ΔΥΟ ΡΩΜΙΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΒΛΑΝΑ ΤΖΕΛΑΛΕΝΤΙΝ ΡΟΥΜΙ

Συχνά ακαδημαϊκοί θεολόγοι και στοχαστές, αλλά και ηγέτες διαφόρων θρησκευμάτων αναλίσκονται στη διοργάνωση και τη συμμετοχή τους διαθρησκειακών συνάξεων. Σ’ αυτές τις πρωτοβουλίες, που δεν αξίζει να αντιμετωπισθούν με αρνητική προκατάληψη, επιχειρείται να γκρεμιστούν τα τείχη της άγνοιας που συντηρούν αποστάσεις ανάμεσα στα θρησκεύματα της ανθρώπινης οικογένειας και να ανακαλυφθούν κοινά σημεία επαφής και επικοινωνίας μεταξύ των πιστών διαφορετικών πνευματικών παραδόσεων. Συνήθως όμως αυτές οι συνάξεις ελάχιστα καταφέρνουν που να αφορούν το μεγάλο πλήθος των απλών πιστών. Περιορίζονται στο να εμπλουτίζουν τα βιογραφικά πανεπιστημιακών που αναγράφουν τη συμμετοχή τους σε συνέδρια ή ημερίδες διαθρησκειακού ενδιαφέροντος ή ακόμα οι θρησκευτικές κοινότητες προβάλλουν τις πρωτοβουλίες τους για διαθρησκεική καταλλαγή, ως ένα μέσο ιδιότυπης άσκησης διεθνών δημοσίων σχέσεων σ’ ένα ούτως ή άλλως παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Οι πιστοί κουβαλούν τις προκαταλήψεις τους απέναντι στους άλλους, στους αλλόπιστους ή στους ετερόδοξους, που τους προσδιορίζουν με τα επίθετα «άπιστος» ή «αιρετικούς» με έντονη αρνητική φόρτιση στις λέξεις αυτές.

Στην ιστορία των πνευματικών αναζητήσεων, στο ημερολόγιο του υπέροχου ταξιδιού διψασμένων οδοιπόρων στις ατραπούς της Αλήθειας, υπάρχουν καταγραφές που συγκινούν και διεγείρουν τη συνείδηση εκείνων που έχουν αφεθεί στο χάδι των πνοών του Πνεύματος, δίχως επιφυλάξεις….  

Άνθρωποι που κατά τα φαινόμενα ακολουθούν διαφορετικές πίστες και πνευματικές παραδόσεις συναντούνται και σμίγουν, δίχως να ενδίδουν στον πειρασμό του συγκρητισμού και χωρίς να προδίδουν το μαργαριτάρι της συνείδησής τους…. Κατά τρόπο απερινόητο και μυστικό βρίσκουν μεταξύ τους κοινά σημεία που τους ενώνουν βιώνοντας την αλήθεια, πως υπάρχει Κάποιος μεγαλύτερος του ιερού (Ματθ. 12:6).

 

Ο Μεβλανά Τζελαλεντίν Ρουμί προτού ακόμα έρθει η ώρα της αναχώρησής του από τούτο τον κόσμο, είχε αφήσει παρακαταθήκη σε μαθητές και συγγενείς, πάνω στον τάφο του να χαράξουν αυτές τις λέξεις:

  «Όταν θα είμαστε νεκροί,

    να μη γυρέψεις

    τον τάφο μας πάνω στη γη.

    Ψάξε στις καρδιές των ανθρώπων».

          Όσο περνούν τα χρόνια, αφότου πέρασε στην άλλη ζωή ο άγιος ιδρυτής του ταρικάτ[1] των Μεβλεβήδων[2], η μνήμη του όχι μόνο δεν υποχωρεί μπροστά στην πίεση του χρόνου, μα απεναντίας, όλο και περισσότεροι άνθρωποι τον γνωρίζουν. Άλλοι μελετούν τα υπέροχα γραπτά του, κι άλλοι συναντώντας σύγχρονους μαθητές του σχεδόν σε κάθε γωνιά της οικουμένης. Όσες και όσοι γνωρίζουν τον ευλογημένο Τζελαλεντίν Ρουμί γοητεύονται από την παρουσία του, αφού στ’ αλήθεια, ποτέ δεν εγκατέλειψε τη γη, μετά το πέρασμά του στο επέκεινα, αλλά βρήκε καταφύγιο σε ανθρώπινες καρδιές.

          Είναι γνωστό πως ο Δάσκαλος Ρουμί, μολονότι ο ίδιος ήταν βαθύτατα πιστός Μουσουλμάνος, εντούτοις, μιμούμενος το παράδειγμα του Προφήτη Μοχάμεντ, είθε να αναπαύεται ειρηνικά, ποτέ δεν επιδίωξε να επιβάλλει την πίστη του σε οποιονδήποτε και τιμούσε ειλικρινά τους ανθρώπους κάθε θρησκευτικής πίστης. Ιδιαίτερα τιμούσε τους Χριστιανούς, αλλά και τους Εβραίους, και όσους ακολουθούσαν τις διδαχές του Ζωροάστρη. Για τούτο κατά την κηδεία του, μια παγωμένη μέρα του Δεκέμβρη του 1273, το Ικόνιο είχε παραλύσει. Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι, κάθε φυλής, γλώσσας και θρησκείας συνόδευαν το σκήνωμα του Μεβλανά[3]. Ένας Χριστιανός τη μέρα της κηδείας του Ρουμί έκλαιγε απαρηγόρητα και ρωτήθηκε από έναν ξένο που φιλοξενούσε, γιατί τόση οδύνη. Η απάντηση ήταν η ακόλουθη: «Τιμούμε τον Μεβλανά, σαν τον Μωυσή, σαν τον Δαβίδ και τον Ιησού της εποχής μας. Όλοι μας είμαστε ακόλουθοι και μαθητές του»!

          Υπήρχαν στενοί μαθητές του Ρουμί που διατηρούσαν την πίστη τους και κανένας δεν τους πίεζε να ασπαστούν το Ισλάμ. Άλλοι πάλι προέρχονταν από διάφορα μιλέτια, Ρωμιοί, Αρμένηδες, Εβραίοι κι ενώ είχαν γίνει δεκτοί στην αδελφότητα των Μεβλεβή, απαγγέλλοντας τη σιαχάντα, εντούτοις δεν είχαν κόψει τους δεσμούς με το μιλέτι της καταγωγής τους.

          Θα σας διηγηθώ με λίγα λόγια δύο ιστορίες που αναφέρονται σε δύο Ρωμιούς μαθητές του ευλογημένου Μεβλανά.

         

          Στην Κωνσταντινούπολη του 18^ου αιώνα ζούσε ένας νέος από την Πελοπόννησο, με τ’ όνομα Πέτρος, που είχε αφιερωθεί στη μελέτη της μουσικής. Είχε ξεκινήσει απ’ το χωριό του, κάπου στη Λακωνία και βρέθηκε στην βασιλεύουσα της μεγάλης Αυτοκρατορίας, αφού προηγουμένως έμεινε αρκετά στη Σμύρνη. Ήδη γνώριζε καλά την ψαλτική τέχνη της εκκλησίας. Η φωνή του λέγεται πως έμοιαζε του αηδονιού.  Έτσι σχεδόν αμέσως, με το που έφτασε στην Πόλη, τον προσέλαβαν στον πατριαρχικό ναό, ως χοράρχη του αριστερού χορού των ψαλτάδων, εξ ου και ο επιθετικός προσδιορισμός που συνήθως συνοδεύει το όνομά του, Πέτρος ο Λαμπαδάριος, ενώ είναι γνωστός και ως Πελοποννήσιος.

          Λέγεται πως ενόσω βρισκόταν στη Σμύρνη είχε γίνει δεκτός σε ντέργκα των Μεβλεβή δερβίσηδων, όπου πλούτισε ακόμα περισσότερο τις μουσικές γνώσεις του. Στην Πόλη εκτός από την άσκηση της ψαλτικής τέχνης στο Πατριαρχείο, δίδασκε μουσική σε εκκλησιαστικό σχολείο των Αρμενίων. Λέγεται ακόμα πως στην αδελφότητά του, του είχαν δώσει το επίθετο χιρσίζ, που σημαίνει κλέφτης ή ληστής αλλά συμβολίζει εκείνον που κλέβει τη δύναμη του κακού και το καθιστά ακίνδυνο.

