Ο ΕΚΒΑΡΒΑΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΩΝ

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

g_doudos@yahoo.com

Ο εθνικισμός είναι μια πολιτική ιδεολογία και οι εθνικιστές όχι μόνο δεν έχουν δικαίωμα να μονοπωλούν την φιλοπατρία, αλλά πολλές φορές έχουν αποδειχθεί εχθροί της πατρίδας τους! Η ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα ότι εθνικιστές έβλαψαν τραγικά τον τόπο τους. Προκάλεσαν πολέμους, κατέστρεψαν τον λαό τους οδηγώντας τον στην προσφυγιά, μετά από ταπεινωτικές ήττες στα πεδία των μαχών που προκάλεσαν ως θλιβεροί φαντασιοκόποι…. Ο εθνικισμός δεν εξαγνίζεται από τα χρώματα της σημαίας που κρατά. Ο εθνικισμός είναι προσκολλημένος στην φαντασιακή κοινότητα του έθνους του, που ειδωλοποιεί, ενώ από την άλλη μεριά αντιμετωπίζει κυρίως του γειτονικούς λαούς με υπεροψία και επιθετικότητα….

Η Ελλάδα μολονότι ως κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα ήθελε ίσως να προσαρμοστεί με το διεθνές νομικό και πολιτικό περιβάλλον, που θεωρεί ότι η προαγωγή των μειονοτικών γλωσσών αποτελεί βασικό παράγοντα αποδοχής ενός κοινού ευρωπαϊκού πολιτισμού, που εκδηλώνεται μέσα από τον σεβασμό του διαφορετικού, του άλλου, δεν τα καταφέρνει. Τα βήματα που κάνει προς την παραπάνω κατεύθυνση εμφανίζουν παλινωδίες και υποχωρήσεις προς απαράδεκτες καταστάσεις, που επικρατούσαν ως το πρόσφατο παρελθόν. Λόγου χάρη ολωσδιόλου υποκριτικά, οι ελληνικές κυβερνήσεις από τον Σεπτέμβριο του 1997, που η χώρα υπέγραψε τη Σύμβαση Πλαίσιο για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων, αρνούνται να την επικυρώσουν με σχετικό νόμο. Έτσι μπορεί να φαίνεται η Ελλάδα «ανοιχτή» στις εξελίξεις που κυοφορούνται στην Ευρώπη, κάνοντας διεθνείς δημόσιες σχέσεις, αλλ’ από την άλλη μεριά αποφεύγει να εφαρμόσει όσα προβλέπει η Συνθήκη!  Παρόλα αυτά στην ελληνική έννομη τάξη έχουν εισαχθεί δεσμευτικές διατάξεις προστασίας ιδίως της γλωσσικής διαφοράς, έστω με αρκετή αργοπορία. Η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που κυρώθηκε με το νόμο 2101/1992, στο άρθρο 30 αναφέρει ως υποχρέωση της Ελλάδος, ότι δεν μπορεί να στερήσει το δικαίωμα παιδιών που ανήκουν σε μειονότητες να χρησιμοποιούν τη δική τους γλώσσα. Με το νόμο 2462/1997 η Ελλάδα έχει κυρώσει το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, που προβλέπει στο άρθρο 27 ότι, «στα Κράτη όπου υπάρχουν εθνοτικές, θρησκευτικές ή γλωσσικές μειονότητες, τα πρόσωπα που ανήκουν σε αυτές δεν μπορούν να στερηθούν του δικαιώματος να έχουν, από κοινού με τα άλλα μέρη της ομάδας τους, τη δική τους πολιτιστική ζωή, να εκδηλώνουν και να ασκούν τη δική τους θρησκεία ή να χρησιμοποιούν τη δική τους γλώσσα».

          Μέχρι τώρα η Ελλάδα σέβεται την ετερογλωσσία των Μουσουλμάνων της Θράκης, αν και τελευταία ακούγεται, πως κάποιοι δεινόσαυροι της ελληνικής εθνικοφροσύνης, έχουν την πρόθεση να επιβάλλουν στους πρόσφατα διορισμένους στα δημόσια σχολεία της περιοχής να διδάσκουν στα ελληνικά τα σχετικά με το Κοράνιο, σε μαθητές και μαθήτριες, που ποτέ δεν είχαν ως μητρική τους γλώσσα την ελληνική αλλά την τουρκική. Τί συμβαίνει όμως με τους κατοίκους της Μακεδονίας που γνωρίζουν ως μητρική γλώσσα ή έστω ως γλώσσα καταγωγής την σλαβομακεδονική; Αγνοείται με απαξία και περισσήν αμετροέπεια, ακόμα και η ύπαρξη τέτοιας γλώσσας από τους Έλληνες αρμοδίους, πολύ περισσότερο δεν τους περνά διόλου απ’ το νου η εισαγωγή της στη δημόσια εκπαίδευση. Ακόμα και η Σχολή Βαλκανικών Γλωσσών του Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου δεν διαθέτει τμήμα διδασκαλίας της (σλαβο)μακεδονικής γλώσσας.

Η κυβέρνηση της χώρας, υπό συνθήκες κρίσης, με επικεφαλής έναν ιδεολογικά εθνικιστή ή εθνικόφρονα πολιτικό (με το περιεχόμενο του όρου όπως προέκυψε μετά τον ελληνικό εμφύλιο), τον Αντώνη Σαμαρά και συμβούλους του ανθρώπους του γνωστού «Δικτύου 21» έχει κάνει ορατές τις συνέπειες σε αρκετά σημεία του δημόσιου βίου.

Ας κάνουμε όμως μια παρένθεση. Η άτυπη οργάνωση με την κωδική ονομασία «Δίκτυο 21» ιδρύθηκε από πολιτικούς φίλους του Πρωθυπουργού, που υπήρξαν και συνοδοιπόροι του στο αποτυχημένο εγχείρημά του της «Πολιτικής Άνοιξης». Θα αναφέρω εδώ ορισμένους, που συχνά πυκνά προσελκύουν με λόγους και πράξεις τα φώτα της δημοσιότητας. Χρύσανθος Λαζαρίδης, βουλευτής Επικρατείας της Ν.Δ., ανανήψας αριστερός και εξ απορρήτων σύμβουλος του κ. Σαμαρά. Διονύσης Καραχάλιος, επικεφαλής της Γραμματείας Σχέσεων Κοινωνίας και Κόμματος της Ν.Δ.. Φαήλος Κρανιδιώτης, ο γνωστός δικηγόρος του Οτσαλάν, σύμβουλος του Πρωθυπουργού και υπερασπιστής επαναπροσδιορισμού του χαρακτήρα της Ν.Δ. ως ακραιφνώς δεξιού κόμματος…. Το «Δίκτυο 21» επιδιώκει να αποτελέσει ένα ελληνικό εθνικιστικό think tank (δεξαμενή σκέψης),  με επίκεντρο ενδιαφέροντος στα ελληνοτουρκικά θέματα, στο Κυπριακό, στο Κουρδικό, στο Θρακικό, στο Βορειοηπειρωτικό, στο ‘Σκοπιανό’ (Νεομακεδονικό) και στο Ποντιακό ζήτημα. Όταν δημιουργήθηκε κυβέρνηση με πρώτο κόμμα τη Νέα Δημοκρατία, η επιρροή των εθνικιστών του «Δικτύου 21» στη κυβέρνηση σχολιάστηκε με την εξής επιτυχημένη φράση: Η Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση, το Δίκτυο 21 στην εξουσία!

Δεν χρειάζονται αναλύσεις και διερευνήσεις για να δοθούν απαντήσεις στο πώς αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Σαμαρά τους λαθρομετανάστες, είτε με αστυνομικές εξορμήσεις με την οξύμωρη ονομασία «Ξένιος Ζευς», είτε με τον εγκλεισμό τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αμυγδαλέζα και αλλού, είτε με το τελευταίο έγκλημα των Λιμενικών του χυδαίου Βαρβιτσιώτη στο Φαρμακονήσι….

30/1/2014

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΛΑΜΟΦΟΒΙΑ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΥΡΩΠΗ

          Στην Εγκληματολογία, σε επίπεδο προβληματισμού, υπάρχει ένα πεδίο έρευνας και μελέτης που ονομάζεται «θυματολογία». Υπάρχουν περιπτώσεις που το θύμα μιας εγκληματικής ενέργειας προκαλεί τον θύτη με τη συμπεριφορά του, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που να θεωρείται συνεργός του ή και ηθικός αυτουργός ακόμα της αξιόποινης πράξης!

