Στοχασμός γι’ αυτόν που δεν έρχεται, γι’ αυτόν που δεν φεύγει

Αυτό το σώμα δεν είμαι εγώ.

Δεν με περιορίζει τούτο το σώμα.

Είμαι ζωή χωρίς σύνορα.

Δεν έχω γεννηθεί ποτέ, δεν έχω πεθάνει ποτέ.

Κοιτάξτε τον ωκεανό και τον ουρανό, 

πλημμυρισμένο με αστέρια,

είναι εκδηλώσεις του θαυμάσιου Αληθινού 

Νου μου.

Από την έναρξη του χρόνου, ήμουν ελεύθερος.

Η γέννηση και ο θάνατος είναι μόνο πόρτες, 

που διαβαίνουμε, ιερά κατώφλια στο ταξίδι 

μας.

Η γέννηση και ο θάνατος είναι ένα παιχνίδι 

κρυφτού.

Γέλασε λοιπόν μαζί μου,

κράτα το χέρι μου, ας πούμε αντίο,

πες αντίο, θα ξανασυναντηθούμε σύντομα.

Συναντιόμαστε σήμερα.

Θα συναντηθούμε ξανά αύριο.

Θα συναντιόμαστε στην πηγή κάθε στιγμή.

Συναντιόμαστε ο ένας με τον άλλον σε όλες 

τις  μορφές ζωής.

Πριν 49 μέρες έφυγε ειρηνικά η Αδελφή Lan Nghiem, μέλος της Βουδιστικής Κοινότητας Plum Village στη Γαλλία.

Σύμφωνα με την βουδιστική παράδοση, στις 49 μέρες από την αναχώρηση κάποιου ανθρώπου από την επίγεια διαδρομή του, γίνεται ένα μνημόσυνο. Στο μνημόσυνο της Αδελφής Lan Nghiem, οι Αδελφές και οι Αδελφοί της Κοινότητας αφιέρωσαν στη μνήμη της το ποίημα, που είναι στοχασμός γι’ αυτόν που δεν έρχεται, γι’ αυτόν που δεν φεύγει.

Η Κοινότητα Plum Village ακολουθεί την παράδοση του Φωτισμένου και Αγαπημένου Δασκάλου Thich Nhat Hanh.

Η απόδοση του ποιήματος από τα αγγλικά στα ελληνικά

έγινε από τον “Trusting Care of the Heart”

Η ΔΥΣΠΕΨΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΜΑΤ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Την αφορμή να γράψω τούτο το σημείωμα, μου την πρόσφεραν δύο φίλοι μου, που ερωτοτροπούν με τον Βουδισμό.

Στον δημόσιο βίο του τόπου μας πρόσφατα, έγινε πολλή συζήτηση, για την πρωτοβουλία της κυβέρνησης, να συστήσει ειδικό αστυνομικό σώμα, υπό την διοίκηση της Ελληνικής Αστυνομίας, για την αστυνόμευση στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας.

Είναι αλήθεια, πως αρκετά συχνά γίνονται αδικαιολόγητες καταστροφές μέσα σε πανεπιστημιακά κτίρια, ενώ η σχετικά πρόσφατη χρήση βίας κατά του Πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Αθήνα, που διαπομπεύθηκε βάναυσα από φοιτητές, αποτέλεσε κατά τη γνώμη μου, τραγικό κρεσέντο βαρβαρότητας, που καμιά σχέση δεν μπορεί να έχει με το φοιτητικό κίνημα και με αξιώσεις των φοιτητών....

Τις τελευταίες μέρες, ειδικές αστυνομικές δυνάμεις (ΜΑΤ), εισήλθαν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στο κτίριο διοικήσεως, όπου εδρεύουν οι πρυτανικές αρχές, για να αποτρέψουν κατάληψη του κτιρίου από φοιτητές. Η αστυνομία, όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις χρησιμοποίησε βία και εικόνες από την δραστηριότητά της έγιναν γνωστές, προκαλώντας σε πάρα πολλούς αλγεινές εντυπώσεις. Υπήρξαν βέβαια και εκείνοι, που χειροκρότησαν την βία των αστυνομικών κατά των φοιτητών.

Ο ένας από τους φίλους μου, καταφέρθηκε στις πρωτοβουλίες των φοιτητών και έδειξε ικανοποίηση που επιτέλους, με την αστυνομική βία, θα μπει ένα τέλος κι έγραψε μεταξύ των άλλων και τα εξής: “Μωρέ να μπει η αστυνομία και να μην βγαίνει με τίποτα...”. Ο άλλος φίλος, εξέφρασε “θαυμασμό” στο σχόλιο του πρώτου με ένα like “τέλειο”!

Η Νταμμαπάντα, θεωρείται μια σύντομη επιτομή της διδαχής του ιστορικού Βούδα, Σιντάρτα Γκοτάμα. Στα εδάφια 19 και 20, διαβάζουμε τα ακόλουθα: “Ο άνθρωπος που μιλά πολύ για τη Διδασκαλία, -αλλά δεν την ασκεί ο ίδιος, -είναι σαν τον βοσκό που μετράει ξένα γελάδια.... Ο άνθρωπος που μόνο λίγο απ’ τη Διδασκαλία ξέρει να λέει, -αλλά που ό,τι ξέρει το ασκεί, -που εγκαταλείπει τον πόθο, το μίσος και την πλάνη, -που έχει ορθή γνώση και ηρεμία, -που δεν προσκολλάται σε τίποτα -σ’ αυτόν τον κόσμο ή σε άλλον, -αυτός είναι ο αληθινός ακόλουθος του Ευλογημένου”.

Ζούμε σε μια εποχή μεγάλης σύγχυσης και ίσως μεγάλη αξία έχει να αποκτήσουμε και να περιφρουρήσουμε την εσωτερική μας ειρήνη, χωρίς ανούσιους περισπασμούς. Ο Βούδας την έχει πει “νιρβάνα”, ο παππούς μας ο Επίκουρος “αταραξία” και ο άλλος παππούς μας, ο Ζήνων ο Κιτιεύς “απάθεια”. Αλλά και ο Ιησούς, αναφέρθηκε στην αξία της ίδιας κατάστασης όταν είπε: “Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν. μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδὲ δειλιάτω” (Ιωάννης 14:27).

Το ότι είναι ανάγκη να περιφρουρείται μέσα στους χώρους των πανεπιστημίων η ασφάλεια των προσώπων και η περιουσία, που στην περίπτωση αυτή, είναι περιουσία όλων μας, είναι αλήθεια και ανάγκη. Το ότι, το πανεπιστημιακό άσυλο, πολύ συχνά, πρόσφερε καταφύγιο παράνομων δραστηριοτήτων, από εμπόριο “λαθραίων αγαθών”, πώληση παλιότερα, κασετών μουσικής, που ήταν κλεψίτυπες, εμπόριο ναρκωτικών ουσιών, και άλλες πράξεις του κοινού ποινικού δικαίου είναι δυσάρεστη αλήθεια. Οι καταστροφές ακριβής υλικοτεχνικής υποδομής των πανεπιστημίων από καταληψίες φοιτητές, είναι επίσης μια εξαιρετικά δυσάρεστη πραγματικότητα.

Έχω τη γνώμη, ότι πράγματι πρέπει να υπάρξει φύλαξη των πανεπιστημίων, από ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό, για να παύσουν οι βανδαλισμοί, αλλά και η διακινδύνευση προσώπων. Αλλά, διαφωνώ, ότι το προσωπικό φύλαξης πρέπει να προέρχεται από δυνάμεις της ΕΛΑΣ που θα υπακούν τον υπουργό Προστασία του Πολίτη. Το προσωπικό φύλαξης θα είναι ευθύνη επιλογής των πρυτανικών αρχών, θα υπακούν σε εντολές των πανεπιστημιακών αρχών και θα λογοδοτούν σ’ αυτές και μόνο. Αποστολή τους θα είναι η φύλαξη και όχι η καταστολή, που είναι συνυφασμένη με την χρήση βίας....

Αυτά τα λίγα. Μαζί με τις ευχαριστίες μου στους δύο φίλους, αντιγράφω τα λόγια ενός σύγχρονου Βουδιστή Δασκάλου του Thich Nhat Hanh, και τους τα αφιερώνω: “Με πλήρη επίγνωση του πόνου που προξενείται όταν προσπαθώ να επιβάλλω τις απόψεις μου σε άλλους, υπόσχομαι να μην εξαναγκάσω άλλους, ακόμα κι αν πρόκειται για τα παιδιά μου, να αποδεχθούν τις απόψεις μου, χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε μέσον, -όπως λόγου χάρη εξουσία, απειλή, χρήματα, προπαγάνδα ή κατήχηση-. Θα σέβομαι το δικαίωμα των άλλων να είναι διαφορετικοί, να επιλέγουν την πίστη τους και να αποφασίζουν με τον τρόπο τους. Όμως, θα βοηθώ άλλους να εγκαταλείψουν το φανατισμό και τη στενότητα του νου μέσα από διάλογο με αγάπη και συγκαταβατικότητα”.

