Δαμιανός Ιωσηφίδης, ένας Αριστερός χωρίς δείγμα σχιζοφρένειας....

Στις χριστιανικές χώρες των Βαλκανίων, που ήταν για πολλές δεκαετίες υπό οθωμανική κατοχή υπάρχει μια ξεχωριστή χορεία αγίων στις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες, αυτή των Νεομαρτύρων. Κύριο γνώρισμα των Νεομαρτύρων ήταν η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας του ανθρώπου απέναντι στην μουσουλμανική βαρβαρότητα, που δεν ανεχόταν την αλλαγή της πίστης ενός ανθρώπου, που κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, κάποια στιγμή της ζωής του έγινε Μουσουλμάνος, ενώ είχε γεννηθεί Χριστιανός.... Στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και της ξενικής Κατοχής της χώρας, υπάρχει μια χορεία ανθρώπων, που μοιάζει πολύ με τους Νεομάρτυρες της οθωμανικής περιόδου. Πρόκειται για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, που οργανώθηκαν στην Εθνική Αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και αμφισβήτησαν την εξουσία των Ναζί, των Φασιστών και των Βουλγάρων.... Το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος, όχι μόνο δεν τίμησε τους Αντιστασιακούς πολίτες του, που στρατεύθηκαν με το ΕΑΜ κατά των κατακτητών, αλλά τους έστειλε σε ξερονήσια, με τον πλέον μαρτυρικό τόπο, αυτόν της Μακρονήσου, που στάλθηκαν έφεδροι οπλίτες και αξιωματικοί, που είχαν κριθεί επικίνδυνοι κομμουνιστές, ακόμα και αν δεν ήταν κομμουνιστές! Ανάμεσα στους κρατούμενους της Μακρονήσου, υπήρξε μια κατηγορία που μαρτύρησε ξεχωριστά για τον πατριωτισμό και την αξιοπρέπειά τους. Εκείνοι που αρνήθηκαν να υπογράψουν δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης του Κομμουνισμού. Για να τους λυγίσουν, οι βασανιστές τους τούς είχαν περίκλειστους στα σύρματα, εκτεθειμένους στον ήλιο την ημέρα και στο ψύχος τη νύχτα. Ένας από τους έγκλειστους στα σύρματα ήταν ο Δαμιανός Ιωσηφίδης, εργάτης από τη Νάουσα, που ίσως να υπέμενε τις δοκιμασίες του, πλάι στον Υφηγητή της Φιλοσοφίας του Δικαίου Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο, εξόριστο στη Μακρόνησο έφεδρο αξιωματικό, που ήταν επίσης κλεισμένος στα σύρματα... Ο Δαμιανός Ιωσηφίδης ήταν ένας έντιμος άνθρωπος, που εργαζόταν σκληρά για να συντηρήσει την οικογένειά του. Ήταν πρόσφυγας από τον Πόντο και συνειδητός Κομμουνιστής. Στα δύσκολα χρόνια των διωγμών κατά των Αριστερών, που είχε επιβάλλει το κράτος μετά την λήξη του Εμφυλίου, στη Νάουσα η πόλωση είχε αγγίξει ακραία σημεία. Οι μπράβοι της Ασφάλειας κάποιο βράδυ, ξυλοκόπησαν τόσο άγρια τον Δαμιανό, που νομίζοντας ότι τον είχαν δολοφονήσει, τον παράτησαν αιμόφυρτο στο ρείθρο ενός πεζοδρομίου. Όταν έγινε η διάσπαση του ΚΚΕ, ο Δαμιανός Ιωσηφίδης συντάχθηκε με το ΚΚΕ εσωτερικού. Γνώρισα τον Δαμιανό μετά το 1975, όταν εγκαταστάθηκα στη Νάουσα ως νέος Δικηγόρος. Ήξερα πως ο Δαμιανός εργαζόταν ως υπάλληλος στην εταιρεία τυποποίησης και εμπορίας φρούτων, γνωστής με το όνομα “ΤΡΑΜΕΛΚΟ” και ήταν ο άνθρωπος της απόλυτης εμπιστοσύνης των εργοδοτών του, των Αδελφών Τράιου. Ένα πρωινό λίγο δισταχτικά χτύπησε την πόρτα του γραφείου μου και όταν τον αντίκρισα ένιωσα πολλή χαρά. Κάθισε και αφού αποσώσαμε τον καφέ μας, μου εκμυστηρεύτηκε τα εξής, με έκδηλη την στεναχώρια στο πρόσωπό του. “Για να φτιάξω το σπίτι μου στο συνοικισμό πήρα δάνειο από την Εργατική Κατοικία. Όπως φαίνεται οι δουλειές στην ΤΡΑΜΕΛΚΟ δεν πάνε καλά. Δεν ξέρω τί θα γίνει. Το πρόβλημα είναι, ότι ενώ πηγαίνω καθημερινά στη δουλειά, εδώ και μήνες είμαι απλήρωτος. Ζω με δανεικά στην κυριολεξία. Με στενοχωρεί που δεν μπορώ να είμαι συνεπής με το δάνειο του σπιτιού και φοβάμαι κιόλας τις συνέπειες από την καθυστέρηση”. Τον άκουγα με προσοχή και συλλογιζόμουν τί θα μπορούσε να γίνει.... Πάνω στην κουβέντα ο Δαμιανός μου λέει: “Ξέρεις το σπίτι του .... Τράιου, ενός από τους εργοδότες μου είναι στο όνομά μου”. Με έκπληξη τον ρωτώ, τί εννοεί όταν λέει ότι είναι στο όνομά του. “Κάποτε, ο ..... Τράιος είχε προβλήματα με χρέη και πήγαμε σε συμβολαιογράφο και έγινε εικονική πώληση του σπιτιού του σε μένα, έτσι ώστε να φαίνεται πως δεν έχει περιουσία”. Χαμογέλασα και του είπα: Υπάρχει ένας τρόπος να πιέσουμε το αφεντικό σου, που μένει στο σπίτι που είναι στο όνομά σου. Θα κάνουμε δικαστήριο σε βάρος του, με αντικείμενο το σπίτι, που νομικά είναι δικό σου, ώστε να εξαναγκαστεί να δανειστεί αυτός για να πληρωθείς τα δεδουλευμένα σου.... Ο Δαμιανός άναψε και κόρωσε! “Αυτό δεν μπορεί να γίνει”, μου είπε ορθά κοφτά. “Δεν πρόκειται να προδώσω την εμπιστοσύνη που μου έδειξε”. Αυτός ήταν ο Δαμιανός Ιωσηφίδης, ο Αριστερός, που στην Μακρόνησο τον είχαν κλείσει στα σύρματα, γιατί αρνιόταν να αποκηρύξει τον κομμουνισμό και τις παραφυάδες του. Ο Δαμιανός Ιωσηφίδης ζούσε με αξιοπρέπεια και δίχως έστω μια χαραμάδα στη ζωή του ασυνέπειας σε όσα πίστευε. Όσα παρακολουθώ να συμβαίνουν στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς στη χώρα μας, που επαγγέλλεται ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ένα πράγμα μου φέρνει στο νου, η αήθεια στελεχών, σε πολιτικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο προσωπικών επιλογών τους: Ότι πρόκειται για αριστερούς, που απλά είναι σχιζοφρενείς! Θάσος, 30 Αυγούστου 2024

“εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος”. Ψαλμός 111: 6 Μνήμη Χρήστου Γιανναρά... Η τραγική κορύφωση του μετεμφυλιακού κράτους στην Ελλάδα ήταν η επτάχρονη δικτατορία των στρατιωτικών (1967-1974). Το ελληνικό κράτος μετά την Κατοχή εμφάνισε μια ξεχωριστή ιδιαιτερότητα: Οι δωσίλογοι, με εξαίρεση ελάχιστες περιπτώσεις, όχι μόνον δεν τοποθετήθηκαν ως προδότες στο περιθώριο της απαξίας της εθνικής μνήμης και δεν καταδικάστηκαν από από τα Ειδικά Δικαστήρια Δωσιλόγων, αλλά απεναντίας, “πλούτισαν” την τάξη των εθνικοφρόνων που αντιτάχθηκαν στον κομμουνισμό, ενώ ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος, υπήρξε η πρώτη αιματηρή σύγκρουση των δύο στρατοπέδων εντός του Ψυχρού Πολέμου. Ενώ εξελισσόταν ο ελληνικός Εμφύλιος, έπρεπε να προβληθεί το ιδεολογικό αντίπαλο δέος του εθνικού κράτους, κατά του Μαρξισμού-Λενινισμού, της ιδεολογίας του ΚΚΕ. Το 1948 ιδρύεται ο Σύλλογος “Το Ελληνικόν Φως” , από τη θρησκευτική οργάνωση “Αδελφότης Θεολόγων «Η Ζωή»”, μετά από πρωτοβουλία του καθηγητή της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας Αλέξανδρου Τσιριντάνη, του προϊσταμένου της «Ζωής» Σεραφείμ Παπακώστα, σε συνεργασία με τον βασιλέα Παύλο. Ο σύλλογος αυτός διαδραμάτισε εξαιρετικά σημαντικό ρόλο, όσον αφορά την «πνευματικήν καθοδήγησιν και τόνωσιν του εθνικού αγώνος», δηλαδή του εμφυλίου πολέμου, υπερασπιζόμενος τις κυβερνητικές δυνάμεις. “Το Ελληνικόν Φως” με πλουσιοπάροχη οικονομική συνδρομή εκ μέρους του κράτους, ανέλαβε τη διεξαγωγή του προπαγανδιστικού αντικομουνιστικού αγώνα, με βιβλία, περιοδικά, φυλλάδια, ομιλίες και άλλες δραστηριότητες. Η Αδελφότητα “Ζωή”, από τον μεσοπόλεμο ακόμα, με αποκορύφωμα όμως την διάρκεια του Εμφυλίου, υπήρξε το προπαγανδιστικό οπλοστάσιο του κράτους κατά του Κομμουνισμού. Με την ίδρυση του “Ελληνικού Φωτός”, το ίδιο το παλάτι ανέθεσε επίσημα στην “Ζωή” τον αντικομμουνιστικό αγώνα. Η αντικομμουνιστική προπαγάνδα του κράτους, εμφανιζόταν παραπλανητικά στον λαό, ως λόγος, αμιγώς θρησκευτικός! Το ελληνικό Σύνταγμα του 1952 επίσημα, στο άρθρο 16, υιοθετεί ως αντίβαρο στον Κομμουνισμό, που ήδη είχε ηττηθεί με το τέλος του εμφυλίου, την ιδεολογία του “ελληνοχριστιανικού πολιτισμού”. Ο Χρήστος Γιανναράς έγινε μέλος της Αδελφότητας Θεολόγων “η Ζωή”, αλλά είχε την τόλμη και την εντιμότητα να αποχωρήσει το 1964, σε ηλικία είκοσι εννιά χρόνων. Μετά την αποχώρησή του από την “Ζωή” δεν έμεινε σιωπηλός “ιδιώτης”. Απεναντίας, το 1964 εκδίδει μια μικρή συλλογή μεστών προβληματισμού γραπτών του με τίτλο “Πείνα και Δίψα”, που επανεκδίδεται το 1969, ενώ ηγεμονεύει στην Ελλάδα η συνταγματική εκτροπή των επίορκων αξιωματικών. Το 1966 κυκλοφορεί ο Γιανναράς το βιβλίο του “Τίμιοι με την Ορθοδοξία” και το 1970 βιβλίο με τίτλο “Η Ελευθερία του Ήθους”. Η Αντίσταση κατά της χούντας δε γινόταν μόνον από τις διάφορες αριστερές οργανώσεις του εξωτερικού και του εσωτερικού, ή από ιδεολόγους της Δημοκρατίας όπως ο Αλέκος Παναγούλης. Υπήρχε και μια άλλη αντίσταση κατά της βαρβαρότητας, που αμφισβητούσε καίρια τον ιδεολογικό πυρήνα, που προκάλεσε την κατάληψη της χώρας από την χούντα. Ο Χρήστος Γιανναράς, με περισσή τόλμη, δίχως τυμπανοκρουσίες αντιστασιακές, με τα γραπτά του, που κυκλοφορούσαν κατά την Επταετία αμφισβητούσε έντονα τη νομιμοποίηση της χούντας! Οι συνταγματάρχες ένα από τα πρώτα μέτρα που έλαβαν, για τον έλεγχο της ψυχής και της συνείδησης του Λαού ήταν η επιβολή κανονικής εκτροπής στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος. Αλίευσαν από την Αδελφότητα “Ζωή” κατά πρώτον, αλλά και από την Αδελφότητα “ο Σωτήρ” πρόθυμους μοιχεπιβάτες, που τοποθέτησαν σε επισκοπικούς θρόνους, ενώ απομάκρυναν από την Αθήνα και τον Αυγουστίνο Καντιώτη, ιδρυτή πλέγματος παρεκκλησιαστικών οργανώσεων και τον έκαναν μητροπολίτη στην ακριτική Φλώρινα, έτσι ώστε, το σύνθημά του “ελευθέρα και ζώσα εκκλησία” να είναι πλέον κενό περιεχομένου και αξίας. Ο Χρήστος Γιανναράς άσκησε έντονη κριτική στο ήθος, στην νοοτροπία και στις πρακτικές της “Ζωής”, αλλά και όλων των χριστιανικών οργανώσεων, που λειτουργούσαν στην Ελλάδα και είχαν προέλθει από την μήτρα της “Ζωής”. Αυτή η κριτική του Γιανναρά ήταν πράξη αντίστασης κατά της χούντας.... Ήμουν φοιτητής κατά την Επταετία. Τότε ανακάλυψα τον Γιανναρά. “Πείνα και Δίψα”, “Τίμιοι με την Ορθοδοξία”, “Η Ελευθερία του Ήθους”..... Στο βαρύ κλίμα της πνευματικής και πολιτικής ανελευθερίας των φοιτητικών μου χρόνων, ο Χρήστος Γιανναράς, άνοιξε σε μένα, όπως και σε άλλους φίλους και φίλες εκείνης της εποχής, παράθυρα απ’ όπου ανασαίναμε έναν φρέσκο αέρα και ζούσαμε.... Τα γραπτά του Γιανναρά που σημάδεψαν τον τρόπο της σκέψης μου είναι “Το Καταφύγιο Ιδεών” (1987) και το υπέροχο, “Σχόλια στο Άσμα Ασμάτων” (2016).... Ο Χρήστος Γιανναράς υπήρξε Φιλόσοφος αλλά και Θεολόγος. Όταν με επικεφαλής τον Σάκη Καράγιωργα μεθοδεύονταν ποικίλες αντιδράσεις προκειμένου να μην εκλεγεί Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ήμουν πολύ θυμωμένος και χάρηκα, όταν τελικά ο Γιανναράς εκλέχτηκε καθηγητής Φιλοσοφίας. Τρεις σημαντικοί Καθηγητές της Θεολογικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών είχαν προτείνει στον Χρήστο Γιανναρά να υποβάλλει διδακτορική διατριβή, που όπως είχε ακουστεί είχε σχεδόν έτοιμη. Οι Καθηγητές εκείνοι ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και Αλβανίας Αναστάσιος Γιαννουλάτος, ο μακαριστός Νίκος Νησιώτης και αν δεν με προδίδει η μνήμη, ο επίσης μακαριστός Ηλίας Βουλγαράκης. Αυτά πρέπει να συνέβησαν πριν το 1970. Τότε ολόκληρη η Θεολογική Σχολή της Αθήνας δέχθηκε έναν αήθη εκβιασμό, που στο κέντρο του βρισκόταν ο Γιανναράς και οι απόψεις του. Ο καθηγητής Ποιμαντικής και Κανονικού Δικαίου Κωνσταντίνος Μουρατίδης, είχε δηλώσει, ότι αν γίνει δεκτή διδακτορική διατριβή του Χρήστου Γιανναρά, θα αποχωρήσει από την Σχολή και θα την καταγγείλει παντού για κακοδοξία και αίρεση.... Τελικά ο Γιανναράς αποφάσισε να προσφύγει στον τότε παντοδύναμο Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Παναγιώτη Χρήστου. Ο Χρήστου δέχθηκε την διατριβή του Χρήστου Γιανναρά, με έναν όρο: Να μεταγραφεί από την δημοτική στην καθαρεύουσα το κείμενο. Το 1970 έγινε δεκτή η δικτατορική διατριβή του Γιανναρά, με τίτλο “Το οντολογικόν περιεχόμενον της θεολογικής εννοίας του προσώπου”, από την Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ. Ο Χρήστος Γιανναράς αμφισβήτησε έντονα την δαιμονοποίηση του έρωτα, από τις χριστιανικές οργανώσεις και από την υπόδουλη σ’ αυτές Εκκλησία της Ελλάδος. Τότε επιστρατεύθηκε ο Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης και η εφημερίδα “Ορθόδοξος Τύπος” για να πλήξουν τον Γιανναρά σαν αιρετικό! Οι εκδόσεις της εφημερίδας κυκλοφόρησαν το 1989 ένα μικρό βιβλίο του Θεόκλητου Διονυσιάτη με τίτλο, “Ο Νικολαϊτικός Ερωτισμός των Νεορθοδόξων (με θεωρητικό τον κ. Γιανναρά)”! Ο Χρήστος Γιανναράς, σε δίσεκτους καιρούς, για την Ελλάδα και την τοπική Εκκλησία της, υπήρξε το όργανο του Παρακλήτου, που άνοιξε πόρτες και παράθυρα, κλειστά ως τότε, για να πνεύσει ο φρέσκος αέρας που ζωοποιεί. Ο Γιανναράς, κατέκρινε τον πιετισμό και πρότεινε το ήθος της Ελευθερίας. Ο Γιανναράς, κατέκρινε την δαιμονοποίηση του έρωτα και διακήρυξε πως ο έρωτας είναι ο μόνος δρόμος για την ολοκλήρωση του προσώπου. Ο Γιανναράς, απέκδυσε την Εκκλησία του Χριστού από τον μανδύα της θρησκείας και διακήρυξε, πως η Εκκλησία υπάρχει με κέντρο την Ευχαριστιακή Σύναξη, όπου με τον Άρτο και τον Οίνο πραγματώνεται η θεανδρική παρουσία του Ιησού Χριστού στην ζωή μας.... Κλείνω τούτο το ελάχιστο αφιέρωμα στον Δάσκαλο Χρήστο Γιανναρά με όσα λέει η εξόδιος ακολουθία: Μακαρία ἡ ὁδός, ᾗ πορεύει σήμερον, ὅτι ἡτοιμάσθη σοι τόπος ἀναπαύσεως.... 27 Αυγούστου 2024