Μιλώντας σε μια εκδήλωση στην Αθήνα το καλοκαίρι που πέρασε,  είχα αναφέρει ότι «η ισλαμοφοβία έχει αναγνωρισθεί ως μια ιδιαίτερη μορφή μισαλλοδοξίας, μαζί με την ξενοφοβία και τον αντισημιτισμό». Και πως  «τα χαρακτηριστικά αυτού του συμπλεγματικού φαινομένου (της ισλαμοφοβίας) είναι η προκατάληψη, που μπορεί να πάρει ακραίες διατάσεις έχθρας κατά των Μουσουλμάνων, χωρίς να συντρέχει κάποιος επί πλέον λόγος». Ξαναγυρίζω στην ισλαμοφοβία γιατί θέλοντας και μη, ως φαινόμενο, παραμένει στην ευρωπαϊκή επικαιρότητα, χωρίς να εξαιρείται η Ελλάδα. Οι Μουσουλμάνοι κυριολεκτικά έχουν κατακλύσει τις μεγάλες κυρίως πόλεις της Ευρώπης, σε απροσδιόριστους αριθμούς, μιας και οι συντριπτική πλειοψηφία τους είναι λαθρομετανάστες. Θα ήθελα όμως να δω το φαινόμενο της ισλαμοφοβίας από την οπτική γωνία της θυματολογίας, που ανέφερα στην αρχή. Η ισλαμοφοβία με περιεχόμενο πράξεις βίας και διακρίσεων συνεχίζει να αποτελεί μια συλλογική παραβατική συμπεριφορά εκ μέρους μελών της πλειοψηφίας κοινωνιών δυτικών χωρών και θύματα Μουσουλμάνους μειονοτικούς …. Ας μη ξεχνούμε πως η επιθετικότητα των ορδών της «Χρυσής Αυγής» στην Αθήνα είχε μόνιμα στόχους Μουσουλμάνους…. Και στη Θράκη όμως, μολονότι η Μουσουλμανική Κοινότητα αποτελεί γηγενές στοιχείο, στο πρόσφατο παρελθόν είχε καλλιεργηθεί το φαινόμενο της ισλαμοφοβίας ανάμεσα σε κύκλους Χριστιανών με εθνικιστικό υπόβαθρο. Μάλιστα, με εμπνευστή και καθοδηγητή  τον μητροπολίτη Μαρωνείας Δαμασκηνό, η ισλαμοφοβία έλαβε διαστάσεις τυφλής τρομοκρατικής επιθετικότητας κατά των Μουσουλμάνων της Κομοτηνής εκ μέρους ομάδων κοινών αλητών, που είχαν την ψευδαίσθηση ότι με τις καταστροφικές πράξεις τους ενεργούσαν για την προάσπιση του «έθνους» και την χριστιανική πίστη (γεγονότα Ιανουαρίου 1989)!!!     

Η άγνοια ή η ημιμάθεια εκτρέφουν και συντηρούν την μισαλλοδοξία και τον τυφλό φανατισμό, που συχνά χαρακτηρίζει την «ευσέβεια» άθεων πιστών! Το φαινόμενο τούτο δεν αποτελεί αρνητικό προνόμιο των Μουσουλμάνων. Χριστιανοί και Ισραηλίτες ανταγωνίζονται μεταξύ τους και με τους Μουσουλμάνους, για το ποιος θα υπερβεί τον άλλον σε «θεοσεβή» βαρβαρότητα! Δυστυχώς στους αυλόγυρους συναγωγών, εκκλησιών και τζαμιών πολύ συχνά βλασταίνει το πικρόχορτο του μίσους, με την ψευδαίσθηση πως έτσι οι πιστοί υπερασπίζονται τον θεό τους…. Στην παράδοση της αβραμιαίας κληρονομίας από αιώνες εμφανίζεται μια  διεστραμμένη πρόσληψη του μονοθεϊσμού, που παράγει στους πιστούς μια επικίνδυνη μορφή «θρησκειογενούς νεύρωσης»,  που δεν ανέχεται την ύπαρξη, όχι μόνο του αλλόθρησκου, αλλά ούτε καν του ομόδοξου που κρίνεται ως «αιρετικός»….

Οι άθλιες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες σε παραδοσιακά μουσουλμανικές χώρες έχουν εξωθήσει εκατομμύρια Μουσουλμάνων στη μετανάστευση σε χώρες της Δύσης. Αυτή η νέα πραγματικότητα των τελευταίων δεκαετιών, έχει προκαλέσει την εμφάνιση ποικίλων προβλημάτων κοινωνικής συνύπαρξης. Ξαφνικά, ένας Ανατολίτης «εισβάλλει» στη γειτονιά μας, κουβαλώντας ένα δικό του κόσμο, λιγότερο ή και περισσότερο διαφορετικό απ’ τον δικό μας.  Ακόμα και σε κοινωνίες που παραδοσιακά ήταν πολύμορφες, έχοντας υπερβεί τα μέλη τους με το χρόνο εθνοτικούς και θρησκευτικούς ανταγωνισμούς, πρόβαλλε τα τελευταία χρόνια μια αιματηρή βαρβαρική οπισθοδρόμηση με τραγικές συνέπειες (λ.χ. Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Κόσσοβο, Αίγυπτος , Νιγηρία, στις μέρες μας κυρίως Συρία και Ιράκ…).

Πρέπει να το παραδεχτούμε, ότι ο μουσουλμανικός κόσμος εδώ και πολλές δεκαετίες δέχεται συνεχώς, με ποικίλες αφορμές, επιθέσεις από τις ισχυρές δυνάμεις της Δύσης (εδώ περιλαμβάνεται και η πρώην Σοβιετική Ένωση με την επέμβασή της στο Αφγανιστάν). Είχαν την ατυχία οι Μουσουλμάνοι, στο υπέδαφος των πατρίδων τους να είναι φυλαγμένα πλούσια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, που οι διεθνείς ύαινες της πολιτικής εποφθαλμιούσαν ανέκαθεν. Οι μεγάλες μάζες των λαών αυτών των χωρών είναι καταδικασμένες σε απελπιστική φτώχεια και υφίστανται ληστρική εκμετάλλευση εκ μέρους των διεθνών κερδοσκόπων. Από την άλλη ο εσμός κάποιων οικογενειών, που με τίτλους χυδαία βαρύγδουπους, -  (εμίρηδες, σεΐχηδες, βασιλιάδες, σουλτάνοι, πρόεδροι)-, νέμονται αυταρχικά την εξουσία και κυρίως τον πλούτο από τα αποθέματα πετρελαίου, στις «τεχνητές» χώρες που προέκυψαν στην Αραβική Χερσόνησο, στον Περσικό Κόλπο, αλλά και στη Νοτιοανατολική Ασία, προκαλούν και σκανδαλίζουν τους απλούς ανθρώπους. Ήταν λοιπόν αναμενόμενο όλη αυτή η κατάσταση  να προκαλέσει οργισμένη αντίδραση μεταξύ των Μουσουλμάνων. Και προκάλεσε την εμφάνιση μιας ολοκληρωτικής αντιδυτικής ιδεολογίας, του Ισλαμισμού.

Ο Ισλαμισμός έχει βαθειές ρίζες στην αποικιοκρατία των Βρετανών, των Γάλλων αλλά και των Ρώσων που είχαν μοιραστεί μεταξύ τους τον γεωγραφικό κόσμο του Ισλάμ και τον πλούτο του. Παρά την αντίδραση των λαών στην ληστρική εκμετάλλευση των αποικιοκρατών καμιά ένοπλη αντίσταση δεν κατάφερε να διώξει τους ξένους δυνάστες από τις αποικίες. Ακόμα και μετά τον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο που το καθεστώς των αποικιών κατέρρευσε και φύτρωσαν ένα σωρό «τεχνητά» κράτη, που όμως συνέχισαν να είναι προτεκτοράτα και υποχείρια των πρώην κηδεμόνων τους. Έτσι η εκμετάλλευση και η ταπείνωση των Μουσουλμάνων συνεχίστηκε. Η Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν το 1979 με αρχηγό τον Αγιατολλάχ Ρουχολλάχ Χομεϊνί υπήρξε ένα πολυσήμαντο ιστορικό γεγονός για το σύνολο του μουσουλμανικού κόσμου, γιατί πρόσφερε την κλεμμένη αξιοπρέπεια από τους δυνάστες τους στους Μουσουλμάνους και φανέρωσε μια ελπιδοφόρα προοπτική ενός μοντέλου διακυβέρνησης σύμφωνα με τις ισλαμικές αξίες και θεμελιωμένου σε μια δημοκρατία που δεν θα ήταν υβρίδιο του δυτικού κοινοβουλευτισμού. Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε πως ο Ισλαμισμός σπαργανώθηκε και συγκροτήθηκε ως πολιτική ιδεολογία μετά το 1979.      

