Ο ΝΕΟΣ ΠΟΥ ΕΨΑΧΝΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΙΟΜ ΚΙΠΟΥΡ

Κόντευε το Γιομ Κιπούρ. Ο Γιτσχάκ, αυτή τη χρονιά ήθελε να βρει τρόπο να μάθει, πώς θα μπορούσε να σφραγιστεί το όνομά του στο Βιβλίο της Ζωής. Από το Ρος Ασανά και μετά, το μόνο που έκανε ήταν προσευχή και μελέτη. Στη δουλειά δεν πήγαινε, ούτε έβγαινε έξω. Ώρες ατέλειωτες τη νύχτα, με συντροφιά ένα κεράκι, αγρυπνούσε έχοντας το νου και την καρδιά, με βαθειά προσήλωση στραμένα, κάθε φορά και σε ένα από τα ιερά Ονόματα του Αντονάι. Έτρωγε τόσο λίγο, που δεν χρειάστηκε να βγει έξω για ν’ αγοράσει φαγώσιμα.

Μια μέρα, πριν το Γιομ Κιπούρ, χρειάστηκε να επισκεφτεί το φαρμακείο. Τον είχε πιάσει ένας πονοκέφαλος, που δεν έλεγε να τον αφήσει. Στο δρόμο, συνάντησε έναν άγνωστο Ραβίνο, που πρέπει να ήταν περαστικός από τα μέρη τους. Τον χαιρέτησε με σεβασμό και ο Ραβίνος ανταποκρίθηκε με θερμότητα. Σταμάτησε για λίγο μπροστά στον Γιτσχάκ και του ψυθίρισε στην κυριολεξία στο αυτί: Πήγαινε στην πόλη, στη γειτονιά του ποταμιού, παραδίπλα από τη γέφυρα, να βρεις τον Χιλέλ, τον τσαγκάρη. Όπου κι αν ρωτήσεις τον ξέρουν. Μονάχα φρόντισε να είσαι εκεί αμέσως μετά τη δύση του ήλιου, τότε που ο Χαχάμⁱ Χιλέλ βρίσκεται σπίτι του.... Μετά απ’ αυτά τα λίγα λόγια, ο Ραβίνος συνέχισε το δρόμο του και χάθηκε.

Ο Γιτσχάκ, δεν άφησε να περάσει άσκοπα ο χρόνος. Λησμόνησε τον πονοκέφαλο και βρήκε αμέσως τρόπο να βρεθεί στην πόλη. Ο ήλιος δεν είχε κρυφτεί ακόμα, οπότε τριγυρνούσε πέρα δώθε. Πέρασε έκω από την αρχαία Συναγωγή και κοντοστάθηκε, για να ψιθυρίσει το “Σεμά”ⁱⁱ και κάποιες ακόμα προσευχές που έβγαιναν από το βάθος της καρδιάς του. Όταν πλησίαζε η δύση, για να ετοιμαστεί το φανέρωμα της καινούργιας μέρας του Αντονάι, ξεκουράστηκε σ’ ένα καφενείο και ήπιε μια κρύα γκαζόζα, που τόσο αγαπούσε. Σε λίγο ο ήλιος είχε κρυφτεί πίσω από τα βουνά και ο Γιτσχάκ ξεκίνησε για το σπίτι του Χαχάμ Χιλέλ, αφού είχε βεβαιωθεί ρωτώντας για το πού βρίσκεται. Μετά από λίγο χτυπούσε διστακτικά την πόρτα του σπιτιού του Γέροντα, που ήταν γνωστός σε όλους, ότι ακολουθούσε την Οδό των Χαχαμίμ, ενώ από περισσότερους από έναν είχε ακούσει πως πίστευαν ότι ένας Τσαντίκⁱⁱⁱ. Άνοιξε την πόρτα η θυγατέρα του Χιλέλ. Του πρόσφερε μ’ ένα πλατύ χαμόγελα το καλωσόρισμά της και τον οδήγησε στο καλό καθιστικό. Αμέσως ειδοποίησε τον πατέρα της για την επίσκεψη που είχε. Ώσπου να φανεί ο γέροντας, η ευγενική κόρη είχε φέρει κεράσματα στον Γιτσχάκ.

Δεν χρειάστηκε να περιμένει για πολύ ο Γιτσχάκ. Ο Χιλέλ ο χαχάμ φάνηκε μ’ ένα θερμό χαμόγελο. Ψηλός και ευθυτενής, με περιποιημένα γένια και μαλλιά που είχαν αρχίσει να ντύνονται το χρώμα του ασημιού. Ο Γιτσχάκ σηκώθηκε κι έσκυψε να φιλήσει το χέρι του Οικοδεσπότη, μα εκείνος το απομάκρυνε με τρόπο κι αρκέσθηκε ν’ ανταλλάξει με το νέο μια θερμή χειραψία.

Καλώς όρισες, του είπε ο Χιλέλ. Άργησες να φανείς. Σε περίμενα από καιρό. Ποιος καλός δρόμος σ’ έφερε στο σπιτικό μου; Ο νέος, κομπιάζοντας λιγάκι, ψέλλισε πως ήθελε να μάθει αν υπάρχει παράδεισος και κόλαση, γιατί οι μελέτες του σε διάφορα βιβλία δεν του είχαν δώσει απάντηση, που να ικανοποιεί την ψυχή του. Του εξομολογήθηκε ακόμα, πως από το Ρος Ασανά και μετά τον είχε πιάσει αγωνία μεγάλη, θέλοντας να αξιωθεί από το Έλεος του Ευλογημένου, να σφραγίσει το όνομά του στην τελευταία έστω σελίδα του Βιβλίου της Ζωής....

Ο Χαχάμ Χιλέλ, έμεινε σιωπηλός. Το βλέμμα του είχε απλωθεί στο γαλάζιο του ουρανού, που φαινόταν, έστω για λίγο ακόμα, απ’ το μεγάλο παράθυρο του καθιστικού. Ήπιε δυο τρεις γουλιές απ’ το κρύο νερό που του είχε φέρει εν τω μεταξύ η θυγατέρα του και μίλησε ήρεμα και στοχαστικά:

“Ο Σοφός άνθρωπος κατοικεί εδώ και τώρα στον ακριβό παράδεισο του Αγαπημένου του. Δεν προσδοκά κάποιον παράδεισο μετά το θάνατό του ….”. Σα να μονολογούσε είπε: “Αν είμαι στον παράδεισο από τώρα, γιατί να νοιάζομαι για τον παράδεισο που υπόσχονται οι θρήσκοι αύριο; Για τον Σοφό, όποιος δεν έχει βρει την Αλήθεια σε τούτο τον κόσμο, δεν πρόκειται να την φτάσει στον επόμενο. Όπως είναι γραμμένο και στο Κοράνι, ‘όποιος είναι τυφλός σ’ αυτήν τη ζωή, θα είναι τυφλός και στην άλλη ζωή, κι ακόμα πιο παραστρατημένος απ’ τον ίσιο δρόμο’(17:72)…”. Σώπασε για λίγο και συνέχισε στοχαστικά: “Όποιος δεν αντίκρυσε το Πρόσωπο του Πολυαγαπημένου σήμερα, δεν πρόκειται να το δει ούτε αύριο…. Γι’ αυτό και ο Σοφός ζει τον παράδεισο σε τούτο τον κόσμο”.

Ο Χαχάμ Χιλέλ δεν πρόσθεσε ούτε μια λέξη παραπάνω στα όσα είπε. Ο Γιτσχάκ σηκώθηκε σιωπηλός. Προς στιγμή, του είχε κάνει εντύπωση, που ο γέροντας δεν ανέφερε κάτι από την Τανάχ ή από το Ταλμούντ, αλλά από το Κοράνι. Μα η καρδιά του έδιωξε κάθε ξένη σκέψη από το νου, μιας και ένιωθε γεμάτος χαρά. Tο πρόσωπό του ήταν ένα φωτεινό χαμόγελο. Αυτή τη φορά έσκυψε, φίλησε με θέρμη το χέρι του Χαχάμ Χιλέλ κι εκείνος με τη σειρά του φίλησε στο μέτωπο τον Γιτσχάκ, πριν τον ξεπροβοδίσει….

Γιώργος Δούδος

©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ

ΓΙΟΜ ΚΙΠΟΥΡ 5781

(28/09/20)

iΧαχάμ (πληθ. Χαχαμίμ) στα εβραϊκά σοφός, γνώστης της Βίβλου και της Παράδοσης.

iiΣεμά: Σεμά Γισραέλ (Άκου Ισραήλ), η κατ’ εξοχήν εβραϊκή προσευχή. Πηγάζει από το βιβλίο του Δευτερονομίου (6:4) της Τορά (Πεντάτευχος. Είναι η πανηγυρική διακήρυξη της πίστης στον Έναν Θεό. Στο κατά Μάρκο Ευαγγέλιο, αναφέρεται πως ο Ιησούς θεωρεί το Σεμά ως την πρώτη και σπουδαιότερη εντολή (Μάρκ. 12:29).

iiiΤσαντίκ, στα εβραϊκά δίκαιος. Tzadik ή zadik, ṣaddîq ή sadiq. Πληθ. Tzadikim. Πρόκειται για έναν τίτλο στον Ιουδαϊσμό που δίνεται σε ανθρώπους που θεωρούνται δίκαιοι, όπως οι βιβλικές προσωπικότητες και αργότερα οι πνευματικοί δάσκαλοι. Από τα τέλη του 17ου αιώνα, στο κίνημα των Χασιντίμ στους κόλπους του Ιουδαϊσμού, καθιερώνεται ο θεσμός του μυστικού Τζαντίκ, ως ενός θεϊκού καναλιού που διοχετεύει τη Θεία ροή ευλογίας στον κόσμο.