In memory of Tisha B΄Av/Εις ανάμνησιν του Tisha B΄Av

Tisha B’Av (Hebrew: תשעה באב or ט׳ באב, “the Ninth of Av,”) is an annual fast day in Judaism, named for the ninth day (Tisha) of the month of Av in the Hebrew calendar. The fast commemorates the destruction of both the First Temple and Second Temple in Jerusalem, which occurred about 655 years apart, but on the same Hebrew calendar date. The First Temple was burned by the Babylonians in 423 BCE and the Second Temple fell to the Romans in 69 CE, unleashing a period of suffering from which our nation has never fully recovered. The Bar Kochba revolt against the Romans in 133 CE ended in defeat: The Jews of Betar were butchered on the 9th of Av and the Temple Mount was plowed one year later on the same date. Rabbi Cat Zavis of the Beyt Tikkun Synagogue in USA, on the occasion of Tisha B'Av, has expressed the following thoughts, tragically relevant to what is causing grief to the Jews of Israel and the world: “We are in the month of Av. The ninth of Tisha B’av is a day of mourning for our suffering. On Tisha B’av, we chant Jeremiah’s Book of Lamentations in which he warns the people and holds the people accountable for all of their mistakes. It is Jeremiah speaking truths. At Beyt Tikkun, we’ve been doing some deep dives exploring and listening to truths, sometimes truths that make us uncomfortable. In particular, truths about the establishment of the State of Israel and what is happening today. We are going to continue to do that. A lot of us are grappling with the fact that we have been told a story about the establishment of the State of Israel that is not fully accurate, distorts the history, and silences Palestinian voices, lives, and culture. We are hearing Palestinian and Jewish voices that provide a different historical perspective.  Just as we might want to argue with Moses when he tells the younger generation that it was their parents’ fault that he did not get to enter the promised land, so too many of us today want to yell back at the stories and people who have told us a particular history of the State of Israel. We want to say, no, that is not true—there’s a different story about the establishment of the State of Israel that goes way back in history. There actually were people on the land, they had a rich culture and traditions, they had beautiful buildings, schools, mosques, churches, temples. They had rich lives. There was a mixed community of Muslims, Christians, Jews, Palestinians, Druze, and Bedoin who lived together in peace. The past few weeks I have been reflecting on the teaching that the world stands on three pillars: trust, justice, and peace. In order to get to justice and then peace, we need to listen to and tell the truth. Even Moses struggles to tell the truth! He tells aspects of the truth and distorts other aspects to make himself look better, perhaps to garner more respect, care, and love. Maybe he’s concerned that the parents of his generation spoke poorly of him and he wants another story or perspective to be known. Yet, we cannot get to justice and peace without truth telling.  If we are willing to listen to the truth, even when it challenges us, we pave the way to justice. In this parsha, Moses reiterates the importance of installing judges, who are wise and decide justly between any Israelite and their brother (any Israelite, regardless of class and race) and between an Israelite and stranger. He emphasizes that judges shall not be partial in judgment; they shall hear out the low as well as the high. And, perhaps most importantly, they should not be afraid of anyone for judgment is God’s. (“So I took the heads of your tribes, wise men, and full of knowledge, and made them heads over you, captains of thousands, and captains of hundreds, and captains of fifties, and captains of tens, and officers, tribe by tribe. And I charged your judges at that time, saying: 'Hear the causes between your brethren, and judge righteously between a man and his brother, and the stranger that is with him. Ye shall not respect persons in judgment; ye shall hear the small and the great alike; ye shall not be afraid of the face of any man; for the judgment is God's...” Deuteronomy 1:15-17) Our tradition is so powerful. The prophets both rebuke us and comfort us. And we need both.  We need the truth to warn us about the myriad of ways we have so severely missed the mark that we are going to face catastrophe and we need the reminder that things will also turn around and we will be ok”. Απόδοση στην ελληνική γλώσσα. Η Tisha B'Av (εβραϊκά: תשעה באב ή ט׳ באב, «η ένατη του Av»,) είναι μια ετήσια ημέρα νηστείας στον Ιουδαϊσμό, που ονομάστηκε για την ένατη ημέρα (Tisha) του μήνα Av στο εβραϊκό ημερολόγιο. Η νηστεία καθιερώθηκε εις ανάμνηση της καταστροφής του Πρώτου Ναού, αλλά και του Δεύτερου Ναού της Ιερουσαλήμ, που συνέβησαν με διαφορά περίπου 655 ετών, αλλά την ίδια ημερομηνία σύμφωνα με το εβραϊκό ημερολόγιο. Ο Πρώτος Ναός κάηκε από τους Βαβυλώνιους το 423 π.Χ., ενώ ο Δεύτερος Ναός είχε καταληφθεί από τους Ρωμαίους το 69 μ.Χ.. Η κατάληψη του Δευτέρου Ναού από τους Ρωμαίους, σηματοδοτεί μια μακρά περίοδο βασάνων για τον Λαό Ισραήλ, από την οποία δεν έχει υπάρξει πλήρης ανάκαμψη ακόμα. Η εξέγερση του Bar Kochba κατά των Ρωμαίων το 133 μ.Χ. έληξε με ήττα: Οι Εβραίοι του Betar (το Betar ήταν μια αρχαία εβραϊκή πόλη στα βουνά της Ιουδαίας,που κατά την εξέγερση του Bar Kochba, υπήρξε το τελευταίο προπύργιο των επαναστατώ και καταστράφηκε από τους Ρωμαίους, με εντολή του Αυτοκράτορα Αδριανού το 135 μ.Χ.) σφαγιάστηκαν στις 9 του μήνα Av και το Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ οργώθηκε ένα χρόνο αργότερα την ίδια ημερομηνία. Η Ραβίνος Cat Zavis της Συναγωγής Beyt Tikkun στις Η.Π.Α., με αφορμή την Tisha B’Av έχει διατυπώσει τις ακόλουθες σκέψεις, τραγικά επίκαιρες με όσα προκαλούν θλίψη στους Εβραίους του Ισραήλ και όλου του κόσμου: “Βρισκόμαστε στον μήνα Av. Η ένατη ημέρα αυτού του μήνα, η Tisha B’av είναι ημέρα πένθους για τα βάσανά μας. Στην Tisha B'av, ψέλνουμε από το Βιβλίο των Θρήνων του Ιερεμία, που προειδοποιεί τους ανθρώπους και τους θεωρεί υπεύθυνους για όλα τα λάθη τους. Ο Ιερεμίας λέει αλήθειες! Στην Συναγωγή Beyt Tikkun, έχουμε κάνει μερικές βαθιές καταδύσεις, εξερευνώντας και ακούγοντας αλήθειες, που μερικές φορές μας κάνουν να νιώθουμε άβολα. Ειδικότερα, όσον αφορά αλήθειες, που έχουν σχέση με την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ και όσα συμβαίνουν σήμερα. Θα συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό. Πολλοί από εμάς, παλεύουμε με το γεγονός, ότι μας έχουν πει μια ιστορία για την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, που δεν είναι απόλυτα ακριβής, διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και φιμώνει τις φωνές, τις ζωές και τον πολιτισμό των Παλαιστινίων. Ακούμε παλαιστινιακές και εβραϊκές φωνές που προσφέρουν μια διαφορετική ιστορική προοπτική. Ακριβώς, όπως θα μπορούσαμε να μαλώσουμε με τον Μωυσή, όταν λέει στη νεότερη γενιά ότι ήταν λάθος των γονιών τους που δεν μπήκε στη Γη της Επαγγελίας, έτσι πολλοί από εμάς σήμερα, θέλουμε να φωνάξουμε για τις ιστορίες και τους ανθρώπους που μας έχουν πει μια ιδιαίτερη ιστορία για το Κράτους του Ισραήλ. Θέλουμε να πούμε, όχι, αυτό δεν είναι αλήθεια. Υπάρχει μια διαφορετική ιστορία σχετικά με την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, που πηγαίνει πολύ πίσω στην ιστορία. Στην πραγματικότητα, υπήρχαν άνθρωποι στη γη, είχαν πλούσιο πολιτισμό και παραδόσεις, είχαν όμορφα κτίρια, σχολεία, τζαμιά, εκκλησίες, ναούς. Είχαν πλούσια ζωή. Υπήρχε μια μικτή κοινότητα Μουσουλμάνων, Χριστιανών, Εβραίων, Παλαιστινίων, Δρούζων και Βεδουίνων που ζούσαν μαζί ειρηνικά. Τις τελευταίες εβδομάδες σκέφτομαι την διδαχή, ότι ο κόσμος στηρίζεται σε τρεις πυλώνες: Εμπιστοσύνη, Δικαιοσύνη και Ειρήνη. Για να φτάσουμε στη Δικαιοσύνη και μετά στην Ειρήνη, πρέπει να ακούσουμε και να πούμε την Αλήθεια. Ακόμα και ο Μωυσής παλεύει να πει την Αλήθεια! Λέει πτυχές της αλήθειας και διαστρεβλώνει άλλες πτυχές, για να φαίνεται καλύτερος, ίσως για να συγκεντρώσει περισσότερο σεβασμό, φροντίδα και αγάπη. Ίσως ανησυχεί ότι οι γονείς της γενιάς του μίλησαν άσχημα γι’ αυτόν και θέλει να γίνει γνωστή μια άλλη ιστορία ή διαφορετική οπτική. Ωστόσο, δεν μπορούμε να φτάσουμε στη Δικαιοσύνη και την Ειρήνη χωρίς να λέμε την Αλήθεια. Αν είμαστε πρόθυμοι να ακούσουμε την Αλήθεια, ακόμα κι όταν μας προκαλεί, ανοίγουμε το δρόμο προς τη Δικαιοσύνη. Σε αυτήν την “parsha” (εβδομαδιαίο απόσπασμα από την εβραϊκή Βίβλο, που αναγιγνώσκεται στις Συναγωγές), ο Μωυσής επαναλαμβάνει τη σημασία της εγκατάστασης δικαστών, οι οποίοι είναι σοφοί και αποφασίζουν δίκαια μεταξύ οποιουδήποτε Ισραηλίτη και αδερφού τους (οποιουδήποτε Ισραηλίτη, ανεξάρτητα από την κοινωνική τάξη και φυλή), και μεταξύ ενός Ισραηλίτη και ενός ξένου. Τονίζει ότι οι δικαστές δεν πρέπει να μεροληπτούν στην κρίση τους. Οφείλουν να ακούσουν τόσο εκείνον που βρίσκεται σε χαμηλό επίπεδο, όσο κι εκείνον που κατέχει κάποιο υψηλό επίπεδο μέσα στην Κοινότητα. Και, το πιο σημαντικό, οι δικαστές, δεν πρέπει να φοβούνται κανέναν, γιατί η κρίση είναι του Θεού. (“Στους αρχηγούς , λοιπόν, των φυλών σας, οι οποίοι ήταν άντρες ικανοί και έμπειροι, έδωσα εξουσία πάνω σε χίλια, σε εκατόν, σε πενήντα και σε δέκα άτομα, και σε άλλους απ’ αυτούς ανέθεσα την επίβλεψη ολόκληρης φυλής. Επίσης, με την ευκαιρία, έδωσα στους δικαστές σας αυτούς ορισμένες οδηγίες: «Ν’ ακούτε», τους είπα, «με προσοχή τις υποθέσεις των συμπατριωτών σας και να κρίνετε δίκαια τις διαφορές του καθενός, είτε αυτές είναι μ’ έναν Ισραηλίτη είτε μ’ έναν ξένο. Να μη μεροληπτείτε όταν κρίνετε. Ν’ ακούτε με την ίδια προσοχή και τους ασήμαντους και τους σπουδαίους. Μη φοβάστε κανέναν, γιατί η κρίση σας είναι έργο θεϊκό....»” Δευτερονόμιο 1:15-17) Μετά από όλες τις προφητικές φωνές που μας προειδοποιούν για την καταστροφή και την ερήμωση που έρχεται επειδή έχουμε χάσει το δρόμο μας, αυτά τα ίδια προφητικά κείμενα μας λένε, ότι τα πράγματα θα αντιστραφούν. Η παράδοσή μας είναι τόσο δυνατή. Οι προφήτες μας επιπλήττουν και μας παρηγορούν ταυτόχρονα. Χρειαζόμαστε και τα δύο. Χρειαζόμαστε την Αλήθεια, για να μας προειδοποιήσει, για τους μυριάδες τρόπους με τους οποίους χάσαμε τόσο σοβαρά το σημάδι, ότι θα αντιμετωπίσουμε την καταστροφή και χρειαζόμαστε την υπενθύμιση, ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, και τότε θα είμαστε εντάξει”.