Ο Ισλαμισμός γενικά αμφισβητεί και χλευάζει τη Δύση και τις αρχές της. Όμως δεν είναι σωστό και δίκαιο να χρεώνει η Δύση την 11^η Σεπτεμβρίου στους Μουσουλμάνους. Η τρομοκρατία είναι φαινόμενο της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού. Είναι το ξέσπασμα κατά της βάναυσης εκμετάλλευσης μυριάδων ανθρώπων χάριν του κέρδους των χρηματοπιστωτικών κολοσσών που λυμαίνονται τις ανάγκες λαών και κρατών, που σκόπιμα και με πονηρή τεχνογνωσία δημιουργούν και συνεχώς αναπαράγουν. Πρόκειται για  μια εκδήλωση οργής κατά της ληστείας του πλούτου χωρών, που σκόπιμα είναι καθηλωμένες στην κοινωνική και οικονομική υπανάπτυξη ή ωθούνται στα ακραία περιθώρια της εξαθλίωσης και της εξάρτησης. Οι περιπτώσεις της Ελλάδος, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας επιβεβαιώνουν τα προηγούμενα. Η τρομοκρατία  δεν έχει θρησκεία, γλώσσα, πατρίδα….

Ο Ισλαμισμός επικαλείται το κίνημα  Σαλαφί, στις πιο ακραίες αντιδραστικές μορφές του, εκείνη των Ουαχάμπι και των Ντεομπάντι. Απαιτεί προσήλωση στο γράμμα του Κορανίου, επιστροφή  στις αρχές και τους κανόνες της αρχέγονης Κοινότητας των Πιστών (Ούμμα) στη Μεντίνα, υπό την καθοδήγηση του ίδιου του Προφήτη και των πρώτων δικαίων Χαλιφών. Η ισλαμική παράδοση των Ισλαμιστών είναι ολοκληρωτικά ανελαστική και αναφέρεται σε όλες τις πτυχές του προσωπικού βίου αλλά και της δημόσιας ζωής. Όπως οι περισσότεροι Σαλαφίτες, έτσι και οι «ινστρούχτορες» του Ισλαμισμού, που φέρουν τους τίτλους του ιμάμη, του ουλεμά, του χότζα, επικαλούνται  μια ουτοπία από το παρελθόν, που ξεκινά και λήγει μέσα στον 7^ο αιώνα μ. Χ..

Αρκετοί από τους Μουσουλμάνους που κατέφυγαν σε χώρες της Δύσης με μόνο εφόδιο την ελπίδα σε μια καλύτερη και ασφαλή ζωή είναι συχνά εύκολα θύματα των προπαγανδιστών του Ισλαμισμού, χωρίς να σημαίνει τούτο πως στρατολογούνται ως υποψήφιοι τρομοκράτες.

Εκείνο που Σαλαφίτες και Ισλαμιστές προσπαθούν να μεταφέρουν στις κοινωνίες υποδοχής Μουσουλμάνων μεταναστών είναι να δημιουργήσουν χωρικά ή νοητά γκέτο, με πρόφαση τη διατήρηση της πίστης και της ηθικής (σαρία) ανέπαφης από επιρροές απίστων και αθέων, όπως συχνά χαρακτηρίζουν τους κατοίκους που συναντούν. Το κέντρο του γκέτο είναι κάποιο τζαμί, που πολλές φορές λειτουργεί στη σκιά του νόμου με επικεφαλής κάποιον ιμάμη με υπερβολικό φανατισμό και μισαλλοδοξία για καθετί που δεν είναι σύμφωνο με την δική του άποψη περί Ισλάμ και την περιοριστική και στενόκαρδη ερμηνεία κανόνων της Σαρία.

 Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες γενικά, γίνονται όλο και πιο ανοιχτές και αποδέχονται τον πολυπολιτισμική σύνθεσή τους. Δεν έχουν την πρόθεση όμως να επιτρέψουν την αμφισβήτηση θεμελιωδών αρχών και αξιών που διαμορφώνουν τη λειτουργία τους στις παραδόσεις της δημοκρατίας, ούτε να ανεχθούν εκείνους που αρνούνται την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου, όπως έχει διαμορφωθεί στα πλαίσια του οικουμενικού πολιτισμού της ανθρωπότητας μετά από αιματοχυσίες, γενοκτονίες και μαζικές καταστροφές.

Οι Μουσουλμάνοι μετανάστες που ζουν εγκλωβισμένοι στα δίκτυα των Ισλαμιστών, πέραν της απομόνωσης που τους επιβάλλεται, εφαρμόζουν στην κοινοτική ζωή τους κανόνες συχνά εντελώς ασύμβατους με τους νόμους και τα κοινωνικά ήθη των χωρών που εγκαταστάθηκαν, αλλά κυρίως ολωσδιόλου αναχρονιστικούς με τις κοινωνικές συνθήκες που ούτως ή άλλως ζουν. Θα αναφέρω ορισμένες ενδεικτικές περιπτώσεις. Είναι γνωστό πως στη Δύση η νόμιμη ηλικία γάμου συνήθως το 18^ο έτος για άνδρες και γυναίκες. Συγχρόνως το δικαίωμα των κοριτσιών στην μόρφωση είναι αυτονόητο και αδιαπραγμάτευτο. Παρόλα αυτά στους κόλπους των μουσουλμανικών κοινοτήτων είναι συνηθισμένοι γάμοι ανήλικων κοριτσιών, αφού επικαλούνται μια παρωχημένη πρόβλεψη του ιερού νόμου, που καθιστά τα κορίτσια ικανά για γάμο αμέσως μετά την εμφάνιση έμμηνης ρύσης. Μετά από έναν τέτοιο γάμο βέβαια, κατά κανόνα το δικαίωμα του κοριτσιού στη μόρφωση ακυρώνεται από τα πράγματα. Πολλές γυναίκες Μουσουλμάνες σε ευρωπαϊκές πόλεις κυκλοφορούν με σκεπασμένο το πρόσωπο και μόνο τα μάτια τους επιτρέπουν να είναι ορατά. Από την άλλη μεριά διεκδικούν θέσεις εργασίας ακόμα και ως δασκάλες σε δημόσια σχολεία. Μπορεί στις δυτικές κοινωνίες να είναι σεβαστές οι ενδυματολογικές επιλογές των Μουσουλμάνων γυναικών, αλλά δεν είναι ανεκτή η απόκρυψη του προσώπου τους, σε μια περίοδο μάλιστα που η εγκληματικότητα εμφανίζει ανησυχητική αύξηση. Σύμφωνα με μια ιδιαίτερα στρεβλή πρόσληψη της Σούννα που διέπει την ισλαμική καθημερινότητα, Μουσουλμάνοι μετανάστες σε δυτικές χώρες επιβάλλουν στις γυναίκες περιορισμούς που κατά τα πρότυπα της Δύσης αποτελούν απαράδεκτη μείωση της αξιοπρέπειάς τους και ώθησή τους στο περιθώριο της κοινωνίας. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που προβάλλουν κατά καιρούς στην επικαιρότητα τραγικές περιπτώσεις τιμωρίας Μουσουλμάνων γυναικών, ακόμα και με φρικτό θάνατο, γιατί κρίνονται ένοχες παράβασης κανόνων ηθικής, που κατά το εθιμικό δίκαιο της χώρας προέλευσής τους, ντυμένο με τον μανδύα της Σούννα ή της Σαρία οι γυναίκες θανατώνονται!  

