning and provides everything we need to live well;
recognizing that the capitalist system and all forms of depredation, exploitation, abuse and contamination have caused great destruction, degradation and disruption of Mother Earth, putting life as we know it today at risk through phenomena such as climate change;
convinced that in an interdependent living community it is not possible to recognize the rights of only human beings without causing an imbalance within Mother Earth;
affirming that to guarantee human rights it is necessary to recognize and defend the rights of Mother Earth and all beings in her and that there are existing cultures, practices and laws that do so;
conscious of the urgency of taking decisive, collective action to transform structures and systems that cause climate change and other threats to Mother Earth;
proclaim this Universal Declaration of the Rights of Mother Earth, and call on the General Assembly of the United Nation to adopt it, as a common standard of achievement for all peoples and all nations of the world, and to the end that every individual and institution takes responsibility for promoting through teaching, education, and consciousness raising, respect for the rights recognized in this Declaration and ensure through prompt and progressive measures and mechanisms, national and international, their universal and effective recognition and observance among all peoples and States in the world.
Article 1. Mother Earth
(1) Mother Earth is a living being.
(2) Mother Earth is a unique, indivisible, self-regulating community of interrelated beings that sustains, contains and reproduces all beings.
(3) Each being is defined by its relationships as an integral part of Mother Earth.
(4) The inherent rights of Mother Earth are inalienable in that they arise from the same source as existence.
(5) Mother Earth and all beings are entitled to all the inherent rights recognized in this Declaration without distinction of any kind, such as may be made between organic and inorganic beings, species, origin, use to human beings, or any other status.
(6) Just as human beings have human rights, all other beings also have rights which are specific to their species or kind and appropriate for their role and function within the communities within which they exist.
(7) The rights of each being are limited by the rights of other beings and any conflict between their rights must be resolved in a way that maintains the integrity, balance and health of Mother Earth.
Article 2. Inherent Rights of Mother Earth
(1) Mother Earth and all beings of which she is composed have the following inherent rights:
(a) the right to life and to exist;
(b) the right to be respected;
(c) the right to regenerate its bio-capacity and to continue its vital cycles and processes free from human disruptions;
(d) the right to maintain its identity and integrity as a distinct, self-regulating and interrelated being;
(e) the right to water as a source of life;
(f) the right to clean air;
(g) the right to integral health;
(h) the right to be free from contamination, pollution and toxic or radioactive waste;
(i) the right to not have its genetic structure modified or disrupted in a manner that threatens it integrity or vital and healthy functioning;
(j) the right to full and prompt restoration the violation of the rights recognized in this Declaration caused by human activities;
(2) Each being has the right to a place and to play its role in Mother Earth for her harmonious functioning.
(3) Every being has the right to wellbeing and to live free from torture or cruel treatment by human beings.
Article 3. Obligations of human beings to Mother Earth
(1) Every human being is responsible for respecting and living in harmony with Mother Earth.
(2) Human beings, all States, and all public and private institutions must:
(a) act in accordance with the rights and obligations recognized in this Declaration;
(b) recognize and promote the full implementation and enforcement of the rights and obligations recognized in this Declaration;
(c) promote and participate in learning, analysis, interpretation and communication about how to live in harmony with Mother Earth in accordance with this Declaration;
(d) ensure that the pursuit of human wellbeing contributes to the wellbeing of Mother Earth, now and in the future;
(e) establish and apply effective norms and laws for the defence, protection and conservation of the rights of Mother Earth;
(f) respect, protect, conserve and where necessary, restore the integrity, of the vital ecological cycles, processes and balances of Mother Earth;
(g) guarantee that the damages caused by human violations of the inherent rights recognized in this Declaration are rectified and that those responsible are held accountable for restoring the integrity and health of Mother Earth;
(h) empower human beings and institutions to defend the rights of Mother Earth and of all beings;
(i) establish precautionary and restrictive measures to prevent human activities from causing species extinction, the destruction of ecosystems or the disruption of ecological cycles;
(j) guarantee peace and eliminate nuclear, chemical and biological weapons;
(k) promote and support practices of respect for Mother Earth and all beings, in accordance with their own cultures, traditions and customs;
(l) promote economic systems that are in harmony with Mother Earth and in accordance with the rights recognized in this Declaration.