©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ

24/02/2021

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΕΛΕΝΗΣ ΤΟΥΛΟΥΠΑΚΗ

ΜΙΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

Σκέφτηκα πολύ πριν δημοσιοποιήσω τις σκέψεις που ακολουθούν. Γνωρίζω, ότι θα προβληθούν ενστάσεις και ίσως διατυπωθούν αντιρρήσεις ως προς τις απόψεις μου.

Κατ’ αρχάς θα ήθελα να συστηθώ: Υπήρξα επί τριάντα οκτώ περίπου χρόνια Δικηγόρος. Διάλεξα την Δικηγορία γιατί το ήθελα και όχι εξ ανάγκης. Απέφευγα συνειδητά φιλίες με δικαστές, με εξαίρεση έναν πρώην Πρόεδρο Εφετών Αθηνών και μια εγκάρδια γνωριμία με έναν πρώην Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που για ένα διάστημα είχε εγκαταλείψει το δικαστικό σώμα και εργάσθηκε ως Συμβολαιογράφος, αλλά ευτυχώς, επανέκαμψε και κατά τη γνώμη μου, τίμησε τον εισαγγελικό κλάδο.

Δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την κυρία Τουλουπάκη ως εισαγγελική λειτουργό. Αρκούμαι στο κατά τη γνώμη μου, θετικό υπηρεσιακό βιογραφικό της.

Η Διαφθορά στην Ελλάδα αποτελεί μέγιστο πρόβλημα του δημόσιου βίου και όνειδος για την Δημοκρατία μας. Οπότε, η σύσταση Εισαγγελίας κατά της Διαφθοράς στη χώρα ήταν κάτι αναγκαίο και επιβεβλημένο. Η εμπλοκή της φαρμακοβιομηχανίας Novartis σε σκάνδαλα διαφθοράς για την προώθηση οικονομικών συμφερόντων της, σε διάφορες χώρες, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ανάμεσα στις παραπάνω χώρες είναι και η Ελλάδα. Στην περίπτωση της χώρας μας, υπήρχαν σοβαρές υπόνοιες εμπλοκής πολιτικών στις έκνομες δραστηριότητες της πολυεθνικής φαρμακοβιομηχανίας.

Πολύ ορθά, στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της η ελληνική Εισαγγελία κατά της Διαφθοράς, με επικεφαλής την Αντεισαγγελέα Εφετών Ελένη Τουλουπάκη διερευνούσε την ελληνική εκδοχή του σκανδάλου Novartis, προς κάθε κατεύθυνση. Υπουργός της παρούσας κυβέρνησης, ο κ. Σπυρίδων-Άδωνις Γεωργιάδης και αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος, ήταν μεταξύ των πολιτικών προσώπων, που η Εισαγγελία Διαφθοράς ερευνούσε την πιθανή εμπλοκή του στο σκάνδαλο.

Μία αναγκαία διευκρίνηση: Ο Σπυρίδων-Άδωνις Γεωργιάδης, δεν είναι ορθό να κριθεί ένοχος, επειδή έχει θεωρηθεί ύποπτος συμμετοχής στο σκάνδαλο Novartis. Η διερεύνηση που γίνεται από οποιαδήποτε αρμόδια αρχή για τη συμμετοχή κάποιου προσώπου σε άδικη πράξη, δεν καθιστά το πρόσωπο ένοχο. Μια τέτοια αντίληψη, που δυστυχώς συχνά προβάλλεται απαράδεκτα, από μέσα ενημέρωσης, αποτελεί παραβίαση και προσβολή του τεκμηρίου της αθωότητας, που συντρέχει υπέρ και του πλέον τρομερού εγκληματία, μέχρι την αμετάκλητη καταδίκη του (βλ. άρθρο 6 παρ. 2 ΕΣΔΑ, ν. 4596/2019 άρθρο 5, Κώδικας Ποινικής Δικονομίας άρθρο 72Α).

Η αντίδραση Γεωργιάδη, όσον αφορά τις έρευνες που τον αφορούν, είναι γνωστή. Ο υπουργός Γεωργιάδης είχε στραφεί προσωπικά, με εμπαθή και απαράδεκτο τρόπο κατά της Αντεισαγγελέως Εφετών Ελένης Τουλουπάκη, κατά τη διάρκεια νόμιμης έρευνας της Εισαγγελίας κατά της Διαφθοράς. Αυτή η ενέργεια ενός μέλους του υπουργικού συμβουλίου, κατά τη γνώμη μου, θα μείνει ως μελανό στοιχείο για την δημόσια ζωή της χώρας, στα πεπραγμένα της παρούσας κυβέρνησης.

Η εισαγγελική λειτουργός Ελένη Τουλουπάκη, είχε ενεργήσει στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της Εισαγγελικής Αρχής στην οποία ήταν επικεφαλής. Υπήρξαν αντιδράσεις σε βάρος της, ως προς ενέργειές της στην υπόθεση Novartis και είναι γνωστό ότι έχει ασκηθεί ποινική δίωξη σε βάρος της, με σοβαρές κατηγορίες. Όπως ανέφερα πιο πάνω, το τεκμήριο της αθωότητας συντρέχει και υπέρ της Ελένης Τουλουπάκη. Αν τελικά η υπόθεση φθάσει στο ακροατήριο θα κριθούν πολλά πράγματα, που έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Λ. χ. Θα κριθεί κατά πόσο βάσιμο είναι το πόρισμα του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελου Ζαχαρή, που προκάλεσε την ποινική δίωξη σε βάρος της Τουλουπάκη, σε αντιδιαστολή με το πόρισμα του συναδέλφου του στον Άρειο Πάγο Λάμπρου Σοφουλάκη, που κατέληξε σε εντελώς διαφορετικό συμπέρασμα ως προς τους χειρισμούς της Ελένης Τουλουπάκη. Θα κριθεί, κατά πόσον η αντίδραση του υπουργού Γεωργιάδη ήταν ιδιοτελής, με κίνητρα πλήρους απαξίας και ευτέλειοας ή όχι.... Γιατί ο δρόμος μέχρι την, κατά τη γνώμη μου απίθανη καταδίκη της κυρίας Ελένης Τουλουπάκη και την απογύμνωσή της από το τεκμήριο της αθωότητας θα είναι πάρα πολύ μακρύς και εξαιρετικά θολός για τους κατηγόρους της...

Σε ανάρτηση του Ομίλου “Αριστόβουλος Μάνεσης”, που φέρει την υπογραφή του Γιώργου Σταυρόπουλου και αναφέρεται στη Δικαιοσύνη και τη Δικτατορία της 21.04.21967 και στις δίκες των δικαστών στο Συμβούλιο της Επικρατείας, γίνονται ορισμένες ενδιαφέρουσες αναφορές, που αξίζει να θυμόμαστε όλες και όλοι, που έχουμε δραστηριοποιηθεί με αφορμή την υπόθεση Ελένης Τουλουπάκη (βλ. www.constitutionalism.gr).

Σε δημοσίευμά του ο Γιώργος Σταυρόπουλος, επίτιμος αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, αναφέρει και τα εξής: “Η πολυτάραχη νεότερη ελληνική ιστορία δεν μπορούσε να μην έχει τις αντανακλάσεις της, διαχρονικά, στη λειτουργία της Δικαιοσύνης. Οι εκάστοτε ασκούντες την κυβερνητική εξουσία δύσκολα ανέχονται, παρά τις διακηρύξεις τους, μια πλήρως ανεξάρτητη δικαστική λειτουργία, ακόμα και σε περιόδους ομαλής λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος” (βλ. www.constitutionalism.gr/ Δικαιοσύνη και Δικτατορία της 21.04.1967).

Η υπόθεση Τουλουπάκη, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί διωγμό δικαστικού λειτουργού, με περιτύλιγμα το ποινικό δίκαιο και τις προβλέψεις του, ενώ στην πίσω μεριά του σκηνικού, ζέχνει η βρώμα της καμαρίλας πολιτικών γραφείων!