          Έγραψε σπουδαία κομμάτια εκκλησιαστικής βυζαντινής μουσικής που τιμώνται ως σήμερα από τους ψαλτάδες της ορθόδοξης εκκλησίας. Πέραν της εκκλησιαστικής ο Πέτρος ο Λαμπαδάριος είχε συνθέσει και εκατό περίπου έργα κοσμικής μουσικής, όπου χρησιμοποιεί οθωμανικές κλίμακες και ρυθμούς, αλλά στίχους ελληνικούς. Λέγεται πως ο Πέτρος δεν νυμφεύθηκε, μετά από μια ερωτική απογοήτευση που του έτυχε. Σ’ ένα από τα τραγούδια του οι στίχοι λέγουν τα εξής:

                   «Σαν δεν ήθελες φιλίαν, τί με έδιδες αιτίαν;

                     Εγώ θα αποφασίσω σαν δερβίσης πια να ζήσω.

                      Όλα πλέον τα του κόσμου να τα βγάλω απ’ εμπρός μου.               Και συ μ’ έδωκες αιτία, και λοιπόν γιατί η κακία;»

          Όταν ο Πέτρος αποδήμησε (1777) την εξόδιο ακολουθία τέλεσε ο ίδιος ο Πατριάρχης της εποχής συνοδευόμενος από αρχιερείς του Θρόνου, πρεσβυτέρους και διακόνους, όπως αρμόζει σε τέτοιες περιπτώσεις. Η ταφή του έγινε στα ρωμέικα μνήματα. Ο Σεΐχης του Πέτρου, συνοδευόμενος από Δερβίσηδες έλαβαν την άδεια να παραβρεθούν στην κηδεία. Όσο διαρκούσε η ακολουθία κατά την τάξη της εκκλησίας, στέκονταν λιγάκι παράμερα. Αφού τελείωσε η τελετή και απομακρύνθηκαν ο Πατριάρχης και οι λοιποί κληρικοί, ο  Σεΐχης και οι άλλοι αδελφοί του Πέτρου από την ντέργκα των Μεβλεβί της Πόλης πλησίασαν στο μνήμα του. Απάγγειλαν σχεδόν σιωπηλά τη ‘Φάτιχα’[4], ο Σεΐχης ψιθύρισε από καρδιάς και ορισμένες άλλες προσευχές, ενώ στο τέλος όλοι μαζί, με χαμηλή φωνή έψαλλαν ιλαχί[5], από εκείνα που με μοναδική χάρη έψελνε ο Πέτρος όσο ζούσε. Πριν απομακρυνθούν από τον τάφο του Πέτρου, ένας Δερβίσης κλαίγοντας και κρατώντας ένα νέι[6] στα χέρια, κατέβηκε στο ανοιγμένο ακόμα μνήμα, και απόθεσε στην αγκαλιά του κεκοιμημένου το νέι, λέγοντας με αναφιλητά: «Αλησμόνητε δάσκαλε, δέξου και από μας, τους ορφανούς μαθητές σου, το στερνό τούτο δώρο, για να συμψάλλεις με τούτο στον Παράδεισο μαζί με τους αγγέλους».

          Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου έζησε στην Κωνσταντινούπολη ένας Ρωμιός Δικηγόρος, ο Αδαμάντιος Κετσέογλου, καταγόμενος από την περιοχή της Καισαρείας. Ο Κετσέογλου διατηρούσε γραφείο στο Γαλατά και πέραν της επιστημονικής κατάρτισής του στη Νομική Επιστήμη είχε μια βαθειά καλλιέργεια ως προς την τουρκική γλώσσα και φιλολογία. Ήταν τουρκόφωνος και ίσως να αγνοούσε ή να είχε ελάχιστη γνώση της ελληνικής γλώσσας.

          Ο Αδαμάντιος Κετσέογλου ήταν Μεβλεβή δερβίσης και το μυητικό όνομά του ήταν ‘Yaman Dede’. Ο τίτλος του ‘Dede’ που έφερε είναι ενδεικτικό πως στην ιεραρχία της αδελφότητας είχε υψηλή θέση.

          Ο Κετσέογλου έχει γράψει στην τουρκική γλώσσα πεζά κείμενα και ποιήματα, που κυρίως αναδεικνύουν την αφοσίωσή του στον Δάσκαλο Τζελαλεντίν Ρουμί και στα βιώματα που είχε αποκτήσει όντας Μεβλεβή δερβίσης. Φαίνεται πως στην εποχή του θεωρούνταν αξιόλογος συγγραφέας, διότι έργα του είχαν δημοσιευθεί σε διάφορα φιλολογικά περιοδικά, ενώ ο ραδιοφωνικός σταθμός της Άγκυρας είχε μεταδώσει, είτε λογοτεχνικά κείμενά του, είτε φιλολογικές διαλέξεις του.

          Στη συνέχεια αντιγράφω δύο ποιήματα του Κετσέογλου στην τουρκική γλώσσα.

MEVLEVİ AYINLARININ İCRASINDAN

EVVEL OKUNAN NA’TIN FARISICA METNI

Ya habıbullah Resûlu Hâlıkı yekta tüyi

Ber güzini Zülcelahı pâkü bihemtâ tüyi,

Nazenini Hazreti Hak sadrü bedri kaîmat,

Nurı çeşmi Enbiya çesmıçerağı ma tüyi,

Der şebi Mir’ac bûde Gebrecil ender rikâb,

Pâ nıhâde ber seri nüh künbedı hazrâ tüyi,

Ya resulallah tü dane ümmetanet acızent,

Rehnumayı acızanı bı serü bı pa tüyi

Sevri bostanı rizalet nev beharı marifet

Gülbüni bağı şerıat sünbülı bâlâ tüyi,

Şemşi Tebrizî ki daret na’tı Peyğamber ziber

Mustafa vü Mücteba am seyidi âlâ tüyi.

ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ‘ΟΝΕΙΡΟΝ’

Ateş est in banki nay-ü nıst bad

Her ki in ateş nedarek nist bad

Ateşi aşket kender ney fütad

Cüşişi aşket kender fütad.

Hemçu Ismail pişeş ser binih

Şad–ü-handan tü humes mehan

An güli sürhest tü humes mehan

Mesti aklest o tü mecnuşeş mehan.

          Ο Τζελαλεντίν Ρουμί υπήρξε και συνεχίζει να είναι ένα από τα πλέον λαμπερά φώτα της ανθρωπότητας, που με τη ζωή και το έργο του αναδείχθηκε Οικουμενικός Δάσκαλος. Μέσα στην αγάπη του χωρούσαν όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φυλής, γλώσσας και πίστης.

          Είθε να αναπαύεται η άγια Ψυχή του Μεβλανά στον απαράμιλλο νοητό τόπο όπου οι δίκαιοι αξιώνονται στη θέα του Φωτός του Αλλάχ!

Για τη σύνθεση αυτού του κειμένου πληροφορίες αλιεύθηκαν από άρθρο του Γιάννη Πλεμμένου: Πέτρος Λαμπαδάριος, ένας Πελοποννήσιος δερβίσης (Το ΒΗΜΑ της Κυριακής 18.07.1999), από το βιβλίο του Βλαδίμηρου Μιρμίρογλου: Οι Δερβίσσαι 1940,( επανέκδοση ΕΚΑΤΗ) και από το επίτομο έργο του Reynold A. Nicholson: Rumi, poet and mystic, Oneworld Oxford 1995.

---

[1] Ταρικάτ: (Αραβικά: طريقة‎ ṭarīqah, περσικά: طريقت‎ tariqat,τουρκικά: tarikat. Σημαίνει δρόμος, μονοπάτι, μέθοδος και αναφέρεται σε μια θρησκευτική ἠ πνευματική αδελφότητα (τάγμα, κατά μίμηση των μοναχικών ταγμάτων της χριστιανικής Δύσης) στον ισλαμικό κόσμο.

[2] Μεβλεβή:  Mawlaw'īyya ή Τάγμα Mevlevi. Είναι σούφικη αδελφότητα ή τάγμα που ιδρύθηκε στο Ικόνιο από τους μαθητές του Τζελαλεντίν Ρουμί ( Jalal ad Deen Muhammed Balkhi Rumi, ενός Πέρση ποιητή, θεολόγου, νομομαθή και προπάντων μυστικιστή αγίου που έζησε τον 13^ο αιώνα.