Article 4. Definitions
(1) The term “being” includes ecosystems, natural communities, species and all other natural entities which exist as part of Mother Earth.
(2) Nothing in this Declaration restricts the recognition of other inherent rights of all beings or specified beings.

Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ INTERNET ΚΑΙ ΤΩΝ BLOGS

Στη μνήμη του Σωκράτη Γκιόλια....

Κατά τη γνώμη μου η μεγαλύτερη και πιο καταλυτική επανάσταση στην οικουμενική ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού είναι η εφεύρεση του ηλεκτρονικού διαδικτύου (internet). Η χρήση των εφαρμογών του διαδικτύου από όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων, δίχως περιορισμούς γλωσσικούς ή φυλετικούς, από κάθε γωνιά της Γης, ακόμα και από περιοχές του πλανήτη οικονομικά ή κοινωνικά υποβαθμισμένες σηματοδοτεί μια ανατροπή άνευ προηγουμένου. Καταλύονται τα σύνορα των κρατών. Καθαιρούνται τα στεγανά στις γνώσεις και στην πληροφόρηση. Οι ειδήσεις διαδίδονται πλέον με μέτρο την ταχύτητα του φωτός και είναι δύσκολο ή και ακατόρθωτο σε αυταρχικούς δικτάτορες κάθε απόχρωσης να επιβάλλουν φραγμούς στην ελεύθερη διακίνηση της σκέψης και της ανταλλαγής απόψεων.
Τα blogs είναι μια ευρηματική εφαρμογή των δυνατοτήτων που προσφέρει το διαδίκτυο και είναι συντομογραφία των λέξεων web log. Τα blogs αναδείχθηκαν σε ένα εργαλείο είτε ατόμων, είτε μικρών ομάδων και έχουν συμβάλλει στην έκφραση ιδεών, στην καλλιέργεια του διαλόγου, στην ανταλλαγή και την προώθηση ειδήσεων, που ίσως δεν είναι αρεστές σε όσους ελέγχουν τη μαζική ενημέρωση.
Κατά καιρούς πολλές κυβερνήσεις, ακόμα και όσες αυτοπροσδιορίζονται ως δημοκρατικές και προσηλωμένες στην αξία της ελευθερίας, έχουν επιχειρήσει και επιμένουν ακόμα να θέσουν υπό έλεγχο τις ιστοσελίδες των bloggers, προβάλλοντας διάφορες αιτίες. Ο σκοπός είναι ένας: Να τεθεί υπό έλεγχο η διακίνηση των ιδεών, η διασπορά της ελεύθερης ενημέρωσης και εντέλει να καταλυθεί η ελευθερία της έκφρασης!
Δεν είναι μόνον οι κυβερνήσεις και τα κράτη που έχουν δυσαρεστηθεί από την έκπληξη του διαδικτύου. Είναι και ένα σωρό υποχθόνιοι κύκλοι που μάχονται τον ελεύθερο λόγο και επιδιώκουν την διασπορά μεταξύ των κοινωνιών του πιο τρομερού φόβου. Είναι οι τρομοκράτες του νου και των ψυχών και συνήθως ταυτίζονται με τους τρομοκράτες που χρησιμοποιούν όπλα διασπείροντας την τυφλή βία οπουδήποτε.
Η επανάσταση του διαδικτύου έχει δημιουργήσει τις δικές της προϋποθέσεις για μια άλλου είδους παγκοσμιοποίηση και όχι σαν αυτή του καπιταλισμού, που μηχανεύεται την ολοκληρωτική αλλοτρίωση του ανθρώπινου προσώπου και της ανθρώπινης κοινωνίας χάριν του κέρδους, του όλο και πιο τεράστιου κέρδους….
Τα blogs ακόμα κι εκείνα που βάσιμα μπορεί να προκαλούν έντονη αμφισβήτηση, ακόμα κι εκείνα που λειτουργούν ως πειθήνιοι υπήκοοι της διεθνούς τάξης, που θρυμματίζει την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης και βιάζει ξεδιάντροπα το σώμα της Μητέρας Γης, προάγουν τον διάλογο, την επικοινωνία σ’ ένα αφιλόξενο περιβάλλον και συμβάλλουν στην προβολή ποικίλων εναλλακτικών προτάσεων προς αναίρεση των αδιεξόδων.