Εις τιμήν και μνήμην της οσίας Γαβριηλίας της Παπαγιάννη

Στις 18 Ιουλίου για πρώτη φορά εφέτος, γιορτάζεται η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων της αγίας Γαβριηλίας της Παπαγιάννη, που με απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κατατάχθηκε μεταξύ των Αγίων της Εκκλησίας στις 3 Οκτωβρίου του 2023. Η κατά κόσμον Αυρηλία Παπαγιάννη υπήρξε μια χαρισματική προσωπικότητα. Από την Κωνσταντινούπολη όπου γεννήθηκε το 1897, μαζί με την οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1923. Φοίτησε ως ακροάτρια στην Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, γιατί τότε δεν γίνονταν δεκτές ως φοιτήτριες γυναίκες. Έχουν γίνει γνωστά πολλά για την βιοτή της Αυρηλίας Παπαγιάννη. Για το έργο της στην Ινδία ανάμεσα σε λεπρούς και στους πλέον φτωχούς των φτωχών. Για την αγάπη και την τυφλή εμπιστοσύνη της στον Ιησού. Για την τρυφερή αγάπη της προς την Παναγία. Στην Ινδία συναναστρεφόταν με ανθρώπους διαφορετικών πίστεων, αλλά ποτέ δεν υπήρξε “επιθετική” ιεραπόστολος. Μιλούσε για τον Χριστό και το Ευαγγέλιο, μονάχα αν της το ζητούσαν.... Η ζωή της ήταν μαρτυρία για τον Χριστό και το Ευαγγέλιο. Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου βρέθηκε στην Μεγάλη Βρετανία. Εκεί σπούδασε Χειροπρακτική και Φυσιοθεραπεία. Το 1945 επέστρεψε στην Ελλάδα. Συνεργάστηκε με την Αποστολή Προσφύγων των Φίλων (οι Φίλοι, είναι περισσότεροι γνωστοί ως Κουάκεροι) και την Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης. Μετά το τέλος του πολέμου και ενώ η Ελλάδα μάτωνε από τον Εμφύλιο Πόλεμο, ο Σκωτσέζος Sydney Loch και η Αυστραλή σύζυγός του Joice Loch, και οι δύο Κουάκεροι, κατάφεραν κάτι σημαντικό. Έπεισαν τους Κουάκερους στο Λονδίνο να ιδρύσουν ένα σχολείο για κορίτσια, παρόμοιο με το σχολείο της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής. Οι Loch εξασφάλισαν την οικονομική ενίσχυση και ο διευθυντής της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής Charlie House παραχώρησε την γη και τα ξύλινα κτίσματα. Το νέο εκπαιδευτήριο μαζί με οικοτροφείο ονομάστηκε Οικοκυρική Σχολή των Κουάκερων, ενώ έμεινε γνωστή και ως Σχολή Θηλέων της ΑΓΣ ή Σχολή των Κουάκερων. Περισσότερα από 40 κορίτσια από περιοχές της Χαλκιδικής, γράφτηκαν στο σχολείο, δίχως να πληρώσουν δίδακτρα, ούτε τροφεία για διατροφή και στέγη. Η Αυρηλία Παπαγιάννη, διορίστηκε διευθύντρια της Οικοκυρικής Σχολής Θηλέων της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής Θεσσαλονίκης ή της Σχολής των Κουάκερων, για το διάστημα των ετών 1946 έως 1948. Σε ηλικία 66 χρόνων, το 1963, έλαβε το μικρό μοναχικό σχήμα από τον άγιο Αμφιλόχιο Μακρή στην Πάτμο. Ως Μοναχή Γαβριηλία πλέον, διακόνησε στην Οικουμενική Κοινότητα του Taize, όπου στάλθηκε για λίγο από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα. Αργότερα στάλθηκε στην Αμερική, ενώ διακόνησε στην Μητρόπολη Γερμανίας, μετά από πρόσκληση του από Κισάμου και Σελίνου Μητροπολίτη Γερμανίας Ειρηναίου Γαλανάκη. Για μια δεκαετία (1967-1977) επισκεπτόταν χάριν διακονίας την Ανατολική Αφρική και την Ευρώπη. Στην Ευρώπη συναντιόταν με αγαπημένους φίλους και πνευματικούς Πατέρες, όπως ο Lev Zillet και ο άγιος Σωφρόνιος του Essex. Για αρκετά χρόνια, από το 1977, έζησε σε ένα ισόγειο μικρό διαμέρισμα στα Πατήσια, στην καρδιά της Αθήνας, που είχε ονομάσει “το Σπίτι των Αγγέλων”, γιατί ήταν ανοιχτό σε καθένα και καθεμιά, που ζητούσε να δει την Γερόντισσα Γαβριηλία.... Το 1989 εγκατέλειψε την Αθήνα και βρήκε καταφύγιο στο Ερημητήριο της Αγίας Σκέπης στην Αίγινα, πολύ κοντά στο προσκύνημα του αγίου Νεκταρίου. Το ερημητήριο ήταν ανοιχτό σε όσες και όσους ήθελαν να την συναντήσουν.... Κατά την αρχή της Μεγάλης Σαρακοστής του 1990, νοσηλεύτηκε για καρκίνο των λεμφαδένων επί σαράντα μέρες στο νοσοκομείο. Έλαβε εξιτήριο την Μεγάλη Εβδομάδα και κοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια το Πάσχα. Προς μεγάλη έκπληξη των γιατρών της, οι εξετάσεις που υποβλήθηκε λίγο καιρό αργότερα αποκάλυψαν, ότι ο καρκίνος είχε εξαφανιστεί με θαυμαστό τρόπο! Μετά από τα προηγούμενα συμβάντα η Γερόντισσα Γαβριηλία αποσύρθηκε στην “έρημο”. Με σύντροφο μόνο μια μοναχή, μετακόμισε για τελευταία φορά στη ζωή της και εγκαταστάθηκε στο νησί της Λέρου. Εκεί ίδρυσε το Ησυχαστήριο των Αγίων Αρχαγγέλων. Τον τελευταίο χρόνο της ζωής της, η Γερόντισσα δέχτηκε το Μεγάλο και Αγγελικό Μοναχικό Σχήμα από τον Πνευματικό της πατέρα Διονύσιο, από την Συνοδεία του αγίου Γερασίμου του Υμνογράφου στην Σκήτη της Μικράς Αγίας Άννης του Αγίου Όρους. Ο π. Διονύσιος ήρθε στην Λέρο και έκειρε την αγία Γαβριηλία μεγαλόσχημη Μοναχή στο Παρεκκλήσι της Παναγίας του Κάστρου, στην κορυφή της Λέρου. Η Γερόντισσα Γαβριηλία έφυγε απ’ αυτόν τον κόσμο στις 28 Μαρτίου 1992. Μόνον οι άγγελοι θα μπορούσαν να μετρήσουν τον αριθμό των ανθρώπων, που άγγιξε ο Θεός και τους άλλαξε μέσω της Γερόντισσας. Η βιογραφία της και διάφορες επιστολές και διδαχές της Γερόντισσας Γαβριηλίας αποτέλεσαν το υλικό ενός βιβλίου με τίτλο “Η Ασκητική της Αγάπης”, που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1996, από την πνευματική θυγατέρα της Μοναχή Γαβριηλία Γεωργίου και έκτοτε επανεκδόθηκε πάρα πολλές φορές. Όποιος είχε γνωρίσει τη Γερόντισσα Γαβριηλία, έχει συνειδητοποιήσει, ότι ο Θεός ποτέ δεν μας αφήνει χωρίς τους Αγίους Του. Οι λέξεις είναι εργαλεία αυτού του κόσμου. Το θαύμα της βιοτής της Γερόντισσας είναι καλυμμένο από το μυστήριο της σιωπής του κόσμου που έρχεται! Η αγία Γαβριηλία δεν αναζήτησε ποτέ τη φήμη. Δεν επέτρεψε ποτέ να δημοσιευθεί τίποτα γι’ αυτήν ενόσω ζούσε. Μόνο στα τελευταία χρόνια της, επέτρεπε στα “παιδιά” της να την φωτογραφίζουν.... Όσους άγγιξε ο Θεός μέσω αυτής, την αποκαλούσαν Γερόντισσα. Η ίδια όμως, ποτέ δεν επιδίωξε να φτιάξει κάποια “εικόνα” για τον εαυτό της, ούτε να δημιουργήσει ομάδα ακολούθων “υποτακτικών”. Δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά η μοναχή Γαβριηλία. Στο πρόσωπό της, η ταπεινοφροσύνη και η αγάπη εύρισκαν ανάπαυση και ενσαρκώνονταν! Παρόλα αυτά, “επίσημα”, το Γραφείο επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, του γνωστού για τις ακραίες απόψεις του Μητροπολίτη Σεραφείμ Μεντζελόπουλου, έχει χαρακτηρίσει την αγία Γαβριηλία, ως φορέα “νόθης πνευματικότητος”. Ο διάκονος της Μητρόπολης Πειραιώς Βασίλειος Σπηλιόπουλος, κατανάλωσε φαιά ουσία για την συγγραφή μελέτης με τίτλο, “Κρίσεις και σχόλια στο περιεχόμενο του βιβλίου ‘Ασκητική της αγάπης’” (έκδοση 2003). Τον πρόλογο στο παραπάνω βιβλίο του Διακόνου είχε γράψει ο αρχιμανδρίτης Σαράντης Σαράντος, που όσο ζούσε, δεν έπαυσε να αμφισβητεί την πίστη και το ήθος της αγίας Γαβριηλίας, με ιδιαίτερο μένος! Οι κατηγορίες κατά της Αγίας του Θεού, από την Μητρόπολη Πειραιώς, μεταξύ των άλλων ήταν, ότι δήθεν στο βιβλίο “η Ασκητική της Αγάπης”, “κυριαρχεί από την αρχή ως το τέλος το στοιχείο του θρησκευτικού συγκρητισμού και του Διαθρησκειακού Οικουμενισμού, ενώ παράλληλα ακυρώνεται η μοναδικότητα του Θεανδρικού προσώπου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Οποίος ισοπεδώνεται και τοποθετείται στο ίδιο επίπεδο με τους άλλους αρχηγούς θρησκειών”. Το μόνο που αξίζει να ειπωθεί, είναι ότι ο διάκονος Σπηλιόπουλος και ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, υποκαθιστώντας με προφανή αμετροέπεια τον δικαιοκρίτη Θεό, από ένα βιβλίο, που ενόσω ζούσε η αγία Γαβριηλία η Παπαγιάννη δεν συνέταξε ούτε μισή αράδα, “πέταξαν” στο πυρ το εξώτερο σαν αιρετική και μάλιστα επικίνδυνη για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς μια αγία Γυναίκα, που με την ζωή της έδειξε πως αγάπησε πολύ τον Ιησού... Επίσης, κατέδειξαν την βαθειά άγνοιά τους σε εκείνο που ο Ιησούς είπε, ότι “Τό πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ, καί τήν φωνήν αὐτοῦ ἀκούεις, ἀλλ᾿ οὐκ οἶδας πόθεν ἔρχεται καί ποῦ ὑπάγει” (Ευαγγέλιο του Ιωάννη 3: 8). Στην Εκκλησία του Χριστού της Ανατολής, οι Άγιοι αναγνωρίζονται από την συνείδηση του Λαού του Θεού, που μαρτυρεί για την αγιότητα ανθρώπων ομοιοπαθών κατά πάντα με όλες και όλους τους θνητούς. Οι Άγιοι του Θεού δεν είναι υπεράνθρωποι, ούτε αλάθητοι, ούτε άμωμοι. Απλά είναι άνθρωποι της μεγάλης αγάπης, που ελκύονται εν Αγίω Πνεύματι από τον Χριστό και δείχνουν ως φωτοδείχτες τον δρόμο προς Εκείνον που είναι Αγάπη. Τα όργανα της διοικούσας και ποιμαίνουσας Εκκλησίας, όπως είναι η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, λαμβάνοντας υπόψη την μαρτυρία της συνείδησης του Λαού του Θεού, διακηρύττει πως ένας άνθρωπος, είναι Άγιος και τον κατατάσσει στις δέλτους των Αγίων της Εκκλησίας ορίζοντας την ημέρα τιμής της μνήμης του. Αυτό συνέβη με την Γερόντισσσα Γαβριηλία την Παπαγιάννη. Αρκετά πριν τον Οκτώβριο του 2023, που το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως κατέταξε ως αγία της Εκκλησίας την Γερόντισσα, στη συνείδηση των Χριστιανών και όχι αποκλειστικά των ελληνικής καταγωγής, η Μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη, ήταν ένας Άγιος άνθρωπος του Θεού. Σε τοιχογραφία στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Ιννοκεντίου της Αλάσκας στο Ντιτρόιτ των Η.Π.Α., εικονίζονται οι ευλογημένες (blessed) Μαρία Σκομπτόβα, Ματρώνα της Μόσχας και Γαβριηλία Παπαγιάννη, με φωτοστέφανα της δόξας. Η τοιχογραφία είχε ιστορηθεί πριν ακόμα οι παραπάνω Άγιες Γυναίκες καταταγούν στις δέλτους των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας.... Το Κοντάκιον, που έχει γραφεί εις τιμήν και μνήμην της αγίας Γαβριηλίας την επευφημεί, με τις εξής λέξεις: “Θερμῆς ἀγάπης συνοδὸν καὶ ταπεινώσεως, τὴν ἐν τῷ κόσμῳ ἔξω κόσμου παραμένουσαν, εὐχομένην καὶ προσφέρουσαν ὡς θυσίαν ἑαυτὴν Χριστῷ ἐκθύμως ἀνυμνήσωμεν θεαυγῆ Γαβριηλίαν, τὴν ἀσκήτριαν, πόθῳ κράζοντες· Χαίροις, μῆτερ θεόληπτε”. Στην πρώτη φωογραφία είναι η τοιχογραφία των τριών Αγίων Γυναικών στην εκκλησία του αγίου Ιννοκεντίου στο Ντιτρόιτ. Στην δεύτερη είναι η διευθύντρια της Οικοκυρικής Σχολής των Κουάκερων Αυρηλία Παπαγιάννη με τις μικρές μαθήτριές της και στην τρίτη είναι η Αυρηλία Παπαγιάννη και η Joice Loch, μέλη της Αποστολής Προσφύγων των Φίλων (Κουάκερων). Γιώργος Δ. 18/07/2024