Η υπόθεση Τουλουπάκη, σε περίοδο που στην Ελλάδα δεν έχουμε κατάργηση ή αναστολή λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος, όπως είχε συμβεί επί στρατιωτικής δικτατορίας με παροιμιώδεις διώξεις κατά δικαστών, θα πρέπει να μας προβληματίσει για τους εξής, κατά τη γνώμη μου λόγους:

1) Ενώ το Σύνταγμα προβλέπει την διάρθρωση της εξουσίας του κράτους σε τρεις λειτουργίες, ανεξάρτητες μεταξύ τους, τελικά η δικαστική λειτουργία, στερείται πλήρους ανεξαρτησίας!

2) Η διάταξη του άρθρου 90 παράγραφος 5 του Συντάγματος, προβλέπει ότι η ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων του κράτους, (πρόεδρος και αντιπρόεδροι του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου), όπως και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο γενικός επίτροπος του Ελεγκτικού Συνεδρίου και ο γενικός επίτροπος των διοικητικών δικαστηρίων, επιλέγονται από την κυβέρνηση. Οι προβλέψεις της παραπάνω διάταξης του Συντάγματος, αποτελούν σημείο που με σαφήνεια υπάρχει περιορισμός της ανεξαρτησίας της δικαστικής λειτουργίας.

3) Κυρίως δικαστικοί λειτουργοί και δικηγόροι γνωρίζουν, ότι στην πράξη, ο Υπουργός Δικαιοσύνης, με τους διάφορους μηχανισμούς του Υπουργείου, έχει την ευχέρεια να παρεμβαίνει, ιεροκρυφίως, σε ποικίλα ζητήματα που αφορούν τους δικαστικούς λειτουργούς, ιδίως σε θέματα τοποθέτησης και μεταθέσεων ή προαγωγής, ακόμα και εξόδου από το δικαστικό σώμα, σε ακραίες περιπτώσεις.

4) Έχω την πεποίθηση, ότι η Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών πρέπει να αλλάξει ριζικά. Οι υποψήφιοι δικαστικοί λειτουργοί, πρέπει να ανήκουν στην κατηγορία των Νομικών Επιστημόνων, που πιστεύουν στον θεσμό της Δικαιοσύνης, ως θεμέλιο μιας δημοκρατικής πολιτείας και που διακατέχονται από έναν ρομαντισμό. Ένας αξιοπρεπής και μάλλον οικονομικά αρκετά πρόσφορος βιοπορισμός δεν μπορεί να αποτελεί το κίνητρο για να γίνει κάποιος ή κάποια δικαστής ή εισαγγελέας.

Η προϋπόθεση εισόδου στο Δικαστικό Σώμα πρέπει να αποτελεί μόνον η πραγματική άσκηση δικηγορίας, τουλάχιστον επί οκτώ με δέκα χρόνια!

Η δοκιμασία των υποψήφιων δικαστικών λειτουργών, δεν πρέπει να είναι εξετάσεις ελέγχου γνώσεων που απομνημονεύονται ή μπορεί να γίνει προετοιμασία σε φροντιστήρια, όπως συμβαίνει σήμερα. Η δοκιμασία κατά τη γνώμη μου, πρέπει να στοχεύει στην εξακρίβωση ύπαρξης ή όχι κοινωνικής πείρας και κοινωνικής ευαισθησίας, ευρυμάθειας, πέραν της νομικής επιστήμης και προπάντων διερεύνησης του προσωπικού και επαγγελματικού ήθους των υποψηφίων!

Οι υποψήφιοι δικαστικοί λειτουργοί, που επιτυγχάνουν την είσοδό τους στη Σχολή Δικαστών, τυπικά είναι δικηγόροι, δηλαδή έχουν κάνει εγγραφή σε κάποιον Δικηγορικό Σύλλογο, αλλά το ποσοστό εκείνων που έχουν ασκήσει πραγματική δικηγορία δεν είναι μεγάλο.

Η Σχολή Δικαστών είναι μια παραγωγική σχολή του Υπουργείου Δικαιοσύνης κι αυτό νομίζω πως δεν πρέπει να είναι ανεκτό. Η προετοιμασία των υποψήφιων δικαστών και εισαγγελέων, σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον, όπως είναι η Σχολή Δικαστών, έχει ως συνέπεια το φαινόμενο, νέοι στην ηλικία αλλά και υπηρεσιακά δικαστές και εισαγγελείς αμφοτέρων των φύλων, να φέρονται πολύ συχνά, γενικά και ειδικότερα από έδρας, με περισσήν αμετροέπεια απέναντι στους Δικηγόρους!

5) Η Σχολή Δικαστικών Λειτουργών, μπορεί να είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο ινστιτούτο, συνεχούς και διά βίου επιμόρφωσης των δικαστικών λειτουργών, ενημέρωσής τους σε θέματα αιχμής του κοινωνικού βίου και ως εκδοτικός οργανισμός ειδικών ενημερωτικών εγχειριδίων για δικαστές και εισαγγελείς. Σε μια εποχή που η ελληνική κοινωνία εμπλουτίζεται με μετανάστες και πρόσφυγες, που επιλέγουν τη χώρα ως δεύτερη πατρίδα τους, όντας φορείς διαφορετικής κουλτούρας, οι δικαστικοί λειτουργοί οφείλουν να είναι ενήμεροι και προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν βιοτικές σχέσεις, με διαφορετικό υπόβαθρο, από κάθε πλευρά.

Ζητώ συγγνώμη για την μακρηγορία μου, αλλά ήδη έφτασα στο διά ταύτα.

Η υπόθεση της Αντεισαγγελέως Εφετών κυρίας Ελένης Τουλουπάκη, με τον διωγμό που έχει υποστεί και ουσιαστικά την αδυναμία, που της έχει επιβληθεί, να ολοκληρώσει την έρευνα για το σκάνδαλο Novartis στη χώρα μας, σε όλες του τις πτυχές και ιδίως ως προς το σκέλος της συμμετοχής ή όχι πολιτικών προσώπων σε τούτο, έχει ευαισθητοποιήσει μια αξιοσέβαστη μερίδα πολιτών. Άλλους πάλι, προσηλωμένους στην περιφρούρηση κομματικών επιλογών, τους έχει καταστήσει, δίχως κρίση και αιδώ, δημόσιους κατηγόρους κατά της κυρίας Τουλουπάκη. Αυτή η ευαισθητοποίηση όμως, δεν θα πρέπει να εγκλωβίσει τον ενδιαφέρον μας αποκλειστικά στην περίπτωση της κυρίας Ελένης Τουλουπάκη, αλλά να αποτελέσει αιτία, για να κοιτάξουμε τα προβλήματα της δικαστικής λειτουργίας κατά πρόσωπο, ως ένα πρόβλημα της πατρίδας. Διότι. η ανεξαρτησία της δικαστικής λειτουργίας, αποτελεί εγγύηση λειτουργίας της δημοκρατικής πολιτείας και πυρήνα των θεσμών του κράτους δικαίου. Ενώ, από την άλλη μεριά η διαφθορά, με πρωταγωνιστές συχνά πολιτικά πρόσωπα, αποτελεί όνειδος και απόδειξη μια φθαρμένης και χωλής πολιτείας.

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

ΝΟΜΙΚΟΣ

22/02/2021

Ασφυξία!

 

Επιβολή νόμου και τάξης

Λατρεία της βίας·

φτηνό πρόσχημα,

αφορμή φανέρωσης του ερέβους

του κακού

που κατοικεί στα βάθη της ύπαρξης

ενός κοινού ανθρώπου...

Η ΥΒΡΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ

Η συνάντηση του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης με τον σουλτάνο της Αιγύπτου  Αλ Μαλίκ το 1219 στη Δαμιέτη

Αφορμή για το δημοσίευμα αυτό, υπήρξε απόσπασμα από μια συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, που παραχώρησε στο τηλεοπτικό κανάλι ‘OPEN’, στα πλαίσια σειράς εκπομπών με τίτλο “Και εγένετο Ελλάς”. Στο έβδομο επεισόδιο της σειράς, που προβλήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2021 και ήταν αφιερωμένο στην ‘συμβολή της Εκκλησίας στην Επανάσταση του 1821’, δόθηκε η συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Αθηνών.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, πρόεδρος της Συνόδου της Ιεραρχίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, μεταξύ των άλλων είπε και τα εξής:

“Το Ισλάμ, οι πολίτες του, δεν είναι θρησκεία, είναι πολιτικό κόμμα, είναι πολιτική επιδίωξη και οι άνθρωποι του είναι άνθρωποι του πολέμου. Είναι οι άνθρωποι της εξαπλώσεως, αυτό είναι χαρακτηριστικό του Ισλάμ”.