Το έργο ζωγραφικής είναι του Marc Chagall με θέμα το Γιομ Κιπούρ.

Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΣΤΟΥ...

Εις μνήμην Ruth Bader Ginsburg

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

πρώην Δικηγόρος

Ο θάνατος της Δικαστού Ruth Bader Ginsburg, μέλους του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Η.Π.Α., στις 18 Σεπτεμβρίου 2020, πρόσθεσε θλίψη για την μεγάλη απώλεια σχεδόν παντού, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Η RGB, όπως συνηθιζόταν χαριτωμένα να αποκαλείται η Δικαστής, υπηρέτησε την δικαιοσύνη στις Ηνωμένες Πολιτείες ως δικαστής, επί σαράντα χρόνια. Από τις 14 Απριλίου 1980 ως τις 9 Αυγούστου 1993 ως μέλος του Εφετείου των Η.Π.Α. στην Περιφέρεια Κολούμπια και από τις 10 Αυγούστου 1993 ως τον θάνατό της ως μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ. Πριν αναλάβει τα δικαστικά της καθήκοντα η Ginsburg, είχε υπηρετήσει επί χρόνια την δικαιοσύνη των Ηνωμένων Πολιτειών ως Δικηγόρος και τη Νομική Επιστήμη ως εξαιρετικό μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας.

Σε μια επίσκεψή της το 2009 στην Νομική Σχολή Pritzker του Πανεπιστημίου Northwestern στο Σικάγο, είχε πει χαρακτηριστικά, όπως θυμούνται μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, ότι είχε γίνει Δικηγόρος την εποχή του McCarthy, για να κάνει καλύτερη την ζωή άλλων ανθρώπων. Η Ruth Bader Ginsburg, ως Νομικός, είτε ως Δικηγόρος, είτε ως Δικαστής, υπήρξε συνεπής καθώς επιδίωκε να στέκεται στο πλάι των αδύναμων πολιτών, που κατέφευγαν στην δικαιοσύνη....

Ως Δικηγόρος η Ginsburg, υπήρξε πρωτοπόρος στον αγώνα για την ισότητα των φύλων, ενώ ως Δικαστής αναδείχθηκε μια αγαπημένη ήρωας του προοδευτικού κινήματος.

Κατά την ακρόασή της, ως υποψήφιας δικαστού του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της αμερικανικής Γερουσίας, είχε πει για την ζωή της, ότι μόνο στην Αμερική θα μπορούσαν να συμβούν όσα έζησε.

Η Joan Ruth Bader γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1933 και μεγάλωσε σε μια εργατική γειτονιά του Μπρούκλιν. Κανένας από τους γονείς της δεν είχε φοιτήσει σε κολέγιο. Ο πατέρας της Nathan, είχε φτάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες ως έφηβος από την Ρωσία, ενώ η μητέρα της Celia Amster, γεννήθηκε στην Αμερική, λίγους μήνες μετά την άφιξη των γονιών της από την Αυστρία. Και οι δυο γονείς της εργάζονταν, ο πατέρας ως γουναράς και η μητέρα ως εργάτρια, για να βοηθήσει τον αδελφό της να σπουδάσει σε κολέγιο. Η Ruth Bader Ginsburg θυμόταν πως η μητέρα της έλεγε “να κάνει την ανάγνωση απόλαυση” και, ότι την συμβούλευε συνεχώς, να «είναι ανεξάρτητη», ικανή να φροντίζει τον εαυτό της”. Η Ginsburg ήταν Εβραία και ανακαλούσε από τη μνήμη των παιδικών της χρόνων, μια επιγραφή που είχε δει σε ένα θέρετρο στην Πενσυλβάνια: “Δεν επιτρέπονται σκυλιά ή Εβραίοι”.

Ως Δικηγόρος δεν δούλεψε για κάποια δικηγορική εταιρία, αλλά στρατεύθηκε στην υπόθεση προώθησης των ίσων δικαιωμάτων των γυναικών, διευθύνοντας ένα πρόγραμμα της Αμερικανικής Ένωσης Πολιτικών Ελευθεριών (ACLU). Την δεκαετία του ’70 είχε υποστηρίξει στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, έξι σημαντικές υποθέσεις ορόσημα που αφορούσαν την ισότητα των φύλων. Η Ruth Bader Ginsburg, πίστευε ότι ο Νόμος είναι τυφλός από πλευράς φύλου και ότι όλες οι κοινωνικές ομάδες έχουν ίσα δικαιώματα! Άλλωστε η ίδια, ως φοιτήτρια και λίγο αργότερα ως νεαρή απόφοιτη της Νομικής, είχε βιώσει τις διακρίσεις σε βάρος της ως γυναίκας και τα εμπόδια που ορθώνονταν μπροστά της στην επαγγελματική σταδιοδρομία της γενικά, λόγω του φύλου της.

Η Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, μια γυναίκα, που θήτευσε στην ελληνική Δικαιοσύνη, αναφέρθηκε με τρόπο εξαιρετικά περιεκτικό και συγκινητικό στην Δικαστή Ginsburg. Μάλιστα αποκαλύφθηκε, ότι η κυρία Κατερίνα Σακελλαροπούλου στο γραφείο της έχει μια φωτογραφία της εμβληματικής Αμερικανίδας Δικαστού. Εξαιρετικοί Έλληνες Δικηγόροι και Ακαδημαϊκοί, με επαγγελματικό στίγμα στην υπεράσπιση των συνταγματικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, αναφέρθηκαν στην απώλεια της Ginsburg. Η Αφροαμερικανίδα Μουσουλμάνα Amina Wadud, ακτιβίστρια υπέρ της ισότητας των γυναικών στο Ισλάμ και όχι μόνο, ομότιμη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου, που αυτόν τον καιρό βρίσκεται στην Ινδονησία, εξέφρασε με μια μόνη λέξη την συναίσθηση της απώλειας για την Ruth Bader Ginsburg. Η μεγάλη απώλεια για τις Η.Π.Α. και το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας, έχει επισημανθεί με ποικίλους τρόπους από επίσημους, αλλά το πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου από απλούς ανθρώπους. Η εφημερίδα “The New York Times”, στις 20 Σεπτεμβρίου με άρθρο της με τίτλο ‘The Nation Lost a Titan. Brooklyn Lost a Native Daughter’ (‘Το Έθνος έχασε μία Τιτάνα. Το Brooklyn έχασε μια ‘Ντόπια’ Κόρη’), τίμησε την απώλεια της Δικαστού Ginsburg, δημοσιεύοντας εξαιρετικού φωτογραφίες, που δείχνουν τις εκδηλώσεις τεράστιας τιμής, του απλού “ανώνυμου” κόσμου στη μνήμη της Δικαστού. Τέλος, σύμφωνα με σχετικές ανακοινώσεις η σορός της Δικαστού θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στο Καπιτώλιο την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά σε γυναίκα. Την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου, πρόκειται να γίνει τελετή προς τιμή της εκλιπούσας Δικαστού στο Ανώτατο Δικαστήριο. Η απώλεια της Δικαστού Ruth Bader Ginsburg, χωρίς αμφιβολία παίρνει διαστάσεις τιμής, ως προς τις εκδηλώσεις στη μνήμη της, σαν να επρόκειτο για έναν λαϊκό ηγέτη. Νομίζω πως κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί άλλοτε, ούτε σε άλλη γωνιά του κόσμου.

Οι εκδηλώσεις τιμής στη μνήμη της Δικαστού Ruth Bader Ginsburg και στην Ελλάδα, μου πρόσφεραν την αφορμή να διατυπώσω ορισμένες σκέψεις, όσον αφορά τους Δικαστές στη χώρα μας, την επιλογή τους και προπάντων, το κεφαλαιώδες ζήτημα της ανεξαρτησίας της δικαστικής λειτουργίας του δημοκρατικού κράτους και τον ρόλο του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

Το Σύνταγμα της Ελλάδος στο άρθρο 26 εισάγει την σαφή διάκριση των εξουσιών του κράτους. Το άρθρο 87 του Συντάγματος προβλέπει την απονομή της δικαιοσύνης από δικαστήρια που συγκροτούν τακτικοί δικαστές, που απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία. Η συνταγματικά προβλεπόμενη λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία των δικαστών, είναι το μεγάλο βάρος της ευθύνης τους, όπως και η ισοβιότητα που τους αναγνωρίζεται (άρθρο 88 παρ. 1 του Συντάγματος).

Κατά τη γνώμη μου, στην Ελλάδα η ανεξαρτησία της δικαστικής λειτουργίας υποχωρεί, μπροστά σε μια συνταγματικά προβλεπόμενη αρμοδιότητα της κυβέρνησης, που τοποθετεί την ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων του κράτους (άρθρο 90 παρ. 5 Συντάγματος). Αυτή η κατάσταση δεν είναι λίγες οι φορές, που εμφανίζει ανώτατους δικαστές, με πράξεις τους και με ορισμένες σημαντικές για την κυβέρνηση αποφάσεις, να επιδεικνύουν έλλειψη αμεροληψίας, προκειμένου να εξυπηρετηθούν συμφέροντα των πολιτικών που τους ανέδειξαν νομείς του θώκου που κατέχουν.