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΪΣΙΟ

Εἶχα τήν εὐκαιρία νά ἐπισκεφθῶ τό Ἃγιον Ὂρος γιά πρώτη φορά τήν περίοδο τοῦ Πάσχα τοῦ 1966. Ἢμουν μαθητής τῆς δευτέρας Λυκείου. Οἱ σχέσεις μου μέ τό Ὂρος συνεχίστηκαν καί οἱ ἐπισκέψεις μου, πύκνωναν τό κατά δύναμη. Κάποια στιγμή ἂκουσα γιά ἓνα μοναχό πού ζοῦσε στά Κατουνάκια καί ἀπό τήν πολλή ἀγάπη του προσευχόταν ἀκόμα καί γιά τόν Διάβολο, νά βρεῖ ἒλεος…. Τό ὂνομά του Παΐσιος…. Τή δεκαετία τοῦ ’70 συνδέθηκα κατά κάποιο τρόπο μέ τήν Μονή Σταυρονικήτα καί τόν εὐλογημένο γέροντά της πατέρα Βασίλειο. Σέ ἀκολουθίες τῆς Μονῆς εἶχα τήν εὐκαιρία νά γνωρίσω κατά πρόσωπο τόν χαριτωμένο γέροντα, τόν πατέρα Παΐσιο. Τόλμησα κάποια φορά νά τόν ἐπισκεφθῶ στό Κελλάκι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ὃπου ἐγκαταβίωνε. Δέν θυμᾶμαι πολλά ἀπό τήν πρώτη συνάντηση. Ἀλλά, τώρα πού ἀναπολῶ τά παρελθόντα, θυμᾶμαι πώς ἡ ἀγάπη τοῦ Γέροντα μέ σκέπασε μέ πολλή τρυφερότητα. Ἐκείνη τήν ἐποχή, ὁ Γέροντας ὃταν ἐρχόταν στή Θεσσαλονίκη, ἂν δέν μέ ἀπατᾶ ἡ μνήμη μου ἒμενε στό σπίτι ἑνός γιατροῦ στήν περιοχή τῆς Ἁγίας Σοφίας. Σέ μιά ἐπίσκεψή του ἢθελε νά μέ συναντήσει. Πρέπει νά ἦταν μᾶλλον τό 1972 ἢ τό 1973, τελείωνα τό Πανεπιστήμιο. Γιά νά γίνει ἡ συνάντησή μας ἒκανε ἀγάπη καί ἦρθε στό σπίτι ἑνός καλοῦ φίλου μου, στήν ὁδό Σπάρτης. Ἦρθε ἐκεῖνος κοντά μου…. Ἀργότερα ἢμουν στρατιώτης καί ὑπηρετοῦσα στό Χαϊδάρι τῆς Ἀττικῆς. Δέν θυμᾶμαι μέ ποιό τρόπο ὁ Γέροντας πληροφορήθηκε τήν ἐκεῖ διαμονή μου. Μοῦ διαμήνυσε λοιπόν πώς θά βρισκόταν στήν Ἀττική, σ’ ἓνα μοναστήρι στό Κορωπί καί νά πήγαινα νά τόν συναντήσω…. Ὃταν ἒμενε πλέον στήν Παναγούδα, στό κουτλουμουσιανό Κελλί, ὃποτε πήγαινα στό Ὂρος ἒπρεπε ὁπωσδήποτε νά τόν ἐπισκεφθῶ. Ὑπῆρξαν φορές πού ἐνῶ περίμενα ἀρκετήν ὣρα στήν ἐξώθυρα τοῦ Κελλιοῦ ὁ Γέροντας δέν ἂνοιξε. Παρόλα αὐτά δεν ἒφευγα μέ παράπονο, ἀλλά μᾶλλον μέ χαρά. Ὁ τόπος ἦταν μιά μυστική εὐλογία…. Εἶχα ἀκούσει ὃτι ὁ Γέροντας φιλοξενοῦσε στό Κελλάκι του κατά καιρούς ἀνθρώπους πού περνοῦσαν δύσκολες καταστάσεις, χωρίς νά ἒχω προσωπική γνώση. Μιά φορά τόν ἐπισκέφθηκα σχετικά ἀργά ἓνα καλοκαιρινό ἀπόγευμα. Ἢμασταν μόνοι καί καθώς ἡ ὣρα περνοῦσε καί ὁ ἣλιος σέ λίγο θά ἒγερνε στή δύση του μέ κατευόδωσε γιά νά μήν κλειστῶ ἒξω ἀπό τή Μονή Κουτλουμουσίου ὃπου θά διανυκτέρευα. Εἶχα διανύσει τό μεγαλύτερο μέρος τῆς ἀπόστασης καί πλησίαζα στό μοναστήρι. Ἀπό τή μεριά τῆς Παναγούδας ἂκουσα μιία φρικώδη κραυγή, πού ἀκόμα καί τώρα, μετά ἀπό τόσα χρόνια, ἀνατριχιάζω ὃποτε θυμᾶμαι το περιστατικό. Ἢμουν βέβαιος πώς ἐρχόταν ἀπό τό Κελλί τοῦ Γέροντα καί μᾶλλον θά προερχόταν ἀπό κάποιον πού βασανιζόταν καί ὁ Γέροντας τόν κάλυπτε μέ τήν ἀγάπη καί τίς προσευχές του…. Ὁ πατέρας Γρηγόριος συνδεόταν ἀπό παλιά μέ τόν Γέροντα. Ἐγκαταβίωνε ἓνα διάστημα στή Μονή Σταυρονικήτα καί ἀργότερα μέ τή μικρή του συνοδεία πῆγαν σ’ ἓνα κουτλουμουσιανό Κελλί πολύ κοντά στήν Παναγούδα. Τό Κελλί χρειαζόταν φροντίδα γιά νά γίνει κατοικήσιμο. Σέ μιά ἐπίσκεψή μου δέν βρῆκα τόν Γέροντα στό Κελλάκι, ἀλλά κάποιος μοῦ εἶπε ποῦ θά τόν βρῶ. Ἒτσι βρέθηκα στό Κελλί τοῦ Γέροντα Γρηγορίου, ὃπου ἐργάζονταν οἱ πατέρες γιά νά ὀμορφύνουν τόν τόπο. Ἐκεῖ λοιπόν ἀντίκρυσα τόν Παππούλη πού ὡς ἒμπειρος ἀπό παλιά μαραγκός ἀσχολούνταν μέ τά κουφώματα τῶν παραθύρων τοῦ Κελλιοῦ. Τελευταία φορά, πρίν ἀπό τήν κοίμησή του, ὁ Γέροντας μοῦ ἒκανε μιά μεγάλη τιμή. Ἢμασταν μόνοι στήν Παναγούδα. Μέ ἒβαλε στο Κελλάκι του καί καθήσαμε στό ἐκκλησάκι. Μάλιστα μ’ ἒβαλε νά καθήσω σ’ ἓνα στασίδι πού ἦταν στή θέση τοῦ δεσποτικοῦ. Τότε μοῦ ἒδωσε ὁ Γέροντας ἓνα μικρό κομποσχοινάκι πού τό ἒπλεξε μέ τά εὐλογημένα χέρια του καί κάποιο ξύλινο εἰκονάκι ἀπ’ αὐτά πού ἒφτιαχνε ὡς ἐργόχειρο καί τά μοίραζε εὐλογία στούς προσκυνητές πού τόν ἐπισκέπτονταν. Προσωπικά ἓνα ἒχω νά πῶ ὡς μαρτυρία γιά τόν Γέροντα Παΐσιο: Ὑπῆρξε ἐνόσω ἦταν σωματικά ἀνάμεσά μας, πράγματι ἓνας ἃγιος ἂνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Ὑπῆρξε καί συνεχίζει τώρα πού βρίσκεται πλησίον τοῦ Ἀγαπημένου του, ἂνθρωπος ἀγάπης, ἁπλότητας καί πνευματικῆς ἀχοντιᾶς. Οἱ ἂνθρωποι τοῦ Θεοῦ εἶναι πλημμυρισμένοι ἀπό τό Ἃγιο Πνεῦμα, ζοῦν ἐν χάριτι καί ἑπομένως μπορεῖ ὁ Θεός μέσῳ αὐτῶν νά φανερώνει τό ἒλεος καί τήν χάρη του στούς ἀνθρώπους μέ ποικίλους τρόπους. Ὁ Ἅγιος Γέροντας δίχως τούς περιορισμούς τῆς σάρκας φανερώνει ἀκόμα περισσότερο τήν ἀγάπη μέ τήν ὁποία τόν εἶχε χαριτώσει ὁ Κύριός μας πού εἶναι Ἀγάπη…. 12 Ἰουλίου 2024 Μνήμη ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

RELIGION-POWER AGAINST LIFE AND SPIRIT THE MESSAGE OF KARBALA

The turning of a Life movement into a religion, a vehicle of power and manipulation of people, is a very common phenomenon. It was not possible for Islam not to fall into a religion of power, while the Prophet Muhammad, with the revelation of the Qur’an, offered humanity a message of Life, Freedom and Justice! On July 8 common date, the new Islamic year 1446 AH and the month of Muharram began. For the majority of Muslims, who follow Sunni Islam, it is an anniversary of joy, wishes and gifts. For a sizeable community of Muslims, the Shia as well as the Sufis, the month of Muharram marks a period of Mourning, culminating in the 10th day of the month of Muharram, Ashura. In October of the year 61 AH (681 AD) in the city of Karbala, in present-day Iraq, the forces of the Caliph of Damascus Muawiya I, led by his son Yazid, clashed with the forces of Imam Hussayn, son of Imam Ali, of last of the Righteous Caliphs, assassinated while praying in the mosque and grandson of the Prophet Muhammad. In Karbala under horrible circumstances Imam Hussayn was murdered, almost all the members of his Family and his army was defeated.... Sunni Islam was shaped as a form of Ummah centralizing and domineering religion by Muslim monarchs, following the standards of the rulers of the 7th century of common date, with the first being Muawiya I, who moved the seat of his "throne" from Arabia to Damascus. Shia Muslims, like the Sufi Brotherhoods, who seek the depth of the words of the Qur'an, behind the words, question and refuse to submit to an authority, which under the guise of the religion of Islam, manipulates the Ummah and deprives the people of the Freedom of existence! Unfortunately, in modern times, we have the case of the Islamic Republic of Iran, which while invoking the Shia tradition brutally denies it, since it is a dictatorship, in the tradition of the rulers who were called caliphs.... Today, Muslims, at least those who respect and love Allah, honor the Prophet Muhammad and his legacy, must overcome the division of the Ummah (Universal Community of Believers). Karbala is a point that should illuminate the choices of the Believers, but their duty is to study and understand, with an open mind, not only the obvious points of the holy Book (zahir), but above all, what needs consideration to understand them man, the so-called "hidden" points of the Koran (batin). Ali Osman Wadud 5 Muharram 1446 AH/ 11 of July 2024 For copying George Doudos

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ... ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ ΤΟΥ!

Η πρώτη και η δεύτερη φωτογραφία αποτυπώνουν, από διαφορετικές γωνίες, την συστάδα κουφαριών μαύρης πεύκης στον προαύλιο χώρο συγκροτήματος παραθεριστικών κατοικιών στην τοποθεσία Νυστέρι της Θάσου. Τα υποκείμενα της πεύκης είχαν κριθεί ασθενή και η αντιμετώπιση της “ασθένειάς” τους ήταν η καρατόμησή τους και εντέλει η δολοφονία τους! Η καρατόμηση των πεύκων έγινε με άδεια, που είχε ληφθεί από πολιτικό μηχανικό και όχι με γνώμη έστω της τοπικά αρμόδιας δασικής υπηρεσίας, μολονότι η μαύρη πεύκη είναι δένδρο αποκλειστικά δασικού χαρακτήρα. Η τρίτη φωτογραφία δείχνει τον Στραβό Πλάτανο της Νάουσας, που η ηλικία του συνδέεται με την οικοδόμηση της πόλης από τον Αχμέτ Εβρενόσογλου (εγγονό του μεγάλου Γαζή Εβρενός Μπέη) και έχει κηρυχθεί διατηρητέο στοιχείο του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος της πόλης με την Υπουργική Απόφαση (ΜακΘρακ) αρ. 1221/2002 (ΦΕΚ Δ΄428). Θεωρήθηκε ότι ο πλάτανος ίσως ήταν ασθενής και με επίβλεψη Γεωπόνου του Δήμου και όχι Δασολόγου (!!!) συνεργείο επέβαλλε μερική καρατόμηση κλάδων του αιωνόβιου πλατάνου! Οι φωτογραφίες είναι μάρτυρες της απαξίας που επιδεικνύουν οι άνθρωποι για την Φύση. Η Φύση αντιμετωπίζεται από τον εγωτικό άνθρωπο, σαν “άψυχο” αντικείμενο, που προσφέρεται προς εκμετάλλευση χάριν του κέρδους! Στην Ελλάδα, είμαστε μάρτυρες τελευταία, με φονική ευθύνη της πολιτείας, να καταστρέφονται πράσινα δάση ουσιαστικά, για να “φυτευτούν” σε κορυφογραμμές γιγάντιες ανεμογεννήτριες, που εγκαθίστανται από κερδοσκοπικές επιχειρήσεις παραγωγής “πράσινης” ηλεκτρικής ενέργειας! Άλλο τραγικό φαινόμενο, είναι η εγκατάσταση κατόπτρων συλλογής ηλιακής ενέργειας, προς παραγωγή ηλεκτρισμού, σε γόνιμες εκτάσεις.... Η εγκατάσταση των ηλιακών κατόπτρων γίνεται από επιχειρηματίες που επιδιώκουν το κέρδος και διόλου δεν τους ενδιαφέρει η εναλλακτική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας! Η ύβρις και η αμετροέπεια του ανθρώπου απέναντι στην Φύση, είχε επισημανθεί ήδη από το 1966 από τον Lynn Townsend White Jr., που είχε υποστηρίξει ότι η ιουδαιοχριστιανική κουλτούρα, που επικρατεί στη Δύση, έχει αποδειχτεί με οξύ τρόπο αντι-οικολογική! Η αποδοχή του δυαλισμού από τον Χριστιανισμό της Δύσης κυρίως, επέβαλλε αντιμαχία μεταξύ των ανθρώπων και του φυσικού περιβάλλοντος. Οι άνθρωποι θεωρούσαν και επιμένουν να θεωρούν τον εαυτό τους ξεχωριστό και ανώτερο ον από την Φύση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της βάναυσης επίθεσης του ανθρώπου κατά της φύσης και της επακόλουθης καταστροφής, παρατηρήθηκε, όταν με πρόσχημα την διάδοση ενός στρεβλού Ευαγγελίου, ο Δυτικός άνθρωπος, σαν ιεραπόστολος, επέβαλλε καταστροφή και απαξία των ιθαγενών θρησκευτικών πεποιθήσεων, που χαρακτηρίζονται από εναρμόνιση και βαθύ σεβασμό προς την Φύση και προσβλέπουν στην Γη ως κοινή Μητέρα! Κάποια στιγμή της ιστορικής μας διαδρομής, εμφανίστηκε ο Καπιταλισμός, που παρά τις προσαρμογές του στις κάθε φορά συνθήκες, παραμένει συνεπής σε τούτο: το κέρδος είναι ο ύψιστος στόχος. Ο Max Weber στο κλασικό έργο του, “Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού” (τίτλος πρωτοτύπου: Die protestantische Ethik und der Geist des Kapitalismus) (1904-1905), είχε υποστηρίξει βάσιμα, ότι οι κοινωνίες που είχαν υιοθετήσει τον Καλβινικό Πορτεσταντισμό, ενθάρρυναν έναν εγκόσμιο ασκητικό τρόπο ζωής, με κύρια χαρακτηριστικά την συσσώρευση υλικού πλούτου, ως παράγωγο “ιεροποίησης” της σκληρής εργασίας, αλλά και την λιτή διαβίωση. Η ανάπτυξη της Ελβετίας ως του κατ’ εξοχήν κέντρου του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος, οφείλεται στους Προτεστάντες, ακόλουθους του Ιωάννη Καλβίνου, που είχε ως κέντρο της μεταρρυθμιστικής δράσης του τη Γενεύη. Ο Καπιταλισμός, χάριν της επιδίωξης όλο και περισσότερου κέρδους, αντιμετωπίζει την φύση και γενικότερα το περιβάλλον σαν αντικείμενο εκμετάλλευσης και μόνο! Αυτή η συμπεριφορά είναι εναρμονισμένη με την “χριστιανική” πεποίθηση του ανθρωποκεντρισμού, δηλαδή της πίστης ότι ο άνθρωπος αποτελεί την κορωνίδα του σύμπαντος και επομένως “ως κατ’ εικόνα Θεού”, είναι ο κυρίαρχος του φυσικού περιβάλλοντος. Ο Μαρξισμός αποτέλεσε μια εξαιρετικά εμβριθή ανάλυση του καπιταλισμού και της βιομηχανικής επανάστασης. Η οικολογία δεν είχε συμπεριληφθεί μεταξύ των ενδιαφερόντων της μαρξικής σκέψης. Αργότερα, όταν επί Στάλιν ο Μαρξισμός μορφοποιήθηκε σε δόγμα, όπως συμβαίνει στις μονοθεϊστικές θρησκείες, με την οικοδόμηση του “Μαρξισμού-Λενινισμούό”, επιδίωκε επίσης την συσσώρευση πλούτου, στο ολοκληρωτικό κράτος της πρώτης “σοσιαλιστικής χώρας”, αντιμετωπίζοντας το φυσικό περιβάλλον, ως αντικείμενο εκτεθειμένο σε συνθήκες υπερεκμετάλλευσης. Ας έχουμε κατά νου πως το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνομπίλ συνέβη στην Σοβιετική Ένωση, όπως και η έντονη ανησυχία παλιότερα, για ένα πιθανό πυρηνικό ατύχημα στο Κοζλοντούι της Βουλγαρίας, της εποχής του “υπαρκτού σοσιαλισμού”. Στην Ανατολή, φιλοσοφικά ρεύματα που αναπτύχθηκαν στον ελληνικό χώρα, αλλά και στον Χριστιανισμό που καλλιεργήθηκε εδώ, ο δυαλισμός θεωρείται ξένο σώμα, παράγωγο του Μανιχαϊσμού, ιδίως για τους Χριστιανούς στοχαστές. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας και Στωϊκός φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος (121-180), στο σημαντικό έργο του “Τα εις εαυτόν”, που έγραψε στα ελληνικά κατά την διάρκεια των εκστρατειών του, έχει γράψει (6, 38): Πολλάκις ἐνθυμοῦ τὴν ἐπισύνδεσιν πάντων τῶν ἐν τῷ κόσμῳ καὶ σχέσιν πρὸς ἄλληλα. τρόπον γάρ τινα πάντα ἀλλήλοις ἐπιπέπλεκται καὶ πάντα κατὰ τοῦτο φίλα ἀλλήλοις ἐστί˙ καὶ γὰρ ἄλλῳ ‹ἄλλο› ἑξῆς ἐστι ταῦτα διὰ τὴν τονικὴν κίνησιν καὶ σύμπνοιαν καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς οὐσίας. Η Φύση είναι απόλυτα σεβαστή και η πεποίθηση της ιερότητάς της μαρτυρείται από μια αρκετά διαδεδομένη προσευχή προς τον Παράκλητο: ο Θεός, είναι “ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν” (Δοξαστικό της Πεντηκοστής). Επίσης, στο Ισλάμ υπάρχει όμοια μαρτυρία από το ιερό Κοράνιο: “όπου και αν στρέψετε το βλέμμα σας, εκεί είναι ο Αλλάχ” (σούρα αλ Μπάκαρα 115).” Σώζεται από τον λόγο 81 του αγίου Ισαάκ του Σύρου, ένα απόσπασμα, ‘Περί τῆς ἐλεήμονος καρδίας’: “Τι είναι μια σπλαχνική καρδιά; Μια καρδιά σε πυρκαγιά για ολόκληρη τη δημιουργία, για την ανθρωπότητα, για τα πουλιά για τα ζώα, για τους δαίμονες, και για όλα όσα υπάρχουν. Με την ενατένισή τους, τα μάτια ενός ευσπλαχνικού ατόμου χύνουν δάκρυα σε αφθονία. Με το ισχυρό και έντονο έλεος που συγκρατεί την καρδιά του ατόμου αυτού, και με τόσο μεγάλη συμπόνια, η καρδιά είναι ταπεινωμένη και κανείς δεν μπορεί να αντέξει να ακούσει ή να δει κάθε τραυματισμό ή παραμικρή θλίψη σε οποιαδήποτε δημιουργία. Για το λόγο αυτό, ένα τέτοιο πρόσωπο, προσφέρει διαρκώς προσευχή με δάκρυα ακόμα και για άλογα θηρία, για τους εχθρούς της αλήθειας, και για εκείνους που τον βλάπτουν, να προστατευτούν και να λάβουν έλεος. Λόγω της μεγάλης συμπόνοιας που καίγεται χωρίς μέτρο σε μια καρδιά που είναι σε ομοιότητα του Θεού”. Ένας κορυφαίος μυστικός της Ανατολής, ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής έχει γράψει (Προς Θαλάσσιον 15): “Τό Πνεῦμα τό ἅγιον, οὐδενός ἄπεστι τῶν ὄντων· καί μάλιστα τῶν λόγου καθοτιοῦν μετειληφότων.... Συνεκτικόν γάρ ὑπάρχει τῆς ἑκάστου γενέσεως, ὅτι Θεός καί Θεοῦ Πνεῦμα κατά δύναμιν προνοητικήν διά πάντων χωροῦν...”. Θα θυμίσω και ένα απόσπασμα από την περίφημη “Εξαήμερον” του αγίου Βασίλείου του Μεγάλου: “Μη νομίσεις άνθρωπε, ότι επειδή στη φύση υπάρχουν ζώα ή φυτά, τα οποία μπορεί να βλάπτουν εσένα, αυτά είναι άχρηστα ή δημιουργήθηκαν από λάθος του δημιουργού. Αυτά τα οποία μπορεί να φαίνονται βλαπτικά σ’ εσένα είναι ωφέλιμα για άλλες ζωντανές υπάρξεις”. Γιατί, “…ου πάντα της γαστρός ένεκεν της ημετέρας δε δημιουργήται”! “Αντικρίζω τον Θεό μου ντυμένο το Κάλλος του Σύμπαντος και θαυμάζω σιωπηλός! Γιατί ο Θεός μου έχει προικίσει με την χάρη Του, ό,τι υπάρχει στο Σύμπαν και όχι μονάχα τους ανθρώπους, όπως πιστεύουν πολλοί... Ο Θεός μου υπάρχει παντού. Δεν μπορώ να φανταστώ γωνιά στο Σύμπαν, οπουδήποτε στη Γη μας, είτε στον Ήλιο ή στη Σελήνη και στους άλλους Πλανήτες, όπου ο Θεός μου δεν αναπαύεται. Δεν υπάρχουν ασήμαντες γωνιές για τον Θεό μου, δεν υπάρχουν μέρη μιαρά και ανίερα, όπως νομίζουν άνθρωποι ανόητοι και υπερόπτες...”. Κλείνοντας, θα ήθελα να θυμηθώ την Πίστη Konkokyo (Διδαχές του Χρυσού Φωτός), από την Ιαπωνία. Ο Θεός με το όνομα Tenchi Kane No Kami, πιστεύεται, πως είναι το συνειδητό πνεύμα και η ενέργεια, που ρέει και διαχέεται μέσα στο Σύμπαν, νιώθοντας αγάπη για όλα τα έμβια όντα... ©Γιώργος Δούδος Θάσος, 9 Ιουλίου 2024

ΠΟΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ...

Με αφορμή όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στην μη δογματική και ανανεωτική Αριστερά στην πατρίδα μας, την Ελλάδα, κυρίως στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, που είναι το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στη χώρα, με απειροελάχιστες διορθώσεις, δημοσιεύω ένα κείμενο-μαρτυρία, που είχα γράψει πριν ένα χρόνο περίπου. Μοιράζομαι τις σκέψεις μου, γιατί νομίζω πως μπορεί να προκαλέσουν γόνιμο προβληματισμό σε συνοδοιπόρισσες και συνοδοιπόρους. Στρατεύτηκα στην Αριστερά πριν πολλά χρόνια, κόντρα στην παράδοση της οικογένειάς μου. Ήταν μια επιλογή με πρόσημο το ήθος και μόνο, καθώς δεν υπήρχαν ταξικές προϋποθέσεις. Η Αριστερά μου, θέλω να έχει τρυφερό ανθρώπινο πρόσωπο, χωρίς αγκυλώσεις από δόγματα ιδεολογικά.... “...στη ζυγαριά της αλήθειας, ο πόνος βαραίνει περισσότερο, από οποιοδήποτε ανατρεπτικό κίνημα, χάριν της ουτοπίας”. Don Ernesto de la Barca Η Αριστερά, με όλα τα προσωπεία που έχει φορέσει στη διαδρομή του χρόνου, επέμενε να φανερώσει πάνω στη γη μιαν Ουτοπία. Και σε τούτο τον αγώνα, η μέθη για την πραγμάτωση ενός άπιαστου ονείρου σκόρπισε πολύ πόνο, έγιναν φρικτά εγκλήματα. Δολοφονήθηκαν αθώοι άνθρωποι, γιατί οι Αριστεροί νόμιζαν, πως στέκονταν εμπόδιο στην πραγμάτωση της Ουτοπίας. Ξεθεμελιώθηκαν μακραίωνες αρχές και παραδόσεις, που είχαν κριθεί σαν φρένα στο είδωλο που ονομάστηκε Πρόοδος. Παρόλα αυτά, η Αριστερά αντέχει στον 21ο αιώνα, προσαρμοσμένη στις νέες συνθήκες. Το Όραμα μιας πιο δίκαιης κοινωνίας, όχι ως Ουτοπίας, μα ως πολιτικής πρότασης, παραμένει επίκαιρο, όσο υπάρχουν αδικημένοι άνθρωποι, όσο υπάρχει φτώχεια και εκμετάλλευση, όσο μια μειοψηφία ισχυρών της οικονομίας διαφεντεύει τις ζωές μας, χάριν του κέρδους, που γεννά κατόπιν την δύναμη και την επιβολή. Η Αριστερά μου γνωρίζει δυο αγκωνάρια που την στηρίζουν: Ελευθερία και Αλληλεγγύη. Αξίες απαρέγκλιτες και απόλυτα αδιαπραγμάτευτες. Σε τούτες τις αρχές οικοδομείται συνεχώς, μέρα με τη μέρα η Ανοιχτή Κοινωνία των Ανθρώπων. Ανοιχτή Κοινωνία, δίχως αποκλεισμούς, δίχως περιθωριοποιήσεις, δίχως φράχτες διακρίσεων για οποιοδήποτε λόγο.... Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς είχε γράψει, “…ἔμφυτος ἅπασιν ἀνθρώποις ὁ τῆς ἐλευθερίας πόθος…” (Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Λόγος δ΄, κεφάλαιον ΠΓ, 2). Ο Προφήτης του Θεού, είχε καλέσει τους ανθρώπους· “δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς” (Ησαΐας 26:9). Η Αριστερά είναι ένας τεράστιος χώρος σκέψης, κοινωνικού προβληματισμού και πολιτικής δράσης. Μετά την χωρίς την παραμικρή αμφιβολία αποκάλυψη των εγκλημάτων του Στάλιν και αργότερα του Μάο Τσε-τουνγκ, η Αριστερά δεν έχει καμιά σχέση, με τον σταλινικό “μαρξισμό-λενινισμό”, ούτε με όσα φοβερά έγιναν στην λεγόμενη πολιτιστική επανάσταση της Κίνας, ούτε βέβαια με τις μαζικές γενοκτονικές δολοφονίες των Ερυθρών Χμερ. Η Αριστερά οφείλει να απεγκλωβιστεί από πολιτικές αναλύσεις εξαρτημένες από παρωχημένες εποχές, με διαφορετικά δεδομένα. Για την Αριστερά, η διασφάλιση της αρχής της ελευθερίας συμπορεύεται με το κράτος δικαίου, την θεσμική διασφάλιση της ελευθερίας της έκφρασης και της επικοινωνίας. Για την Αριστερά, η Αλληλεγγύη, ως δύναμη συνοχής των κοινωνικών ομάδων που συγκροτούν το τμήμα των εργαζόμενων του λαού πρέπει να παραμένει συνεχώς ενεργή πρόταση. Η αλληλεγγύη ως πολυεπίπεδη πολιτική επιλογή, σημαίνει ενίσχυση του κράτους πρόνοιας και των θεσμών του. Αλληλεγγύη όμως σημαίνει πως η Εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες είναι προσιτή για όλους. Ότι η Υγεία δεν αντιμετωπίζεται σαν εμπόρευμα. Αριστερά δεν μπορεί να σημαίνει κρατισμό, ούτε ανάληψη από το κράτος επιχειρηματικής δραστηριότητας. Η επιχειρηματικότητα δεν μπορεί να δαιμονοποιείται, αλλά να ενθαρρύνεται με ακύρωση της περιττής γραφειοκρατίας. Η ενθάρρυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας σε όλους τους τομείς από την πολιτεία, σημαίνει ταυτόχρονα για την Αριστερά, λειτουργία θεσμών κοινωνικού ελέγχου των ιδιωτικών επιχειρήσεων στα πλαίσια της κοινωνικής ευθύνης και εύρους επιρροής κάθε επιχείρησης. Η Αριστερά και οι πολιτικοί φορείς που επικαλούνται τις αξίες της στους σύγχρονους καιρούς, δεν μπορεί να είναι αγκυλωμένοι από σεκταρισμό και πολιτικό δογματισμό. Κοντολογίς, ο διάλογος με ευρύ φάσμα πολιτικών σχημάτων πρέπει να διακρίνει κόμματα που επικαλούνται αριστερές αρχές και συνακόλουθα, να είναι πρόθυμα για συμβιβασμούς, όχι για την διαχείριση και τη νομή της κρατικής εξουσίας αλλά για την πληρέστερη διακονία του λαού. Τέλος κάτι πολύ σημαντικό κατά τη γνώμη μου, είναι πως η Αριστερά, έχει χρέος να αμφισβητεί ακατάπαυστα το κύρος και την αυθεντία της κρατικής εξουσίας. Το κράτος, όταν γίνεται tatoo, απυρόβλητο στην κριτική, ακόμα και στην αμφισβήτηση, τρέφει τις ταξικές διακρίσεις και γεννά συνεχώς καινούργια φαρμακερά κεφάλια της λερναίας ύδρας. Η Αριστερά οφείλει, αν πρόκειται να είναι αυθεντική, να συγκατανεύει στην Αναρχία! Τα παρακάτω λόγια του Errico Malatesta, δεν είναι δυνατό να αφήνουν αδιάφορους τους Αριστερούς και τα κόμματα, που επικαλούνται την Αριστερά: “οι καταπιεσμένες μάζες που ποτέ δεν αποδέχτηκαν πλήρως την καταπίεση και τη φτώχεια και που… δείχνουν να διψούν για δικαιοσύνη, ελευθερία και ευημερία, αρχίζουν να κατανοούν ότι δεν θα μπορέσουν να επιτύχουν τη χειραφέτησή τους παρά μόνο με την ένωση και την αλληλεγγύη με όλους τους καταπιεσμένους, με τους εκμεταλλευόμενους όπου γης”. Η Αριστερά μου, κρατά σαν φυλαχτό τον λόγο του Εβραίου σοφού Χιλέλ του Πρεσβύτερου (περίπου 110 π.Χ.- 10 μ.Χ.): “Όποιος καταστρέφει μια ψυχή, είναι σα να έχει καταστρέψει ολόκληρο τον κόσμο. Και όποιος σώζει μια ζωή, είναι σα να σώζει ολόκληρο τον κόσμο”. Δυστυχώς, συχνά αληθεύει η σκέψη του Jacques Julliard, αρθρογράφου στο αριστερό περιοδικό «Marianne», ότι, “...σήμερα η Αριστερά υπάρχει κυρίως μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, ως πόθος για ελευθερία και ισότητα, απαύγασμα της δικαιοσύνης, ενώ δύσκολα θα τη βρούμε σε κόμματα που την επικαλούνται.” Στοιχειωμένα τα όνειρά μας.... Είχαμε την ψευδαίσθηση, πως οι εφιάλτες μας, είχαν βυθιστεί στο έρεβος της λήθης. Πόσο στ’ αλήθεια έχουμε σφάλλει. Ο τρόμος, η ύβρις, η άρνηση κάθε ίχνους πολιτισμού, ορθώνονται μπροστά μας με περισσήν αναίδεια... Το ήθος, έχει πεταχτεί σαν άχρηστο σκουπίδι της μανιώδους κατανάλωσης που μας διαφεντεύει. Ο εφιάλτης, που έλαβε σάρκα, οστά κι ένα χαμόγελο αυτάρεσκο έχει όνομα, είναι το Κράτος.... Μιλώντας για την Αριστερά μου, λέγω στους συνοδοιπόρους μου: Μη λησμονείτε σύντροφοι και συντρόφισσες, πως τούτο τον κόσμο τον σώζουν μονάχα οι τρελοί και οι προφήτες. Αυτοί τον σπρώχνουν προς τα μπρος, αυτοί γιατρεύουν τις πληγές του, που ματώνουν ή έχουν κακοφορμίσει. Οι "καθώς πρέπει", σέρνονται πέρα δώθε στον κόσμο και τον σκονίζουν μονάχα. Οι παντιέρες της Αριστεράς μου, θέλω να είναι πολύχρωμες, στολισμένες με τα χρώματα του Ουράνιου Τόξου. Να δείχνουν πως η Ανοιχτή Κοινωνία της Αριστερής Πρότασης είναι απαλλαγμένη από κάθε είδους εθνικισμούς και προκαταλήψεις λόγω γλώσσας, φυλής, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού ή σεξουαλικής επιλογής. Η Αριστερά μιου, οφείλει να τιμά και να αναγνωρίζει τις μειονοτικές κοινότητες στη χώρα μου, αλλά και στην πιο πλατειά πατρίδα την Ευρώπη. Γιώργος Δούδος Mάιος 2023/Ιούλιος 2024