Η ΜΑΣΚΑ ΤΡΟΜΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΙ ΥΠΟΧΘΟΝΙΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ!

Ακόμα κυκλοφορούν ντοκουμέντα από την πρόσφατη αιματηρή επέμβαση του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού στο τουρκικών συμφερόντων και με σημαία Κομόρες επιβατικό πλοίο ‘Mavi Marmara’. Η διεθνής κοινή γνώμη διατηρεί τα γεγονότα νωπά στη μνήμη της, από την επέμβαση των ισραηλινών δυνάμεων στις 31.05.2010 για να ανακοπεί η πορεία του «στόλου της Ελευθερίας», όπως ονομάσθηκε ο στολίσκος έξι πλοίων που μετέφερε υποστηρικτές της παλαιστινιακής υπόθεσης και ανθρωπιστική βοήθεια προς τους κατοίκους της Λωρίδας της Γάζας. Ο «στόλος της Ελευθερίας», είχε σκοπό να μεταφέρει την ανθρωπιστική βοήθεια διασπώντας ταυτόχρονα το ναυτικό αποκλεισμό που το Ισραήλ έχει επιβάλλει στα παλαιστινιακά εδάφη που ελέγχει η Χαμάς.
Η προηγούμενη πρωτοβουλία είχε σχεδιασθεί ήδη από τον Ιανουάριο του 2010 από τη Free Gaza Movement, μια συμμαχία φιλοπαλαιστινιακών οργανώσεων και από την τουρκική μη κυβερνητική οργάνωση İnsan Hak ve Hürriyetleri ve İnsani Yardım Vakfı, πιο γνωστή με τα αρχικά ‘IHH’ (η επωνυμία της στην αγγλική γλώσσα είναι ‘ The Foundation for Human Rights and Freedoms and Humanitarian Relief’). Η οργάνωση IHH ιδρύθηκε το 1992, δραστηριοποιείται σε περισσότερες από εκατό χώρες και έχει σαφώς ισλαμικό χαρακτήρα. Η βρετανική εφημερίδα The Daily Telegraph έχει χαρακτηρίσει την ΙΗΗ ως μια «ριζοσπαστική ισλαμιστική ομάδα που υποκρύπτεται πίσω από την μάσκα της ανθρωπιστικής οργάνωσης». Η εφημερίδα The Washington Post αντιμετωπίζει με ιδιαίτερο σκεπτικισμό τον ρόλο της ΙΗΗ απλά ως μιας μουσουλμανικής φιλανθρωπικής οργάνωσης και η εφημερίδα The Wall Street Journal έχει διατυπώσει την πεποίθηση ότι η συγκεκριμένη οργάνωση διατηρεί σχέσεις με τρομοκράτες. Η ΙΗΗ διατηρεί σχέσεις με τη Χαμάς και προωθεί βοήθεια στα παλαιστινιακά εδάφη ήδη από καιρό.
Το αρτικόλεξο ‘Χαμάς’ προέρχεται από την αραβική επωνυμία της γνωστής παλαιστινιακής οργάνωσης ‘Ḥarakat al-Muqāwamat al-Islāmiyyah’, που σημαίνει «Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης». Η Χαμάς είναι ένας ισλαμικός οργανισμός, η παλαιστινιακή έκφραση της ακραίας ισλαμιστικής οργάνωσης των «Αδελφών Μουσουλμάνων» της Αιγύπτου. Διαθέτει την κοινωνικοπολιτική πτέρυγά της, την παραστρατιωτική της δύναμη που είναι γνωστή ως «Ταξιαρχίες του Izz ad-Din al-Qassam». Το 1988 η Χαμάς κατάρτισε το καταστατικό της, τη χάρτα της, στη οποία καλεί όλους τους Μουσουλμάνους του κόσμου να συμβάλλουν για την καταστροφή του Κράτους του Ισραήλ και την ίδρυση ενός παλαιστινιακού ισλαμικού κράτους στα εδάφη όπου σήμερα εκτείνεται στο Κράτος του Ισραήλ, στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας. Στο έβδομο άρθρο της χάρτας της Χαμάς παρατίθεται ένα χαντίθ του προφήτη Μοχάμεντ, αμφίβολης γνησιότητας, στο οποίο δήθεν ο Προφήτης θεωρεί χρέος των Μουσουλμάνων την εξόντωση των Εβραίων (…Hamas is one of the links in the Chain of Jihad in the confrontation with the Zionist invasion. …the Hamas has been looking forward to implement Allah’s promise whatever time it might take. The prophet, prayer and peace be upon him, said: The time will not come until Muslims will fight the Jews (and kill them); until the Jews hide behind rocks and trees, which will cry: O Muslim! there is a Jew hiding behind me, come on and kill him! This will not apply to the Gharqad, which is a Jewish tree [υπάρχει στις συλλογές χαντίθ Bukhari και Muslim]).