Η Δύση μετά την πολιτισμική ανατροπή που επέφερε ο Διαφωτισμός θεωρεί ότι κατ’ αρχάς η θρησκευτική πίστη αποτελεί κάτι που αφορά τη συνείδηση των ανθρώπων, και επίσης ότι ο διάλογος και η ειρηνική σύγκρουση αντίθετων μεταξύ τους ιδεών είναι κάτι σημαντικό και κεφαλαιώδες, που συγκρότησε ως συστατικό στοιχείο την δυτική δημοκρατία. Υπάρχουν χώρες της Ευρώπης έντονα φιλελεύθερες και άλλες λιγότερο ανοιχτές σε ακραίες προκλήσεις. Σε καμιά ευρωπαϊκή χώρα όμως, ακόμα και στην Ελλάδα, όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία ασκεί μεγάλη επιρροή και στην δημόσια ζωή του τόπου, δεν διανοείται κάποιος να φιμώσει ακόμα και βλάσφημες κριτικές κατά συμβόλων θρησκευτικών, όσο και αν αυτό φαίνεται συχνά με πολλή επιείκεια τουλάχιστον άκομψο. Θα θυμάστε τα «σκίτσα του Μωάμεθ» που πρωτοδημοσιεύθηκαν σε μια εφημερίδα της Δανίας (Jyllands-Posten 30/09/2005). Προκάλεσαν μια έκρηξη επιθετικών διαμαρτυριών Μουσουλμάνων τόσο στην Ευρώπη, όσο και σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ασίας. Τότε εμφανίστηκαν σε διαδηλώσεις πλακάτ που χλεύαζαν τη Δημοκρατία και τα κρατούσαν Μουσουλμάνοι μετανάστες, που υπήρχαν στις χώρες της Δύσης επειδή υπήρχε αυτή η δημοκρατία που αρνούνταν. Θυμηθείτε την κρίση που προκλήθηκε το 1988 με την πρώτη κυκλοφορία στη Μεγάλη Βρετανία του μυθιστορήματος του Salman Rushdie «Σατανικοί Στίχοι». Ο Αγιατολλάχ Χομεϊνί είχε εκδώσει φετβά καταδίκης του συγγραφέα σε θάνατο. Τέλος θα αναφερθώ στην τραγική δολοφονία του Ολλανδού κινηματογραφικού παραγωγού και σκηνοθέτη Theo van Gogh (02/11/2004) από έναν Ολλανδό Μουσουλμάνο μαροκινής καταγωγής. Ο Theo van Gogh μαζί με την Ayaan Hirsi Ali, Ολλανδή σομαλικής καταγωγής έκαναν την ταινία Submission (Υποταγή) που ήταν μια κριτική της θέσης της γυναίκας στο Ισλάμ. Ο δολοφόνος του θεώρησε ότι ο σκηνοθέτης ήταν βλάσφημος και τον σκότωσε….  Το 2012 για πρώτη φορά η Σαουδική Αραβία έκανε το ντεμπούτο της στον κόσμο του σινεμά. Η Haifaa al-Mansour έγραψε το σενάριο και σχεδίασε την παραγωγή του φιλμ 'Wadjda', που τιμήθηκε με σημαντικά βραβεία. Η Wadjda είναι ένα ενδεκάχρονο κοριτσάκι που ζει κάπου στο Ριάντ. Η οικογένειά της είναι παραδοσιακή και συντηρητική. Το κοριτσάκι κυριολεκτικά ερωτεύεται ένα πράσινο ποδήλατο, αλλά στη χώρα του θεωρείται ανήθικο για ένα κορίτσι να "κάνει" ποδήλατο και επομένως δεν έχει ελπίδες πως θα κάποιος θα της το αγοράσει. Συμμετέχει λοιπόν η Wadjda σ' ένα διαγωνισμό απαγγελίας του Κορανίου και με το χρηματικό βραβείο που κερδίζει αγοράζει το ποδήλατο.... Ένα πεζό περιστατικό που στις κοινωνίες μας δεν θα προκαλούσε κανένα ενδιαφέρον, η απόκτηση ενός ποδηλάτου από ένα μικρό κορίτσι, στη Σαουδική Αραβία, όπου η οδήγηση αυτοκινήτου από γυναίκα είναι αδίκημα και όπου οι γυναίκες μπορούν να πάνε σινεμά τελευταία, για να δουν μόνο κινούμενα σχέδια, το πράσινο ποδήλατο και το κορίτσι γίνεται κινηματογραφικός μύθος. Δυστυχώς πολλοί Μουσουλμάνοι μετανάστες στη Δύση κουβαλούν στις αποσκευές τους την απαγόρευση σ' ένα κορίτσι να χαρεί μια βόλτα πάνω σε ποδήλατο γιατί είναι κάτι ανήθικο....    

  Σήμερα η ισλαμοφοβία ως φόβος σε μια πιθανή τυφλή διασπορά τρόμου και πόνου στις δυτικές κοινωνίες, φαίνεται πως  μάλλον έχει υποχωρήσει. Παρόλα αυτά δεν έχει εξαλειφθεί. Έχει γίνει επιφυλακτικότητα απέναντι στους Μουσουλμάνους μετανάστες, που όχι απλά αρνούνται να προσαρμοστούν στον δυτικό τρόπο ζωής, αλλά αμφισβητούν με κάθε μέσον τις αξίες της Δύσης. Έτσι λοιπόν κράτη της δυτικής Ευρώπης κυρίως, είτε λαμβάνουν, είτε σκέφτονται να λάβουν μέτρα, για να ασκούν έλεγχο και να αστυνομεύουν τις δράσεις των Μουσουλμάνων των χωρών τους. 

Κανένας λογικός άνθρωπος σε καμιά χώρα της Δύσης δεν θα τολμούσε να αξιώσει από τους Μουσουλμάνους να εγκαταλείψουν την πίστη τους ή να αρνηθούν τις ηθικές αρχές που τους εμπνέει το Ισλάμ. Άλλωστε δεν υπάρχουν πολλοί που θα αμφισβητούσαν την τεράστια συμβολή του Ισλάμ στην άνθιση του πολιτισμού της ανθρωπότητας. Αλλά οι Μουσουλμάνοι που ζουν στα γκέτο τους και αρνούνται πεισματικά τον συγχρωτισμό με τους γείτονες που συνάντησαν όταν ήρθαν στις πόλεις που διάλεξαν ως κατοικία ή διαμονή τους, που με τον τρόπο τους δεν σέβονται αξίες και αρχές που διέπουν τις κοινωνίες που τους δέχθηκαν και τους υιοθέτησαν, προσφέροντάς τους καλύτερες συνθήκες ζωής από εκείνες που είχαν στον τόπο καταγωγής τους, πράγματι προκαλούν!

Οι Μουσουλμάνοι που ζουν στη Δύση, συχνά την αρνούνται και ενώ είναι τα θύματα της ισλαμοφοβίας, εντούτοις φέρουν μερίδιο ευθύνης γιατί προκαλούν τους θύτες τους!

Το Ισλάμ υπήρξε στο παρελθόν στοιχείο του ευρωπαϊκού πολιτισμού και στις μέρες μας μπορεί να εμπλουτίσει και πάλι την γηραιά Ήπειρο. Πρέπει όμως να συμβάλλουν οι Μουσουλμάνοι σ’ αυτό.

Η ελληνική Θράκη είναι πιο όμορφη, πιο πλούσια, πιο μαγική τα τελευταία χρόνια, που οι Θρακιώτες Μουσουλμάνοι έπαυσαν να ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας….

   

Ἐπί τῇ Χριστοῦ Γέννᾳ

Ὁ ἀχώρητος Λόγος σήμερον νηπιάζει

ἐκ παρθενικῆς νηδύος καταυγάζων.

Ἒλθετε οἱ ἂφρονες

Οἱ τούς θησαυρούς ἐπί γῆς κρατοῦντες

Βαρεῖαν καρδίαν ἒχοντες

καί ὦτα ἐσφραγισμένα

ἠγέρθη ὁ Κριτής ὑμῶν. 

Κλαύσατε πικρῶς οἱ τόν πλοῦτον συλλέξαντες

ἐξ αἱμάτων ἀθώων καί ἐκ δακρύων καταπονουμένων.

Φρίξατε οἱ σπείροντες ἐπί γῆς πολέμους,

Κύριος γάρ εἰσήκουσεν οἰμωγάς καί κλαυθμούς

τῶν ἐν κινδύνῳ ζωῆς βιούντων.

Οἱ λατρεύοντες εἲδωλα τρομάξατε,

ἓοικεν γάρ ἡ ὣρα τῆς κρίσεως.

Ἐν Βηθλεέμ ἀπεκαλύφθη τό τῆς ὑποκρισίας ἒνδυμα

ὑφ’ ῷ δυσσεβεῖς κρύπτονται

ἐπικαλούμενοι εὐσεβείας ψεῦδος.

Ἐλευθερία ἀνέτειλε ἀνθρώποις

δικαιοσύνη τοῖς τεταπεινωμένοις

Χάρις οὐσιοῖ πάντα.

Ὁ ἐν φάτνῃ σπαργανωθείς Χριστός Ἰησοῦς,

φραγγέλιον κραδαίνων,

καθάρει Θεοῦ τόν Κόσμον ….