Τα παραπάνω λόγια δεν τα είπε δυστυχώς ένας ολιγομαθής Ορθόδοξος παπάς, κάποιου ξεχασμένου χωριού, ούτε κάποιος Μητροπολίτης, από εκείνους, έστω τους λίγους, που συχνά πυκνά “εκτοξεύουν” ύβρεις, είτε κατά του Ισλάμ, είτε κατά του Ιουδαϊσμού, είτε κατά της Καθολικής Εκκλησίας.... Ειπώθηκαν από τον πρώτο στην τάξη Ιεράρχη της Ελλαδικής Εκκλησίας, που εσφαλμένα, έστω και από άγνοια, κάποιοι, τον αποκαλούν προκαθήμενο της Εκκλησίας. Παρόλα αυτά, δεν παύει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών να κατέχει την πλέον εξέχουσα θέση ως πρόεδρος της Συνόδου της Ιεραρχίας, του ανώτατου οργάνου ποιμαντικής ευθύνης και διοίκησης, μιας από τις πλέον σημαντικές κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες στον κόσμο.

Προσωπικά, τιμώ τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, για την μετριοπάθεια που κατά κανόνα επιδεικνύει, ιδίως σε "κρίσεις" που αντιμετωπίζει η Ελλαδική Εκκλησία, είτε έναντι της πολιτείας, είτε έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Από την άλλη, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, είναι ένας άνθρωπος, που έχει μυηθεί και στην θύραθεν παιδεία. Έτσι, η αποστροφή της συνέντευξής του, ως προς το Ισλάμ, νομίζω πως αποκάλυψε τον κατ’ εξοχήν ηγέτη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, ως άκρως ισλαμοφοβικό και για τούτο, δεν είναι υπερβολή, αν χαρακτηριστεί η άποψη του Αρχιεπισκόπου, πέρα ως πέρα απαράδεκτη!

Η ισλαμοφοβία έχει αναγνωρισθεί ως μια ιδιαίτερη μορφή μισαλλοδοξίας, μαζί με την ξενοφοβία και τον αντισημιτισμό  («Διεθνές Φόρουμ της Στοκχόλμης για την Καταπολέμηση της Μισαλλοδοξίας» Ιανουάριος 2001). Τα χαρακτηριστικά αυτού του συμπλεγματικού φαινομένου είναι η προκατάληψη, που μπορεί να πάρει ακραίες διατάσεις έχθρας κατά των Μουσουλμάνων, χωρίς να συντρέχει κάποιος επί πλέον λόγος. Η ισλαμοφοβία μολονότι εμφανίστηκε αρκετά πιο νωρίς από την 11^η Σεπτεμβρίου του 2001, εντούτοις, η επίθεση στην καρδιά της Νέας Υόρκης, έκανε το φαινόμενο να μεταμορφωθεί σε ωστικό κύμα σε κοινωνίες του Δυτικού κόσμου.

Οι αναλυτές της ισλαμοφοβίας τα τελευταία χρόνια, αποδίδουν την έξαρση του φαινομένου κυρίως σε δυο λόγους. Από τη μια μεριά το Ισλάμ αντιμετωπίζεται από πολλούς στη Δύση, περισσότερο σαν ολοκληρωτική πολιτική ιδεολογία παρά ως θρησκεία και μάλιστα εντελώς ασύμβατη προς τις αρχές του Δυτικού Πολιτισμού. Από την άλλη μεριά, η μαζική και συχνά ανεξέλεγκτη μετανάστευση Μουσουλμάνων σε χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα, έχει ενισχύσει τις ξενοφοβικές τάσεις που ήδη προϋπήρχαν σε κοινωνίες απροετοίμαστες για μια τέτοιου είδους «εισβολή». Η ελληνική κοινωνία λόγου χάρη, ήταν εντελώς ανέτοιμη να δεχθεί στους κόλπους της τον μεγάλο αριθμό προσφύγων και μεταναστών, που κατέφυγαν αιφνίδια στη χώρα. Μια εθνική κοινωνία, όπως η ελληνική, με υψηλότατο ποσοστό εθνικής, γλωσσικής και θρησκευτικής ομοιογένειας, νιώθει σα να δέχεται ένα πλήγμα στο στεγανό της οικοδόμημα, από την είσοδο στην επικράτειά της, ενός μεγάλου αριθμού Μουσουλμάνων προσφύγων και μεταναστών.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, είτε λησμόνησε, είτε δεν υπήρξε επιμελής μελετητής της ιστορίας των θρησκευμάτων κι έτσι, παρά την θέση ευθύνης που κατέχει στην Ελλάδα, ακόμα και σε επίπεδο διεθνών σχέσεων, με όσα είπε, υπέπεσε στη μέγιστη ύβρη, εναντίον μιας οικουμενικής θρησκείας με ακολούθους, που αποτελούν περίπου το ένα δισεκατομμύριο εννιακόσια εκατομμύρια (1.900.000.000) του παγκόσμιου πληθυσμού!

Αγνοεί ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών τον περίφημο ‘Αστιναμέ’ ή ‘Αχτιναμέ’, όπως αποδίδεται στα ελληνικά, του Μωάμεθ, που ο ίδιος ο Προφήτης εκχώρησε προς τους Μοναχούς της Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, έθεσε την υπογραφή του και αναγνωρίζει τα προνόμια των Χριστιανών, εκείνων που ζουν κοντά στη Μονή αλλά και μακρυά; Αν επισκέφθηκε ποτέ ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος την Μονή του Σινά, δεν διερωτήθηκε άραγε, για ποιο λόγο, υφίσταται εντός του μοναστηριού και δίπλα ακριβώς στο καθολικό, ένα τέμενος με μιναρέ!

Ξεφύλλισε, έστω από περιέργεια, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος το Κοράνιο; Και αν ναι, δεν διάβασε ή κανένας δεν του υπέδειξε να διαβάσει από τη Σούρα Αλ Χατζ (22) το εδάφιο 40; Γιατί εκεί, το ιερό κείμενο αναφέρει, ότι οι Μουσουλμάνοι δέχονται να θέσουν σε κίνδυνο και τη ζωή τους για να διαφυλάξουν, όχι μόνο τα τζαμιά τους, αλλά και τα μοναστήρια, και τις εκκλησίες και τις συναγωγές «γιατί μέσα σ’ αυτά δοξάζεται όνομα του Αλλάχ»!

Άραγε, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, διάβασε ποτέ κάποιο από τα γραπτά του σεβάσμιου και σοφού Ιεράρχη του Πατριαρχείου Αντιοχείας, του Μητροπολίτη πρώην Βύβλου και Βότρυος Όρους Λιβάνου Γεωργίου Khodr; Ο πολιός Ιετράρχης έχει γράψει, πως έχει συνείδηση, ότι η κληρονομία του Πατέρα των Πιστών Αβραάμ, φτάνει ως τον προφήτη Μωάμεθ, ως μία μυστική οδός που φανερώνει την πρόνοια του Θεού και ότι επίσης, μέσα στις σελίδες του Κορανίου, συναντά ο ίδιος Ιεράρχης διάσπαρτα, τα ίχνη του Ιησού Χριστού....

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, ως θεολόγος, έχει παραμείνει άραγε καθηλωμένος στην άγνοια και στην σκοτεινή μισαλλοδοξία του παρελθόντος ως προς την αντιμετώπιση του Ισλάμ; Γιατί πράγματι στο παρελθόν, οι Χριστιανοί, κάθε άλλο παρά φιλικοί ήταν απέναντι στο Ισλάμ. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, μολονότι έζησε με άνεση και ασφάλεια στην αυλή των χαλιφών της Δαμασκού, ως έμπιστος αξιωματούχος τους, πριν γίνει μοναχός, εξέλαβε το Ισλάμ σαν μια χριστιανική αίρεση και το αντιμετώπισε με επιθετική σφοδρότητα και υπερβολή. Υπήρξε επίσης, μια μακρά περίοδος, που οι Χριστιανοί θεολόγοι ταύτιζαν τον προφήτη Μωάμεθ με τον αντίχριστο, ενώ χαρακτηριστικά, στο συναξάρι του αγίου Αλεξάνδρου του Δερβίση, η Μέκκα αποκαλείται «καθέδρα του Σατανά». Στα πλαίσια των παραπάνω προκαταλήψεων, επιβιώνει ακόμη δυστυχώς, το κακόβουλο, αλλά και αβάσιμο μύθευμα, που έπλασε η χριστιανική Δύση για το Ισλάμ, σαν θρησκείας της βίας και του ξίφους, ιδίως μεταξύ αμαθών και αθεολόγητων ανθρώπων. Φαίνεται δυστυχώς, πως ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εμμένει στο μύθευμα κατά του Ισλάμ και αγνοεί τις εξελίξεις στην χριστιανική Θεολογία, η οποία μέσα στις προκλήσεις της εποχής μας, αναζητά να κατανοήσει τον Άλλο, σε μια πορεία Θεολογίας των Θρησκειών.