[3] Μεβλανά: Mawlana ή Mevlana στην τουρκική γλώσσα, σημαίνει ο Δάσκαλός μας.

[4] Φάτιχα: Η πρώτη σούρα (κεφάλαιο) του Κορανίου, που συνηθίζεται να απαγγέλλεται μεταξύ των άλλων και σε κηδείες ή μνημόσυνα.

[5] Ιλαχί: Μουσουλμανικοί ύμνοι.

[6] Αυλός καμωμένος από καλάμι.

ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η Εκκλησία του Χριστού από την ίδρυσή της ήταν μια κοινότητα πιστών προσευχομένη («οὗτοι πάντες ἧσαν προσκαρτεροῦντες ὁμοθυμαδόν τῇ προσευχῇ …» Πράξεις 1:14). Με το πέρασμα των καιρών και την καταλυτική επιρροή του πνεύματος της εκκοσμίκευσης σε πολλές τοπικές εκκλησίες, ορθόδοξες και μη, μια προσευχομένη εκκλησία δεν αποτελεί δυστυχώς κάτι το αυτονόητο.

          Με θλίψη οφείλουμε να παραδεχτούμε, ότι σε πολλές τοπικές εκκλησίες η επιλογή του προκαθημένου δεν αποτελεί ζήτημα προσευχής και άφεσης των πραγμάτων στη βούληση του Αγίου Πνεύματος. Είτε αποτελεί αφορμή εκδήλωσης χυδαίας επιβολής της κρατικής εξουσίας στις υποθέσεις της εκκλησίας, είτε, και τούτο είναι ακόμα πιο λυπηρό, πεδίο υποχθόνιων χειρισμών με κατάλληλους μηχανισμούς εκ μέρους των διεκδικητών του εκκλησιαστικού θρόνου. Η Εκκλησία της Ελλάδος έχει πικρές εμπειρίες τέτοιων καταστάσεων, όχι μόνο σε έκνομες περιόδους του δημόσιου βίου της χώρας, αλλά και σχετικά πρόσφατα με την εκλογή του προκατόχου του σημερινού σεβάσμιου Αρχιεπισκόπου Αθηνών.

          Η Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μια εκκλησία που βιώνει την παράδοση των αγίων Μαρτύρων ως τις μέρες μας στην Αίγυπτο. Το ότι το εκκλησιαστικό ημερολόγιο της Κοπτικής Εκκλησίας έχει ως αφετηρία το έτος 284 μ. Χ. που σημαδεύεται από τους φρικώδεις διωγμούς κατά των Χριστιανών που είχε εξαπολύσει ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Διοκλητιανός δεν αποτελεί παράδοση κενή περιεχομένου. Κάθε εκκλησιαστικό έτος ονομάζεται «έτος Μαρτύρων» ή «Anno Martyrum» και η Εκκλησία του Χριστού στην Αίγυπτο συνεχίζει να ζει την χαρμολύπη Της εξαιτίας της συνεχούς άνθισης αγίων Μαρτύρων για την αγάπη του Χριστού.

          Η Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πράγματι μια προσευχομένη Εκκλησία του Χριστού και σήμερα. Και τούτο έχει καταδειχθεί πρόσφατα με αφορμή την ανάδειξη του νέου προκαθημένου της Κοπτικής Εκκλησίας από τον καρδιογνώστη Κύριο των πάντων (Πράξεις 1:23-26).

          Στις 17 Μαρτίου 2012 αναπαύθηκε ο όσιος Πάπας Σενούντα ΙΙΙ. Στις 4 Νοεμβρίου 2012 εκλέχτηκε νέος Πατριάρχης και Πάπας Αλεξανδρείας, πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Αγιωτάτης Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ο Επίσκοπος Ταουάντρος (Θεόδωρος) ως ο 118^ος διάδοχος του Αποστόλου Μάρκου και ως Πάπας Ταουάντρος ΙΙ.

          Η διαδικασία εκλογής του νέου προκαθημένου υπήρξε μακρά σε χρόνο, όπως καθένας και καθεμιά μπορεί να διαπιστώσει. Εκείνο όμως που έχει μεγάλη σημασία για τους Χριστιανούς της εποχής μας, είναι ότι η μακρά περίοδος από την εκδημία του Πάπα Σενούντα ως την εκλογή του νέου προκαθημένου της Κοπτικής Εκκλησίας ήταν μια περίοδος προσευχής και νηστείας! Η διαδικασία ανάδειξης του Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Ταουάντρος (Θεοδώρου) ΙΙ αποτελεί φωτεινό και ελπιδοφόρο σημάδι πως υπάρχει Λαός του Θεού στην Αίγυπτο, Λαός του Θεού στον κόσμο, που αντιμετωπίζει ζητήματα και προβλήματα με προσευχή και νηστεία και όχι κατά μίμηση των μεθοδεύσεων του κόσμου τούτου και του μισοκάλου….

          Οι Κόπτες Ορθόδοξοι Χριστιανοί, κληρικοί, μοναχοί, μοναχές  και λαϊκοί, νήστεψαν επί εννέα μέρες ώστε να μην παρεμβληθούν ανθρώπινα εμπόδια στην δράση του Αγίου Πνεύματος και η εκλογή του νέου προκαθημένου της μαρτυρικής κατ’ Αίγυπτον Εκκλησίας του Χριστού να είναι έργο του καρδιογνώστη Κυρίου και μόνον.

          Αξίζει να σημειωθεί και τούτο το περιστατικό. Όλοι οι Χριστιανοί της Αιγύπτου, πέραν των Κοπτών, Ελληνορθόδοξοι, Καθολικοί Μελχίτες και Λατίνοι, Αρμένιοι, Προτεστάντες κάθε ομολογίας συναποφάσισαν να νηστέψουν επί τρεις μέρες υπέρ ευοδώσεως κατά το θέλημα του Κυρίου της διαδικασίας ανάδειξης του νέου Προκαθημένου της σεβάσμιας και πρεσβυτέρας Εκκλησίας στη χώρα του Νείλου.   

          Επειδή οι αναζητητές στις ερημίες και στις στενωπούς του σύγχρονου κόσμου διψούμε για καθετί αυθεντικό πηγάζει από το Πνεύμα το Άγιο. Δεν αγγίζουν πλέον οι μοντέρνες ποιμαντικές που κάποτε συγκινούσαν, έστω επιφανειακά ιδίως τους νέους και τις νέες, γιατί είναι καρπός εκκοσμίευσης του εκκλησιαστικού βίου. Η πιστότητα στο Ευαγγέλιο, η προσευχή και η νηστεία και προπάντων η αδιάλειπτη μετάνοια είναι τα στοιχεία που τρέφουν και που αναζητά ο σύγχρονος άνθρωπος.

          Η Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία και με την εκλογή του νέου Προκαθημένου της προσέφερε στην ταλαιπωρημένη και διψασμένη για αλήθεια  Οικουμένη μαρτυρία Χριστού! Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἓνεκεν.

          Τί απομένει να πούμε για τον Άνμπα Ταουάντρος· Άξιος, Άξιος, Άξιος!   

Η ένοχη σιγή

          Στις περισσότερες χώρες με μουσουλμανικό πληθυσμό οι «πιστοί» Μουσουλμάνοι έγιναν μάζες και βγαίνουν στους δρόμους αγριεμένοι και επιθετικοί νομίζοντας πως έτσι υπεραμύνονται τα ιερά του Ισλάμ και τη μνήμη του Προφήτη τους.

          Η βία έχει περισσέψει με αφορμή ένα κακόγουστο φιλμ που γυρίστηκε στο Hollywood και στ’ αλήθεια προσβάλλει το πρόσωπο του Μοχάμμεντ. Το θέμα είναι πως το περιβόητο φιλμ «Η Αθωότητα των Μουσουλμάνων» («Innocence of Muslims» ο πρωτότυπος τίτλος) δεν έφτασε για προβολή στις αίθουσες των σινεμά….