Η Χαμάς είναι γνωστό πως διοικεί τη Λωρίδα της Γάζας αυτόνομα και ουσιαστικά δεν αναγνωρίζει την Παλαιστινιακή Αρχή, η οποία είναι ανύπαρκτη στη Γάζα. Η ακραία και ασυμβίβαστη θέση της Χαμάς απέναντι στο Ισραήλ. Η επιθετική πολιτική της απέναντι στο Ισραήλ με επανειλημμένες εκτοξεύσεις πυραύλων Qassam σε γειτονικές προς τη Γάζα ισραηλινές πόλεις έχει προκαλέσει φονικές επιθέσεις των ισραηλινών δυνάμεων και η εν γένει στάση της Χαμάς που αρνείται κάθε διάλογο με το Κράτος του Ισραήλ, αφού δεν αναγνωρίζει την ύπαρξή του, έχει προκαλέσει την επιβολή ολοκληρωτικού αποκλεισμού στη Λωρίδα της Γάζας.
Το μεγάλο θύμα σ’ αυτή την αντιπαράθεση μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ είναι οι άμαχοι της Λωρίδας της Γάζας, οι οποίοι, όπως έχει αποδειχθεί και σε άλλες περιπτώσεις κατά το πρόσφατο παρελθόν χρησιμοποιούνται σαν «ασπίδα» των δυνάμεων της Χαμάς απέναντι στην επιθετικότητα των ισραηλινών δυνάμεων. Το Ισραήλ και οι δυνάμεις του πλήττουν τις πιο πολλές φορές με ιδιαίτερη σφροδρότητα τη Γάζα, προκαλώντας θύματα μεταξύ των εγκλωβισμένων από την Χαμάς αμάχων. Η Χαμάς λόγω της αδιάλλακτης πολιτικής και τακτικής της έχει τη συμπαράσταση μόνο του Ιράν, και άλλων ακραίων ισλαμιστικών οργανώσεων, όπως λ.χ. της λιβανέζικης Χεζμπολλάχ, ενώ αραβικές χώρες της περιοχής, όπως λ.χ. η Αίγυπτος επανειλημμένα επιδεικνύει στάση αποδοκιμασίας απέναντί της.
Ο «στολίσκος της Ελευθερίας» με τους ακτιβιστές που επιβιβάζονταν στα έξι πλοία και με τα φορτία ανθρωπιστικής βοήθειας προς το λαό της Γάζας, επιδίωξαν να προσεγγίζουν τη Γάζα αγνοώντας το Κράτος του Ισραήλ και το εμπάργκο που από καιρό έχει επιβάλλει στην περιοχή. Με άλλα λόγια οι οργανώσεις της Free Gaza Movement και η τουρκική μη κυβερνητική οργάνωση ΙΗΗ επιδίωκαν χωρίς αμφιβολία να προκαλέσουν το Κράτος του Ισραήλ, να καταλύσουν το ναυτικό αποκλεισμό εκ μέρους του της Λωρίδας της Γάζας προβάλλοντας μάλλον σκόπιμα τον ανθρωπιστικό χαρακτήρα της αποστολής και αποκρύπτοντας βέβαια τον αντιισραηλινό πολιτικό στόχο της. Μεταξύ εκείνων που επέβαιναν στα πλοία υπήρχαν και άνθρωποι που έχουν μείνει γνωστοί ως αδιάλλακτοι εχθροί του Ισραήλ, όπως λ.χ. ο ελληνόρρυθμος καθολικός αρχιεπίσκοπος Hilarion Capucci, παλαιστινιακής καταγωγής, που τo 1977 απελευθερώθηκε από τις ισραηλινές φυλακές με παρέμβαση του Πάπα. Είχε καταδικασθεί το 1974 από ισραηλινό δικαστήριο σε δώδεκα χρόνια φυλάκισης για κατάχρηση της διπλωματικής ιδιότητάς του μεταφέροντας όπλα για τον Παλαιστινιακό Απελευθερωτικό Στρατό.