Προσωπικά, η κατά του Ισλάμ και κατά των Μουσουλμάνων αναφορά, χωρίς διάκριση και αιδώ, του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, μου έχει προκαλέσει μεγάλη θλίψη. Πώς είναι δυνατόν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών να έχει λησμονήσει όσα ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής είχε γράψει προς τον Θαλάσσιο: “...ἵνα μή μόνον μάθωμεν ἀλλήλων ἀντέχεσθαι φυσικῶς, καί ὡς ἑαυτούς ἀλλήλους ἀγαπᾷν πνευματικῶς· ἀλλά καί ὑπέρ ἑαυτούς ἀλλήλων κήδεσθαι θεϊκῶς.” (P.G. 90, 725). Επίσης, αναρωτιέμαι, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, ποτέ δεν διάβασε όσα σημαντικά έχει διατυπώσει ο Μητροπολίτης Γέρων Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας, όσον αφορά τον διάλογο με το Ισλάμ και τις άλλες θρησκείες, ότι “η ουσία της αμαρτίας είναι ο φόβος του Άλλου, πράγμα που αποτελεί μέρος της απόρριψης του Θεού. Εφόσον η επιβεβαίωση του “εαυτού” μας πραγματοποιείται μέσω της απόρριψης και όχι της αποδοχής του Άλλου, -αυτό επέλεξε ελεύθερα να κάνει ο Αδάμ–, δεν είναι παρά φυσιολογικό και αναπόφευκτο ο άλλος να γίνει εχθρός και απειλή. Η συμφιλίωση με τον Θεό είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη συμφιλίωση με οποιονδήποτε ‘άλλον’…Το γεγονός, ότι ο φόβος του άλλου ενυπάρχει παθολογικά στην ύπαρξή μας καταλήγει στον φόβο όχι μόνο του άλλου, αλλά και κάθε ετερότητας”.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, αποσχίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1833, για πολιτικούς λόγους!

Η σκοπιμότητα του Θεόκλητου Φαρμακίδη να προκαλέσει σχίσμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ήταν να δημιουργηθεί μια ελληνική εθνική εκκλησία, που θα συνέβαλλε στην ύφανση του νεότερου ελληνικού εθνικού μύθου. Έτσι η Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, “κατασκευάσθηκε” θρυμματίζοντας στην κυριολεξία την περί Εκκλησίας Ορθόδοξη Θεολογία, για να καταστεί η θρησκευτική πολιτική οργάνωση του κράτους που προέκυψε μετά την Επανάσταση του 1821....

Στην Ελλάδα ο Μουσουλμάνος, ανεξάρτητα από την εθνοτική καταγωγή του ταυτίζεται με τον Τούρκο, που για πολλούς Έλληνες και Ελληνίδες είναι ακόμα το αρχέτυπο του “εθνικού” εχθρού και το Ισλάμ, συνδέεται αποκλειστικά μ’ αυτόν τον φαντασιακό εχθρό…. Πρόκειται για ένα τερατούργημα εθνικοθρησκευτικού σκοταδισμού, καρπό άθλιας παραπληροφόρησης και βάναυσης κακοποίησης της ιστορίας….

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, με την πλήρως απαξιωτική και βάναυση αναφορά του στο Ισλάμ και στους Μουσουλμάνους, φαίνεται πως ανέδειξε, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος, παραμένει δέσμια της κληρονομιάς του Θεόκλητου Φαρμακίδη, που ήθελε την Εκκλησία θεραπαινίδα του νεοελληνικού εθνικισμού, αγνοώντας τα ανοίγματα της Ορθόδοξης Θεολογίας προς ένα διαθρησκειακό διάλογο κατανόησης του Άλλου, επομένως και του Μουσουλμάνου.

Στην ιστορία των θρησκειών, ο φανατισμός και η συλλογική εμμονή στην “ιδιοκτησία” της μόνης αλήθειας έγιναν πολύ συχνά πρόξενοι πολέμων, συγκρούσεων, καταστροφών πολιτισμών και λαών. Πράγματι, στους κόλπους του Ισλάμ εμφανίστηκαν και στην εποχή μας, Μουσουλμάνοι που κακοποίησαν την πίστη τους, που νόθευσαν το μήνυμα του Κορανίου και έσπειραν τρόμο και θάνατο, πρώτιστα μεταξύ άλλων Μουσουλμάνων.... Πρόκειται για τους Ισλαμιστές-Τζιχαντιστές, που έχουν καταδικασθεί από την συντριπτική πλειοψηφία του μουσουλμανικού κόσμου.

Στην ιστορία της η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει πολλές μελανές σελίδες βίας, κατά τα νεότερα χρόνια. Στην τσαρική Ρωσία, η Ορθόδοξη Εκκλησία συμμετείχε ενεργά στα πογκρόμ κατά των Εβραίων και στις βίαιες εκστρατείες εκχριστιανισμού των Μουσουλμάνων του Καυκάσου. Από τη μια ήταν ο στρατιώτης με την ξιφολόγχη γυμνή και από την άλλη ο παπάς, μπροστά στο ποτάμι ή στη λίμνη έτοιμος να βαφτίσει.... Τα ίδια ακριβώς συνέβαιναν στην οροσειρά της Ροδόπης, με πρωταγωνιστές-θύματα τους Μουσουλμάνους Πομάκους και θύτες του Βούλγαρους στρατιώτες. Αργότερα, στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, είναι γνωστή η συμμετοχή της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην εξόντωση των Εβραίων της Ρουμανίας, κατ’ επιταγή των Ναζί. Τέλος, η σιωπή της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στα εγκλήματα των Σέρβων Ορθοδόξων στον πόλεμο στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, είναι ένα μελανό, ανομολόγητο στοιχείο, στην σύγχρονη ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τα θύματα της Σρεμπρένιτσα, μάλλον θα αποτελούν τραγικούς “κατηγόρους” ιεραρχών και άλλων κληρικών της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά την Ημέρα της Κρίσεως!

Παρόλα αυτά, οι εγκληματικές πράξεις Ορθοδόξων Χριστιανών Πατριαρχών, Μητροπολιτών και Επισκόπων, καθιστούν την Ορθόδοξη Εκκλησία βάρβαρη θρησκεία; Οι συνθήκες ίδρυσης μιας σχισματικής εκκλησίας το 1833, σύμφωνα με τις ιδέες ενός Αρχιμανδρίτη και της Αντιβασιλείας του Όθωνα, μπορούν να αμαυρώσουν το πνευματικό κύρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ελλάδα, σαν μιας θρησκευτικής πολιτικής οργάνωσης στην υπηρεσία του ελληνικού εθνικισμού; Άπαγε της βλασφημίας!

Το μόνο που εύχομαι από καρδιάς, είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, να αναδειχθεί ως ο αυθεντικός πνευματικός ηγέτης αυτού του τόπου και να αποκηρύξει δημόσια την ύβρη του εναντίον ανθρώπων, που είναι εικόνες του Ζώντος Θεού. Αμήν!

©ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

17/01/2021

...Και τί είναι η Ελευθερία;

Και τί είναι η Ελευθερία; Ρώτησε αλαφιασμένος και κατακόκκινος ο νεαρός, με το που μπήκε στο δωμάτιο της Γερόντισσας.

....

Τί να σου πω παιδί μου, φάνηκε σαν απάντηση αμηχανίας.

Μετά από σιωπή λεπτών, η Γερόντισσα με την φωνή της, που μόλις μπορούσες να αφουγκραστείς, άρχισε να λέει:

Ελευθερία είναι, το ότι μπορείς να γυρίσεις την πλάτη σου στην ομορφιά του Σύμπαντος.

...Να ορθώσεις ανάστημα σε άρχοντες, αδιαφορώντας για την εξουσία που κατέχουν και πετώντας στα σκουπίδια τον φόβο που σκορπούν.

... Να φωνάξεις πως αρνείσαι τον Θεό και πως αγνοείς τις βουλές του, όπως είχε πράξει ο Προμηθέας, όντας αλυσοδεμένος στα βράχια του Καυκάσου.

... Να αψηφάς το θάνατο και να προκαλείς τον Χάροντα στο πέτρινο τ’ αλώνι, σαν το Διγενή....