Ένα άλλο γεγονός που μειώνει την ανεξαρτησία της δικαστικής λειτουργίας, παρέχοντας προβάδισμα στην εκτελεστική λειτουργία που ασκείται από την κυβέρνηση, είναι οι αρμοδιότητες που προβλέπονται στον Υπουργό Δικαιοσύνης. Όσοι διακονήσαμε την δικαστική λειτουργία, από οποιαδήποτε θέση, γνωρίζουμε ότι υπήρξαν μάλλον ευνοούμενοι δικαστικοί λειτουργοί, που ελάχιστα ταλαιπωρήθηκαν από μεταθέσεις, μακριά από τον τόπο κατοικίας τους. Ενώ άλλοι δικαστές, στην διάρκεια της σταδιοδρομίας τους είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν, ακόμα και τις εσχατιές της επικράτειας. Οι μεταθέσεις των δικαστικών λειτουργών, είναι συνήθως ένα “όπλο” του εκάστοτε υπουργού Δικαιοσύνης, κατά των απείθαρχων, που επιμένουν να υπερασπίζονται με τις αποφάσεις τους ή την μειοψηφούσα γνώμη που διατυπώνουν σε πολυμελείς συνθέσεις δικαστηρίων την προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία τους, ακόμη και αν οι δικαστικές τους ενέργειες προσκρούουν στα πολιτικά συμφέροντα των ισχυρών.

Ένα τεράστιο ζήτημα, που κατά τη γνώμη μου έχει άμεση σχέση με την ποιότητα των δικαστικών λειτουργών στην Ελλάδα είναι ο τρόπος επιλογής τους. Η ίδρυση και λειτουργία της Εθνικής Σχολής Δικαστικών Λειτουργών το 1994, κατά τη γνώμη μου αποτελεί μια θεσμική αποτυχία! Δεν μπορεί να υπάρχει για έναν σημαντικό κλάδο δημόσιων λειτουργών, όπως είναι οι δικαστικοί λειτουργοί παραγωγική σχολή του υπουργείου Δικαιοσύνης (άρθρο 1 παρ. 2 νόμου 3689/2008). Σε μια δημοκρατική πολιτεία, που οι ελευθερίες, σε όλο το φάσμα τους, αποτελούν όρους λειτουργίας ενός αξιόπιστου και αποτελεσματικού κράτους δικαίου, δεν μπορεί να υπάρχει παραγωγική σχολή του Υπουργείου Δικαιοσύνης, με σκοπό την “επιλογή, η προεισαγωγική, θεωρητική και πρακτική κατάρτιση και η αξιολόγηση όσων πρόκειται να διοριστούν σε θέσεις δοκίμων δικαστικών λειτουργών του Συμβουλίου της Επικρατείας, των Πολιτικών και Ποινικών Δικαστηρίων, του Ελεγκτικού Συνεδρίου και των Τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων”. Η Δικαστής Ruth Bader Ginsburg, πριν αναλάβει τα δικαστικά καθήκοντά της, είχε προσφέρει τις γόνιμες υπηρεσίες της στην Αμερικανική Δικαιοσύνη ως Δικηγόρος. Το ίδιο συμβαίνει στην Μεγάλη Βρετανία, που οι δικαστές της χώρας προέρχονται από το Δικηγορικό Σώμα, μετά από ευδόκιμη υπηρεσία ως Δικηγόροι. Το ίδιο εφαρμόζεται στην Κυπριακή Δημοκρατία. Το να συσταθούν τμήματα μεταπτυχιακών δικαστικών σπουδών σε Νομικές Σχολές της χώρας είναι εντελώς διαφορετικό από την ύπαρξη παραγωγικής σχολής δικαστικών λειτουργών, χωρίς ο μεταπτυχιακός τίτλος σπουδών σε ένα τέτοιο τμήμα να αποτελεί προϋπόθεση κάποιου ενδιαφερόμενου ή ενδιαφερόμενης να εισαχθεί στο Δικαστικό Σώμα. Η επί μια δεκαετία τουλάχιστον, άσκηση δικηγορίας, πρέπει να αποτελεί την μόνη προϋπόθεση ανάδειξης ενός νομικού επιστήμονα ως Δικαστικού Λειτουργού. Άλλωστε και σήμερα διακρίνονται οι δικαστικοί λειτουργοί που άσκησαν πραγματική δικηγορία από άλλους συναδέλφους τους, που μπορεί να είχαν τυπικά την ιδιότητα του δικηγόρου, αλλά δεν άσκησαν δικηγορία, γιατί ήταν αφοσιωμένοι στην προετοιμασία τους επιτυχούς εισόδου στην Σχολή Δικαστών. Τέλος, θα πρέπει να μειωθεί ως κίνητρο εισόδου στη Σχολή Δικαστών και ανάδειξης ενός αποφοίτου ως δικαστικού λειτουργού, ο σκοπός της ασφαλούς εξασφάλισης ενός καλού μισθού από το Δημόσιο! Νομίζω, πως δύσκολα, μετά από δέκα χρόνια δικηγορίας, ένας Δικηγόρος θα εγκαταλείψει το επάγγελμα χάριν ασφαλέστερου βιοπορισμού. Επίσης, επί μια δεκαετία, μάλλον είναι απίθανο ένας ή μια, να υποκρίνεται τον δικηγόρο, χωρίς να ασκεί το επάγγελμα, όπως συμβαίνει σήμερα με αρκετούς υποψήφιους της Σχολής Δικαστών.

Έχω τη γνώμη, ότι η Δικαστής Ruth Bader Ginsburg, μολονότι δεν ήταν πολιτικός, αναδείχθηκε με τον τρόπο άσκησης των δικαστικών καθηκόντων της, σε μια λαϊκή ηρωΐδα, γιατί είχε απόλυτη συναίσθηση της ευθύνης που έχει ένας Δικαστής, σε μια Δημοκρατία, να υπερασπίζεται τις ελευθερίες, όταν αυτές παραβιάζονται ή κινδυνεύουν από τους ισχυρούς τους χρήματος ή της πολιτικής, να στέκεται πλάι σε όλους εκείνους, που διψούν για απόδοση δικαιοσύνης γιατί έχουν ζήσει σε βάρος τους τις διακρίσεις κάθε λογής....

Η Δικαιοσύνη σε μια Δημοκρατία, είναι η δύναμη εξισορρόπησης των τριβών που προκαλούνται από την σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ κοινωνικών ομάδων και απόδοσης του δικαίου και επίσης είναι η λειτουργία του κράτους, που έχει δικαιοδοσία να θέτει φραγμούς στην αυθαιρεσία της κυβέρνησης και της κρατικής γραφειοκρατίας. Οι δικαστικοί λειτουργοί στην χώρα μας, μπορεί να αναδειχθούν οι ΄ήρωες της καθημερινότητας, αρκεί να περιφρουρούν κάθε στιγμή της επαγγελματικής σταδιοδρομίας τους, την προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία τους!

©ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

22/09/2020

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΛΙΝΤΕΝ ΤΟΥ 1903

ΜΙΑ ΑΓΝΟΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Στην φωτογραφία ο Γερμανός Καραβαγγέλης, πατριαρχικός Μητροπολίτης Καστορίας, με Οθωμανούς αξιωματούχους.

Σήμερα 2 Αυγούστου, 20 Ιουλίου με το ιουλιανό (παλιό) ημερολόγιο, είναι η μέρα του Προφήτη Ηλία. Το 1903 αυτήν την ημέρα, ξεκίνησε στην οθωμανική Μακεδονία μια Επανάσταση κατά της Οθωμανικής Απολυταρχίας, που έμεινε γνωστή ως η Επανάσταση του Ίλιντεν!

Η “επίσημη” ιστορική βιβλιογραφία στην Ελλάδα αντιμετωπίζει την Επανάσταση του Ίλιντεν πέρα ως πέρα υποτιμητικά, απαξιώνοντας την σημασία της. Από την άλλη μεριά η Βουλγαρία, θέλησε να παρουσιάσει το Ίλιντεν σαν βουλγαρική πρωτοβουλία, κάτι που δεν είναι αλήθεια.
Η Επανάσταση του Ίλιντεν εκδηλώθηκε κατ’ αρχάς σε χωριά του Βιλαετιού του Μοναστηρίου (Μπίτολα), που κατοικούνταν από σλαβόφωνους Μακεδόνες, και από Βλάχους σε μικρότερο αριθμό. Συμμετείχαν σχεδόν στο σύνολό τους Μακεδόνες, Εξαρχικοί και Πατριαρχικοί στις περιοχές κυρίως της Δυτικής Μακεδονίας, που εκδηλώθηκε.
Το Ίλιντεν οργανώθηκε από την Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΕΟ στα ελληνικά), γνωστή στους Μακεδόνες ως Внатрешна Македонска Револуционерна Организација (Βνάτρεσνα Μακέντονσκα Ρεβολουτσιόνερνα Οργκανιζάτσια ή ΒΜΡΟ), ενώ στην Ευρώπη είναι γνωστή ως Internal Macedonian Revolutionary Organisation (IMRO).