          Οι χώρες όπου η βία έφτασε στο αποκορύφωμά της, εντελώς συμπτωματικά ίσως θα έλεγε κάποιος, είναι φτωχές, με καθεστώτα αυταρχικά, με μυθικούς πλούσιους που ενώ αυτοαποκαλούνται Μουσουλμάνοι γεύονται ένα σωρό ασωτείες και τον λαό τους δύσμοιρο, βυθισμένο στην αμορφωσιά. Σ’ όλο αυτό το σκηνικό επιπλέουν όπως τα σκουπίδια στα απόνερα κάποιοι μουλάδες ή ιμάμηδες, που ο φανατισμός έχει παραμορφώσει εκτός από το νου και την καρδιά τους ακόμα και την όψη τους. Κι αυτοί οι άθλιοι, που δήθεν νοιάζονται για την πνευματική καθοδήγηση των πιστών, εισπράττουν πετροδολάρια είτε από τη Σαουδική Αραβία, το άντρο των Ουαχαμπιτών, που εξέθρεψαν τους Σαλαφίτες και τους Κουτπίδες, είτε από τη ματωμένη δικτατορία του Χαμενεΐ στο Ιράν, και βγάζουν φετβάδες που τη μια καταδικάζουν σε θάνατο τον έναν, την άλλη κάποιον άλλο και η διασπορά του τρόμου δεν έχει τελειωμό!

          Έχει διατυπωθεί και άλλοτε, ότι η Σαουδική Αραβία είναι η σφηκοφωλιά που εκτρέφει τον Ισλαμισμό, αυτήν την παραμόρφωση του Ισλάμ, την κακοποίηση του Κορανίου, την ολοκληρωτική απειλή κατά της ανθρωπότητας και κατά του πολιτισμού!

          Δεν χρειάζονται επιχειρήματα και αποδείξεις για το ότι το θεοκρατικό Ιράν αποτελεί μια δύναμη διαφθοράς σε βάρος της πολιτισμικής κληρονομιάς του Ισλάμ και είναι επίσης μια σοβαρή απειλή κατά της ειρήνης, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά σε όλο τον κόσμο γιατί καλλιεργεί μια επιθετική και επεκτατική ισλαμιστική ολοκληρωτική ιδεολογία!

          Στο Ιράν εδώ και καιρό διώκονται οι Σούφι, αυτό το άνθος της μουσουλμανικής πνευματικότητας. Γκρεμίζονται κτίρια και τεμένη που ανήκουν σε σούφικες Αδελφότητες, ενώ το μακρύ χέρι των μυστικών υπηρεσιών του ιρανικού καθεστώτος δρα και σε μακρινές χώρες του εξωτερικού για να επιτύχει τη φίμωση Μουσουλμάνων Σούφι που δεν υποτάσσονται στη βούληση του Αχμαντινεζάντ και του πάτρωνά του Αγιατολλάχ  Χαμενεΐ.

          Στη Σαουδική Αραβία είναι γνωστό πως η κάστα των Σαούντ που κυβερνά τον τόπο, με την καθοδήγηση σκοτισμένων Ουαχαμπιτών Ουλεμάδων έχουν καταστρέψει ολωσδιόλου το κοιμητήριο όπου βρίσκονταν τα μνήματα της Οικογένειας του Προφήτη (Εχλιμπέιτ) και τώρα ο προσκυνητής αντικρύζει άμορφα χαλάσματα! Είναι γνωστό επίσης πως οι ίδιοι άνθρωποι ήθελαν να καταστρέψουν και τον τάφο του Προφήτη Μωάμεθ, αλλά τους σταμάτησαν οι αντιδράσεις των Οθωμανών!

          Στη Λιβύη, στη χώρα όπου οι φανατικοί Ισλαμιστές σκότωσαν τον Αμερικανό πρέσβη, που ούτε το πτώμα του δεν σεβάστηκαν, αλλά το έσερναν στους δρόμους της Βεγγάζης κινηματογραφώντας το ξεδιάντροπα, μαζί με άλλους τρεις Αμερικανούς διπλωματικούς υπαλλήλους, ξεσηκώθηκε διωγμός κατά των Σούφι. Σε μια χώρα όπου πριν καταλάβει την εξουσία ο Καντάφι ο βασιλέας Ιντρίς ήταν συγχρόνως και Μεγάλος Σεΐχης τοπικής σούφικης Αδελφότητας και όπου ο ισλαμιστικός σκοταδισμός ήταν ξένος. Σήμερα οι Ουαχαμπίτες άρχισαν να εξαπολύουν διωγμούς κατά των Σούφι και να καταστρέφουν κτίρια των Αδελφοτήτων!

          Τα πετροδολάρια από τη Σαουδική Αραβία έχουν φτάσει στη γειτονιά μας. Στο Κόσσοβο έχουν καταστρέψει πριν λίγο καιρό έναν ιστορικό τεκκέ μπεκτασίδικο και γενικότερα έχουν εξαπλώσει την άσκηση της τρομοκρατίας τους οι Ουαχαμπίτες σε κάθε Μουσουλμάνο θεωρούν όχι και τόσο ορθόδοξο ή ευσεβή με τα δικά τους στενόμυαλα και στενόκαρδα πρότυπα!

          Το πρόβλημα που εγείρεται αμείλικτο είναι τούτο. Η συντριπτική πλειοψηφία εκείνων που είναι ή θεωρούνται πνευματικοί ηγέτες στον Μουσουλμανικό Κόσμο μπροστά στην έκρηξη αυτής της τυφλής και υπερβολικής  βίας, κατά μια άποψη για ασήμαντη μάλλον αφορμή, κατά της Δύσης, γενικά και χωρίς διακρίσεις, σιγούν!

          Ακόμα και Μουσουλμάνοι που ανήκουν σε σούφικες Αδελφότητες, κι εδώ στην Ελλάδα ή στην γειτονική μας Αλβανία, σιωπούν μπροστά στον αποπροσανατολισμό και στην αγελαία μεταμόρφωση του μεγάλου πλήθους Μουσουλμάνων του κόσμου! Τα δολάρια που κατά καιρούς ενθυλακώνονται στα πορτοφόλια τους με προέλευση τη Σαουδική Αραβία ή το Ιράν, οι φιλοξενίες που τους προσφέρονται με διάφορες αφορμές και ευκαιρίες είτε στην Τεχεράνη είτε στο Ριάντ ή στη Μεντίνα, κοιμίζει τη συνείδησή τους και αποφεύγουν να αρθρώσουν και την παραμικρή λέξη όχι καταδίκης, αλλά ούτε καν απλής καταγγελίας για τα εγκλήματα που μηχανεύονται και εκτελούν κυρίως αυτές οι δύο χώρες πρώτα και κύρια εναντίον της Ούμμα και δεύτερον, εξίσου σημαντικό, εναντίον όλης της Ανθρωπότητας!

          Η παραμόρφωση της θρησκείας του Ισλάμ στην ολοκληρωτική πολιτική ιδεολογία του Ισλαμισμού είναι η αληθινή βλασφημία κατά του προφήτη Μωάμεθ, κατά της Σούνα, κατά της μνήμης των Συντρόφων του και κατά της ιερής Οικογένειάς του!

          Η Σαρία, ο ιερός μουσουλμανικός νόμος, όσο εφαρμόζεται φέρνοντας πόνο και αδιέξοδα στους ανθρώπους, εκτρέφοντας συγχρόνως τη βαρβαρότητα, σύμφωνα με το motto των Σαλαφί, που θέλουν να γυρίσουν τον κόσμο στον 7^ο αιώνα μ. Χ. για να τον φέρουν δήθεν στην αθωότητα, αποτελεί πρόκληση στη συνείδηση των ανθρώπων που αρνούνται να υποχωρήσουν μπροστά στη βία και στην απανθρωπιά!

          Οι διανοούμενοι Μουσουλμάνοι, Μουφτήδες, Ιμάμηδες, Ουλεμάδες, Μολάδες, που για να κρατήσουν ισορροπίες, όπως ισχυρίζονται, μένουν σιωπηλοί μπροστά στη βία και στη βαρβαρότητα που εκδηλώνεται στο όνομα μιας κίβδηλης δήθεν καθαρότητας του Ισλάμ, είναι συνένοχοι εγκλήματος κατά της Ούμμα και κατά του Πολιτισμού της ανθρωπότητας!

          Η βία του Ισλαμισμού, αν δεν υπάρξει επιτέλους αντίδραση θα φτάσει να αλλοιώσει το Ισλάμ και την Παράδοσή του και αυτή η ενδεχόμενη δυσμενής εξέλιξη, μας αφορά όλους και όχι μόνον εκείνους που φορούν κονκάρδα στο στήθος που δηλώνει ότι είναι Μουσουλμάνοι….       

 ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΦΥΛΕΤΙΚΟ ΜΙΣΟΣ

          Η κρίση που διέρχεται η Ελλάδα, είναι βαθύτερη και όχι όπως εμφανίζεται ή αντιμετωπίζεται από τους πολλούς σαν οικονομική κρίση. Ένα φαινόμενο που θα έπρεπε να μας ανησυχεί είναι η έξαρση της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, του αντισημιτισμού, που συνιστούν ένα ιδεολογικό συνονθύλευμα  ακραίου εθνικισμού, που έχει καταλάβει αρκετά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Μάλιστα αυτός ο προκλητικός εθνικισμός έχει βρει την πολιτική έκφρασή του στο κοινοβουλευτικό κόμμα της ‘Χρυσής Αυγής’.

          Η οικονομική κρίση πάντοτε υποκρύπτει μια κρίση αξιών και πολιτισμού. Η ιστορία ευρωπαϊκών λαών μας προσφέρει την επιβεβαίωση  πως οι δίσεκτοι καιροί είχαν γίνει οι μαμές που ξεγέννησαν τον Φασισμό, το Ναζισμό μαζί με όλες τις κακόγουστες απομιμήσεις τους, αλλά και κάθε μορφής Ολοκληρωτισμό ….

          Συνήθως η «θεσμική εκκλησία» παραμένει σιωπηλή μπροστά σε μεγάλες κρίσεις που πλήττουν τον Λαό του Θεού. Στις καλύτερες περιπτώσεις περιορίζονται οι εκκλησιαστικοί ταγοί σε ευχολόγια κενών λόγων χωρίς ο ελεγκτικός λόγος τους να έχει την προφητική ισχύ που πηγάζει από το Άγιο Πνεύμα. Οπότε η   «θεσμική εκκλησία» γίνεται συνένοχος των σκοτεινών κύκλων, που απεργάζονται την πνευματική αλλοτρίωση του λαού και την υποταγή του σε καταστάσεις έκνομες και ανελεύθερες. Η Ελλαδική Εκκλησία έχει πολλές μελανές σελίδες στο χρονικό της δράσης της κατά τη διάρκεια της Κατοχής ή της επτάχρονης δικτατορίας των στρατιωτικών. Και σήμερα υπάρχουν δυστυχώς Μητροπολίτες που εκφέρουν εθνικιστικό, ξενοφοβικό και ρατσιστικό λόγο αρνούμενοι ουσιαστικά τον λόγο του Σταυρού και στρέφοντας τα νώτα τους στον Ιησού! Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καταδικάσει τον εθνοφυλετισμό, ή σε πιο σύγχρονη διατύπωση τον εθνικισμό και τον ρατσισμό, ως αίρεση με απόφαση της Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως του 1872. Παρόλα αυτά η Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος παραμένει μέχρι τώρα απαθής στις βάρβαρες «κραυγές» ιεραρχών μελών της, που με το λόγο και τις πρωτοβουλίες τους εκτρέφουν και καλλιεργούν την ξενοφοβία, τον αντισημιτισμό, τον χυδαίο εθνικισμό, προσφέροντας άλλοθι σε ακραίους πατριδοκάπηλους κύκλους δήθεν «καθαρών Ελλήνων», μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η ‘Χρυσή Αυγή’. Θα περιορισθώ να αναφερθώ σε τρεις περιπτώσεις Μητροπολιτών της Ελλαδικής Εκκλησίας, που κατ’ επανάληψη με περισσήν αμετροέπεια κηρύσσουν την αίρεση του εθνοφυλετισμού. Πρόκειται για τον Πειραιώς Σεραφείμ Μεντζελόπουλο, τον Θεσσαλονίκης Άνθιμο Ρούσσα, τον Μαρωνείας και Κομοτηνής Δαμασκηνό Ρουμελιώτη.

          Σε πείσμα των πρόθυμων Χριστιανών ποιμένων να προσφέρονται για συμβιβασμό με το πνεύμα των καιρών, το Πνεύμα το Άγιο όπου θέλει πνέει! Τούτος ο λόγος που επώθηκε από τον Ιησού Χριστό (Ιω. 3:8) αληθεύει πάντοτε, ανατρέποντας τις συνέπειες από τις ιστορικές αδυναμίες και τις αστοχίες ανθρώπων που στελεχώνουν κατά καιρούς την «θεσμική εκκλησία». Παρά τις συχνές πτωτικές εκφράσεις εκκοσμίσκευσης της Εκκλησίας του Χριστού, ως προς την ανθρώπινη πλευρά της και της σκανδαλώδους υποχώρησής της στον τρίτο πειρασμό που δέχθηκε ο Δομήτοράς της στην έρημο (Ματθ. 4:8-10), πάντοτε η παραμυθία είναι ενεργός και ανύστακτη!

          Στους δικούς μας καιρούς η Χάρη του Θεού πρόσφερε στην Εκκλησία  Του τέσσερις υπέροχους ανθούς για να είναι δείχτες πορείας των σύγχρονων ανθρώπων και ιδίως των Ελληνίδων και των Ελλήνων, που διέρχονται βασανιστικά μέσω συμπληγάδων ακραίων δοκιμασιών και πειρασμών. Αναφέρομαι στους Αγίους Μάρτυρες τους «εν Γαλλία τελειωθέντες», που το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε να τιμάται η σύναξή τους την 20^η Ιουλίου κάθε έτους. Πρόκειται για την αγία μάρτυρα Μοναχή Μητέρα Μαρία Σκομπτσόβα, που θανατώθηκε σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης επειδή διέσωζε καταδιωκόμενους Εβραίους, για τον άγιο μάρτυρα Πρεσβύτερο Πατέρα Δημήτριο Κλεπινίν, που εξοντώθηκε από τους Ναζί γιατί έσωζε Εβραίους στο Παρίσι, για τον νεαρό Γιούρι Σκομπτσόβ, γιο της Μητέρας Μαρίας που εξοντώθηκε μαζί με τον Πατέρα Δημήτριο και για τον άγιο μάρτυρα Ηλία Φονταμίνσκυ, Ρώσο Εβραίο εμιγκρέ στη Γαλλία, που βαπτίσθηκε Χριστιανός Ορθόδοξος λίγο πριν συλληφθεί από τους Γερμανούς Ναζί, οι οποίοι τον εξόντωσαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.  Εκτός από την τραγική μοίρα του μαρτυρίου, που μοιράστηκαν οι παραπάνω Άγιοι Νεομάρτυρες, έδωσαν μαρτυρία Χριστού, αγάπης και ανθρωπιάς, αμφισβητώντας έμπρακτα με θάρρος ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, το ναζιστικό, που είχε δομηθεί επάνω στην αρρωστημένη φαντασίωση της αιματικής καθαρότητας της Άρειας Φυλής και στη δήθεν ρυπαρότητα των Εβραίων, των Ρομά, των Σλάβων κ.λπ..

          Το Πνεύμα λοιπόν, μερίμνησε για μας τους Έλληνες ιδίως, που μολονότι ανέκαθεν είχαμε ρατσιστικές και κυρίως αντισημιτικές προκαταλήψεις, κι ας ψευδόμαστε αδιάντροπα για το αντίθετο, σήμερα το όνειδος της προκατάληψης κατά του Άλλου, του διαφορετικού, του αλλόθρησκου, του αλλόφυλου και αλλοεθνούς, γιγαντώνεται και μεταμορφώνεται σε τυφλή βία και διασπορά του τρόμου….

          Η Εκκλησία του Χριστού προβάλλει μπροστά στις συνειδήσεις μας την αγία βιοτή της Μητέρας Μαρίας Σκομπτσόβα, του Πρεσβυτέρου Πατέρα Δημητρίου Κλεπινίν, του νεαρού Γιούρι Σκομπτσόβ και του Ηλία Φονταμίνσκυ, που αναίρεσαν με τη μαρτυρία τους, με την πράξη τους, με το μαρτύριό τους την φυλετική προκατάληψη, την βία κατά του Άλλου, του διαφορετικού και βεβαίωσαν πως «ουκ ένι Ιουδαίος, ουδέ Έλλην» (Γαλ. 3:28) και ότι «ο Θεός… εποίησεν … εξ ενός παν έθνος ανθρώπων» (Πρ. Αποστ. 17:24-26).  