Η ΜΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΩΣ ΠΟΙΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Στις 29 Ιουνίου η Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως και οι Ελληνοκαθολικές Εκκλησίες, τιμούν την μνήμη των αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, των Πρωτοκορυφαίων. Η Ρωσική Υπερόρια Ορθόδοξη Εκκλησία (ROCOR), τιμά σήμερα την μνήμη ενός χαρισματούχου Επισκόπου, του αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς, Αρχιεπισκόπου Σαγκάης και Σαν Φρανσίσκο, ακολουθώντας το ιουλιανό εορτολόγιο. Αφορμή για τούτο το σημείωμα μου πρόσφερε η σημερινή ανάρτηση στο Facebook της Αδελφής Βάσσας (Coffe with Sister Vassa), με τίτλο “The Cross of Church – Authority” (Ο Σταυρός της Εκκλησίας – Αυθεντία, Κύρος). Η Αδελφή Βάσσα, Μοναχή της Ρωσικής Υπερόριας Ορθόδοξης Εκκλησίας (ROCOR) και Καθηγήτρια Ορθόδοξης Λειτουργικής σε Πανεπιστήμιο της Βιέννης, προβάλλει τόσον τον άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς, όσο και τον Απόστολο Παύλο, ως υποδείγματα ποιμένων και φυσικών ηγετών της Εκκλησιαστικής Κοινότητας. Θα ήθελα να αποφύγω κάθε περιττή πολυλογία, και περιορίζομαι να αντιγράψω το απόσπασμα από την Πρώτη προς Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου (4: 9-16), με το οποίο ξεκινά την ανάρτησή της η Αδελφή Βάσσα. “Μου φαίνεται πως ο Θεός, σ’ εμάς τους αποστόλους έδωσε την ελεεινότερη θέση, σαν να είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε στην αρένα. Γιατί γίναμε θέαμα για τον κόσμο, για αγγέλους και γι’ ανθρώπους. Εμείς παρουσιαζόμαστε μωροί για χάρη του Χριστού, ενώ εσείς είστε σοφοί χάρη στον Χριστό· εμείς είμαστε αδύναμοι, ενώ εσείς είστε δυνατοί· εμείς είμαστε περιφρονημένοι, ενώ εσείς είστε τιμημένοι! Ως αυτήν την ώρα πεινάμε, διψάμε, γυρνάμε με κουρέλια, ξυλοδαρμένοι, από τόπο σε τόπο χωρίς σπίτι, και μοχθούμε να ζήσουμε δουλεύοντας με τα ίδια μας τα χέρια. Στους εμπαιγμούς απαντάμε με καλά λόγια, στους διωγμούς με υπομονή, στις συκοφαντίες με λόγια φιλικά. Καταντήσαμε σαν τα σκουπίδια όλου του κόσμου, ως αυτήν την ώρα θεωρούμαστε τα αποβράσματα της κοινωνίας. Δε σας τα γράφω αυτά για να σας κάνω να ντραπείτε, αλλά για να σας συμβουλέψω, όπως ο πατέρας τ’ αγαπημένα του παιδιά. Γιατί, κι αν ακόμα έχετε χιλιάδες δασκάλους στη ζωή σας με το Χριστό, δεν έχετε πολλούς πατέρες αλλά μόνον ένα. Στη σωτήρια οικονομία του Ιησού Χριστού, εγώ σαν πατέρας σάς γέννησα με το κήρυγμα του ευαγγελίου. Σας ζητώ λοιπόν να μου μοιάσετε”. Βέβαια η Εκκλησία του Χριστού σήμερα, κατά κανόνα δεν ζει στην ανασφάλεια των πρώτων αιώνων των φρικτών διωγμών. Σε πολλές περιπτώσεις οι ορατές Εκκλησίες, (κάθε παράδοσης ή ομολογίας), έχουν προικιστεί με ποικίλα προνόμια. Συχνά, ιδίως στις λεγόμενες παραδοσιακές εκκλησίες (Ορθόδοξη, Καθολική, Κοπτική, Αρμενική κ.ά.) οι Επίσκοποι, ως διάδοχοι των Αποστόλων, έχουν ενδυθεί με διάφορους βαρύγδουπους τίτλους και κυρίως έχουν ενδυθεί με εξουσία, με την οποία ποδηγετούν τους Χριστιανούς συχνά καταπιεστικά, ενώ μιμούνται δίχως αιδώ, την εξουσία των αρχόντων του κόσμου τούτου.... Ενώ η μόνη αυθεντία, το μοναδικό κύρος για την Εκκλησία παραμένει ο Σταυρός! Μπορεί οι καιροί και οι συνθήκες για την Εκκλησία του Χριστού, στα περισσότερα μήκη και πλάτη της γης να έχουν αλλάξει, αλλά το υπόδειγμα του Αποστόλου Παύλου για τους Επισκόπους και γενικά για τους Ποιμένες του Λαού του Θεού, όπως παρατίθεται στο παραπάνω απόσπασμα της Πρώτης προς Κορινθίους Επιστολής, πιστεύω πως οφείλεται να τηρείται αναλλοίωτο...

ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ; Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ 19ης ΜΑΪΟΥ

Μετά από εισήγηση του πρωθυπουργού της Ελλάδος Ανδρέα Παπανδρέου, η ελληνική Βουλή, με το νόμο 2193/1994 (ΦΕΚ 32 Α΄) που είχε ψηφίσει, καθιέρωσε την 19η Μαΐου ως “Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στον Μικρασιατικό Πόντο”. Πρόκειται για προσπάθεια διάσωσης της εθνικής μνήμης, με τον πρωτοφανή τρόπο μέσω ενός νόμου του κράτους. Δηλαδή μέσω της εξαναγκαστικής εξουσίας του κράτους! Τα γεγονότα έχουν αποδείξει, ότι οι λαοί των Βαλκανίων, συχνά αποφεύγουμε την αλήθεια και προτιμούμε μυθεύματα και ψέματα, για να φτιάξουμε την ιστορία μας! Οι πληγές από πολέμους μεταξύ των βαλκανικών λαών, από εμφύλιους σπαραγμούς, από μαζικούς διωγμούς και εθνοκαθάρσεις, από βίαιες ανταλλαγές πληθυσμών, σε πάρα πολλούς, αντί να αυξήσουν την ανθρωπιά μας και να μας κάνουν περισσότερο σοφούς σε κατανόηση, μας κρατούν καθηλωμένους στις αγκυλώσεις που προκαλούν οι φυλετικές και θρησκευτικές διακρίσεις και ο σκοτισμός των συνειδήσεων από την ιδεολογία του εθνικισμού! Μετά την φρίκη που προκάλεσε στις συνειδήσεις της σύνολης ανθρωπότητας το Ολοκαύτωμα που προκάλεσαν οι Ναζί σε βάρος των Ισραηλιτών, των Ρομά κ. ά., η Διεθνής Κοινότητα μέσω του Ο.Η.Ε., κατάρτισε την από 9.12.1948 “Σύμβαση για την Πρόληψη και την Καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας”, που κυρώθηκε από την χώρα μας με το νομοθετικό διάταγμα 3091/1954. Η σύμβαση αυτή τυποποιεί, δηλαδή περιγράφει τους όρους τέλεσης του εγκλήματος της γενοκτονίας, με τρόπο αυστηρό και περιορισμένο. Με το νόμο 2193/1994 του ελληνικού κράτους, που αναφέρθηκε πιο πάνω, όπως και με τον κατοπινό νόμο 2645/1998, που καθιέρωσε την 14η Σεπτεμβρίου, ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης, αναφέρεται το τουρκικό κράτος, σαν υπαίτιο “ποινικά”, τόσο για την γενοκτονία των Ποντίων, όσο και των υπόλοιπων Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και της Μικράς Ασίας. Πρόκειται για νόμους χωρίς την παραμικρή αξία, από νομικής απόψεως. Και οι δύο νόμοι είναι “πολιτικές πράξεις” της Βουλής, που καταχρηστικά έλαβαν τον μανδύα νόμου. Θα μπορούσε το εθνικό μας κοινοβούλιο, με ψήφισμά του να καθιερώσει ημέρα μνήμης των διωγμών που είχαν υποστεί οι Έλληνες στην Ανατολική Θράκη και στην Μικρά Ασία, στην οποία γεωγραφικά υπάγεται και ο Πόντος, που υπό τις παρούσες συνθήκες αντιμετώπισης των πραγμάτων, εμφάνιζαν στοιχεία γενοκτονικού διωγμού. Νομίζω, πως αυτό θα ήταν αρκετό.... Νόμος, οποιουδήποτε κράτους, και δεν εξαιρείται η Ελλάδα, που θεωρεί εγκληματία ένα άλλο κράτος, στην προκειμένη περίπτωση, λόγω επικαιρότητας της επετείου, το τουρκικό, είναι νόμος ανυπόστατος. Στο εθνικό, αλλά και στο διεθνές ποινικό δίκαιο κατηγορούνται για εγκλήματα φυσικά πρόσωπα και όχι υποκείμενα με νομική προσωπικότητα ή τέλος πάντων άλλης μορφής νομικές οντότητες (πολιτικά κόμματα και οργανώσεις, κράτη κ.ά.). Επίσης τόσο στο εθνικό, όσο και στο διεθνές ποινικό δίκαιο, ισχύει η σημαντική αρχή που απαγορεύει την αναδρομική ισχύ ποινικών νομικών διατάξεων και την συνακόλουθη επιβολή ποινών για πράξεις που κατά το χρόνο εκτέλεσής τους δεν θεωρούνταν ποινικά αδικήματα. Η Γενοκτονία καθιερώθηκε ως άδικη και κολάσιμη πράξη με την σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών του 1948, για την Πρόληψη και την Καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας, που η ελληνική πολιτεία κύρωσε το 1954, όπως προανέφερα. Και εύλογα εμφανίζεται το ερώτημα: Δηλαδή πριν από το 1948 δεν υπήρξαν γενοκτονίες; Και βέβαια υπήρξαν, αλλά ως προς τις προγενέστερες του 1948 γενοκτονίες, ή μαζικούς διωγμούς με γενοκτονικά χαρακτηριστικά, δεν μπορούν να διωχθούν και να κατηγορηθούν ως υπαίτια φυσικά πρόσωπα και μόνο! Θεωρώ το απόσπασμα μιας συνέντευξης του Τούρκου ιστορικού και ακαδημαϊκού Halil Berktay, ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτο και σημαντικό: «Η αλήθεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη, όμως μπορεί να διδαχθεί. Τα τελευταία 10 χρόνια η συμπεριφορά γύρω από τη Γενοκτονία έχει μαλακώσει… Ωστόσο η κατάχρηση της λέξης «Γενοκτονία», την αποδυναμώνει και προκαλεί αγανάκτηση. Ο όρος είναι δύσκολος και επικίνδυνος. Πιστεύω ότι υπήρχε μόνο μία Γενοκτονία και δεν εννοώ ότι αυτό που συνέβη στον Πόντο δεν ήταν Γενοκτονία. Αντίθετα, λέω ότι οι Ενωτικοί, δηλαδή η ηγεσία της «Επιτροπής Ένωση και Πρόοδος», κυρίως δε ο Ταλαάτ, είχαν ένα μαζικό σχέδιο για τον εκτουρκισμό της Ανατολίας. Και αυτό εφαρμόστηκε στους Αρμενίους, τους Ποντίους και τους Ασσυρίους. Προτιμώ να το βλέπω ως ένα ενιαίο σχέδιο, που και το κάνει και πιο εύκολα συζητήσιμο και κατανοητό» (Συνέντευξη του Halil Berktay στον Αχ. Χεκίμογλου, εφημερίδα «Το Βήμα» 30/11/2010). Το ό,τι κατά την έκρηξη του τουρκικού εθνικισμού, όταν οι Νεότουρκοι ανέλαβαν τα ηνία του οθωμανικού κράτους οι χριστιανικές μειονότητες, Αρμένιοι, Ασσύριοι και Έλληνες, υπέστησαν εκτεταμένους διωγμούς είναι γεγονός! Μάλιστα, ιδίως ο διωγμός κατά των Αρμενίων, με 1.500.000 ψυχών ως θύματα, έχει δικαιολογημένα χαρακτηρισθεί ως γενοκτονία, με