Οι δυνάμεις του Ισραήλ κατά την κάθοδό τους στο πλοίο Mavi Maramara πλοιοκτησίας της οργάνωσης ΙΗΗ αντιμετώπισαν την μαχητική αντίδραση ορισμένων από τους επιβάτες, έκαναν χρήση των όπλων τους και το αποτέλεσμα ήταν εννέα νεκροί ακτιβιστές και πολλοί τραυματίες.
Η Τουρκία διά του πρωθυπουργού της Ertoğan και άλλων παραγόντων της πολιτικής ηγεσίας της αντέδρασε ιδιαίτερα έντονα κατά του Ισραήλ. Ο Recep Tayyip Ertoğan εμπνέεται από την προσήλωσή του στο Ισλάμ χωρίς να το κρύβει. Το πολιτικό κόμμα που ηγείται, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως θρησκευτικό ισλαμικό κόμμα, αλλά χωρίς αμφιβολία το ιδεολογικό του υπόβαθρο έχει τις ρίζες του στην κοινωνική ευαισθησία της μουσουλμανικής παράδοσης. Η Τουρκία, όσο καιρό είχε κυβερνήσεις μονομερώς προσηλωμένες στα πολιτικά ιδεώδη της Δύσης ήταν η μόνη χώρα με μουσουλμανικό πληθυσμό που διατηρούσε στενές σχέσεις με το Ισραήλ σε ποικίλους τομείς. Η επίθεση που δέχθηκε ο πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες από τον Ertoğan τον Ιανουάριο 2009 στο Davos της Ελβετίας σε δημόσια μεταξύ τους συζήτηση υπό τα φώτα της τηλεοπτικής δημοσιότητας, σηματοδότησε μια διαφορετική στάση της Τουρκίας απέναντι στο Ισραήλ. Η Τουρκία με την κυβέρνηση Ertoğan διατηρεί σχέσεις με τη Χαμάς, που τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση κατατάσσουν επίσημα μεταξύ των τρομοκρατικών οργανώσεων. Ο μουσουλμανικός κόσμος στο σύνολό του περνά μια βαθειά κρίση. Δεν είναι ενιαίος ενώ συγχρόνως χώρες της Δύσης με κάθε αφορμή που προσφέρεται εκδηλώνουν την «ισλαμοφοβία» τους που συχνά έχει αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή των Μουσουλμάνων κατοίκων τους. Το Ιράν, λόγω του σιϊτικού δόγματος που ακολουθεί δεν είναι αποδεκτό ως ηγετική δύναμη όλου του ισλαμικού κόσμου, που στην πλειοψηφία του ακολουθεί το σουννιτικό δόγμα. Η Τουρκία λόγω του έντονα κοσμικού χαρακτήρα του κράτους, που αποτελεί κεμαλική παράδοση, θεωρούνταν από τους άλλους Μουσουλμάνους αναξιόπιστη από θρησκευτικής άποψης, ενώ οι φιλικές σχέσεις της με το Ισραήλ αποτελούσε ένα σκάνδαλο για τους Μουσουλμάνους. Σήμερα η Τουρκία αλλάζει πρόσωπο, χωρίς να ανατρέπει ως κράτος τον κοσμικό χαρακτήρα της. Γίνεται επιφυλακτική, κριτική έως και εχθρική απέναντι στο Ισραήλ λόγω της εκκρεμότητας στην γενικότερη επίλυση του παλαιστινιακό ζήτημα και λόγω του αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας, που δυσχεραίνει την κατάσταση των αμάχων Παλαιστινίων, οι οποίοι ζουν σε μια φυλακή χωρίς να έχουν διαπράξει οποιαδήποτε άδικη πράξη.