 

Ἐλάχιστος πάντων Γεώργιος Ἀναγνώστης ἀντέγραψε.

Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ γεννήσεως ἒτους σωτηρίου  ̗βιγ΄.

ΥΑΙΝΕΣ ΚΑΙ ΓΥΠΕΣ Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

ΠΡΩΗΝ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

           

Τα λόγια του Θρασύμαχου αληθεύουν με τρόπο τραγικά επίκαιρο στην Ελλάδα των ημερών μας, την Ελλάδα της κρίσης: «τό δίκαιον οὐκ ἂλλο τι ἢ τό τοῦ κρείττονος συμφέρον» (Πλάτων, Πολιτεία 338c).

Το λειτούργημα του Δικηγόρου σε συνθήκες Δημοκρατίας «αποτελεί θεμέλιο  του κράτους  δικαίου» (Κώδικας Δικηγόρων του 2013 άρθρο 1) αλλά και εχέγγυο λειτουργίας όλων εκείνων των στοιχείων που διακρίνουν το δημοκρατικό πολίτευμα από παραμορφώσεις του, που συρρικνώνουν τα θεμελιώδη πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών και των ανθρώπων. Ο νέος Κώδικας Δικηγόρων που ψηφίστηκε πρόσφατα από τη Βουλή εξαγγέλλει με πανηγυρικό κατά κάποιο τρόπο τις θεμελιώδεις αρχές και τις αξίες που πρέπει να διέπουν την άσκηση της Δικηγορίας. Ο Δικηγόρος λοιπόν «υπερασπίζεται  το  Σύνταγμα,  την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τα Πρόσθετα Πρωτόκολλα αυτής, το Χάρτη των θεμελιωδών  δικαιωμάτων του ανθρώπου της  Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και το σύνολο των διεθνών και ευρωπαϊκών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα» και «ακολουθεί τις  παραδόσεις του  υπερασπιστικού λειτουργήματος και τους κανόνες δεοντολογίας, όπως έχουν διαμορφωθεί ιστορικά κατά  την άσκηση της  δικηγορίας» (άρθρο 5).

 Από την εποχή που κυβερνούσαν τη χώρα οι επίορκοι αξιωματικοί με ποικίλα μέτρα ουσιαστικά απαξιώθηκε η Δικηγορία. Το δικηγορικό σώμα άρχισε να υποδέχεται στους κόλπους του ανθρώπους, που δεν διέθεταν τις προϋποθέσεις να γίνουν Δικηγόροι. Ήταν συνηθισμένοι σε μιαν άλλη νοοτροπία καθώς προέρχονταν από τα σώματα ασφαλείας με την ευρύτατη έννοια του όρου και είχαν εφοδιασθεί με ένα πτυχίο Νομικής. Ακόμα και οι δικαστές επιλέγονταν τότε, χωρίς να είναι απαραίτητο να θητεύσουν στη δικηγορία προηγουμένως. Ήταν αρκετά ένας βαθμός «λίαν καλώς» στο πτυχίο τους και ένας χρόνος άσκησης. 

Από την περίοδο της διακυβέρνησης των στρατιωτικών και μετά εμφανίστηκε το φαινόμενο της σταδιακής πληβειοποίησης της πλειοψηφίας των Δικηγόρων της χώρας.

Χθες βράδυ η έδρα της Δικηγορικής Εταιρείας «Σιούφας και Συνεργάτες» δέχθηκε σχεδιασμένη επίθεση από ομάδα περίπου δέκα πέντε ατόμων, που ενώ δεν πείραξαν εργαζόμενους προσπάθησαν να καταστρέψουν στοιχεία αρχείων της εταιρίας αυτής.

Ο Γιώργος και ο Μάριος Σιούφας είναι νεαροί σχετικά δικηγόροι, γιοι του στελέχους της Νέας Δημοκρατίας και άλλοτε προέδρου της Βουλής Δημήτρη Σιούφα. Εμφανίστηκαν στην αγορά με μια δικηγορική εταιρία που λεν πως απασχολεί περίπου 500 συνεργάτες και υπαλλήλους. Για την εταιρία των Σιούφα έχουν γίνει έρευνες στο πρόσφατο παρελθόν, που είδαν το φως της δημοσιότητας για έναν απλό λόγο. Οι αδελφοί Σιούφα, σύμφωνα με στοιχεία πληροφοριών που δημοσιοποιήθηκαν, χωρίς να διαψευσθούν, μετέτρεψαν την Δικηγορική Εταιρεία τους σε εισπρακτική εταιρία, με πρόσβαση σε «κόκκινα δάνεια» τραπεζών, που αναλαμβάνουν να εισπράξουν, σε καιρούς οικονομικής ανέχειας των πολλών, προφανώς με μόνο κίνητρο το κέρδος τους….

Το άρθρο 7 του Κώδικα Δικηγόρων αναφέρεται στην «αυτοδίκαιη απώλεια και αποβολή της ιδιότητας του δικηγόρου» και προβλέπει πως αποβάλλει την ιδιότητα του δικηγόρου, με ταυτόχρονη διαγραφή του από το μητρώο του Δικηγορικού Συλλόγου που είναι μέλος «εκείνος  που ασκεί  άλλο  επάγγελμα,  και ιδιαίτερα εμπόρου ή μεσίτη,  καθώς και κάθε άλλη εργασία,  υπηρεσία ή απασχόληση που δεν συνάδει με το δικηγορικό λειτούργημα» (παράγρ. 1 περ. ε΄).

Κι αναρωτιέται ο καθένας και η καθεμιά που διαθέτει κοινή λογική, έντιμη συνείδηση και μέση εγκυκλοπαιδική παιδεία. Ένας Δικηγόρος που σε δίσεκτους καιρούς με μόνο κριτήριο το κέρδος του γίνεται «κυνηγός κεφαλών», σαν εκείνους που στην άγρια αμερικάνικη Δύση έβγαζαν χρήματα συλλαμβάνοντας φυγόποινους ή φυγόδικους είναι πράγματι Δικηγόροι  που ακολουθούν «τις  παραδόσεις του  υπερασπιστικού λειτουργήματος και τους κανόνες δεοντολογίας, όπως έχουν διαμορφωθεί ιστορικά κατά  την άσκηση της  δικηγορίας»;

Άνθρωποι που όλοι ξέρουμε πως ασκούν ποικίλες πιέσεις και εκβιασμούς ακόμη, σε συνανθρώπους τους που αδυνατούν να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους απέναντι σε τράπεζες, γιατί έτσι λειτουργούν οι εισπρακτικές εταιρίες, ασκούν δραστηριότητα που  «συνάδει με το δικηγορικό λειτούργημα» (Κώδικας Δικηγόρων άρθρο 7);

Μέχρι σήμερα, ούτε ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών ασχολήθηκε με τις εξωδικηγορικές δραστηριότητες της ‘Δικηγορικής Εταιρείας Σιούφας και Συνεργάτες’, ούτε η Ολομέλεια των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων του κράτους έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον, μολονότι θα έπρεπε, ιδίως μετά από δημοσιεύματα που ανέφεραν με στοιχεία ότι η παραπάνω Δικηγορική Εταιρεία με την δράση της ως εισπρακτικής εταιρίας κάθε άλλο παρά  «υπερασπίζεται  το  Σύνταγμα,  την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τα Πρόσθετα Πρωτόκολλα αυτής, το Χάρτη των θεμελιωδών  δικαιωμάτων του ανθρώπου της  Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και το σύνολο των διεθνών και ευρωπαϊκών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα»!

Η κρίση αποκάλυψε το πραγματικό πρόσωπο του ταξικού κράτος που έχει γίνει η Ελλάδα και απροκάλυπτα στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η κρίση αποκάλυψε πως το νομικό σύστημα της χώρας είναι εργαλείο βάρβαρης επιβολής εκείνων των όρων, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας για την αποτελεσματική καταδυνάστευση των λαϊκών τάξεων και για να μπορούν ανενόχλητα να λυμαίνονται τον κοινό δημόσιο πλούτο. Ένα σωρό νομικές ρυθμίσεις προκαλούν αηδία και οργή στους έντιμους ανθρώπους, για έναν απλό λόγο: Ότι ακυρώνουν και προσβάλλουν αυτό που νιώθουμε πως είναι το δίκαιο!