τα χαρακτηριστικά της τυποποίησης του εγκλήματος του 1948 και μάλιστα, ότι υπήρξε μια prova generale για το Ολοκαύτωμα των Ναζί. Όταν ανέλαβαν την εξουσία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οι Νεότουρκοι, δέχθηκαν μια ομάδα Γερμανών αξιωματικών, με σκοπό την αναδιοργάνωση του οθωμανικού στρατού. Αυτή η ομάδα απέκτησε το προσωνύμιο “Οθωμανοί Γερμανοί” και αργότερα, με την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία, συμμετείχε στις εξελίξεις της ναζιστικής Γερμανίας. Η εμπλοκή των Γερμανών, με τον μανδύα των στρατιωτικών συμβούλων της οθωμανικής κυβέρνησης των Νεοτούρκων, ήταν ενταγμένη στην γενικότερη “επίθεση” του γερμανικού ιμπεριαλισμού στην Μέση Ανατολή, που τότε ακόμα κυριαρχούσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε γράψει ένα κείμενο του 1915 με τίτλο “Die Krise der Sozialdemokratie” (Η κρίση της Σοσιαλδημοκρατίας), που έμεινε γνωστό ως “Μπροσούρα του Γιούνιους” (Juniusbroschüre), γιατί η Λούξεμπουργκ το έγραψε ενώ βρισκόταν στην φυλακή με το ψευδώνυμο Γιούνιους (Junius). Το τέταρτο κεφάλαιο της μπροσούρας έχει τίτλο “Die Türkei”. Η Λούξεμπουργκ αναλύει κυρίως την οικονομική πολιτική του “γερμανικού ιμπεριαλισμού” και εμφανίζει τη θέση που κατείχε η Οθωμανική Αυτοκρατορία στην πολιτική αυτή. Μια φράση είναι εξαιρετικά αξιοπρόσεκτη: “Η Τουρκία έγινε το σημαντικότερο επιχειρησιακό πεδίο του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Στη χώρα αυτή, ο βηματοδότης του γερμανικού ιμπεριαλισμού έγινε η Γερμανική Τράπεζα (Deutsche Bank), με τα τεράστια επιχειρησιακά της συμφέροντα” (Βλάσης Αγτζίδης· Αφιέρωμα στη Μικρασιατική Καταστροφή: Για το κίνημα των Νεότουρκων και τον γερμανικό ιμπεριαλισμό, TVXS, 5 Νοεμβρίου 2022). Οι ίδιοι οι πρόσφυγες, Πόντιοι και μη, επί δεκαετίες, αναφέρονταν στα γεγονότα που κατέληξαν στην βίαιη απομάκρυνσή τους από τις πατρίδες τους με την λέξη “καταστροφή”. Ο όρος καταστροφή, όσον αφορά τα γεγονότα που αναφερόμαστε, ανταποκρίνεται με μεγαλύτερη ακρίβεια στην τραγωδία του Μικρασιατικού και Ανατολικοθρακιώτικου Ελληνισμού. Γιατί με την λέξη αυτή περιγράφονται από τη μια μεριά οι ευθύνες των Τούρκων, χωρίς να παραγνωρίζονται οι σοβαρές ευθύνες της ελληνικής πλευράς, που κατά κανόνα σκόπιμα αποσιωπούνται. Κατά την εφαρμογή του Συμφώνου για την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας (30.01.1923), που ενσωματώθηκε στη Συνθήκη της Λοζάνης, είναι γνωστό πως μεγάλος αριθμός προσφύγων από τον Πόντο εγκαταστάθηκε στη Μακεδονία. Η τότε κυβέρνηση με την ενέργειά της αυτή, επιχείρησε να επιτύχει αλλοίωση του πληθυσμού της Μακεδονίας, όπου το σλαβομακεδονικό ή σλαβόφωνο στοιχείο είχε ισχυρότατη παρουσία, με τελικό στόχο την “εθνοκάθαρση” της περιοχής από τους «εθνικά ύποπτους» γηγενείς Μακεδόνες. Η κρατική προπαγάνδα άρχισε να βομβαρδίζει τους Πόντιους πρόσφυγες με το μύθευμα, πως αυτοί είναι «καθαροί Έλληνες» ενώ οι άλλοι, δηλαδή οι Μακεδόνες που μιλούσαν τη σλαβική μακεδονική γλώσσα, αποτελούσαν πρόβλημα για τα εθνικά συμφέροντα. Δυστυχώς υπάρχουν κύκλοι Ποντίων, που συνειδητά, σκόπιμα ή ασυνείδητα «μασουλούν» ως τις μέρες μας τη μαστίχα της «εθνικής τους καθαρότητας» έναντι των υπολοίπων Ελλήνων και δεν αντιλαμβάνονται, παρά την ευφυΐα που συνήθως τους διακρίνει, ότι η φυλετική καθαρότητα δεν αφορά το ανθρώπινο είδος, αλλά τα παράγωγα «ιπποφορβείων» και «κυνοτροφείων»! Στα πλαίσια αυτού του συλλογικού συμπλέγματος ανωτερότητας (δηλαδή συλλογικής νεύρωσης), που χαρακτηρίζει δυστυχώς αρκετούς Ποντίους, εφευρέθηκαν πολλοί μύθοι, μεταξύ των οποίων προβλήθηκε ιδιαίτερα η γενοκτονία τους. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γ. Σωτηριάδη (G. Sotiriadis, An ethnological map illustrating Hellenism in the Balkan Peninsula and Asia Minor, London 1918, Edward Stanford Ltd), που είχε χρησιμοποιήσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν τη λήξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, η κατανομή των Ελλήνων στα τρία βιλαέτια του Πόντου εμφανίζει τα εξής στοιχεία: Στο βιλαέτι της Τραπεζούντας το 1912 κατοικούσαν 947.866 Τούρκοι, 353.533 Έλληνες και 50.000 Αρμένιοι. Οι Έλληνες Πόντιοι ανέρχονταν σε ποσοστό 25,9% του συνολικού πληθυσμού. Στο βιλαέτι της Σεβάστειας (Σίβας), επί συνολικού πληθυσμού 1.109.535 κατοίκων, οι Έλληνες Πόντιοι ανέρχονταν σε 99.367 άτομα, αποτελώντας μια μειονότητα σε ποσοστό 8,9% του συνολικού πληθυσμού. Στο τρίτο βιλαέτι του Πόντου, δηλαδή στο βιλαέτι της Κασταμονής, οι Έλληνες Πόντιοι ανέρχονταν μόνο στο 2,5% του συνολικού πληθυσμού, αποτελώντας ασήμαντη μειονότητα. Σύμφωνα με Πόντιους ερευνητές οι Τούρκοι εξόντωσαν μέχρι το 1924 περίπου 353.000 Έλληνες Πόντιους (βλ. Βαλαβάνης Γ.Κ.· "Σύγχρονος Γενική Ιστορία του Πόντου", 2η έκδοση, Θεσσαλονίκη, έκδοση Αφοί Κυριακίδη 1986). Αν ληφθούν υπόψη τα στοιχεία Σωτηριάδη, που αναφέρθηκαν πιο πάνω, οι Έλληνες των βιλαετιών της Τραπεζούντας και της Σεβάστειας ανέρχονταν σε 452.900 άτομα, στους οποίους πρέπει να προστεθούν και οι λίγες χιλιάδες Ελλήνων του βιλαετιού της Κασταμονής. Αν πράγματι είχε συμβεί “γενοκτονία” στον Ποντιακό Ελληνισμό, στο ύψος που προσδιορίζουν εθνικιστικοί ποντιακοί κύκλοι και έχει αποδεχθεί το ελληνικό κράτος μετά το 1994, τότε στην Ελλάδα θα έπρεπε να είχαν φθάσει μόνον 100.000 ψυχές Ποντίων προσφύγων. Nεότερες μελέτες έχουν αποδείξει ότι ο υπολογισμός των Ποντίων, που είχαν εξοντωθεί από τους Τούρκους, σε 353.000 είναι αυθαίρετος και υπολογίζονται τα θύματα σε περίπου 100 ως 150 χιλιάδες νεκρούς (Βλ. Sjöberg, Erik; The Making of the Greek Genocide: Contested Memories of the Ottoman Greek Catastrophe. έκδοση Berghahn, Νέα Υόρκη: (2016), σσ. 46–47). Ο Οδ. Λαμψίδης (“Η ‘ανάκλησις’ εις τους πρόσφυγας Έλληνας του Πόντου και αι επιπτώσεις αυτής δια την έρευναν της ποντιακής διαλέκτου”, Αρχείον Πόντου, τόμ. 29, Αθήνα, 1989, σελ. 3), υπολογίζει, ότι από τους 1.500.000 πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μετά τη Συνθήκη της Λοζάνης, οι Πόντιοι ανέρχονταν σε 400.000, προερχόμενοι από τον Πόντο, τον Καύκασο και τη νότια Ρωσία. Η καταστροφή του μικρασιατικού ελληνισμού δεν οφείλεται μόνο στους διωγμούς των Νεοτούρκων. Υπήρξαν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες των ελληνικών κυβερνήσεων της εποχής, που συνέβαλαν τραγικά στην καταστροφή. Αναφέρω πως τον Ιούλιο του 1922 είχε ψηφισθεί ο νόμος 2670/1922, με τις υπογραφές του βασιλέα Κωνσταντίνου, του Γούναρη και του Ρούφου. Ο νόμος αυτός απαγόρευσε στον ελληνικό πληθυσμό της Μικράς Ασίας να αποχωρήσει από την περιοχή, ενώ ήδη είχε αποφασισθεί η εγκατάλειψη της Μικράς Ασίας από το ελληνικό στρατό. Την ίδια περίοδο η κυβέρνηση των Αθηνών, με τηλεγράφημα προς τον Ύπατο Αρμοστή της Σμύρνης Αριστείδη Στεργιάδη, του ζητά να μην επιτρέψει στους Έλληνες της Ιωνίας να φύγουν για την Ελλάδα. Ο Γρηγόρης Δαφνής (Η Ελλάς μεταξύ των δύο πολέμων, β’ έκδ., τόμ. Α’, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα,1974, σελ. 16) έχει διασώσει το εξής περιστατικό: “Λίγο πριν την αναχώρηση από τη Σμύρνη των ελληνικών υπηρεσιών και ενώ το μέτωπο είχε σπάσει, ο νεαρός πολιτικός Γεώργιος Παπανδρέου ενημερώνεται από τον Στεργιάδη για την επερχόμενη καταστροφή. Στην ερώτηση του Παπανδρέου ‘γιατί δεν ειδοποιείται τον κόσμο να φύγει;’, ο Στεργιάδης απαντά: ‘Καλύτερα να μείνουν εδώ να τους σφάξει ο Κεμάλ γιατί αν πάνε στην Αθήνα θα ανατρέψουν τα πάντα’”!!! Η καταστροφή των Μικρασιατικού και Ανατολικοθρακιώτικου Ελληνισμού, δεν οφείλεται μόνο στους γενοκτονικών διαστάσεων διωγμούς, που είχε εξαπολύσει η νεοτουρκική κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπήρξε σημαντικότατη η ευθύνη των Ελλήνων πολιτικών εκείνης της περιόδου, που με ποικίλους τρόπους προκάλεσαν την Μικρασιατική Καταστροφή. Η συντήρηση της μνήμης είναι αναγκαία, όχι για να πυροδοτεί προκαταλήψεις και μίσος, αλλά για να τιμώνται τα αθώα θύματα διωγμών και να πλουτίζει μέσω της κατανόησης η συλλογική σοφία στον λαό. Αυτό όμως δεν επιτυγχάνεται με νόμους του κράτους, αλλά με την εκπαίδευση που σέβεται τα ιστορικά συμβάντα με γνώμονα την αλήθεια και αποκρούει μυθεύματα και ψέματα της προπαγάνδας. Κοντολογίς, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, αφότου ανέλαβαν την εξουσία οι Νεότουρκοι, με σημαντική επιρροή εκ μέρους Γερμανών στρατιωτικών “συμβούλων”, επιδίωξαν να εκτουρκίσουν βίαια τον οθωμανικό πληθυσμό. Για τον σκοπό αυτό, σχεδίασαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν διωγμούς, που φέρουν τα γνωρίσματα της γενοκτονίας, κατά των Αρμενίων, κατά των Ασσυρίων και κατά των Ελλήνων! Οφείλουμε να τιμούμε την μνήμη των θυμάτων, χωρίς “τοπικιστικές επιλογές”! 19/05/2024 ©Γιώργος Α. Δούδος