.... Ελευθερία είναι να νιώθεις πράγματι, πως δε σ’ αγγίζουν τα δεσμά που σου έχουν φορέσει άδικοι εξουσιαστές, που νόμισαν, ότι ρίχνοντάς σε βαθιά, σε ανήλιαγο κελλί, μπορούν να σε κάνουν υποτακτικό τους.

.... Ελευθερία είναι να ψάχνεις σκιές και αλήθειες, χωρίς φόβο για το άγνωστο και το απρόοπτο, μιας και αποφάσισες να βρεις απαντήσεις στα ερωτήματα που γεννά ο νους και διψά η ψυχή σου.

.... Ελευθερία είναι, να κάνεις βήματα για να σμίξεις την Αγάπη, αδιαφορώντας, ακόμα κι αν είναι να πέσεις σε άβυσσο, αρκεί, που έζησες την Αγάπη στο είναι σου!

.... Ελευθερία είναι, να ψηλαφήσεις τον Έρωτα, ακόμα και στα πιο απόκρυφα σημεία του και να του δοθείς, όταν θα συναντήσεις το πρόσωπο γυναίκας, που θα σου φανερώσει ολάκερο το Κάλλος του Θεού....

.... Ελευθερία είναι, να σιωπάς, νιώθοντας τη δροσιά του Πνεύματος και να αφεθείς να σε πάει όπου θέλει, γιατί να ξέρεις, το Πνεύμα όπου θέλει πνέει...

12/01/2021

Γιώργος Δούδος

πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον...

Κάποτε, τον περασμένο αιώνα, η Καθολική Εκκλησία στην Πολωνία, ξεθεμελίωσε πλήρως το ολοκληρωτικό καθεστώς του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού”. Ένα κατάλοιπο της κληρονομιάς του Στάλιν, που επιβίωσε και μετά το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Σαν ένα κουβάρι, άρχισε να ξετυλίγεται ανεξέλεγκτα, το οικοδόμημα του καθεστώτος σε όλη την Ανατολική Ευρώπη.

Στην Πολωνία υπήρξαν διωγμοί, με πιο τραγικό ίσως, τη δολοφονία του Καθολικού ιερέα, πατέρα Jerzy Popiełuszko (19/10/1984)¹.

Είναι φανερό, πως η Καθολική Εκκλησία στην Πολωνία εκείνη την εποχή, θυμήθηκε τα λόγια του αποστόλου Πέτρου προς τους Σαδδουκαίους αρχιερείς, που είχαν αξιώσει να σιωπήσει και να μην μιλά πια για τον Ιησού. Και ο Πέτρος τους απάντησε με την εξής φράση, που η αξία της παραμένει, σε κάθε στιγμή της ιστορίας, απόλυτα επίκαιρη και όχι μόνο για τους Χριστιανούς, αλλά για κάθε άνθρωπο, που έχει κρατά τη συνείδησή του σε εγρήγορση: “...πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις” (Πράξεις 5:29).

Τα Θεοφάνεια είναι μια από τις πιο σημαντικές γιορτές του Οικουμενικού Χριστιανισμού. Ένας φίλος Ορθόδοξος ιερέας, έχει γράψει τούτο το αξιοπρόσεκτο για μένα: “τα ύδατα θ᾽ αγιασθούν την ισότιμη με το Πάσχα λαμπρή και μεγάλη αυτή ημέρα”. Πρόκειται για μια φράση, απόσπασμα λίγο μεγαλύτερης δημοσίευσης, με την οποία ασκεί κριτική στο μέτρο της κυβέρνησης της χώρας, να απαγορεύσει τις “δημόσιες” τελετές Αγιασμού των Υδάτων, εκτός των εκκλησιών, με επίκληση την τήρηση των μέτρων κατά του κορωναϊού.

Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει τεράστια απόσταση μεταξύ της ανάγκης τήρησης μέτρων για την μη διάδοση του κορωναϊού και της πλήρους απαγόρευσης Αγιασμού των Υδάτων, σύμφωνα με το ορθόδοξο εκκλησιαστικό έθος, την ημέρα των Θεοφανείων. Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, αποκαλύπτει, το αυταρχικό και απάνθρωπο προσωπείο της Εξουσίας, που εν πολλοίς, με πρόφαση την πανδημία αυτή την περίοδο, φανερώνει όψεις του Αντιχρίστου!

Η σημερινή απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ότι δεν πρόκειται να πειθαρχήσει με την αλλοπρόσαλη κυβερνητική απόφαση, για αυστηροποίηση των απαγορεύσεων και του αποκλεισμού (lockdown), με επακόλουθο την απαγόρευση του Λαού του Θεού να συμμετάσχει στον εορτασμό των Θεοφανείων, προσωπικά με ικανοποίησε, έστω και αν οι Ιεράρχες που έλαβαν την απόφαση, ίσως να μην το έκαναν, ως πράξη αντίστασης στην αυθαιρεσία της Εξουσίας!

Προσωπικά, ως προς τον τρόπο μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας, είχα εκφράσει την άποψη, ότι η Εκκλησία όφειλε, ενόψει της πανδημίας, να επιστρέψει στα όσα ορίζει ο 101ος ιερός κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, που επιτάσσει την κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, χωρίς χρήση λαβίδας, αλλά κατά τον τρόπο που κοινωνούν οι κληρικοί.

Αντικρίζουμε σε πολλές περιστάσεις ένα παιχνίδι μεταξύ πολιτείας και εκκλησίας, για το ποιος θα επιβληθεί του άλλου. Βρίσκω ανούσια και άχαρη αυτή την διελκυστίνδα, όπως βρίσκω κακόγουστους τους δεσμούς κράτους και Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ελλάδα, γιατί κατά τη γνώμη μου, κάνει την Εκκλησία να ζει βίο εκκοσμικευμένο, στερημένο συχνά από τη δροσιά της αύρας του Αγίου Πνεύματος....

 

Υστερόγραφο: Η εικόνα είναι τοιχογραφία από Κοπτικό Μοναστήρι και δείχνει τον Χριστό, που αγκαλιάζει τον Φίλο του άγιο Μηνά, ηγούμενο του Μοναστηριού. Θα άξιζε να γίνουμε Φίλοι του Ιησού Χριστού...

4 Ιανουαρίου 2021

1Ο πατέρας Jerzy Popiełuszko είχε ενοχλήσει το κομμουνιστικό καθεστώς της Πολωνίας γιατί είχε αναδειχθεί ο πνευματικός του συνδικάτου “Αλληλεγγύη” των εργατών στο Ναυπηγείο “Λένιν” στο Γκντάνσκ. Αρχικά σχεδιάστηκε ένα τροχαίο δυστύχημα, στις 13 Οκτωβρίου 1984, αλλά ο παπάς το απέφυγε. Το εναλλακτικό σχέδιο ήταν η απαγωγή του. Κάτι που πραγματοποιήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1984. Ο ιερέας ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από τρεις αστυνομικούς της Ασφαλείας: τον Grzegorz Piotrowski, τον Leszek Pękala και τον Waldemar Chmielewski. Αφού ξυλοκόπησαν άγρια τον ιερέα Jerzy Popiełuszko, οι αξιωματικοί έδεσαν μια πέτρα στα πόδια του και τον έριξαν σε μια δεξαμενή νερού του ποταμού Vistula κοντά στο Włocławek. Σ’ αυτό το σημείο βρέθηκε το σώμα του στις 30 Οκτωβρίου 1984.

ΤΙ ΘΑ ΛΕΓΑΤΕ ΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΛΕΣΒΙΑ!

ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

ΠΟΥ ΕΝΑΝΤΙΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΤΗΣ

Αφορμή για τούτο το σημείωμα μου πρόσφερε η παρακολούθηση δύο ταινιών στο NETFLIX: Η μία ήταν η DISOBEDIENCE, με απόδοση του τίτλου στα ελληνικά ΑΝΥΠΑΚΟΗ και η άλλη η BOY ERASED, που στα ελληνικά ο τίτλος αποδόθηκε ως ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ.

Και οι δυο ταινίες καταπιάνονται με το ίδιο θέμα: Η ομοφυλοφιλία σε μια συντηρητική εβραϊκή κοινότητα στη Βρετανία και σε μια συντηρητική επίσης, ευαγγελική χριστιανική κοινότητα στις Η.Π.Α..