Σ’ αυτό το πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον που εξαιτίας των πολιτικών που νέμονται την εξουσία του κράτους τις τελευταίες δεκαετίες, εμφανίζονται άνθρωποι αμοραλιστές, ολωσδιόλου ασυνείδητοι, σαν γύπες και ύαινες, με την ετικέτα του δικηγόρου. Είναι έτοιμοι να κατασπαράξουν πολίτες που έχουν γονατίσει εξαιτίας της κρίσης και να τους αρπάξουν κάθε περιουσιακό τους στοιχείο, μιας και είναι ανήμποροι να τα φέρουν βόλτα μες την ανέχεια που ζουν….

Πώς άραγε δύο νέοι σχετικά δικηγόροι, ο Γιώργος και ο Μάριος Σιούφας, κατάφεραν να στήσουν έναν κολοσσό που πίσω από τον μανδύα μιας νομότυπης δικηγορικής εταιρίας λειτουργεί σαν αρπακτική και εκβιαστική εισπρακτική εταιρία; Μα χωρίς αμφιβολία από πίσω είναι μπαμπάς Δημήτρης Σιούφας. Στέλεχος της δεξιάς παράταξης, βουλευτής επί χρόνια, υπουργός και πρόεδρος της Βουλής. Με δεσμούς με κύκλους χρηματοπιστωτικών συμφερόντων, δεν ήταν τόσο δύσκολο να βοηθήσει τα παιδιά του….

Το κράτος σιωπά μπροστά στην ανεξέλεγκτη δράση των οργανωμένων εκβιαστών. Το Δικηγορικό Σώμα σιωπά μπροστά στην ολοφάνερη και σκανδαλώδη παρανομία εκ μέρους των προνομιούχων αδελφών Σιούφα…..

Και χθες βράδυ ήρθε η αντίδραση της λαϊκής οργής….  

Η νομιμότητα όπως την εννοεί το κράτος στη συγκυρία μιας κυβέρνησης συνασπισμού που εξυπηρετεί δουλικά τους διεθνείς δανειστές του τόπου, έχει κουρελιαστεί. Το Σύνταγμα παραβιάζεται, τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι κολοβωμένα, η ίδια η Δημοκρατία μας έχει γίνει ανάπηρη. Το δίκαιο, όπως το νιώθει, όπως το εννοεί ο μέσος πολίτης αυτής της χώρας βρίσκεται σε αναντιστοιχία με ό,τι το κράτος θέλει να επιβάλλει σαν νομιμότητα….

            

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ANDRÉ SCHIFFRIN ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Την 1^η του Δεκέμβρη 2013 πέθανε στο Παρίσι ο André Schiffrin. Ομολογώ πως τον αγνοούσα. Όταν έμαθα από ποικίλα αφιερώματα του τύπου για τον άνθρωπο και τη δουλειά του ένιωσα έναν πηγαίο σεβασμό και συντάχθηκα με εκείνους που κάνουν λόγο για απώλεια. Ο  Schiffrin σίγουρα θα ήταν γόνιμος και μετά τα 78 του….

            Ο André Schiffrin υπήρξε ο εκδότης, που στους καιρούς της πνευματικής πενίας και του ευτελισμού όψεων του πολιτισμού, εξαιτίας της επικράτησης των πρόστυχων κανόνων της αγοράς και στην πνευματική δημιουργία αρνήθηκε να συμβιβαστεί. Δεν παρασύρθηκε από το κλίμα που κυριαρχεί πλέον στην εκδοτική παραγωγή βιβλίων και χωρίζει τους συγγραφείς και τα έργα τους, σε κείνους που πουλούν και σε κείνους που μένουν στο ράφι…. Ο Schiffrin εκτιμούσε τους συγγραφείς για τη δουλειά τους, αυτό ήταν το πρώτιστο κριτήριο. Το αν ένα έργο θα γινόταν best seller ήταν κάτι δευτερεύον. Γιατί οι κανόνες που κρίνουν ως τέτοια τα βιβλία που εκδίδονται, συχνά αδιαφορούν για την ποιότητα· το κριτήριο περιορίζεται στη δυνατότητα να πουλήσει πολλά αντίτυπα και να γίνει πηγή κέρδους.

            Στο παρελθόν δυο βιβλία μου εκδόθηκαν και είχα την ευκαιρία να γευθώ ως ένα σημείο το τί  επικρατεί στους κυρίαρχους της εκδοτικής αγοράς στη μικρή μας χώρα. Προσωπικά θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό. Το πρώτο βιβλίο μου, «Το Παραμύθι του Στραβού Πλάτανου», εκδόθηκε με τη φροντίδα του φίλου μου Ιωάννη Κυπριανίδη του βιβλιοπωλείου ‘Λοξίας’ της Θεσσαλονίκης το 2001. Το δεύτερο βιβλίο μου, «Ιστορίες της Μεθορίου» εκδόθηκε το 2009 με πολύ μεράκι από τον εκδότη Κώστα Δεσποινιάδη και το ‘Πανοπτικόν’ του επίσης στη Θεσσαλονίκη. Γράφοντας αυτές τις σειρές στη μνήμη του    André Schiffrin φέρνω στο νου μου το Κώστα Δεσποινιάδη. Είναι ένας άψογος επαγγελματίας που ενώ αρνείται τον δουλικό συμβιβασμό με τους όρους της αγοράς σ’ αυτό που κάνει, δεν λησμονεί να είναι σωστός και συνεπής ως εκδότης.

                                                                        08/12/13

              

GRATEFUL: A Love Song to the World

O άγιος Γέροντας Πορφύριος στο πορνείο

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

     Κυριακή σήμερα. Ο νους μου είναι άδειος, αδύναμος να αρθρώσει λέξεις. Παρόλα αυτά, δανείζομαι μια προσευχή, επίκαιρη, όσο καμιά άλλη, τουλάχιστον έτσι νομίζω, στις μέρες της δοκιμασίας και του πόνου, που σαν τυφώνας απρόβλεπτος πλήττει τόσους πολλούς. Πληγώνει τον πλησίον, τον άγνωστο συνάνθρωπο, τον μετανάστη που ψάχνει αποκούμπι στην ελπίδα να κρατηθεί στη ζωή.... 

    Είναι η προσευχή προς τον Φίλο μας, με τον τρόπο που ο Ίδιος παλιότερα μας είχε διδάξει την προσευχή προς τον Πατέρα μας....

Φίλε μας, εσύ που βρίσκεσαι

μέσα στις καρδιές των δυστυχισμένων,

Ας είναι λατρεμένα τα ονόματά τους,

Ας παρέμβει η δικαιοσύνη σου,

Ας γίνει το θέλημά σου γιορτή

μέσα στην ψυχή τους,

όπως γίνεται και μέσα στον Θεό.

Δώσε μας σήμερα το κουράγιο που χρειαζόμαστε

για ν' αντιμετωπίσουμε την κάθε μας ημέρα.

Συγχώρεσε την αδιαφορία μας, όπως κι εμείς

συγχωρούμε τα βάσανά τους,

Μη μας αφήνεις να βυθιζόμαστε στην καρτερικότητα,

Λύτρωσέ μας από τον πόνο,

Γιατί εσύ μας δίνεις

Τη δικαιοσύνη, τη χάρη και τη χαρά,

Σήμερα και εις τους αιώνας των αιώνων,

Αμήν...

Η προσευχή ανήκει στον Shafique Keshavjee, που την περιέλαβε στο βιβλίο του

"Ο Βασιλιάς, ο Σοφός και ο Γελωτοποιός" 

(Έκδοση ελληνικήε μετάφρασης 'Νέα Σύνορα-Α.Α.Λιβάνη'. Η μετάφραση έγινε από την Ελένη Ψυχούλη).

ΜΝΗΜΗ Mustafa Kemal Atatürk

          Στις 10 Νοεμβρίου του 1938 έσβησε ο Mustafa Kemal Atatürk. Κατά τη γνώμη μου δικαιολογημένα θεωρείται ως ο ηγέτης που δημιούργησε μια νέα χώρα στη Διεθνή Κοινότητα, την Τουρκική Δημοκρατία.

          Αν κάποιος δει τον χάρτη που συνόδευε τη Συνθήκη των Σεβρών του 1920, με την αναδιάταξη των συνόρων στα εδάφη της άλλοτε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θα προσέξει πως ό,τι απέμενε στο τουρκικό κράτος ήταν ένα ταπεινό υπόλειμμα, σε σχέση με την άλλοτε κραταιά Οσμανική επικράτεια.

          Ο  Mustafa Kemal Atatürk με τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας που διεξήγαγε (1919-1922), προκειμένου να σώσει την Τουρκία από την εξοντωτική συρρίκνωση στην οποία οδηγούσε η αρπακτικότητα των τότε μεγάλων δυνάμεων και των συμμάχων τους, μεταξύ των οποίων ήταν και η Ελλάδα, ακύρωσε τη Συνθήκη των Σεβρών και έτσι όσα καταστροφικά προέβλεπε ως προς το τουρκικό κράτος ποτέ δεν υλοποιήθηκαν.