Yom Ha’Azmaut/Nakba Η ανάγνωση της ιστορίας με τον τρόπο του Ιανού

Στις 14 Μαΐου του 1948 ιδρύθηκε το Κράτος του Ισραήλ επίσημα και εκδόθηκε η Διακήρυξη Ανεξαρτησίας του σύγχρονου Ισραήλ. Το Ισραήλ δεν έχει σύνταγμα, όπως συμβαίνει στα περισσότερα κράτη της Ευρώπης και του κόσμου. Ακολουθώντας την συνταγματική παράδοση της Μεγάλης Βρετανίας, οι συνταγματικές αρχές του Κράτους του Ισραήλ, διατυπώνονται στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Το σύγχρονο Ισραήλ είναι η πατρίδα των Εβραίων, αλλά επίσης η πατρίδα των Αράβων (Δρούζων, Μουσουλμάνων, Χριστιανών), των Τσερκέζων, των Ασσυρίων, των Βεδουίνων, που ζούσαν στα εδάφη της υπό βρετανική εντολή Παλαιστίνης και πρωτύτερα της ομώνυμης επαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μια μέρα μετά την 14η Μαΐου του 1948, το Ισραήλ δέχθηκε την πρώτη σφοδρή επίθεση από ομάδα αραβικών κρατών (Αίγυπτος, Συρία, Υπεριορδανία, σημερινή Ιορδανία, Ιράκ και Λίβανος). Για το Ισραήλ είναι ο "πόλεμος της Ανεξαρτησίας", που έληξε με νίκη των δυνάμεων του Ισραήλ στις 7 Ιανουαρίου του 1949. Με αφορμή εκείνον τον πόλεμο και την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, αρκετοί Παλαιστίνιοι Άραβες, εγκατέλειψαν τα χωριά τους, εν πολλοίς παρασυρμένοι από την προπαγάνδα Αράβων ηγετών, που έσπειραν τον φόβο της ανασφάλειας στους απλούς ανθρώπους. Η Ημέρα της Ανεξαρτησίας για τους Ισραηλινούς, έχει ονομαστεί από τους Άραβες της Παλαιστίνης, που επέλεξαν την προσφυγιά "Νάκμπα" (στα αραβικά al nakbah σημαίνει ‘Καταστροφή'). Μέσα στην τρέλα και την παραζάλη του πολέμου, που προκάλεσε στους Ισραηλινούς η επίθεση πέντε αραβικών κρατών, συνέβησαν από τις δυνάμεις της Χαγκάνα (η ισραηλινή στρατιωτική δύναμη), όπως συνάγεται από μαρτυρίες που ακόμα απασχολούν το Ισραήλ έκτροπα και μάλλον αδικαιολόγητες βιαιότητες εναντίον αμάχων Παλαιστινίων που κατοικούσαν σε χωριά, που περιήλθαν στην επικράτεια του Ισραήλ, σύμφωνα με την απόφαση του ΟΗΕ (22.11.1947) για την για την ίδρυση στην Παλαιστίνη, ενός εβραϊκού και ενός αραβικού κράτους. Η υπόθεση του “μακελειού της Ταντούρα” (Tantura massacre), που συνέβη τη νύχτα της 22ας προς 23η Μαΐου 1948, στοιχειώνει ακόμα τις σχέσεις Εβραίων και Αράβων στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη. Αδιευκρίνιστος αριθμός, μεταξύ 40 έως 200 Παλαιστίνιων Αράβων χωρικών από την Ταντούρα, σφαγιάστηκαν από την Ταξιαρχία Αλεξανδρόνι, που την στελέχωναν άνδρες της Χαγκάνα, που ενσωματώθηκε στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις, μετά την ίδρυση του Ισραήλ. Η σφαγή, σύμφωνα με μαρτυρίες, συνέβη μετά την παράδοση της Ταντούρα, από τους κατοίκους της στις ισραηλινές δυνάμεις. Το 1945 η Ταντούρα είχε περίπου 1500 κατοίκους, και ήταν ένα χωριό κοντά στη Χάιφα. Τα θύματα θάφτηκαν σε ομαδικό τάφο, που βρίσκεται κάτω από χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων, που εξυπηρετεί την παραλία Τελ Ντορ. Οι προφορικές μαρτυρίες από επιζώντες Παλαιστίνιους αντιμετωπίστηκαν με σκεπτικισμό. Η διπλωματική εργασία του μεταπτυχιακού φοιτητή στην Ιστορία Teddy Katz, στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα, που εκπονήθηκε το 1988 για το μακελειό της Ταντούρα και έλαβε υπόψη συνεντεύξεις επιζώντων, αντιμετωπίστηκε με άρνηση. Ο Teddy Katz οδηγήθηκε σε δίκη για συκοφαντική δυσφήμηση από πρώην στελέχη της Ταξιαρχίας Αλαξανδρόνι και υπό συνθήκες, που είχαν εγείρει ποικίλα ερωτηματικά, είχε προβεί σε συμβιβασμό. Σε ένα ισραηλινό ντοκιμαντέρ του 2022 με τίτλο Tantura, αρκετοί Ισραηλινοί βετεράνοι, που έδωσαν συνεντεύξεις, είχαν ομολογήσει, ότι υπήρξαν μάρτυρες σφαγής στην Ταντούρα μετά την παράδοση του χωριού. Τέλος το 2023, η Forensic Architecture δημοσίευσε μια έρευνά της για την περιοχή της Ταντούρα και έχει καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι υπάρχαν τρεις πιθανοί ομαδικοί τάφοι στην περιοχή της παραλίας Tel Dor, που συνδέονταν με μια σφαγή. Μια αναγκαία σημείωση: Η Forensic Architecture (FA) είναι μια υπηρεσία ερευνών, που εδρεύει στο Goldsmiths του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Αποστολή της είναι η ανάπτυξη, η χρήση και η διάδοση νέων τεχνικών και μεθόδων για τη διερεύνηση της κρατικής και μη κρατικής, αλλά οργανωμένης βίας. Η ομάδα της Forensic Architecture συγκροτείται από αρχιτέκτονες, προγραμματιστές λογισμικού, κινηματογραφιστές, ερευνητές δημοσιογράφους, επιστήμονες άλλων γνωστικών πεδίων και δικηγόρους Από την εγκατάσταση στην οθωμανική Παλαιστίνη των πρώτων Εβραίων, που καταδιωγμένοι από τα πογκρόμ της τσαρικής Ρωσίας, εγκατέλειψαν τα σπίτια και τις φτωχικές περιουσίες τους, επιστρέφοντας στην πατρογονική Γη του Ισραήλ, Άραβες μπέηδες και αγάδες, που κρατούσαν αρκετές εκτάσεις των τσιφλικιών τους ακαλλιέργητες, είδαν με “στραβά” μάτια τα κιμπούτς των Εβραίων πιονέρων, που πρόσφεραν αξιοπρέπεια στους Παλαιστίνιους Άραβες εργάτες γης που προσλάμβαναν. Η απόφαση του ΟΗΕ (22 Νοεμβρίου 1947) για την δημιουργία εβραϊκού και αραβικού κράτους στην Παλαιστίνη, σύμφωνα με μία σοβαρή εκτίμηση των πραγμάτων, ως προς το αραβικό κράτος, η απόφαση υλοποιήθηκε με την ίδρυση του Χασεμιτικού Βασιλείου της Υπεριορδανίας, που αργότερα μετονομάστηκε σε Ιορδανία. Παρόλα αυτά οι ηγέτες, σχεδόν όλων των αραβικών χωρών εξέφρασαν την αμφισβήτησή τους, ως προς το κύρος της απόφασης των Ηνωμένων Εθνών, όσον αφορά την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι, ανεξαρτήτως θρησκείας, είναι τα άμοιρα θύματα των ανθρώπων που εμφανίζονται σαν ηγέτες τους. Ο Χάτζι Μοχάμεντ Αμίν αλ Χουσέινι, ήταν Ναζί, θαυμαστής του Χίτλερ. Ντυμένος την χέργκα (ράσο) του Μεγάλου Μουφτή της Ιερουσαλήμ, τίτλο που δεν κατείχε σύμφωνα με τις προϋποθέσεις της Σαρία, αναδείχθηκε στον κατ' εξοχήν εθνικιστή ηγέτη των Αράβων της Παλαιστίνης, που ήταν ανυποχώρητος στην ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ. Απεναντίας μάλιστα, είχε δεχθεί ανεπιφύλακτα το ναζιστικό πρόγραμμα εξόντωσης των Εβραίων. Η τρομοκρατική οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων της Αιγύπτου, στον πρώτο αραβικό πόλεμο κατά του μόλις μιας ημέρας Κράτους του Ισραήλ (1948), επιστράτευε εθελοντές για να επιτεθούν στους Εβραίους. Αργότερα η ίδια οργάνωση ίδρυσε τον παλαιστινιακό κλάδο της, την Χαμάς, που κυβερνούσε δικτατορικά την Λωρίδα της Γάζας και κρατούσε τους Παλαιστίνιους κατοίκους της σε κατάσταση ομηρίας. Μιλώ σε παρελθόντα χρόνο, διότι μετά την επέμβαση των Ισραηλινών Δυνάμεων στην Γάζα, κάτι που προκάλεσε η Χαμάς με την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου 2023 κατά του Ισραήλ, των δολοφονιών αμάχων και την αρπαγή ομήρων, μπορεί η Χαμάς να μην έχει διαλυθεί πλήρως, αλλά έχασε τον έλεγχο στην Γάζα. Ο Γιασέρ Αραφάτ υπήρξε μάλλον ο πλέον εμβληματικός ηγέτης των Παλαιστινίων. Είναι ο άνθρωπος που από "τρομοκράτης" της παλαιστινιακής οργάνωσης Φατάχ, μεταμορφώθηκε ως ηγέτης της PLO σε συνομιλητή εκ μέρους του λαού της Παλαιστίνης με το Κράτος του Ισραήλ. Είναι ο Παλαιστίνιος ηγέτης που αναγνώρισε το Κράτος του Ισραήλ.... Στο κεφάλαιο της υστεροφημίας του Αραφάτ, υπάρχει ένα μελανό σημείο. Η τεράστια περιουσία σε δισεκατομμύρια δολάρια, που βρέθηκε σε ατομικούς λογαριασμούς του ηγέτη μετά τον θάνατό του, οδήγησε στα δικαστήρια την Παλαιστινιακή Αρχή, υπό την ηγεσία του Μαχμούντ Αμπάς και την χήρας του Αραφάτ Σούχα Ταουΐλ. Η ΠΑ διεκδικούσε τα χρήματα του Αραφάτ, αλλά τελικά δικαιώθηκε η Σούχα Ταουΐλ-Αραφάτ και σήμερα η Ζάχουα Αραφάτ, κόρη του ζεύγους που γεννήθηκε στο Παρίσι, είναι μια από τις πιο πλούσιες νεαρές κυρίες στον κόσμο... Το τρομοκρατικό καθεστώς της θεοκρατίας του Ιράν χρησιμοποιεί την Χαμάς της Γάζας και την Παλαιστινιακή Τζιχάντ, που δρα στα εδάφη της Δυτικής Όχθης σαν τα “μακριά χέρια” της εναντίον του Ισραήλ, μαζί με την Χεζμπολλάχ του Λιβάνου. Οι ηγέτες της Χαμάς δεν ζουν όπως είναι γνωστό στη Γάζα. Ο Χανίγια, ζει στο Κατάρ, ενώ άλλοι φιλοξενούνται στην Τουρκία από τον Ερντογάν. Η κυβέρνηση Νετανιάχου και οι σύμμαχοί του, αποτελούν την πιο επικίνδυνη συμμορία που διαχειρίζεται τις τύχες του λαού και του κράτους του Ισραήλ. Με τις πρακτικές τους ακυρώνουν τις συνταγματικές αρχές που διατυπώνονται στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της 14 Μαΐου 1948. Προκειμένου ο υπόδικος Νετανιάχου να μείνει στο απυρόβλητο της ισραηλινής Δικαιοσύνης, επιχειρεί να συρρικνώσει την δικαστική ανεξαρτησία στη χώρα του. Αδιαφορεί για την ανάγκη ασφάλειας και ειρήνης που έχει ανάγκη το Ισραήλ και ο λαός του. Με τις πολιτικές ενίσχυσης παράνομων οικισμών στα παλαιστινιακά εδάφη, με την επιθετικότητα στην Λωρίδα της Γάζας, που είναι ασύμμετρη σε σχέση με την δικαιολογημένη προσπάθεια εξουδετέρωσης της Χαμάς, αφού το μέγα πλήθος των θυμάτων είναι Παλαιστίνιοι άμαχοι και μεγάλος αριθμός παιδιών, η ειρήνη φαίνεται μακρινό όνειρο και η ασφάλεια επίσης ουτοπία. Η Ημέρα Ανεξαρτησίας του σύγχρονου Ισραήλ θα υπάρχει μαζί με την Ημέρα της Καταστροφής! Η Yom Ha’Azmaut θα συμβαδίζει με μια μέρα διαφορά με την Nakba.... 15/05/2024 ©Γιώργος Α. Δούδος

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ, ΚΑΠΟΙΕΣ ΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ....

«ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο» Ευαγγέλιο του Ιωάννη 1:17 Τον Μάρτιο του 2019 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Εκκρεμές” το βιβλίο του δημοσιογράφου Δημήτρη Αλικάκου, με τίτλο “Λύτρωση- Περί του Αγίου Φωτός”. Πολύ σύντομα και συγκεκριμένα στις 2 Ιουλίου του ίδιου έτους, κατατέθηκαν τρεις αγωγές από Ιεράρχες του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, η μία μάλιστα, όπως πληροφορούμαστε, από τον ίδιο τον Πατριάρχη Θεόφιλο, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά του συγγραφέα, κατά του εκδότη και κατά του συγγραφέα του προλόγου του βιβλίου, Σταύρου Ζουμπουλάκη, ενός από τους πλέον διακεκριμένους συγγραφείς και διανοούμενους που διαθέτει ο τόπος σήμερα. Πέραν των αγωγών είχε υποβληθεί και μήνυση, κατά του συγγραφέα, όπως είχε δημοσιευθεί στο ηλεκτρονικό μέσο εκκλησιαστικών ειδήσεων ekklisiaonline.gr Ο συγγραφέας του βιβλίου Δημήτρης Αλικάκος, με επίμοχθες έρευνες, συγκέντρωσε μαρτυρίες ανθρώπων ως προς την διαδικασία της αφής του “αγίου” φωτός και οι οποίες οδηγούν στο συμπέρασμα, (ορισμένοι από αυτούς το ομολογούν χωρίς αμφισημίες), ότι δεν πρόκειται για θαύμα.... Ο Νικηφόρος Θεοτόκης (1731-1800), Έλληνας λόγιος και Θεολόγος, Αρχιεπίσκοπος Αστραχανίου και Σταυρουπόλεως (νοτίων επαρχιών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας), σε ερώτημα, όσον αφορά το “άγιο φως”, είχε γράψει τα εξής περισπούδαστα: «Ουκ απ΄ ουρανού κατέρχεται, ουδ΄ από του τάφου αναβλύζει, αλλ΄ ο επί την διακονίαν ταύτην ταχθείς αρχιερεύς εν τω λεγομένω εισελθών κουβουκλίω, τον πυρίτην παίων, πυρ εξάγει επάνω του ζωοδόχου τάφου, είτα εφάψας τας εν τω τάφω πρότερον τριβείσας λαμπάδας κρατών εξέρχεται και το φως μεταδίδωσιν ως ηγιασμένον τη επαφή και προσαύσει του παναγίου τάφου. Και ο μεν αγελαίος λαός εκ του τάφου το φως αναβλύσαν νομίζει, ουδείς δ΄ αυτώ τουναντίον ειπείν θαρσεί, δεινόν τι παθείν δεδιττόμενος» Ο εξαιρετικός δημοσιογράφος, ποιητής, δοκιμιογράφος Παντελής Μπουκάλας έχει γράψει το επίμετρο στο βιβλίο του Αλικάκου και σημειώνει τα εξής: “Συναρπαστική η έρευνα του Δημήτρη Αλικάκου. Οι σαφείς απαντήσεις, και απολύτως τεκμηριωμένες, που έδωσε ο ερευνητής στα κρίσιμα ερωτήματα –πότε; πού;, πώς; ποιος; γιατί;- δεν είναι κάποιες απόψεις που έρχονται να προστεθούν σε όσες υπάρχουν από παλιά. Προέκυψαν από συστηματικό και ακριβοδίκαιο έλεγχο των πραγμάτων και από τις αλλεπάλληλες επαφές του με τους πρωταγωνιστές ενός θαύματος που έχει τα γνωρίσματα του δράματος. Ο Αλικάκος δεν λειτουργεί με την έπαρση του κρημνιστή. Τιμά και σέβεται, αλλά προτιμά την πικρή αλήθεια από το γλυκό και δημοφιλέστατο ψεύδος. Καθηλωτική η έρευνά του για τον αναγνώστη, είναι ταυτόχρονα αποκαθηλωτική για τους θεράποντες του εν Ιεροσολύμοις τακτού θαύματος, οι οποίοι εννοούν την πίστη ως δεισιδαιμονία”. Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης τελειώνει τον πρόλογο στο βιβλίο του Αλικάκου, με την εξής φράση: “Στην Ορθόδοξη Εκκλησία έχουμε ανάγκη να φυσήξει ένα δροσερό αεράκι ειλικρίνειας και λογικής, που να σκορπίσει το μαύρο σύννεφο της δεισιδαιμονίας και του θρησκευτικού πρωτογονισμού”. Τελικά, ο συγγραφέας του επίμαχου βιβλίου Δημήτρης Αλικάκος, αθωώθηκε ομόφωνα από κάθε κατηγορία που είχε υποβάλλει σε βάρος του, το “πρεσβυγενές” και “παλαίφατο” Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, μόλις πριν ελάχιστες μέρες, τον Μάρτιο του 2024! Ο Κωνσταντίνος Δ. Καλοκύρης, Βυζαντινολόγος και Αρχαιολόγος, Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και "Άρχων Μαΐστωρ" (οφφικιάλος) του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έχει συγγράψει ένα ενδιαφέρον βιβλίο με τίτλο, “Το αρχιτεκτονικό συγκρότημα του Ναού της Αναστάσεως Ιεροσολύμων και το θέμα του Αγίου Φωτός” (εκδόσεις University Studio Press 1999). Στο βιβλίο του ο Καλοκύρης αφιερώνει το πέμπτο κεφάλαιο “στη λαϊκή δοξασία για το Άγιο Φως” (σσ. 218 και επ.). Χωρίς αμφισημίες ο Κωνσταντίνος Καλοκύρης, με βάση στοιχεία έρευνας και παράθεσης αποσπασμάτων πηγών, αναφέρει ότι το “άγιο φως” δεν είναι προϊόν θαύματος, αλλά η αφή γίνεται με ανθρώπινη ενέργεια.... Εκτός από τον Καθηγητή Κωνσταντίνο Καλοκύρη, θέση συνηγορίας του Δημήτρη Αλικάκου και όσων αποκάλυψε για την “ιερά απάτη” της αφής του “αγίου φωτός” έχει λάβει και ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Γεώργιος Τσέτσης, τόσο με επιστολή του προς τον Δ. Αλικάκο, όσο και με συνεντεύξεις που παραχώρησε με άλλες αφορμές σχετικά με το θέμα αυτό (https://www.protagon.gr/epikairotita/o-megas-prwtopresvyteros-gewrgios-tsetsis-gia-to-vivlio-tou-alikakou-to-agio-fws-anavei-apo-kantili-44341814349). Επίσης ο π. Γεώργιος Τσέτσης, σε άρθρο του στην εφημερίδα “Το Βήμα” με τίτλο, “Θρύλος και πραγματικότητα για το 'Αγιον Φως” (21/04/2006), είχε δηλώσει ότι συμφωνεί με όσα διατύπωσε ο Καθηγητής Κων. Καλοκύρης, ότι δηλαδή η αφή του φωτός στο Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου, δεν είναι αποτέλεσμα θαύματος, αλλά φαινόμενο που προκαλείται με ανθρώπινη ενέργεια (παράθεση του άρθρου του Γεωργίου Τσέτση· https://web.archive.org/web/20090418000643/http://www.ppol.gr/fullarticle.php?id=2157). Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, διασώζεται η προτροπή του ίδιου του Ιησού, που η αξία της μένει αναλλοίωτη: “γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς” (8:32). Από την άλλη, στην Πρώτη Επιστολή του Παύλου προς τον Τιμόθεο, αξίζει να προσέξουμε τα εξής: “τοὺς δὲ βεβήλους καὶ γραώδεις μύθους παραιτοῦ, γύμναζε δὲ σεαυτὸν πρὸς εὐσέβειαν” (4:7). Η γνώση της αλήθειας είναι αναμφίβολα απελευθερωτική, αυτό λέει ο Ιησούς Χριστός, όπως και η μακραίωνη κοινή πείρα, ενώ ο Απόστολος Παύλος, διαχωρίζει με σαφήνεια τους βέβηλους και “γραώδεις” μύθους, που συγκροτούν κάθε μορφής δεισιδαιμονία από την ευσέβεια, που καλλιεργείται από την πίστη. Δυστυχώς, στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως και σε άλλες εκκλησίες κυρίως της Ανατολής, που υπερασπίζονται την “ιερά” παράδοση, προκειμένου να χειραγωγείται ο αμαθής θεολογικά “χύδην όχλος” του ποιμνίου, είναι ανεκτοί ή και προωθούνται ακόμα, εκ μέρους “πονηρών” ιεραρχών και ιερέων, βέβηλοι και γραώδεις μύθοι, που αντιμάχονται την Aλήθεια. Αυτή η κατάσταση αποτελεί άρνηση του Ευαγγελίου, που διακηρύσσει την σάρκωση της Αλήθειας και της Χάριτος στο πρόσωπο του Ιησού· “ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο” (1:17). 30/03/2024 ©Γιώργος Α. Δούδος