Συνήθως περιορίζουμε την έννοια της θεσμικής θρησκείας σε ένα θρήσκευμα, που αναγνωρίζεται ως επίσημη ή κρατική θρησκεία σε μια χώρα. Θα πρότεινα μια διεύρυνση της έννοιας και στις περιπτώσεις, που η θρησκεία ασκεί καταλυτική επιρροή σε μια κοινότητα ανθρώπων, ακόμα και αντίθετα με τους κοινούς νόμους. Οι θρήσκοι Εβραίοι σε χώρες της Διασποράς κατά κανόνα ζουν σε γκέτο, που έχουν φτιάξει οι ίδιοι για να περιφρουρούν τον τρόπο ζωής τους, σύμφωνα με τις επιταγές της Halakhah (σύνολο κανόνων που ρυθμίζουν θρησκευτικές πρακτικές και λεπτομέρειες της καθημερινότητας των Εβραίων). Οι Ευαγγελικοί Προτεστάντες στην Αμερική ασκούν έντονες πιέσεις στην δημόσια ζωή και χαρακτηρίζονται για τον ακραίο φονταμενταλισμό τους. Άλλωστε ο όρος “φονταμενταλισμός”, που συνήθως τα τελευταία χρόνια αποδίδεται σε Μουσουλμάνους, ξεκίνησε από Ευαγγελικούς που ακολουθούν την Βίβλο κατά γράμμα, χωρίς ερμηνευτικές κατ’ αυτούς παρεκκλίσεις, για την αναζήτηση της ουσίας του μηνύματος πίσω από το γράμμα....

Το χαρακτηριστικό μιας θεσμικής θρησκείας, με την διευρυμένη έννοια που πρότεινα πιο πάνω, είναι ότι κατ’ αρχάς είναι άκρως συντηρητική στο δόγμα των πιστεύω της και στις ηθικές επιταγές, που επιβάλλει στους πιστούς της. Και κατά δεύτερο λόγο, με ένα σωρό τρόπους ασκεί πιέσεις και επηρεάζει την κοινωνική και πολιτική ζωή, με σκοπό, κατά τη μέθοδο του μυθικού Προκρούστη να προσαρμόσει την πραγματικότητα στις δικές της απαιτήσεις, ακόμα και αν αυτές οι απαιτήσεις είναι απόλυτα αντίθετες στον ορθό λόγο ή στην κοινή λογική και στην Επιστήμη, που κατά κανόνα αντιμάχεται περιφρονητικά.

Στην πρώτη ταινία, ο Ραβίνος της κοινότητας, όταν διαπιστώνει ότι η μοναχοκόρη του είναι ομοφυλόφιλη, της επιβάλλει την ποινή του εξοστρακισμού από την κοινότητα (herem στα εβραϊκά) και την αποκλήρωσή της μετά το θάνατό του. Στη δεύτερη ταινία, όταν ο μοναχογιός της οικογένειας, που ο πατέρας ασκεί και καθήκοντα ποιμένα σε κοινότητα Βαπτιστών, διαπιστώνεται πως είναι ομοφυλόφιλος, κατόπιν συμβουλών των “σοφών”, στέλνεται για “μεταστροφή” σε ένα ίδρυμα που αναλαμβάνει με φοβερές πρακτικές να μεταστρέψει ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες στην straight σεξουαλικότητα!

Η ομοφυλοφιλία αποτελεί μια ανθρώπινη κατάσταση, συνομήλικη όπως φαίνεται με την ανθρώπινη ύπαρξη.

Οι θεσμικές θρησκείες θεωρούν την ομοφυλοφιλία θανάσιμη αμαρτία και σίγουρο διαβατήριο για την κόλαση! Από τους ταγούς θρησκειών, που μονοπωλούν για τον εαυτό τους ως δικαίωμα, την ερμηνεία των ιερών βιβλίων και των άλλων πηγών πίστης και ηθικής που ποδηγετούν την κοινότητα των πιστών, διατυπώνουν εδώ και αιώνες θέσφατα, που αντιμάχονται την Ζωή και ό,τι προσφέρει Χαρά στους ανθρώπους. Θεολόγοι, ιεράρχες, πάστορες, πολλοί “μεγάλοι” ραβίνοι, ουλεμάδες και αγιατολλάχ πετούν την χαρά του έρωτα στην κόλαση της αμαρτίας και αντιμετωπίζουν το σεξ, σαν αναγκαίο κακό, χρήσιμο μόνο για την “διαιώνιση του είδους”! Όταν το σεξ γενικά θεωρείται χρήσιμο αναγκαίο κακό, πολύ περισσότερο η ομοφυλοφιλία, που δεν βοηθά στον υπερπληθυσμό της γης, δεν μπορούσε, παρά να αντιμετωπίζεται με απόλυτη απαξία!

Τα πράγματα έχουν αλλάξει εδώ και μερικά χρόνια, κι αυτό προσφέρει ελπίδα, πως επιτέλους η θρησκευτικότητα αποκτά την αναγκαία φιλάνθρωπη διάστασή της, τόσο όσον αφορά τον έρωτα γενικά, όσο και ειδικότερα τον ομοφυλόφιλο έρωτα. Στην Αγγλικανική Κοινωνία και σε πολλές εκκλησίες της Μεταρρύθμισης γυναίκες γίνονται ιερείς ή ποιμένες και η ομοφυλοφιλία, δεν αποτελεί κώλυμα διακονίας της εκκλησιαστικής κοινότητας. Το ίδιο συμβαίνει σε προοδευτικούς κύκλους Εβραίων, που γυναίκες γίνονται ραβίνοι και η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί πια εμπόδιο. Στο Ισλάμ τα βήματα είναι πιο δειλά αλλά ακόμη πιο τολμηρά. Παρόλα αυτά είναι γιγάντια βήματα ελπίδας. Υπάρχουν τζαμιά, που είναι ανοιχτά χωρίς διακρίσεις σε ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκεςⁱ. Ενώ Μουσουλμάνες γυναίκες έχουν τολμήσει, παρά τις αμφισβητήσεις και τις κατάρες από αντιδραστικά μουσουλμανικά κέντρα “αυθεντίας” να είναι ιμάμες σε σύναξη πιστών ανδρών και γυναικών. Στην Καθολική Εκκλησία η παρουσία του γλυκύτατου ιερέα padre Júlio Lancellotti, σε μια υποβαθμισμένη περιοχή του Sao Paulo, που βλέπει με καθαρά και ανυπόκριτα μάτια τους ομοφυλόφιλους και τους τρανς ως παιδιά του Θεού, μπορώ να πω ότι είναι μια αίσθηση παρουσίας της Χάρης του Θεού σε μια δύσκολη γειτονιά του κόσμου! Τέλος, η σχετικά πρόσφατη δημόσια δήλωση του Πάπα Φραγκίσκου, ότι και οι ομοφυλόφιλοι έχουν δικαίωμα για μια οικογένεια, για τον απλό λόγο ότι είναι παιδιά του Θεού, είναι κάτι, που προσφέρει ευκαιρία στην ελπίδα ν’ ανθίσει!

Στις Η.Π.Α. επί δεκαετίες, η “επιστήμη” θεωρούσε την ομοφυλοφιλία ως διαστροφή, ως ασθένεια που μπορούσε να “θεραπευθεί”. Έχει καταγραφεί ότι 698.000 ενήλικες Αμερικανοί ομοφυλόφιλοι, γυναίκες και άνδρες, έχουν υποβληθεί σε “θεραπεία μεταστροφής” της σεξουαλικότητάς τους!

Εν τέλει, ένας μεγάλος αριθμός επιστημονικών στοιχείων δείχνει ότι, το να είναι κάποια λεσβία, ή κάποιος gay, αμφιφυλόφιλος, τρανσέξουαλ ή διαφυλετικός ή διαφυλεκτική, είναι μια κατάσταση απόλυτα συμβατή με μια φυσιολογική και υγιή ζωή. Η κλινική βιβλιογραφία δείχνει ότι οι σεξουαλικές προτιμήσεις και τα συναισθήματα απέναντι σε άτομα του ίδιου φύλου είναι υγιή. Είναι καταστάσεις, που αποτελούν αποδεκτές παραλλαγές της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, χωρίς επιφυλάξεις.

Παρόλα αυτά, ο στιγματισμός και οι διακρίσεις σε βάρος των ομοφυλόφιλων, κάτι που δυστυχώς δεν έχει εξαλειφθεί σε πάρα πολλές κοινωνίες, μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα ψυχικής υγείας. Η ομοφυλοφιλία από μόνη της, δεν είναι πρόβλημα ψυχικής υγείας. Αυτή είναι η γνώμη της επιστημονικής κοινότητας, που εγκρίθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ).