          Το οθωμανικό κράτος, όπως και όλες οι πολυεθνικές αυτοκρατορίες που μοιράζονταν την Ευρώπη ως τις αρχές του 20^ου αιώνα, δεν κατάφερε να επιβιώσει στις νέες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες. Έτσι η κατάρρευσή της ήταν μοιραία. Το τέλος του τουρκικού πολέμου της Ανεξαρτησίας που σημάδεψε για την ελληνική πλευρά την Μικρασιατική Καταστροφή, αποδείχθηκε η μαμή της Τουρκικής Δημοκρατίας, που ιδρύθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 1923 και πράγματι ανέδειξε ένα νέο κράτος, εντελώς ξένο σε σχέση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία που ως ένα σημείο διαδέχθηκε.

          Ο  Atatürk δεν έσωσε μόνο την αξιοπρέπεια των λαών της νέας Τουρκίας, αλλά τους έδωσε μια νέα ταυτότητα, αυτήν ενός ενιαίου έθνους, του τουρκικού με κριτήρια πολιτικά. Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως ο εθνικισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία που σαρώνει την Ευρώπη αναδεικνύοντας νέα σύνορα στο χάρτη της και νέα κράτη στη θέση μεγάλων αυτοκρατοριών που κατέρρευσαν και έσβησαν. Σ’ αυτές τις πολιτικές συνθήκες δημιουργήθηκε η Τουρκική Δημοκρατία υιοθετώντας την δική της εκδοχή του εθνικισμού, που έμεινε γνωστή ως Kεμαλισμός. Δύο ήταν τα σημαντικότερα κατά τη γνώμη μου στοιχεία που χαρακτήριζαν το νέο κράτος που έφτιαξε ο Kemal Atatürk. Η Τουρκική Δημοκρατία δημιουργήθηκε ως κοσμικό κράτος, κατά τα πρότυπα του γαλλικού etat laïque. Η απαγόρευση οποιασδήποτε παρέμβασης της κυρίαρχης πληθυσμιακά θρησκείας, του Ισλάμ, στον δημόσιο βίο της Δημοκρατίας ήταν αυστηρή και απόλυτη, ιδίως τα πρώτα χρόνια. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Atatürk καθοδήγησε τεράστιες μεταρρυθμίσεις στην εθνική τουρκική κοινωνία, που φάνταζαν σαν απρόβλεπτη χιονοστιβάδα και εδραιώθηκαν τουλάχιστον θεσμικά.

          Με την απόσταση του χρόνου από τα γεγονότα που γέννησαν το νέο τουρκικό κράτος μπορούμε να δούμε και να κρίνουμε ορισμένα πράγματα ίσως πιο σωστά. Η Τουρκική Δημοκρατία στα πρώτα της βήματα ήταν ένα μάλλον αυταρχικό, μονοκομματικό κράτος. Ίσως όμως αυτή η αυταρχικότητα αν μεταφραστεί ως αποφασιστικότητα μπορεί να γίνει κατανοητή και να κριθεί ως δικαιολογημένη. Αν δεν είχαν σχεδιαστεί έτσι οι μεταμορφωτικές εξελίξεις χάριν ενός ενιαίου λαού, που ακόμα και σήμερα μπορούμε να συναντήσουμε απομεινάρια του φεουδαρχικού παρελθόντος, το πιο πιθανό είναι, να μην είχε επιτευχθεί τίποτε από όλα εκείνα τα σπουδαία και μεγάλα, που ανέδειξαν μια νέα χώρα ως γείτονά μας, σε θεσμούς και ώθησαν τους ποικίλων φυλετικών καταγωγών λαούς να αποκτήσουν μια συνείδηση ενός και μόνον λαού, του τουρκικού!   

          Αναμφίβολα σημειώθηκαν ακρότητες, ορισμένες απ’ αυτές εντελώς περιττές και λάθη που δεν θα έπρεπε να γίνουν. Αλλά ο Kemal Atatürk όπως και οι συνεργάτες του ήταν άνθρωποι, επομένως είχαν το δικαίωμα στο λάθος! Τα μέγιστα λάθη όμως έγιναν στην Τουρκική Δημοκρατία από τους επιγόνους του Atatürk. Τον τοποθέτησαν σ’ ένα μυθικό βάθρο και έμειναν αγκυλωμένοι σε αρχές ενός Kεμαλισμού, που η ροή του χρόνου και οι αλματώδεις μεταβολές των συνθηκών απαιτούσαν να προσαρμόζονται συνεχώς στις νέες απαιτήσεις για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του λαού στις νέες συνθήκες. Η πρακτική των επιγόνων του Kεμαλισμού στην Τουρκία είναι βέβαιο, πως αν ζούσε ο ίδιος ο  Mustafa Kemal Atatürk έναν τέτοιο Kεμαλισμό θα τον απέρριπτε!

          Η σύγκρουση του Atatürk με την θεσμική θρησκεία της άλλοτε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Ισλάμ, και με θρησκευτικούς θεσμούς που είχαν αλλοιωθεί στο έπακρο έχοντας καταντήσει παρασιτικά βαρίδια υπήρξε τιτάνια. Η αντίδραση των ανθρώπων της θρησκείας έντονη εις βάρος της νέας Τουρκίας, αλλά αλυσιτελής. Η ιστορία είχε επιφέρει τις αλλαγές της, που αφορούσαν και τη θρησκεία του Ισλάμ. Δυστυχώς αυτές οι αλλαγές, που ιδίως για το Ισλάμ υπήρξαν σαν τεκτονικοί σεισμοί ως προς τις συνέπειες, δεν προβλέφθηκαν έγκαιρα, ούτε έγιναν αποδεκτές, όταν πλέον ήταν απόλυτα βέβαιες. Το Χαλιφάτο καταργήθηκε, που σήμαινε πως το σουννιτικό Ισλάμ έχασε το κέντρο καθοδήγησης των πιστών του σε όλο τον κόσμο. Με την κατάργηση του Χαλιφάτου η Ούμμα, δηλαδή η παγκόσμια κοινότητα των Μουσουλμάνων, παρέμεινε υπαρκτή πλέον μόνο σε θεωρητικό, φαντασιακό επίπεδο.

          Η ιδεολογία του εθνικισμού που είχε κυριαρχήσει ήδη σε όλη την Ευρώπη και επεκτεινόταν γοργά σχεδόν σε κάθε γωνιά της γης, ως χαρακτηριστικό νέων πολιτικών αξιών, που απωθούσαν στο περιθώριο της ιστορίας τα παλιά καθεστώτα, έφερνε και άλλες ποικίλες αλλαγές. Ένα σημαντικό στοιχείο, σύμφυτο με τις αξίες κυρίως της αστικής δημοκρατίας, που επικράτησε και στη νέα Τουρκία, ήταν η ανάδειξη του ατόμου και της προσωπικής συνείδησής του, σε αντικατάσταση της δουλικής συνείδησης μαζών, υπηκόων εστεμμένων ηγεμόνων. Η ανθρώπινη ατομική συνείδηση στο Ισλάμ, ενόσω πρόβαλλε στο προσκήνιο η Ούμμα, προικισμένη με συλλογική  συνείδηση, δεν είχε μελετηθεί εξαρχής. Παρόλα αυτά, στις αρχές του εικοστού αιώνα, ένας από τους σημαντικούς ανανεωτές της μουσουλμανικής πίστης, ο Bediuzzaman Said Nursi, στην ερμηνεία του στο κορανικό αγιέτ (εδάφιο) 22 της Σούρα Αλ Άχζαμπ (33) είχε αναδείξει το πόσο σημαντική είναι η προσωπική συνείδηση του ανθρώπου πλέον (Assoc. Prof. Hayati Aydin, Self/ (Ego) consciousness in Muslim Scholars notably in Bediuzzaman Said Nursi. http://nursistudies.com/teblig.php?tno=544). Στα πλαίσια της Τουρκικής Δημοκρατίας και των αρχών του Kεμαλισμού η θρησκεία αφορά πλέον τον άνθρωπο, είναι προσωπική του υπόθεση, αναφέρεται ως επιλογή της συνείδησής του και δεν εμπλέκεται στις κρατικές υποθέσεις, ούτε αποτελεί κρατική ιδεολογία το Ισλάμ, όπως συνέβαινε όσο ο Σουλτάνος ήταν και Χαλίφης των πιστών.