Η Τουρκία του κ. Ertoğan επιδιώκει να αναδειχθεί ως η ηγετική δύναμη όλων των Μουσουλμάνων του κόσμου, όπως παλιότερα συνέβαινε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία όταν ο Σουλτάνος ήταν ταυτόχρονα Χαλίφης των πιστών.
Λέγεται πως η τουρκική μη κυβερνητική οργάνωση ΙΗΗ διατηρεί δεσμούς με την τουρκική κυβέρνηση, η οποία μάλιστα την χρησιμοποιεί για να προωθεί το διαφορετικό πρόσωπο της σύγχρονης Τουρκίας χωρίς να φαίνεται το επίσημο κράτος.
Το Κράτος του Ισραήλ και όσοι συνηγόρησαν ως προς την επέμβασή του στην ανακοπή της πορείας των πλοίων προς τη Γάζα, επικαλούνται τη νομιμότητα της ενέργειας του Ισραήλ με βάση κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Επικαλούνται συγκεκριμένα ένα πλέγμα εθιμικών κανόνων που είναι αποδεκτοί σχεδόν από το σύνολο των κρατών της Διεθνούς Κοινότητας, από τις 12 Ιουνίου του 1994 και είναι γνωστοί ως «San Remo Manual on International Law Applicable to Armed Conflicts at Sea». Η παράγραφος 67 του Εγχειριδίου του San Remo επιτρέπει σε αντιμαχόμενους να επιτεθούν σε εμπορικά – μη πολεμικά πλοία που φέρουν τη σημαία τρίτων χωρών εκτός των χωρικών υδάτων τους, εφόσον είναι βέβαιοι ή υπάρχουν λογικές αποδείξεις ότι εμπλέκονται σε παράμνομες δραστηριότητες ή πρόκειται να διασπάσουν ναυτικό αποκλεισμό και ενώ έγκαιρα τους έχουν ειδοποιήσει αρνούνται να σταματήσουν ή επίτηδες αρνούνται ή αντιδρούν να υποβληθούν σε νηοψία ή κατάληψη. Η παράγραφος 146 του ιδίου Εγχειριδίου προβλέπει ότι επιτρέπεται η κατάληψη συγκεκριμένου εμπορικού πλοίου τρίτης χώρας, εκτός των χωρικών υδάτων, εφόσον υπάρχει εμπλοκή σε παράνομες δραστηριότητες, απ’ αυτές που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο 67.
Κατ’ αρχάς είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι οι κανόνες που διατυπώνονται στο Εγχειρίδιο του San Remo δεν έχουν περιβληθεί την ισχύ δεσμευτικών διατάξεων δικαίου, δηλαδή δεν αποτελούν νομοθέτημα καθολικής δέσμευσης έστω της πλειοψηφίας των κρατών της Διεθνούς Κοινότητας ή των κρατών μελών των Ηνωμένων Εθνών. Από την άλλη μεριά, στην παράγραφο 103 του Εγχειριδίου διαβάζουμε τα εξής: «Σε περίπτωση που ο άμαχος πληθυσμός της αποκλεισμένης περιοχής (περιοχής όπου έχει επιβληθεί εμπάργκο) δεν είναι εφοδιασμένος με επάρκεια σε τρόφιμα και άλλα αναγκαία αγαθά για την επιβίωσή του, το μέρος που επέβαλλε τον αποκλεισμό πρέπει να προβλέπει για την ελεύθερη διέλευση τροφίμων και άλλων βασικών προμηθειών, με την επιφύλαξη: Α) Να έχει το μέρος που επέβαλλε τον αποκλεισμό το δικαίωμα να καθορίζει τεχνικές λεπτομέρειες, συμπεριλαμβανομένης και της έρευνας, ώστε να επιτρέπεται η διέλευση υπ’ αυτούς τους όρους και Β) να τίθεται ως προϋπόθεση ότι η διανομή των τροφίμων και των άλλων εφοδίων θα γίνεται με την εποπτεία τοπικής αρχής προστασίας ή μιας ανθρωπιστικής οργάνωσης που παρέχει εγγυήσεις αμεροληψίας, όπως η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού» (International Humanitarian Law-Treaties and Documents στην ιστοσελίδα του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού www.icrc.org).