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας καταρτίζει την Διεθνή Στατιστική Ταξινόμηση Νόσων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας (ICD). Αυτή η λίστα επανεξετάζεται τακτικά και τροποποιείται ανάλογα, σύμφωνα με τις κάθε φορά τελευταίες ιατρικές έρευνες. Το 1977, το ICD-9 εξακολουθούσε να απαριθμεί την ομοφυλοφιλία ως ασθένεια. Ωστόσο, ο ΠΟΥ αργότερα, αφαίρεσε το στοιχείο, που αναφερόταν στην ομοφυλοφιλία από τη λίστα. Η 43η Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας ενέκρινε αυτήν την απόφαση τον Μάιο του 1990. Η Διεθνής Στατιστική Ταξινόμηση Νόσων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας, γνωστή ως ICD-10 που ισχύει σήμερα δηλώνει ρητά, ότι «ο σεξουαλικός προσανατολισμός από μόνος του δεν πρέπει να θεωρείται διαταραχή».

Θρησκευτικές κοινότητες με συντηρητικές και φονταμενταλιστικές δεσμεύσεις, επιμένουν να διακηρύττουν ότι κάθε μορφής ομοφυλοφιλία ή τέλος πάντων παρέκκλιση από την “σεξουαλική ορθότητα” είναι θανάσιμη αμαρτία. Οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι αποδεκτοί σε συνάξεις τέτοιων κοινοτήτων, ενώ σε καθεστώτα μουσουλμανικά η ομοφυλόφιλη συμπεριφορά επισύρει ακόμα και τον θάνατο ως ποινή.

Θα περιοριστώ να αναφερθώ σε Εβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους που κλείνουν την θύρα του ελέους του Θεού για τους ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες. Τολμώ να πω τούτο: Αυτοί οι υποτιθέμενοι πιστοί στην Τανάχ, στην Βίβλο και στο Κοράνι, ως λόγο του Θεού, είναι ουσιαστικά άπιστοι απέναντι στο ιερό βιβλίο, που διακηρύσσουν ως αυθεντία για την πίστη τους. Όπως είδαμε πιο πάνω, η επιστήμη αναγνώρισε πλέον, ότι η ομοφυλοφιλία και οι άλλες μορφές σεξουαλικού προσανατολισμού, που δεν ταυτίζονται με το πρότυπο “σχέσεις ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα”, δεν είναι ασθένεια, αλλά μια υγιής κατάσταση. Αν λοιπόν, όπως δέχονται Χριστιανοί και Ιουδαίοι, η αναφορά στη Γένεση της Βίβλου και αντίστοιχα στο βιβλίο Μπερεσίτ της Τανάχ, ότι “ο Θεός είδε τα δημιουργήματά του και ήταν όλα πάρα πολύ καλά” (Γένεσις 1:31, Μπερεσίτ 1:31), θα πρέπει επιτέλους να δεχθούν, ότι ο Θεός είδε όλα όσα δημιούργησε, βρίσκοντάς τα “πάρα πολύ καλά”, χωρίς εξαιρέσεις ή επιφυλάξεις. Άρα, ανάμεσα στα υπέροχα δημιουργήματα ήταν και οι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι!

Παρόμοια και το Κοράνιο, διατρανώνει περισσότερες από μια φορές, την τελειότητα της δημιουργίας του σύμπαντος και του ανθρώπου (Σούρες: Αν Ναμλ 27:88, Λουκμάν 31:20, Ατ Τιν 95:4). Επομένως, οι Ισλαμιστές που εξορίζουν τους ομοφυλόφιλους σαν αμαρτωλούς, στην άκρα ανυποληψία και συχνά τους δολοφονούν σαν παραβάτες του “νόμου του Θεού”, μάλλον είναι άπιστοι οι ίδιοι και επιδιώκουν με την βαρβαρότητά τους να διορθώσουν λάθη που ξέφυγαν από την προσοχή του Αλλάχ, αφού δεν μπορεί, παρά και οι ομοφυλόφιλοι να είναι δημιουργήματά του!

Πριν από καιρό χάρηκα πάρα πολύ, όταν διάβασα πως ο Βουδιστής Μοναχός και σπουδαίος Δάσκαλος Thich Nhat Hanh στη διάρκεια μιας ομιλίας του (dharma talk) στο Κέντρο Plum Village της Γαλλίας το καλοκαίρι του 1998 είχε δεχτεί μια ερώτηση, που στην απάντησή του κατέληξε σε μια τολμηρή, όσο και αληθινή απάντηση, ότι ‘Ο Θεός είναι Λεσβία’!.ⁱⁱ

© Γιώργος Δούδος

23/12/2020

i Αξίζει να αναφέρω το Τζαμί Ibn Rushd-Goethe στο Βερολίνο, με Ιμάμα γυναίκα, την Δικηγόρο Seyran Ateş, το Τζαμί Open Mosque στο Cape Town της Νότιας Αφρικής και την μικρή κοινότητα στο Παρίσι, με Ιμάμη τον Mohamed Zahed Ludovic, που είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος. Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω την κίνηση “Muslims for Progressive Values”, με έδρα στο Λος Άντζελες και περιφερειακά γραφεία στην Μαλαισία και στην Ολλανδία. Πρόεδρος της Κίνησης αυτής είναι η Ani Zonneveld, που γεννήθηκε στη Μαλαισία. Επίσης δεν μπορώ να μην αναφέρω ανάμεσα στις δροσερές σταγόνες ελπίδας στον κήπο του Ισλάμ την Irshad Manji. Η Irshad Manji είναι ομοφυλόφιλη, με προσήλωση στο Ισλάμ και θεωρώ ότι η συμβολή της στην αποδέσμευση της Ijtihad, (ισλαμική παράδοση ερμηνευτικής προσέγγισης του Κορανίου και των δογμάτων πίστης με χρήση της κριτικής σκέψης), από το μονοπώλιο των Ουλεμάδων και των Αγιατολλάχ, είναι εξαιρετικά σημαντική.

iiΠαραθέτω στα αγγλικά όλο το απόσπασμα από την ομιλία του Thich Nhat Hanh:

Thich Nhat Hanh : “God is a lesbian…”
Excerpt from Dharma Talk given by Thich Nhat Hanh on July 20, 1998 in Plum Village, France.

Question : “Dear Thay, I feel very well and safe here in Plum Village, but there were times in my life when I experienced discrimination, so there is one question which really interests me. What does Buddhism say about homosexuality?”

Reply: “Discrimination is something that many of us know, and there were times when we wanted to cry out for justice. You might be tempted by violent means in order for injustice to be removed. There are very many of us who are seeking non-violent means in order to remove injustice and discrimination imposed on us. Sometimes those discriminating against us act in the name of God, of the truth. We may belong to the third world, or we may belong to a particular race, we may be people of color, we may be gay or lesbian, and we have been discriminated against for thousands of years. So how to work on it, how to liberate ourselves from the suffering of being a victim of discrimination and oppression? In Christianity it is said that God created everything, including man, and there is a distinction made between the creator and the creature. The creature is something created by God. When I look at a rose, a tulip, or a chrysanthemum, I know, I see, I think, that this flower is a creation of God. Because I have been practicing as a Buddhist, I know that between the creator and the created there must be some kind of link, otherwise creation would not be possible. So the chrysanthemum can say that God is a flower, and I agree, because there must be the element “flower” in God so that the flower could become a reality. So the flower has the right to say that God is a flower.

“The white person has the right to say that God is white, and the black person also has the right to say that God is black. In fact, if you go to Africa, you’ll see that the Virgin Mary is black. If you don’t make the statue of the Virgin Mary black, it does not inspire people. Because to us the black people, “black is beautiful,” so a black person has the right to say that God is black, and in fact I also believe that God is black, but God is not only black, God is also white, God is also a flower. So when a lesbian thinks of her relationship with God, if she practices deeply, she can find out that God is also a lesbian. Otherwise how could you be there? God is a lesbian, that is what I think, and God is gay also. God is no less. God is a lesbian, but also a gay, a black a white, a chrysanthemum. It is because you don’t understand that, that you discriminate.

“When you discriminate against the black or the white, or the flower, or the lesbian, you discriminate against God, which is the basic goodness in you. You create suffering all around you, and you create suffering within yourself, and it is delusion, ignorance, that is the basis of your action, your attitude of discrimination. If the people who are victims of discrimination practice looking deeply, they will say that I share the same wonderful relationship with God, I have no complex. Those who discriminate against me, do so because of their ignorance. “God, please forgive them, because they do not know what they are doing.” If you reach that kind of insight, you will no longer get angry at that person who discriminates against you, and you might have compassion toward him or her. You will say: “He does not know what he is doing. He is creating a lot of suffering around him and within him. I will try to help him.” So your heart opens like a flower and suffering is no longer there, you have no complex at all, and you turn to be a bodhisattva in helping the people who have been discriminating against you. That is the way I see it, out of my practice of looking deeply, so one day I made the statement that God is a lesbian, and this is my insight.”