Το μικρό τότε ελληνικό κράτος, σύμφωνα με τα στοιχεία που υπάρχουν, είχε λάβει αρνητική στάση απέναντι στην Επανάσταση του Ίλιντεν.
Σε έκθεσή του, που είχε απευθύνει ο Σταμάτιος Κιουζές-Πεζάς, Πρόξενος της Ελλάδος στο Μοναστήρι (Μπίτολα), το 1902, έγραφε μεταξύ άλλων και τα εξής: Ότι υπήρχε μεγάλη αναταραχή μεταξύ των Μακεδόνων, κυρίως αγροτών, εξαιτίας των άθλιων συνθηκών ζωής που ήταν καθηλωμένοι. Αυτό διαφαινόταν ότι θα προκαλούσε εξέγερση κατά της Οθωμανικής Εξουσίας, με στόχο μια αυτόνομη ή ανεξάρτητη Μακεδονία. Το κίνημα της δυσαρέσκειας, είχαν την πρόθεση να ακολουθήσουν πατριαρχικοί και εξαρχικοί πληθυσμοί. Ο Κιουζές-Πεζάς αναφέρει, πως ο ίδιος και το ελληνικό κράτος, επιδιώκει συνεργασία με τις οθωμανικές αρχές και προσφέρει μάλιστα σ’ αυτές, όλες τις πληροφορίες που έχει μαζέψει όσον αφορά τις κινήσεις των αυτονομιστών, γιατί επιδιώκει την συντριβή ενός κινήματος υπέρ της Ελευθερίας στην Μακεδονία.
Τις παραμονές της Επανάστασης του Ίλιντεν, ο νέος πρόξενος της Ελλάδος στο Μοναστήρι, Κωνσταντίνος Κυπραίος αναφέρει πως υπάρχει συνεργασία του με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, σε επίπεδο πληροφοριών για την επερχόμενη επανάσταση και πως ξοδεύονται χρήματα για προπαγάνδα, προκειμένου να μην λάβουν μέρος στην Επανάσταση Πατριαρχικοί Μακεδόνες. Ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης αντιμετωπίζει με χυδαίες υβριστικές εκφράσεις τους επαναστάτες, ενώ φαίνεται, πως ο συνεργάτης του και συνεργάτης των Οθωμανών, Βαγγέλης Στρεμπενιώτης με τους άντρες του, είχε συμμετοχή σε μία εκστρατεία κατά των επαναστατών στις 4 Αυγούστου του 1903.
Ο δεύτερος λόγος είναι το πολιτικό φορτίο που συνδέεται με το μακεδονικό επαναστατικό κίνημα του 1903. Για τον ελληνικό συντηρητισμό, τα βασικά χαρακτηριστικά του οποίου (από τον καθαρευουσιανισμό μέχρι την αντίθεση στη χειραφέτηση των υποτελών τάξεων) δομήθηκαν ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα με βάση και δικαιολογία το Μακεδονικό, οι εξεγερμένοι του Ιλιντεν αποτέλεσαν την πρώτη μορφή «αναρχοκομμουνιστή» εσωτερικού εχθρού, πολιτικού και κοινωνικού.

Αποτέλεσμα της Επανάστασης του Ίλιντεν ήταν η ίδρυση της Δημοκρατίας του Κρουσόβου, που δυστυχώς καταλύθηκε στις 12 Αυγούστου (με το παλιό ημερολόγιο).

Οι οθωμανικές αρχές έδειξαν αφάνταστη σκληρότητα προκειμένου να αντιμετωπίσουν την Επανάσταση του Ίλιντεν. Χωριά πυρπολήθηκαν, δολοφονήθηκαν άμαχοι και γυναικόπαιδα, ενώ σαν συμφορά, επιβλήθηκε το πλιάτσικο στις περιοχές των επαναστατιημένων χωριών. Τότε, όλη η Ευρώπη βρέθηκε στο πλευρό των Μακεδόνων επαναστατών, εκτός της Ελλάδος που τους αποκήρυξε και τους συκοφάντησε.

Η Επανάσταση του Ίλιντεν συνδέεται όσον αφορά τους Μακεδόνες, με τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό τους (σύμφωνα με τις σύγχρονες αντιλήψεις περί έθνους). Αποτελεί επί πλέον μια  κορυφαία πράξη του αντιοθωμανικού λαϊκού επαναστατικού κινήματος του χριστιανικού πληθυσμού της Μακεδονίας!

Ως προς την μαζικότητα της Επανάστασης του Ίλιντεν, που για λόγους σκπιμότητας αμφισβητείται από την ελληνική πλευρά,  αποκαλυπτική είναι γνωστή επιστολή του Ιωνα Δραγούμη, Γραμματέα τότε στο ελληνικό Προξενείο του Μοναστηρίου, προς τον πατέρα του (25/7/1903):
«Αγαπητέ μπαμπά, έχομεν Σλαυικήν επανάστασιν εν Μακεδονία. Τούτο αρκεί διά να εννοήση ο πονών και γιγνώσκων. Απαντες οι σλαυόφωνοι πληθυσμοί ηκολούθησαν το κομιτάτον, ορθόδοξοι και σχισματικοί, και οι πλείστοι εκουσίως. Καταλαμβάνονται υπό των επαναστατών αι κωμοπόλεις και τα χωρία τα κατοικούμενα υπό βλαχοφώνων και αλβανοφώνων Κρούσοβον, Πισοδέριον, Νεβέσκα κτλ. Μανθάνω ταύτην την στιγμήν ότι κατελήφθη η Κλεισούρα. Δεν είμαι βέβαιος αν συμφέρη πλέον ν’ αντιδρώμεν εις το κίνημα. Οι Τούρκοι ανικανώτατοι, δεν βοηθούν ημάς»1.
Ενδεικτικό της καθολικής εξέγερσης Μακεδόνων κατά την Επανάσταση του Ίλιντεν είναι το μέγεθος της τραγωδίας, ως αποτέλεσμα της αιματηρής κατάλυσης της Επανάστασης από τις οθωμανικές δυνάμεις με την βοήθεια του ελληνικού κράτους!
Αμερικανοί ιεραπόστολοι, που δρούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και στην Μακεδονία, με υπεύθυνο τον  Δρα John House, ίδρυσαν το 1904 την γνωστή σήμερα Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης, με σκοπό να προσφέρει περίθαλψη και μόρφωση στα ορφανά παιδιά, που οι γονείς τους είχαν σκοπτωθεί κατά την Επανάσταση του Ίλιντεν.  Η γλώσσα διδασκαλίας την αρχική περίοδο λειτουργίας της σχολής, ήταν η βουλγαρική. Το αγροτικό και βιομηχανικό σχολείο του Δρα House είχε εισαγάγει το πρώτο τρακτέρ στα Βαλκάνια. Στο πρόγραμμα του σχολείου, εκτός από τα καθαρά γλωσσικά και τεχνολογικά μαθήματα περιλαμβάνονταν και υπηρεσίες διάδοσης της ευαγγελικής ομολογίας2. 
Μια μικρή σημείωση ως προς την σύνθεση του πληθυσμού της Μακεδονίας, από γλωσσικής άποψης. Μέχρι τους  Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 και τις ανταλλαγές πληθυσμών του 1919-1923 που επακολούθησαν, συμπαγείς ελληνόφωνοι πληθυσμοί κατοικούσαν μόνο στις νοτιοδυτικές μακεδονικές περιοχές μέχρι τον Αλιάκμονα και σε μια στενή  λωρίδα παραλίας από τη Θεσσαλονίκη ως την Καβάλα. Στους ελληνόφωνους πληθυσμούς πρέπει να προσθέσουμε και ορισμένες αστικές κοινότητες στην Καστοριά, στη Νάουσα, στο Ντεμίρ Χισάρ (Σιδηρόκαστρο), στη Δράμα και στο Μελένικο. Οι παραπάνω αστικού χαρακτήρα πόλεις ή κωμοπόλεις ήταν στην κυριολεξία περικυκλωμένοι από μια ύπαιθρο σλαβόφωνη ή και μουσουλμανική.Στο βορειότερο μέρος της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας, ο χριστιανικός πληθυσμός ήταν κατά κυρίως σλαβόφωνος, με μικρές κοινότητες βλαχόφωνες ή αλβανόφωνες. Χαρακτηριστικό είναι ότι όλα τα χωριά που περιβάλλουν την Θεσσαλονίκη ήταν σλαβόφωνα. Δείγματα αυτής της αλήθειας, είναι η μικρή εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στον οικισμό Διαβατά (Ντουντουλάρ επί οθωμανικής περιόδου), σήμερα δημοτική ενότητα του Δήμου Δέλτα, με κτιτορική επιγραφή πάνω από την κύρια είσοδο του ναού στην σλαβωνική γλώσσα και χρόνο ανέγερσης τα τέλη του 19ου αιώνα. Επίσης στο κοντινό χωριό Βαθύλακκος (Καντίκιοϊ επί οθωμανικής περιόδου), σήμερα δημοτική κοινότητα του Δήμου Χαλκηδόνας, υπάρχει μια μικρή εκκλησία, γνωστή ως βουλγάρικη, που προσφέρεται για ρομαντικούς γάμους, στις παρυφές του σύγχρονου οικισμού. 

Προς τιμή  της Επανάστασης του Ίλιντεν του 1903 ονομάστηκε μια κορυφή σε ύψος 620 μέτρων στο Breznik Heights στην Greenwich Island, στην Ανταρκτική ως Ilinden Peak.

Μια αναγκαία διευκρίνηση όσον αφορά την μακεδονική γλώσσα σλαβικής ταυτότητας. Στα αρχαία κλασικά χρόνια δεν υπήρχε μακεδονική ελληνική διάλεκτος, ενώ από τους ελληνόφωνους κατοίκους του αρχαίου μακεδονικού βασιλείου, σύμφωνα με τα γνωστά δεδομένα ήταν η δωρική διάλεκτος.
 