H πολιτική η στερημένη καρδιάς και ανθρωπιάς που είναι εγκλωβισμένη στο αδιέξοδο που προκαλούν οι ιδεοληψίες και οι εμμονές σε φαντασιώσεις που μάχονται την ανθρώπινη ύπαρξη και ευνοούν τη διασπορά του τρόμου και της αθλιότητας φανέρωσε το τρομερό προσωπείο της και στα γεγονότα της 31 Μαΐου 2010 με αφορμή την επέμβαση των ισραηλινών δυνάμεων στα πλοία που κατευθύνονταν στην Λωρίδα της Γάζας.
Η Χαμάς και η σύμμαχός της τουρκική ισλαμιστική οργάνωση ΙΗΗ κατάφεραν να βρεθούν στο προσκήνιο της επικαιρότητας καταγγέλλοντας το Ισραήλ και προβάλλοντας το δράμα των Παλαιστινίων της Γάζας.
Οι δυνάμεις του Ισραήλ έπραξαν το καθήκον τους και αναχαίτισαν μερικές εκατοντάδες φίλων του παλαιστινιακού λαού, εχθρών του Ισραήλ και της πολιτικής του, που επέβαιναν σε έξι πλοία να καταπλεύσουν στη Γάζα, επιδιώκοντας να αγνοήσουν το Κράτος του Ισραήλ και όσα αποδέχεται η Διεθνής Κοινότητα.
Ο κ. Ertoğan είχε ακόμα μια ευκαιρία να προβάλλει το πρόσωπό του ως πανισλαμιστή ηγέτη και της Τουρκίας, ως μιας υπολογίσιμης δύναμης που επιθυμεί πλέον και μπορεί να είναι αποτελεσματική ηγέτιδα χώρα για τους Μουσουλμάνους όλου του κόσμου, χωρίς να προκαλεί τις φοβίες που ίσως καλλιεργεί η πολιτική αδιαλλαξία του Ιράν.
Τελικά, τα θύματα της υπόθεσης, ο λαός της Γάζας παραμένουν περιορισμένοι στη φυλακή τους, με δεσμοφύλακες σε πρώτο επίπεδο τους ηγέτες κάθε βαθμίδας της Χαμάς και κατόπιν τις ισραηλινές δυνάμεις που κρατούν κλειστές τις εισόδους από τη Γάζα προς το Ισραήλ και τις αιγυπτιακές δυνάμεις που κρατούν κλειστή τη δίοδο της Ράφα προς την Αίγυπτο.

Την ίδια ώρα που οι Τούρκοι ηγέτες με τις δηλώσεις τους και τις πρωτοβουλίες τους σε διπλωματικό επίπεδο κατακεραύνωναν το Ισραήλ, την ίδια ώρα που στην Τουρκία, στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες απλοί άνθρωποι διαδήλωναν κατά της «αναλγησίας» του Ισραήλ απέναντι στο λαό της Γάζας και στον τρόπο αντιμετώπισης των επιβατών του στολίσκου που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στο λαό της Γάζας, ένας σεβάσμιος πνευματικός άνθρωπος από την Τουρκία, που αναγκάστηκε να ζει εδώ και χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, χωρίς φόβο και δίχως σκοπιμότητες άρθρωσε την αλήθεια.
Ο Μουσουλμάνος πνευματικός ηγέτης, ο Δάσκαλος Fethullah Gülen, με κύρος ανάμεσα στους ανθρώπους κάθε πίστης και κάθε πολιτισμού, σε συνέντευξή του στις 4 Ιουνίου 2010 στην The Wall Street Journal χαρακτήρισε ως «αποτυχία των διοργανωτών της όλης επιχείρησης να επιδιώξουν μια συμφωνία με το Ισραήλ πριν επιχειρήσουν την μεταφορά της βοήθειας προς το λαό της Γάζας». «Αυτή η αποτυχία είναι σημάδι ότι αψηφούν τις αρχές αυτού του Κράτους και δεν μπορεί να οδηγήσει σε καρποφόρα αποτελέσματα».
Όταν ζητήθηκε από τον αντιπρόεδρο της τουρκικής κυβέρνησης να σχολιάσει τις λακωνικές δηλώσεις του κ. Gülen περιορίσθηκε να πει ότι ο Δάσκαλος όπως πάντοτε λέει την αλήθεια, έτσι έπραξε και τώρα!