          Ο Kemal Atatürk υπήρξε τέκνο της οθωμανικής Θεσσαλονίκης. Χαρακτηρίστηκε ως ο πρώτος ηγέτης χώρας του Τρίτου Κόσμου, που τόλμησε να αντιταχθεί κατά των ιερών τεράτων του διεθνούς ιμπεριαλισμού, που είχαν αποφασίσει και σχεδιάσει μια μικρή και ταπεινωμένη Τουρκία.  Αναδείχθηκε ένας ηγέτης, που με πυγμή έσυρε ένα σωρό λαούς της Ανατολίας στη σκηνή της ιστορίας του εικοστού αιώνα, ως έναν ενιαίο πια λαό, τον τουρκικό. Επέφερε ριζοσπαστικές αλλαγές στη χώρα του σε σύντομο χρόνο, ενώ λίγα χρόνια πριν η πατρίδα του ζούσε σε μια κατάσταση λανθάνοντα πολιτικού και μορφωτικού μεσαίωνα. Προώθησε αποφασιστικά τον αλφαβητισμό των Τούρκων και έφτιαξε ουσιαστικά μια νέα γλώσσα. Από τη μια μεριά ανέδειξε την τουρκική γλώσσα του λαού της υπαίθρου, ως γλώσσα της νέου κράτους, αποβάλλοντας, ίσως όχι με τόση επιτυχία, τα δάνεια από την αραβική και την περσική κυρίως, που χαρακτήριζαν την οθωμανική γλώσσα των προνομιούχων κατοίκων της άλλοτε Αυτοκρατορίας και από την άλλη με την υιοθέτηση ενός νέου λατινικού αλφαβήτου.  Έσυρε από το περιθώριο της κοινωνικής απαξίας τις γυναίκες, οι οποίες στη γειτονική μας χώρα απέκτησαν δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι το 1930, ενώ οι Ελληνίδες ομόφυλές τους απέκτησαν το ίδιο δικαίωμα το 1952.

          Μίλησα πιο πάνω για τους επιγόνους του Atatürk στην Τουρκική Δημοκρατία, που εμφανίζονταν ως θεματοφύλακες του Kεμαλισμού. Με την πολιτική που ασκούσαν επί δεκαετίες είχαν καθηλώσει τη δημοκρατία στη χώρα τους σε μόνιμη αναπηρία. Οι ανώτεροι και ανώτατοι στρατιωτικοί υποτίθεται ότι αποτελούσαν εγγύηση τήρησης των δημοκρατικών αρχών στην Τουρκία, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μια κοινωνική τάξη, που μαζί με τους δικαστές, νέμονταν προκλητικά προνόμια και ασυλίες και κήρυτταν δικτατορίες, όποτε η αντοχή του τουρκικού λαού εξαντλούνταν.

Από το 2003 που ανέλαβε τις πολιτικές τύχες της Τουρκίας ο Recep Tayyip Ertoğan, ως πρωθυπουργός και αρχηγός του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), χωρίς αμφιβολία άνεμος αλλαγής και ανάπτυξης άρχισε να διαπερνά την πολιτική ζωή της χώρας με θαυμαστά αποτελέσματα.  Η δημοκρατία φάνηκε πως θα δώσει τους καρπούς της στη γειτονική μας χώρα. Προβλήματα για δεκαετίες άλυτα, όπως το κουρδικό δείχνουν να πορεύονται σε θετική διέξοδο. Οι μη μουσουλμανικές μειονότητες της χώρας, που αποτελούνται από γηγενείς πληθυσμούς και είναι κομμάτι του πλούτου της τουρκικής κουλτούρας απέκτησαν αίσθημα ασφάλειας και την αμφισβητούμενη ως το πρόσφατο παρελθόν αξιοπρέπειά τους.

Εδώ και λίγο καιρό όμως, η Δημοκρατία στην Τουρκία δοκιμάζεται. Κάτι παρόμοιο βέβαια συμβαίνει και στην Ελλάδα, όπου η Δημοκρατία είναι υπό αστυνομική επιτήρηση…. Φαίνεται πως στα Βαλκάνια και στην Ανατολή υπάρχει μια γενική δυσανεξία για τις δημοκρατικές αρχές…. Το πρόβλημα στην Τουρκία είναι άλλης ποιότητας και επικινδυνότητας. Ο Recep Tayyip Ertoğan πάντοτε ήταν ένας πιστός Μουσουλμάνος. Η ισορροπία που επέφερε με τις επιλογές της η κυβέρνησή του στον τουρκικό δημόσιο βίο, αίροντας ανελεύθερες απαγορεύσεις,  που εφάρμοζαν προηγούμενοι πολιτικοί επικαλούμενοι τις αρχές του Kεμαλισμού και καθιστούσαν τους πιστούς Μουσουλμάνους πολίτες δεύτερης κατηγορίας, αναμφίβολα ήταν μια πρόοδος στην εμβάθυνση της δημοκρατίας στη χώρα. Εδώ και λίγο καιρό όμως η Δημοκρατία στην Τουρκία δοκιμάζεται…. Ο πρωθυπουργός  Ertoğan θέλει να επιβάλλει αρχές της μουσουλμανικής ηθικής υποχρεωτικά και εξαναγκαστικά στους Τούρκους πολίτες! Κι αυτό αναμφίβολα  αποτελεί ρωγμή στον κοσμικό χαρακτήρα της Τουρκικής Δημοκρατίας, αφού επιτρέπει παρέμβαση της θρησκείας στα δημόσια πράγματα και στη δημόσια συμπεριφορά των πολιτών της χώρας με την στήριξη των αρχών τάξης του κράτους.

Η Δημοκρατία και ό,τι περιέχεται στον πολιτικό πολιτισμό που έχει οικοδομηθεί εξαιτίας των δημοκρατιών αξιών δεν αποτελεί εσωτερική υπόθεση καμιάς χώρας. Ο Τούρκος ποιητής Nȃzim Hikmet, σε ποίημά του που έγινε αγαπημένο τραγούδι στην Ελλάδα εκφράζει με τον δικό του τρόπο το χρέος υπεράσπισης της Δημοκρατίας, ως λαϊκής κατάκτησης, όπου αυτή κινδυνεύει: «Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα, η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται… Κι ύστερα γιατρέ, την κάθε αυγή, γιατρέ με τα χαράματα, πάντα η καρδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται…». Έτσι ξεκαθαρίζω τα πράγματα, πως το ενδιαφέρον για τις ελευθερίες του λαού σε μια χώρα, το ενδιαφέρον για την προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών σε μια, εκ μέρους ενός «ξένου» δεν είναι «επέμβαση» στη χώρα, αλλά θεμιτό χρέος καθενός και καθεμιάς που πιστεύει σε πανανθρώπινες αξίες και αρχές….

Η πρόθεση του σημερινού πρωθυπουργού της Τουρκίας, τις προσωπικές πεποιθήσεις του για το τί είναι ανήθικο και τί ηθικό, υπό την έμπνευση του θρησκευτικού πιστεύω του να τις επιβάλλει στον τουρκικό λαό, θέτει υπό δοκιμασία την Δημοκρατία στην Τουρκία. Γιατί όπου η θρησκεία παρεμβαίνει στον δημόσιο βίο μιας χώρας και οι αρχές της, ακόμα και όταν δίχως καμιά αμφιβολία, είναι από τις πιο ευγενικές που γνώρισε η ανθρωπότητα, είναι αντικείμενο εξαναγκαστικής επιβολής στους ανθρώπους, τότε η θρησκεία χάνει από την πνοή του πνεύματος που την κρατά φρέσκια και ζωντανή και προπάντων εξουθενώνεται η προσωπική συνείδηση των ανθρώπων….

Για όλους τους λόγους που παρέθεσα αμέσως πιο πάνω, διατυπώνοντας τις ανησυχίες μου για πρακτικές και αποφάσεις του  Recep Tayyip Ertoğan, που πολλοί συμφωνούμε ότι θέτουν σε κίνδυνο τη δημοκρατία της χώρας που οικοδομήθηκε με το όραμα και το πάθος του Kemal Atatürk, έκρινα αναγκαίο να αφιερώσω στη μνήμη του, όσα ο νους και η καρδιά με καθοδήγησαν να αποθέσω στο χαρτί…. Και να προσθέσω πως οι αρχές του Κεμαλισμού, προσαρμοσμένες στις απαιτήσεις των καιρών, εμφανίζονται επίκαιρες για την Τουρκία, σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ άλλοτε.