Η μακεδονική γλώσσα αναπτύχθηκε μεταξύ των δυτικών διαλέκτων της οικογένειας των ανατολικών νότιων σλαβικών γλωσσών. Προέρχεται άμεσα από την αρχαία σλαβωνική γλώσσα των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, με πρότυπο την σλαβική γλώσσα που οι ίδιοι γνώριζαν πολύ καλά, αυτήν που ομιλούνταν στην Θεσσαλονίκη και στην περιοχή της κατά τους μέσους χρόνους. Ίσως η μακεδονική γλώσσα διατηρεί τα περισσότερα στοιχεία που την καθιστούν συγγενή με την αρχαία σκαβική γλώσσα της Θεσσαλονίκης. Η μακεδονική γλώσσα, κατά ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας της ονομαζόταν “βουλγαρική” και μόνο κατά 19ο αιώνα άρχισαν να αναγνωρίζονται οι δυτικές νοτιοσλαβικές διάλεκτοι ως “μακεδονική γλώσσα ή διάλεκτοι της μακεδονικής”. Η μακεδονική γλώσσα (standard Macedonian) μορφοποιήθηκε ως γλώσσα, με συντακτικό και γραμματική το 1945 και από τότε έχει αναπτυχθεί σύγχρονη μακεδονική λογοτεχνία. Αυτό δεν σημαίνει ότι ως το 1945 η μακεδονική γλώσσα ήταν ανύπαρκτη3. Η μακεδονική γλώσσα εμφανίζει ομοιότητες με όλες τις νοτιοσλαβικές γλώσσες και διαλέκτους και ιδίως, τόσο με την  βουλγαρική, όσο και με την σερβοκροατική. Πάντως είναι γενικά αποδεκτό, ότι μια γλώσσα μορφοποιείται και αποτελεί πλέον αυτό που οι γλωσσολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες κ.λπ. αποκαλούν standard language, από την στιγμή που υιοθετείται από μια κρατική οντότητα, αποτελεί όργανο της κρατικής διοίκησης και αντικείμενο μετάδοσης στον πληθυσμό ενός κράτους μέσω της εκπαίδευσης.

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

© 02/08/2020

1.-

Δημήτρης Λιθοξόου, Η Επανάσταση του Ίλιντεν, http://www.lithoksou.net/p/2-i-epanastasi-toy-ilinten.

2.-

Ružica Cacanovska, The Emergence and Development of Protestantism in Macedonia. Religion, State and Society Vol. 29, No 2, 2001.

3.-

Το Ινστιτούτο Σλαβικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Παρισιού, εξέδωσε το 1958 ένα Λεξικό της Μακεδονικής Γλώσσας σε χειρόγραφο. Την έκδοση είχαν επιμεληθεί ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Ρώμης Ciro Gianneli με την συνεργασία του André Vaillant, Καθηγητή του Κολεγίου της Γαλλίας και τησ Σχολής Ανωτάτων Σπουδών. Πρόκειται για χειρόγραφο, που έχει καταγράψει την προφορικά σε χρήση γνήσια μακεδονική γλώσσα, στο χωριό Μπογκάτσκο (σήμερα Βογατσικό) της Καστοριάς.

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ...

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ ΔΟΥΔΟΥ

Ο λόγος του Χιλέλ του Πρεσβύτερου¹, φωτίζει αδιάλειπτα τη συνείδησή μου: Όποιος καταστρέφει μια ψυχή, είναι σα να έχει καταστρέψει ολόκληρο τον κόσμο. Και όποιος σώζει μια ζωή, είναι σα να σώζει ολόκληρο τον κόσμο².

Μετά την φρίκη της Κατοχής (1941-1944), ο εμφύλιος πόλεμος, βύθισε την Ελλάδα σε μια ακόμα πιο πικρή δοκιμασία. Επίσημα, ο ελληνικός εμφύλιος σηματοδοτείται χρονικά μεταξύ των ετών 1946-1949. Η αλήθεια όμως είναι πιο τραγική: O ελληνικός εμφύλιος πόλεμος άρχισε στις αρχές Μαρτίου του 1943, στη διάρκεια της Κατοχής. Τότε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ ξεκίνησε μια ένοπλη αναμέτρηση, εναντίον των μη “εαμικών” αντιστασιακών οργανώσεων (ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ, ΠΑΟ, ΠΕΑΝ, ΡΑΝ κ.λπ.)³.

Ο ελληνικός εμφύλιος, στοίχισε στην Ελλάδα τις μεγαλύτερες απώλειες από το 1830 και μετά, σύμφωνα με στοιχεία εκείνων που μετρούν τα πτώματα, μετά από πολέμους και εμφύλιες συγκρούσεις.

Οι αντιστασιακές οργανώσεις κατά των οποίων είχε εναντιωθεί το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ, αντιμάχονταν τις δυνάμεις Κατοχής και σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσαν να ταυτιστούν με τα Τάγματα Ευζώνων, πιο γνωστά ως Τάγματα Ασφαλείας, που στελεχώνονταν από προδότες Έλληνες.

Ο πατέρας μου θεωρούσε πως ο Κομμουνισμός, δεν είναι απλά μια ιδεολογία, μια πολιτική τοποθέτηση. Τον παρομοίαζε με αρρώστεια, σαν τη σύφιλη....

Συχνά μου έλεγε, πως μας χωρίζει αίμα με τον Κομμουνισμό κι εγώ ήμουν ανήμπορος να καταλάβω. Ανέφερε συγγενείς και αδελφικούς φίλους του, που οι Κομμουνιστές τους είχαν στερήσει τη ζωή, αλλά μου ήταν εντελώς άγνωστοι....

Ήρθε η ώρα που έμαθα αλήθειες, καθώς έψαχνα περιστατικά, εκείνα τα δίσεκτα χρόνια. Στη διάρκεια της Κατοχής, ‘Ελασίτες’ δολοφόνησαν δύο πρώτα ξαδέλφια του πατέρα μου, τον Αναστάση και τον αδελφό του Δημήτριο Δούδο. Τους είχαν συλλάβει στη Νάουσα, τους έσυραν ως τη Φυτιά κι εκεί έκλεψαν τις ψυχές τους.... Ο δήμαρχος της Νάουσας Χριστόδουλος Πετρίδης, εκλεκτός φίλος του πατέρα μου και σύζυγος αγαπημένης θείας μου, της Κατίνας Πετρίδη, το γένος Κανδηλίδη, δολοφονήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1949 από τους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Ο πατέρας μου ήταν ένας ιδεαλιστής πατριώτης. Γεννήθηκε στην Αίγυπτο και θα μπορούσε να αποφύγει την στράτευση ως κληρωτός. Παρόλα αυτά, ήρθε στην Ελλάδα να υπηρετήσει, όταν είχε κληθεί η “κλάση” του. Μετά την απόλυσή του ξαναγύρισε στο Ζαγαζίκ. Στον μεσοπόλεμο, η επιχείρηση Δούδου στο Ζαγαζίκ και στην Τάντα κατέρρευσε, οπότε όλη η οικογένεια επέστρεψε στην Ελλάδα και βρήκε καταφύγιο στο σπίτι της Νάουσας, που είχε αγοράσει ο παππούς από την Αίγυπτο μέσω πληρεξουσίου. Τον Οκτώβριο του 1940, ο πατέρας μου, στρατεύθηκε ως έφεδρος και πήρε μέρος σε μάχες κατά των Ιταλών. Σε μια τέτοια μάχη τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης.

Ο πατέρας μου ήταν ένθερμος οπαδός του Βενιζέλου και του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Αν και δεν ανήκε στην προνομιούχα τάξη των οικονομικά ισχυρών, αλλά ήταν ένας μισθοσυντήρητος υπάλληλος, από την επιστροφή του στην Ελλάδα, παρέμενε αντικομμουνιστής, όπως άλλωστε ήταν όλοι οι “βενιζελικοί”. Στην Κστοχή, είχε αντιληφθεί πολύ νωρίς την καταλυτική διείσδυση του ΚΚΕ στο ΕΑΜ και στον ΕΛΑΣ. Αυτή η πραγματικότητα, τον έκανε να είναι απόλυτα αντίθετος στην αλλοίωση του κινήματος της Εθνικής Αντίστασης από το ΚΚΕ.

Στον εμφύλιο, ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας τη νύχτα της 11ης Ιανουαρίου του 1949 άρχισε επίθεση για να καταλάβει τη Νάουσα. Τότε στη Νάουσα έδρευε μια Ταξιαρχία του ελληνικού στρατού. Τελικά οι αντάρτες κατάφεραν να καταλάβουν την πόλη, απ’ την οποία αποχώρησαν στις 14 Ιανουαρίου. Με την αποχώρηση των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού από τη Νάουσα, η πόλη είχε πια άλλη όψη.... Κτίρια κατεστραμμένα από πυρκαγιές, που προκάλεσαν σκόπιμα οι Κομμουνιστές, άνθρωποι δολοφονημένοι παράωρα, γιατί δεν ήταν αρεστοί στο κόμμα. Τότε δολοφονήθηκε ο Χριστόδουλος Πετρίδης, δήμαρχος της πόλης και καταστράφηκε το όμορφο σπίτι του.... Μάλλον, η πιο βαθειά πληγή που άφησαν ανοιχτή, φεύγοντας από τη Νάουσα οι αντάρτες του ΔΣΕ, πρέπει να ήταν τα νέα αγόρια και κορίτσια, στον ανθό της εφηβείας τους, που με τη βία αρπάχτηκαν, για να ενισχύσουν τις ένοπλες δυνάμεις των Κομμουνιστών. Η μαρτυρία εκείνης της αρπαγής παραμένει ζωντανή, από τους ελάχιστους, που κατάφεραν να ξεφύγουν από τα μάτια των ανθρωποφυλάκων τους και βρίσκονται στη ζωή....