Transcultural Buddhism: Shared Heritage - Hellenism, Humanism and Rational...

Transcultural Buddhism: Shared Heritage - Hellenism, Humanism and Rational...: Eurocentric Cultural Nationalism Cultural nationalism is on the rise in Europe, as was shown last week by events in Switzerland and Engl...

Graphic Video: Muslims Slaughter Convert to Christianity in Tunisia

Graphic Video: Muslims Slaughter Convert to Christianity in Tunisia

Να υπερασπίσουμε τον κάθε 'Γρηγόρη Βαλλιανάτο'

Να υπερασπίσουμε τον κάθε 'Γρηγόρη Βαλλιανάτο'

Εβδομάδα των παθών, ημέρες ντροπής και οδύνης...

Η περίοδος του Πάσχα είναι σφραγισμένη από την χαρμολύπη! Έτσι άλλωστε είναι η ίδια η ζωή, μια ατέρμονη χαρμολύπη! Ο αβάσταχτος πόνος και η αφόρητη οδύνη συμπλέουν με την τρελλή χαρά, το πανηγύρι της ζωής!

Η Ορθόδοξη Εκκλησία επαναφέρει στο προσκήνιο της μνήμης των πιστών απόλυτα διαδραστικά, κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα τα πάθη του Ιησού, τις ταπεινώσεις των χλευασμών, τον πόνο απ’ τα βασανιστήρια που είχε υποστεί, τον μαρτυρικό θάνατο στο σταυρό του Γολγοθά….

Συνήθως οι Χριστιανοί στην Ελλάδα, ιδίως τη Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ φορτίζονται συναισθηματικά, καθώς ζωντανεύουν το τραγικό συμβάν ενός άδικου ατιμωτικού θανάτου  κατά την ακολουθία των Παθών. Και τελικά, ο απολογισμός αυτής της φόρτισης είναι πως μένει το συναίσθημα, ορφανό ολωσδιόλου από βάθος,  για να ξεφουσκώσει σχεδόν αμέσως, χωρίς να αγγίξει τη συνείδηση των πολλών.

Αυτή τη Μεγάλη Εβδομάδα η Ελλάδα της κρίσης επιχειρεί να εγκαινιάσει στρατόπεδα συγκέντρωσης για ανθρώπους, που ενώ δεν είναι εγκληματίες εντούτοις θα κλειστούν σε φυλακές ντροπής! Είχαν την ατυχία να επιλέξουν την φυγή από τους τόπους τους, είτε γιατί κινδύνευε η ζωή τους από την πείνα, είτε γιατί ο φόβος ήταν αφόρητος, είτε γιατί η τυφλή βία σκορπούσε το θάνατο χωρίς διακρίσεις. Είχαν την ατυχία να έρθουν στην Ελλάδα, νομίζοντας πως είναι η πύλη της Ευρώπης, ενός κόσμου ουτοπικού γι’ αυτούς. Δεν διέθεταν διαβατήρια ή βίζες, με μόνο εφόδιο την ελπίδα σ’ ένα γαλανό ουρανό, σ’ ένα χαμόγελο του ήλιου….

Φέτος δεν αρμόζουν οι αναστάσιμοι διθύραμβοι, γιατί ο Ιησούς ο Ναζωραίος σε τούτη τη γωνιά της Ευρώπης, μένει σταυρωμένος…. Είναι πεταμένος σε κάποιο κρατητήριο της Αστυνομίας, παραμένει πικραμένος από την έσχατη απελπισία που τον βύθισαν Έλληνες μικροαστοί, βολεμένοι στην αδιαφορία τους, εξαιτίας του μίσους και της προκατάληψής τους, απέναντι στον Άλλο, στον Άγνωστο, στον Διαφορετικό…. Πολλοί απ’ αυτούς τη Μεγάλη Πέμπτη θα δακρύσουν εμπρός στον Εσταυρωμένο, χύνοντας όμως κροκοδείλια δάκρυα. Ο Ιησούς εφέτος είναι ο άνθρωπος του περιθωρίου, ο λαθρομετανάστης που κρύβεται σαν κυνηγημένο αγρίμι μην τον πιάσουν οι αστυνομικοί. Είναι ο Έλληνας, η Ελληνίδα που όντας άνεργοι έχουν στερηθεί εκτός απ’ τα μέσα του βιοπορισμού και την αξιοπρέπειά τους.

Για τούτο, ντρέπομαι να στείλω σε φίλες και φίλους λόγια ευχάριστα, λόγια κενά, έτσι γιατί το έθιμο απαιτεί. Ο Ιησούς εφέτος είναι μια πληγή, ένας απέραντος πόνος, ένας κατάδικος, ένας απελπισμένος άνθρωπος….

Αντικρύστε τον Χριστό, όπως πράγματι είναι αυτές τις μέρες και όχι μόνο, αφημένος μόνος πίσω από συρματοπλέγματα ντροπής.

Γιώργος Δούδος

                                                                        10/04/2012

Υστερόγραφο: Αν κάποια φίλη ή φίλος εξαιτίας της ευσέβειας θεωρεί όσα γράφω βλάσφημα, ας κάνει τον κόπο να διαβάσει με προσοχή δυο περικοπές απ’ το Ευαγγέλιο του Ματθαίου, κεφάλαιο 7 εδάφια 21 ως 23 και κεφάλαιο 25 εδάφια 31 ως 46.

 

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟΥ, Ο ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ ΚΑΙ Η ‘ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΞΑΝΘΗΣ’

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟΥ, Ο ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ

ΚΑΙ Η ‘ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΞΑΝΘΗΣ’[i]

Στα μέσα Μαρτίου έγινε γνωστό από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά, ότι το αίτημα της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» να αποκτήσει εκ νέου νομική προσωπικότητα ως σωματείο, απορρίφθηκε οριστικά με απόφαση του Αρείου Πάγου. Αγνοώ τον αριθμό της σχετικής απόφασης αφού δεν δημοσιεύθηκε ακόμα στους προσιτούς, τουλάχιστον σ’ εμένα, ιστοτόπους νομολογιακής πληροφόρησης. Παρόλα αυτά ορισμένα χαρακτηριστικά της απόφασης έχουν γίνει γνωστά και αξίζει να σχολιαστούν.

Ορισμένοι ιστοτόποι παροχής ειδήσεων ανακοίνωσαν στους επισκέπτες τους το παραπάνω συμβάν με διθυραμβικό ύφος, απαξιώνοντας και πολιτικό κόμματα που άσκησαν αρνητική κριτική στην απόφαση του Αρείου Πάγου. Αναφέρω χαρακτηριστικά την ακόλουθη δημοσίευση: «Ο Άρειος Πάγος απέρριψε με απόφασή του οριστικά το αίτημα της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» για αναγνώριση ως νόμιμο σωματείο, προς απογοήτευση των εγκάθετων της Άγκυρας στη Θράκη και του ΣΥΡΙΖΑ». Επειδή θεωρώ τέτοιες ‘κραυγές’, ιδίως σε καιρούς ακραίας κρίσης του τόπου, όχι απλώς υπερβολικές αλλά και ανόητες από πλευράς ουσίας, δεν θα επεκταθώ να αναφερθώ σε άλλα όμοια δημοσιεύματα.

          Η απόφαση του Αρείου Πάγου όσον αφορά το ζήτημα της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» αποκτά ενδιαφέρον για έναν άλλο λόγο, που αφορά τη στάση του ελληνικού κράτους απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην ικανοποιητική ή όχι προστασίας τους στον τόπο μας. Και το μείζον θέμα είναι όχι τόσο αν θα επανιδρυθεί ένα σωματείο Ελλήνων πολιτών που αυτοπροσδιορίζονται εθνοτικά Τούρκοι, αλλά το αν η Ελλάδα είναι ένα φερέγγυο κράτος μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης στον τομέα της προστασίας των εθνικών μειονοτήτων που κατοικούν στη χώρα!