Όταν το 1943 ‘Ελασίτες’ δολοφόνησαν τα πρώτα ξαδέλφια του πατέρα μου, όπως ανέφερα πιο πάνω, ο πατέρας έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του, για να βρίσκεται πλάι στην Παρασκευούλα χήρα του Δημήτρη Δούδου, το γένος Οικονόμου, με τρία ορφανά παιδιά και προπάντων στην Καλλιόπη, χήρα του Αναστάση Δούδου, το γένος Πριμέντα, με δυο θυγατέρες και έγκυο στον γιο της, που ονομάστηκε Αναστάσης και γεννήθηκε το 1944.

Το σπίτι που είχε αγοράσει από την Αίγυπτο, με πληρεξούσιο, ο παππούς μου στη Νάουσα, ήταν χωμένο μέσα, χωρίς πρόσωπο στην οδό Κοραή, λίγο παραπάνω από το Τριώδι. Ο αδελφός του παππού μου, Χρήστος Δούδος, είχε αγοράσει επίσης ένα σπίτι, με πρόσωπο στην Κοραή. Τα δυο σπίτια μοιράζονταν την ίδια αυλή και το ίδιο πλυσταριό. Το σπίτι με πρόσωπο στην Κοραή, σχεδόν απέναντι από τον φούρνο του μπάρμπα Γιάννη του Παπή, είχε δοθεί από τα παιδιά του Χρήστου του Δούδου στον αδελφό τους Αναστάση και στεγαζόταν εκεί με την οικογένειά του. Μετά τη δολοφονία του Αναστάση Δούδου, έμεναν στο σπίτι η θεία Καλλιόπη με τα ορφανά της, την Αλίκη, την Φωφώ και τον Τασούλη. Ο πατέρας μου θεωρούσε απόλυτα φυσικό να παραστέκεται στην χήρα του ξαδέλφου του και στα παιδιά του.

Εξαιτίας αυτής της στάσης του πατέρα μου, στοιχειώδους αλληλεγγύης απέναντι σε συγγενείς του, που βρίσκονταν σε εξαιρετικά εμπερίστατη κατάσταση, περισσότερες από μια φορές, δέχθηκε “φιλικές” συστάσεις από χαφιέδες του ΚΚΕ στη Νάουσα, να σταματήσει να συμπαραστέκεται στην Καλλιόπη και στην Παρασκευούλα!

Η μάνα μου σχεδόν σε όλη την εγκυμοσύνη της σε μένα, ήταν στη Θεσσαλονίκη. Περίπου επί εννιά μήνες ήταν στο κρεβάτι. Στις 4 Ιανουαρίου του 1949 ο μάμμος γιατρός που την παρακολουθούσε, έκρινε αναγκαίο να μεταφερθεί στο Δημόσιο Μαιευτήριο της Θεσσαλονίκης, γνωστό και ως Ρωσικό Νοσοκομείο στην Αλεξάνδρου Παπαναστασίου. Αμέσως ειδοποιήθηκε ο πατέρας μου και πρωί πρωί στις 5 του Γενάρη έφυγε από τη Νάουσα για την Θεσσαλονίκη. Στις 9:15 την ημέρα των Θεοφανείων του 1949 γεννήθηκα, όπως γράφει η ληξιαρχική πράξη της γέννησής μου.

Στις 12 και στις 13 του Γενάρη του 1949, ενόσω η Νάουσα ήταν στα χέρια των δυνάμεων του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, κάποιοι αναζητούσαν τον πατέρα μου. Χτύπησαν την πόρτα στο σπίτι, τον ζήτησαν μεταξύ γνωστών και συναδέλφων του στο εργοστάσιο Λαναρά που δούλευε. Δεν τον βρήκαν, γιατί ο πατέρας βρισκόταν στην Θεσσαλονίκη εξαιτίας της γέννησής μου. ...Και έτσι, χωρίς να το επιδιώξω, υπήρξα η αιτία της σωτηρίας του πατέρα μου, από παράωρο και βάναυσο θάνατο...

Οι σκοτωμοί αθώων και ανυποψίαστων συχνά ανθρώπων, στη διάρκεια του εμφυλίου, οι αρπαγές ανήλικων εφήβων για να στρατευτούν με τη βία στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, η μεταφορά μικρών παιδιών στις λαϊκές δημοκρατίες, από περιοχές που έλεγχε το ΚΚΕ, προκάλεσαν πολύν πόνο και άφησαν πληγές να ματώνουν επί δεκαετίες....

Καθώς σκέφτομαι όσα είχαν συμβεί τότε, στις φοβερές και δίσεκτες ημέρες του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, έρχονται στο νου μου, ξανά και ξανά, οι σκέψεις του Ντον Ερνέστο Χόρχε Εντουάρντο ντε λα Μπάρκα, ενός Περουβιανού διπλωμάτη και ευαίσθητου ανθρώπου, που δεν έμεινε αδιάφορος μπροστά στον πόνο και στον τρόμο που έσπερνε το “Φωτεινό Μονοπάτι” (ισπανικά ‘Sendero Luminoso’) επί χρόνια στους συμπατριώτες του⁴: “...στη ζυγαριά της αλήθειας, ο πόνος βαραίνει περισσότερο, από οποιοδήποτε ανατρεπτικό κίνημα, χάριν της ουτοπίας”.

Η σοφία του ευλογημένου Εβραίου σοφού Χιλέλ του Πρεσβύτερου, που ανέφερα στην αρχή αυτού του σημειώματος, είναι βέβαιο πως άρεσε πάρα πολύ στον Θεό. Γι’ αυτό και ο Θεός, όταν ο Προφήτης του Μωάμεθ είχε μεταναστεύσει ήδη στην Μεντίνα, μετά το 622 μ.Χ., στην σούρα του ιερού Κορανίου “Αλ Μάιντα” (το Τραπέζι), σχεδόν με τις ίδιες λέξεις την περιέλαβε στην αποκάλυψη που παρέδωσε στον αγαπημένο Του: “Όποιος σκοτώσει έναν άνθρωπο, είναι σα να σκοτώνει όλο τον κόσμο. Και αν κάποιος σώσει μια ανθρώπινη ζωή, είναι σα να σώζει όλο τον κόσμο”⁵.

ⁱ ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Το ελληνικό κράτος, μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου και την ολοκληρωτική ήττα των ένοπλων στασιαστών του ΚΚΕ, δηλαδή του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, επί πολλές δεκαετίες, συστηματικά οικοδόμησε μια τάξη πραγμάτων που προκάλεσε τον διχασμό των Ελλήνων.

Το κράτος, ως την κατάρρευση του έκνομου καθεστώτος των στρατιωτικών, που επέβαλλαν επί επτά χρόνια δικτατορία (1967-1974), συμπεριφερόταν μάλλον σαν ηγέτιδα δύναμη μιας πολιτικής φράξιας, αυτής των “εθνικοφρόνων”. Τους άλλους πολίτες, που δεν χαρακτηρίζονταν “εθνικόφρονες”, τους αποκαλούσε “μιάσματα” και ανάμεσά τους συγκαταλέγονταν, όχι μόνο οι Κομμουνιστές και όσοι συμμετείχαν στην φοβερή ένοπλη αντιμαχία κατά του πληγωμένου κράτους, μετά το τέλος της Κατοχής, αλλά και όλοι όσοι αμφισβητούσαν τα μέτρα διωγμών και διακρίσεων εναντίον των “αριστερών”. Τους κεντρώους, που ήταν οπαδοί ή ψηφοφόροι της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, τους αποκαλούσε “συνοδοιπόρους” των Κομμουνιστών!

Στην διάρκεια λειτουργίας του μετεμφυλιακού κράτους, ο αντικομμουνισμός ήταν η επίσημη κρατική ιδεολογία, κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα του 1952 με τον ευσχήμονα όρο “ελληνοχριστιανικός πολιτισμός”⁶. Εκείνη την περίοδο, μόνη η Ελλάδα σε όλη την Ευρώπη, είχε νομοθετήσει την αμνήστευση των εγκλημάτων πολέμου εκ μέρους Γερμανών Ναζί⁷ και επίσης είχε αμνηστεύσει de facto τα εγκλήματα που διέπραξαν στην διάρκεια της Κατοχής οι Έλληνες συνεργάτες τους, οι γνωστοί δωσίλογοι. Τέλος, δαιμονοποιήθηκε σκόπιμα η εθνική αντίσταση του ΕΑΜ, όπως και η περιορισμένη χρονικά δραστηριότητα της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), μολονότι, δεν συμμετείχαν στους παραπάνω αντιστασιακούς σχηματισμούς αποκλειστικά Κομμουνιστές. Στις περιπτώσεις των διωγμών, που είχε εξαπολύσει το μετεμφυλιακό κράτος, σημαντικό, κατά τη γνώμη μου, υπήρξε το συμβάν του εγκλεισμού στη Μακρόνησο, του έφεδρου ανθυπολοχαγού και υφηγητή πανεπιστημίου τότε, Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου, ο οποίος ακριβώς, επειδή ουδέποτε υπήρξε κομμουνιστής, αρνήθηκε επίμονα να υπογράψει “δήλωση μετανοίας” για να απελευθερωθεί και ήταν μεταξύ των κρατουμένων που κρατούνταν “στα σύρματα”.

Η κατάληξη αυτής της διχαστικής πολιτικής του επίσημου κράτους είναι γνωστή: Η κατάκτηση της βόρειας Κύπρου από τον τουρκικό στρατό, μετά την “εξαγωγή” στο νησί ελλαδικού πραξικοπήματος, για την ανατροπή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και η προσφορά της Κύπρου ως σφαγίου, για την κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα!

©ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

Καλοκαίρι του 2020

1 Ο Χιλέλ ο Πρεσβύτερος, κατά την παράδοση γεννήθηκε στην Βαβυλώνα το 110 π.Χ. και εγκατέλειψε τα εγκόσμια στην Ιερουσαλήμ το 10 μ.Χ..

2 Μισνά Σανχεντρίν 4:5, Ιερουσαλημίτικο Ταλμούντ 4:9, Ταλμούντ της Βαβυλώνας Σανχεντρίν 37a.

3 Στάθης Ν. Καλύβας, Νίκος Α. Μαραντζίδης: Εμφύλια Πάθη. Εκδ. Μεταίχμιο 2016.

4 Ήρωας ανέκδοτου διηγήματος με τίτλο “Επί των Αερίων Κυμάτων”.

5 Κοράνιο, σούρα Al Ma’idah (Η Τραπέζι) εδάφιο 32.

6 Άρθρο 16 του Συντάγματος του 1952.

7 Νομοθετικό διάταγμα 4016/1959 “Περί τροποποιήσεως της περί εγκληματιών πολέμου νομοθεσίας”, το οποίο καταργήθηκε με διάταξη του νόμου 3849/2010.

i ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Το ελληνικό κράτος μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου και

ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΪΣΙΟ

 

ΑΝΑΔΙΦΩΝΤΑΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ το Άγιον Όρος για πρώτη φορά την περίοδο του Πάσχα του 1966. Ήμουν μαθητής της δευτέρας Λυκείου.

Οι σχέσεις μου με το Όρος συνεχίστηκαν και οι επισκέψεις μου, που ήταν προσκυνήματα και όχι απλές περιηγήσεις, πύκνωναν το κατά δύναμη. Κάποια στιγμή άκουσα για ένα μοναχό που ζούσε στα Κατουνάκια και από την πολλή αγάπη του, προσευχόταν ακόμα και για τον Διάβολο…. Το όνομά του Παΐσιος….

Τη δεκαετία του ’70 συνδέθηκα κατά κάποιο τρόπο με την Μονή Σταυρονικήτα και τον ευλογημένο γέροντά της πατέρα Βασίλειο. Σε ακολουθίες της Μονής είχα την ευκαιρία να γνωρίσω κατά πρόσωπο τον χαριτωμένο γέροντα, τον πατέρα Παΐσιο. Τόλμησα κάποια φορά να τον επισκεφθώ στο Κελλάκι του Τιμίου Σταυρού όπου εγκαταβίωνε. Δεν θυμάμαι πολλά από την πρώτη συνάντηση. Αλλά, τώρα που αναπολώ τα παρελθόντα, θυμάμαι πως η αγάπη του Γέροντα με σκέπασε με πολλή τρυφερότητα.

Εκείνη την εποχή, ο Γέροντας όταν ερχόταν στη Θεσσαλονίκη, αν δεν με απατά η μνήμη έμενε στο σπίτι ενός γιατρού, στην περιοχή της Αγίας Σοφίας. Σε μια επίσκεψή του ήθελε να με συναντήσει. Πρέπει να ήταν μάλλον το 1972 ή το 1973, τελείωνα το Πανεπιστήμιο. Για να γίνει η συνάντησή μας έκανε αγάπη και ήρθε στο σπίτι ενός καλού φίλου μου, στην οδό Σπάρτης. Ήρθε εκείνος κοντά μου…. Αργότερα, υπηρετούσα τη θητεία μου στο Χαϊδάρι της Αττικής. Δεν θυμάμαι με ποιο τρόπο, ο Γέροντας είχε πληροφορηθεί την εκεί διαμονή μου. Μου διαμήνυσε λοιπόν πως θα βρισκόταν στην Αττική, σ’ ένα μοναστήρι στο Κορωπί και να πήγαινα να τον συναντήσω….

Όταν έμενε πλέον στην Παναγούδα, στο κουτλουμουσιανό Κελλί, όποτε πήγαινα στο Όρος έπρεπε οπωσδήποτε να τον επισκεφθώ. Υπήρξαν φορές που ενώ περίμενα αρκετήν ώρα στην εξώθυρα του Κελλιού ο Γέροντας δεν άνοιξε. Παρόλα αυτά δεν έφευγα με παράπονο, αλλά μάλλον με χαρά. Ο τόπος ήταν μια μυστική ευλογία….

Ένας καλός φίλος είχε περάσει μια δύσκολη δοκιμασία υγείας. Η απελπισία του μεγάλη, όπως μου είχε εκμυστηρευτεί, του είχε περάσει ακόμα και η ιδέα της αυτοκτονίας. Την περίοδο της μεγάλης δοκιμασίας του, άρχισε να βλέπει διάφορα οράματα. Οι μορφές που έβλεπε τον καθοδηγούσαν για τη θεραπεία ανθρώπων και είναι αλήθεια, πως ουδέποτε εκμεταλλεύτηκε την ιδιόμορφη κατάσταση που ζούσε για πλουτισμό. Τα ερωτηματικά για τα φαινόμενα που τον βασάνιζαν έμεναν αναπάντητα. Μου ζήτησε λοιπόν να πάμε μαζί στον Γέροντα Παΐσιο, με την ελπίδα πως θα έπαιρνε μια απάντηση. Πήγαμε στην Παναγούδα και μας καλοδέχτηκε ο Παππούς στο υπαίθριο αρχονταρίκι του. Μετά τις εκ μέρους μου πρώτες συστάσεις και την αναφορά στο πρόβλημα που τον βασάνιζε εν συντομία, ο Γέροντας «αγρίεψε». Με αυστηρότητα και χωρίς ν’ αφήσει τον φίλο μου να μακρηγορήσει, του είπε να παύσει να ασχολείται με τα οράματά του και να σταματήσει να εμπιστεύεται τις «μορφές» που έβλεπε. Ομολογώ ότι ο τρόπος του Γέροντα με δυσαρέστησε. Σκέφτηκα, πως και οι άνθρωποι του Θεού, όπως ήταν ο πατέρας Παΐσιος μπορεί να κάνουν λάθη…. Μερικοί μήνες έπρεπε να περάσουν για να δω, πόσο δίκαιο είχε ο Παππούλης. Ο φίλος μου, έγινε ολοφάνερο, ότι εξαιτίας των οραμάτων και όλων των συμπαρομαρτούντων, είχε καταληφθεί από οίηση και ήταν δέσμιος αρρωστημένων φαντασιώσεων. Ο Γέροντας είχε δει κατάβαθα αυτή την κατάσταση και έπραξε όπως όφειλε να ενεργήσει ο πνευματικός θεραπευτής….

Είχα ακούσει ότι ο Γέροντας φιλοξενούσε στο Κελλάκι του κατά καιρούς ανθρώπους που περνούσαν δύσκολες καταστάσεις, χωρίς να έχω προσωπική γνώση. Μια φορά τον επισκέφθηκα σχετικά αργά, ένα καλοκαιρινό απόγευμα. Ήμασταν μόνοι και καθώς η ώρα περνούσε και ο ήλιος σε λίγο θα έγερνε στη δύση του με κατευόδωσε, για να μην κλειστώ έξω από τη Μονή Κουτλουμουσίου όπου θα διανυκτέρευα. Είχα διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της απόστασης και πλησίαζα στο μοναστήρι. Από τη μεριά της Παναγούδας άκουσα μια φρικώδη κραυγή, που ακόμα και τώρα, μετά από τόσα χρόνια, ανατριχιάζω όποτε θυμάμαι το περιστατικό. Ήμουν βέβαιος πως ερχόταν από το Κελλί του Γέροντα και μάλλον θα προερχόταν από κάποιον, που βασανιζόταν και ο Γέροντας τον κάλυπτε με την αγάπη και τις προσευχές του….

Ο πατέρας Γρηγόριος συνδεόταν από παλιά με τον Γέροντα. Εγκαταβίωνε ένα διάστημα στη Μονή Σταυρονικήτα και αργότερα με τη μικρή του συνοδεία πήγαν σ’ ένα κουτλουμουσιανό Κελλί πολύ κοντά στην Παναγούδα. Το Κελλί χρειαζόταν φροντίδα για να γίνει κατοικήσιμο. Σε μια επίσκεψή μου δεν βρήκα τον Γέροντα στο Κελλάκι, αλλά κάποιος μου είπε πού θα τον βρω. Έτσι βρέθηκα στο Κελλί του Γέροντα Γρηγορίου, όπου εργάζονταν οι πατέρες για να ομορφύνουν τον τόπο. Εκεί λοιπόν αντίκρυσα τον Παππούλη, που ως έμπειρος από παλιά μαραγκός ασχολούνταν με τα κουφώματα των παραθύρων του Κελλιού.

Τελευταία φορά, πριν από την κοίμησή του, ο Γέροντας μου έκανε μια μεγάλη τιμή. Ήμασταν μόνοι στην Παναγούδα. Με έβαλε στο Κελλάκι του και καθήσαμε στο εκκλησάκι. Μάλιστα μ’ έβαλε να καθήσω σ’ ένα στασίδι που ήταν στη θέση του δεσποτικού. Τότε μου έδωσε ο Γέροντας ένα μικρό κομποσχοινάκι, που το είχε πλέξει με τα ευλογημένα χέρια του και κάποιο ξύλινο εικονάκι, απ’ αυτά που έφτιαχνε ως εργόχειρο και τα μοίραζε ευλογία στους προσκυνητές που τον επισκέπτονταν.

Το κομποσχοινάκι το είχα δώσει στη σύντροφό μου, η οποία εν συνεχεία το έδωσε στην αδελφή μου, που είχε δοκιμασθεί σοβαρά μ’ ένα πρόβλημα υγείας. Έκτοτε, το κομποσχοινάκι είναι στα χέρια της αδελφής μου, η οποία μου έχει πει ότι το κρατά όποτε προσεύχεται. Μάλιστα μας διηγήθηκε την ακόλουθη εμπειρία. Πριν δύο χρόνια περίπου, ήταν απομονωμένη σ’ ένα δωμάτιο του σπιτιού της, όπου συνηθίζει να προσεύχεται. Κρατούσε το κομποσχοινάκι που είχε πλέξει ο Παππούς. Κάποια στιγμή έπεσε σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Άκουσε σύρσιμο ποδιών, που φορούσαν παντόφλες και αντίκρυσε ολοζώντανα έναν γέροντα με γκρι αντερί ασκεπή και με γένεια όχι πολύ μακρυά. Τα μάτια του ήταν υπερβολικά φωτεινά. Της απηύθυνε δυο λέξεις μόνο: «Δεν πάμε καλά…», και χάθηκε. Αμέσως «ξύπνησε» και εκ των υστέρων συνειδητοποίησε, ότι ο επισκέπτης της ήταν ο Άγιος Παΐσιος….

Προσωπικά, ένα έχω να πω, ως μαρτυρία για τον Άγιο Παΐσιο, ότι πράγματι είναι ένας άγιος άνθρωπος του Θεού. Ο Άγιος Παππούλης υπήρξε, όσο βάδιζε ανάμεσά μας, όπως συνεχίζει και τώρα, που βρίσκεται πλησίον του Αγαπημένου του, άνθρωπος ακατάληπτης αγάπης, ανεπιτήδευτης απλότητας και υπέροχης πνευματικής αρχοντιάς. Ο Άγιος Παΐσιος, ως άνθρωπος του Θεού είναι έμπλεος του Αγίου Πνεύματος, ζει εν Χάριτι και πράγματι ο Θεός, μέσω αυτού φανερώνει το έλεος και την χάρη Του στους ανθρώπους με ποικίλους τρόπους.

Με πληγώνει το γεγονός, ότι ο Άγιος Παΐσιος, υπήρξε “θύμα” εκμετάλλευσης ορισμένων “ευσεβών”, που έγραψαν και κυκλοφόρησαν μια πλειάδα βιβλίων, που συχνά περιέχουν ανυπόστατα πράγματα ως προς τον βίο του Αγίου του Θεού και όπως φαίνεται, κίνητρό τους υπήρξε η επιδίωξη του πλουτισμού τους....

Μνήμη του Αγίου Παϊσίου 2020

Η ΖΩΣΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ

Ο άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ, ο Ησυχαστής και Θεολόγος, στην Ιερά Μονή του Τιμίου Προδρόμου που ίδρυσε στο Έσσεξ της Αγγλίας άφησε μια υπέροχη παράδοση, που τηρούν οι Πατέρες και οι Αδελφές της Mονής.

Ο Άγιος του Θεού, ως υποτακτικός του χαριτωμένου Γέροντά του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου, μπόλιασε με την Χάρη του Παρακλήτου την καλλιτεχνική φύση του και αναδείχθηκε ως ένας όντως ποιητής. Αρκετές αγιογραφικές συνθέσεις στο Μοναστήρι φέρουν τα ίχνη του χρωστήρα του Αγίου Γέροντα.

Η λεπτότητα που διέκρινε τον άγιο Σωφρόνιο, βιώνεται και από τα μέλη της ευλογημένης Αδελφότητας της Ιεράς Μονής. Επιτρέψτε μου να αναφέρω δύο παραδείγματα.

Μια ευγενική Αγγλίδα, Ορθόδοξη Χριστιανή, πολύ καλής οικονομικής καταστάσεως, είχε προσφερθεί να αναλάβει όλες τις δαπάνες για την ανέγερση των ενδιαιτημάτων των Αδελφών της Μονής. Με ευγένεια και ευχαριστίες υπήρξε άρνηση στην προσφορά και υποδείχθηκε, πως θα μπορούσε να συνδράμει στην περάτωση ενός μικρού μέρους των όλων εγκατάστασεων!

Η Κυρία αυτή, είχε πνευματική σχέση με Αγιορείτη Ιερομόναχο, ο οποίος όταν άρχισε η δοκιμασία της από επώδυνη αρρώστεια και η μακρά νοσηλεία της σε νοσοκομείο, βρισκόταν κοντά της στο Λονδίνο. Ο καιρός περνούσε και ο Αγιορείτης έπρεπε να επιστρέψει στο Κελλί του. Παρακάλεσε λοιπόν τους Πατέρες και τις Αδελφές της Μονής του Τιμίου Προδρόμου του Έσσεξ, όχι απλά να έχουν στις προσευχές τους την Κυρία που δοκιμαζόταν, αλλά να την επισκέπτονται όσο το δυνατόν πιο συχνά.... Οι Πατέρες και οι Αδελφές της Ιεράς Μονής, πράγματι επισκέπτονταν συχνά στο νοσοκομείο την ασθενή Κυρία. Σε μια επίσκεψή τους, η Κυρία τους υπέβαλλε δύο παρακλήσεις: Να κατασκευάσουν έναν απλό ξύλινο επιτύμβιο σταυρό, για να κοσμεί το μνήμα της μετά την κοίμησή της και να ταφεί στο παρακείμενο προς την Μονή κοινοτικό Κοιμητήριο. Όταν κατασκευάσθηκε ο ξύλινος σταυρός και της τον παρουσίασαν στο νοσοκομείο η Κυρία ένιωσε μεγάλη χαρά. Όταν ήρθε η ευλογημένη ώρα της κοίμησής, πράγματι η Κυρία τάφηκε στο Κοιμητήριο που βρίσκεται παραδίπλα στην Ιερά Μονή του Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ. Μετά από πολλές μέρες μετά την ταφή, οι Πατέρες παρακάλεσαν έναν λαϊκό εργάτη της Μονής με κασμά να φροντίσει τον τάφο. Έτσι κι έγινε. Δεν πέρασε πολλή ώρα και ο εργάτης επέστρεψε στο Μοναστήρι έκπληκτος. Καθώς προσπαθούσε να ευπρεπίσει το μνήμα της κεκοιμημένης, μάλλον μετακίνησε άθελα το κάλυμμα του φερέτρου και αμέσως ένιωσε να πλημμυρίζει η ατμόσφαιρα από μύρο! Αυτό τον εξέπληξε και έσπευσε να αναφέρει το συμβάν στους Πατέρες και στις Αδελφές.

Το παραπάνω περιστατικό μου διηγήθηκαν σεβάσμιος Πατέρας της Μονής και αγαπητή λίαν Αδελφή, που με επισκέφθηκαν στο γραφείο μου στην Θεσσαλονίκη. Μάλιστα είχαν επιχειρήσει επανειλημμένα να επικοινωνήσουν με τον Αγιορείτη Ιερομόναχο για να του ιστορήσουν το ευλογημένο συμβάν, χωρίς αποτέλεσμα. Έλαχε σε μένα η χαρά, να καλέσω τηλεφωνικά τον αγαπημένο Πατέρα στον Άγιον Όρος και να δώσω την ευκαιρία στον Πατέρα και στην Αδελφή από το Έσσεξ να του διηγηθούν το θαυμαστό γεγονός, μαρτυρίας της οσιακής κοίμησης της πνευματικής αδελφής του!

Το άλλο περιστατικό είναι πάρα πολύ απλό, στα πλαίσια της καθημερινότητας της ζωής της Ιεράς Μονής. Στο Μοναστήρι είχαν ανάγκη από ένα απλό τραπεζάκι για να πλάθουν κεριά. Παρά τις περιγραφές, ο Βρετανός μαραγκός που εξυπηρετούσε κατά καιρούς το Μοναστήρι δεν ήταν σε θέση να κατασκευάσει ένα τραπεζάκι, έτσι όπως το ήθελαν οι Πατέρες και οι Αδελφές. Μια Αδελφή, ελληνικής καταγωγής, ανέλαβε την υποχρέωση να παραγγείλει σε εδώ μαραγκό την κατασκευή. Όταν παρέδωσε το τραπεζάκι έτοιμο ο μαραγκός, είπε στην Αδελφή δύο τιμές, καταπώς συνηθίζεται: Μία χωρίς ΦΠΑ και μία με ΦΠΑ. Η Αδελφή, λόγω και της ευτελούς αξίας πλήρωσε την τιμή χωρίς ΦΠΑ. Όταν επέστρεψε στο Έσσεξ με το τραπεζάκι, ο τότε Ηγούμενος πατέρας Κύριλλος ζήτησε και την σχετική απόδειξη για να την καταθέσει στον Λογιστή της Μονής, που ήταν Βρετανός Ισραηλίτης. Όταν η Αδελφή του είπε τα καθέκαστα όσον αφορά την αδυναμία της να δώσει νόμιμη απόδεξη, ο Ηγούμενος εξέφρασε με λεπτότητα την δυσαρέσκειά του και την παρακάλεσε να επικοινωνήσει στην Ελλάδα με τον μαραγκό, να του στείλε επί πλέον χρήματα για την κάλυψη του φόρου και στη συνέχεια να στείλει τη νόμιμη απόδειξη για το τραπεζάκι....