          Όλοι γνωρίζουμε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (στο εξής ΕΔΑΔ), που στα πλαίσια του Συμβουλίου της Ευρώπης λειτουργεί ως ‘συνταγματικό όργανο της ευρωπαϊκής δημόσιας τάξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου’. Πριν από καιρό οι Έλληνες ένιωσαν ικανοποίηση όταν η Τουρκία μετά από καταδίκη της από το ΕΔΑΔ και συμμόρφωσή της με την απόφασή του απέδωσε στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το Ορφανοτροφείο της Χάλκης. Ακόμα πιο πριν, Έλληνες και Ελληνοκύπριοι ένιωσαν «θριαμβικά συναισθήματα», όταν η Τουρκία μετά από καταδίκη της από το ΕΔΑΔ  στην υπόθεση Τιτίνας Λοϊζίδου, κατέβαλε στην κυρία Λοϊζίδου αποζημίωση «μαμούθ», όπως την χαρακτήρισαν ορισμένοι δημοσιογράφοι.

          Φαίνεται όμως πως στην Ελλάδα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αντιμετωπίζεται όχι ως ένας σημαντικός θεσμός προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλη την Ευρώπη, αλλά και ως ‘εργαλείο’ περιφρούρησης της ασφάλειας δικαίου στον ευαίσθητο τομέα των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Δυστυχώς! Η στάση του ελληνικού κράτους, ανεξάρτητη και διακεκριμένη συνταγματική λειτουργία του οποίου αποτελούν τα δικαστήρια, αντιμετωπίζει τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ συχνά με επιφυλάξεις, που προκαλούν ερωτηματικά και υπάρχουν περιπτώσεις Μονομελή Πρωτοδικεία να διατυπώνουν σε αποφάσεις τους την άρνησή τους να αποδεχθούν οριστικές αποφάσεις του δικαστηρίου του Στρασβούργου (λ.χ. αποφάσεις 405/2008 Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης, 243/2003 Μονομελές Πρωτοδικείο Φλώρινας).

          Κατ’ αρχάς το άρθρο 46 παράγραφος 1 της Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, που είναι πιο γνωστή ως Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και αποτελεί εσωτερικό δίκαιο της Ελλάδος (Νομ. Διάταγμα 53/1974) προβλέπει ότι οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ έχουν υποχρεωτική ισχύ και είναι εκτελεστές άμεσα, δεσμεύοντας τους διαδίκους. Δηλαδή όταν εκδοθεί μια απόφαση από το δικαστήριο του Στρασβούργου που καταδικάζει ένα κράτος, το κράτος είναι υποχρεωμένο να εκτελέσει την απόφαση που το αφορά. Μάλιστα επειδή το ΕΔΑΔ έχει αναμφισβήτητο κύρος και οι αποφάσεις που εκδίδει είναι αποδεκτό ότι χαρακτηρίζονται για την ιδιαίτερη αυθεντία τους, κατά κανόνα οι εθνικές αρχές των κρατών μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης λαμβάνουν υπόψη τους τις αποφάσεις του Στρασβούργου, ακόμα και όταν δεν τα αφορά άμεσα. Άλλωστε το ίδιο το Δικαστήριο έχει επαναλάβει επανειλημμένα ότι οι αποφάσεις του δεν αποσκοπούν μόνο στην επίλυση των υποθέσεων που οδηγούνται ενώπιόν του, αλλά σκοπεύουν γενικότερα στην γόνιμη διευκρίνιση, διαφύλαξη και ανάπτυξη  των προβλέψεων και ρυθμίσεων της Σύμβασης (ΕΣΔΑ), ώστε να συμβάλλουν στον αποτελεσματικό σεβασμό, εκ μέρους των κρατών μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης, των υποχρεώσεων που έχουν αναλάβει.  

Είναι αλήθεια ότι το ΕΔΑΔ δεν είναι ένα αναθεωρητικό ή ακυρωτικό δικαστήριο, δηλαδή οι αποφάσεις του δεν οδηγούν αναγκαστικά στην ακύρωση των αποφάσεων των εθνικών δικαστηρίων, μολονότι έχει κριθεί ότι έχουν παραβεί διατάξεις της ΕΣΔΑ. Το ΕΔΑΔ σύμφωνα με πάγια νομολογία του αναγνωρίζει στα εθνικά δικαστήρια την δικαιοδοαία ερμηνεία του εθνικού δικαίου, αλλά συνιστά να υπάρξει στις εθνικές νομοθεσίες ρητή πρόβλεψη επανάληψης της δικαστικής διαδικασίας, μετά από την έκδοση μιας καταδικαστικής απόφασης του ΕΔΑΔ, ώστε να εκλείψουν οι ερμηνευτικές αμφισβητήσεις ως προς τις ρυθμίσεις της ΕΣΔΑ.

Η αναγνώριση της νομικής προσωπικότητας και κατ’ ακολουθία η ίδρυση ενός σωματείου είναι υπόθεση που αφορά τα πολιτικά δικαστήρια στην Ελλάδα, που κρίνουν κατά την εκούσια δικαιοδοσία. Ενώ στην ποινική δικονομία -(κώδικας που ορίζει τον τρόπο διεξαγωγής των ποινικών δικών)- προβλέπεται ρητά η δυνατότητα επανάληψης της διαδικασίας μιας ποινικής δίκης (άρθρα 525 και επόμενα Κώδικα Ποινικής Δικονομίας),όμοια διάταξη δεν υπάρχει στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (το σύνολο των διατάξεων που ορίζουν τον τρόπο διεξαγωγής των πολιτικών δικών). Η απουσία της παραπάνω πρόβλεψης στην Πολιτική Δικονομία αποτελεί ολοφάνερη αδράνεια του Έλληνα νομοθέτη, αν ληφθεί υπόψη η έκδοση σύστασης εκ μέρους της Επιτροπής Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης και σχετικό ψήφισμα της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης προς τα κράτη μέλη, να εισαχθεί ρύθμιση στις εθνικές νομοθεσίες που να προβλέπει την επανάληψη της διαδικασίας στα πολιτικά δικαστήρια στις περιπτώσεις έκδοσης καταδικαστικής απόφασης από το δικαστήριο του Στρασβούργου.  

Η απόφαση του Αρείου Πάγου, που θεωρεί πως τα εθνικά δικαστήρια του κράτους δεν δεσμεύονται από τις οριστικές αποφάσεις του ΕΔΑΔ, κατά τη γνώμη μου είναι εσφαλμένη, διότι δεν σεβάσθηκε την αρχή του κράτους δικαίου, όπως αυτή προσδιορίζεται από τα άρθρα 25 παράγρ. 1 εδάφιο α΄, 87 παράγρ. 2  και 28 παράγρ. 1 του Συντάγματος σε συνδυασμό προς το άρθρο 11 παράγρ. 1 της ΕΣΔΑ αλλά και προς τη συνταγματική υποχρέωση των δικαστηρίων του κράτους να εγγυώνται και να εξασφαλίζουν την αποτελεσματική άσκηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου (άρθρο 25 παράγρ. 1 εδάφιο β΄ Συντάγματος).    

            Η συζήτηση που έχει προκαλέσει η αρεοπαγιτική απόφαση σχετικά με την «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» συνδέεται άμεσα με ένα άλλο θέμα. Την παλινωδία που έχει δείξει η Ελλάδα απέναντι στη Σύμβαση-Πλαίσιο για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων του Συμβουλίου της Ευρώπης. Στις 22/09/1997 η Ελλάδα είχε υπογράψει την παραπάνω σύμβαση, αλλά στη συνέχεια, επιδεικνύοντας ιδιαίτερη επιμέλεια αποφεύγει να την κυρώσει με νόμο στη Βουλή, παρά τις συνεχείς υποσχέσεις των εκάστοτε κυβερνητικών υπευθύνων προς τους διεθνείς οργανισμούς. Η Σύμβαση-Πλαίσιο αναγνωρίζει το δικαίωμα στους μειονοτικούς πολίτες ενός κράτους μέλους του Συμβουλίου της Ευρώπης να αυτοπροσδιορίζονται συλλογικά ως προς την εθνική ή εθνοτική ταυτότητά τους και κατά συνέπεια τους παρέχει την ευχέρεια μεταξύ των άλλων να ιδρύουν σωματεία με σκοπό την διασφάλιση της εθνικής τους ιδιαιτερότητας κ.λπ..

          Θα παραθέσω στη συνέχεια απόσπασμα από ένα άκρως απόρρητο έγγραφο του Υπουργείου Εξωτερικών (ΑΠΦ 1151.100/ΑΣ 548, Α2 ΔΔΣ/Τμήμα Μειονοτικών Θεμάτων, 11/8/98). Υπογράφεται κ. Κ. Γεροκωστόπουλο, πληρεξούσιο υπουργό Α' και το θέμα που αφορά είναι τα «Πρακτικά προβλήματα κατά την ενδεχομένη εφαρμογή στη Θράκη της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων».

«Από πλευράς μας κρίνουμε σκοπιμότερο να απαριθμήσουμε τα σημεία εκείνα της Σύμβασης που θα επιβάλουν, εάν αυτή εφαρμοσθεί, αλλαγή της μέχρι τώρα ακολουθούμενης επίσημης ή και άτυπης μειονοτικής πολιτικής.

»Οι εκτιμήσεις που παρατίθενται εδράζονται στην άποψη ότι η τουρκική πλευρά θα επιχειρήσει, μέσω του προξενείου Κομοτηνής και των Μουσουλμάνων που επηρεάζονται από αυτό, κακόπιστη ερμηνεία της Σύμβασης με βασικό σκοπό όχι τη βελτίωση της ζωής των Μουσουλμάνων, αλλά την άντληση πολιτικών οφελών. Οι εκτιμήσεις αυτές βασίσθηκαν στην κατά λέξη διατύπωση των άρθρων της Σύμβασης, χωρίς δηλαδή να ληφθούν υπόψη ούτε ενδεχόμενες δυνατότητες των κρατών να μην εφαρμόσουν πλήρως ορισμένες από τις προβλέψεις της, ούτε η νοοτροπία από την οποία διέπεται το Συμβούλιο της Ευρώπης για την εφαρμογή της, παράγοντες που εκφεύγουν των γνώσεων της Α2 Διευθύνσεως».

Στη συνέχεια αναφέρονται οι αναμενόμενες συνέπειες που μπορεί να επιφέρει η εφαρμογή της σύμβασης και εκτίθενται από τους συντάκτες του εγγράφου σχόλια και παρατηρήσεις τους ως προς συγκεκριμένα άρθρα:

«’Αρθρο 7.

Τα Μέρη θα μεριμνήσουν ώστε να διασφαλίσουν σε κάθε πρόσωπο που ανήκει σε εθνική μειονότητα, τα δικαιώματα της ειρηνικής συνάθροισης και του συνεταιρισμού, την ελευθερία έκφρασης και την ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας.
Άρθρο 8.

Τα Μέρη δεσμεύονται να αναγνωρίσουν σε κάθε πρόσωπο που ανήκει σε εθνική μειονότητα το δικαίωμα να εκδηλώνει τη θρησκεία ή τις πεποιθήσεις του, καθώς επίσης και το δικαίωμα να ιδρύει θρησκευτικούς φορείς, οργανώσεις και ενώσεις.

Σχόλιο ΥΠΕΞ: «Οι Μουσουλμάνοι της Θράκης συναντούν δυσχέρειες στη σύσταση σωματείων, ιδίως όταν στον τίτλο τους αναφέρονται οι λέξεις "Τούρκος", "τουρκική". Οι δυσχέρειες αυτές, οι οποίες δεν εδράζονται πάντοτε σε νομικά επιχειρήματα, θα καταστεί ευκολότερο να αίρονται με την επίκληση των προβλεπομένων από τη Σύμβαση-Πλαίσιο. Σημειώνεται ότι η πλειοψηφία των υπό αίρεση συλλόγων δεν διάκειται φιλικά προς τις απόψεις μας».

          Οι προηγούμενες απόψεις του Υπουργείου Εξωτερικών δυστυχώς όπως φαίνεται επηρεάζουν και τις αποφάσεις των δικαστηρίων, με λαμπρή εξαίρεση την απόφαση του Αρείου Πάγου (Δ΄ Τμήμα) αριθ. 1530/2000, που ακολουθώντας τη νομολογία του ΕΔΑΔ είχε κρίνει παράνομη τη διάλυση του σωματείου «Τουρκική Ένωση Ξάνθης».

          Η άρνηση του κράτους να νομοθετήσει πρόβλεψη επανάληψης της διαδικασίας στα πολιτικά δικαστήρια όταν εκδίδεται σε βάρος της Ελλάδος καταδικαστική απόφαση από το ΕΔΑΔ και η εμμονή των εθνικών δικαστηρίων να διατυπώνουν επιφυλάξεις, που ουσιαστικά ακυρώνουν την ισχύ των αποφάσεων του ΕΔΑΔ, ακόμα και όταν αφορούν άμεσα τη χώρα, παρατείνει απαράδεκτα την παραβίαση του άρθρου 11 παράγρ. 1 της ΕΣΔΑ (κατοχύρωση του δικαιώματος της ελευθερίας του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι) και επιφυλάσσει μια πιθανή καταδίκη του ελληνικού κράτους, όπως έχει συμβεί αρκετές φορές ως τώρα….

---

[i] Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθεί η θαυμάσια προσέγγιση του θέματος «της δέσμευσης του εθνικού δικαστή από το νομολογιακό προηγούμενο και δεδικασμένο των αποφάσεων του ΕΔΔΑ» του Τριατάφυλλου Ζολώτα, Δικηγόρου, με αφορμή την έκδοση της απόφασης αριθ. 405/2008 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρουπόλεως.

The Norse Mythology Blog: INTERVIEW WITH HILMAR ÖRN HILMARSSON OF THE ÁSATRÚ...

Η συνέντευξη που φιλοξενώ στη συνέχεια στον ιστοτόπο μου δόθηκε από τον Hilmar Örn Hilmarsson. Πρόκειται για έναν ταλαντούχο συνθέτη μουσικής της σύγχρονης Ισλανδίας και ταυτόχρονα είναι ηγετική φυσιογνωμία του ισλανδικού Ásatrú, μιας πολιτισμικής και πνευματικής κίνησης και κοινότητας συγχρόνως που διασώζει την αρχέγονη παραδοσιακή θέαση του Κόσμου στο χώρο της Ισλανδίας και του ευρωπαϊκού Βορρά. Σκόπιμα η δημοσίευση κοσμείται από αρχαιοελληνική απεικόνιση της Γαίας....

The Norse Mythology Blog: INTERVIEW WITH HILMAR ÖRN HILMARSSON OF THE ÁSATRÚ...: HÖH at site of future Ásatrú temple in Reykjavík - June 26, 2010 KS - Your role as allsherjargoði seems quite different from that of othe...

The Eblana European Democratic Movement: The "lazy" Greeks myth....

The Eblana European Democratic Movement: The "lazy" Greeks myth....: From the start of this crisis, the global media started a slander campaign against Greece, calling the Greeks lazy and corrupt. The saddest ...

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΥΠΟ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ

          Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που πιστεύω σε αρχές, ρεμβάζω στα οράματά μου και επιμένω να φρονώ πως κάποιες αξίες δεν μπορεί να αποτελούν διακύβευμα υπό διαπραγμάτευση.

          Η ενοποίηση των ευρωπαϊκών κρατών υπήρξε μια σύλληψη με θετική προοπτική για τους λαούς της Ηπείρου. Ένα φράγμα στους καταστροφικούς σωβινισμούς, που δύο φορές αιματοκύλισαν την ανθρωπότητα τον εικοστό αιώνα. Είναι αλήθεια πως τα πρώτα βήματα προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση έγιναν με πρωτοβουλία ανθρώπων που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της βαρειάς βιομηχανίας. Σιγά σιγά τα πράγματα εξελίχθηκαν και με το πέρασμα από την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα διαβήκαμε ένα ακόμα επίπεδο ώσπου φτάσαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ενδυνάμωση  του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η προοπτική να φανεί στον πολιτικό ορίζοντα της Ευρώπης μια πιο σφιχτή ενοποίηση των κρατών μελών, μια πρωτόλεια μορφή συνομοσπονδίας των ευρωπαϊκών λαών ήταν κάτι που προκαλούσε αισιοδοξία. Ανάμεσα στους αισιόδοξους ευρωπαϊστές ήμουν κι εγώ….

          Θέλαμε μια Ευρώπη των λαών, μια Ευρώπη δημοκρατική με έντονο κοινωνικό πρόσωπο, μια Ευρώπη θεμελιωμένη στην αλληλεγγύη ανάμεσα στα μέλη της και κυρίως μια πολιτική ένωση κρατών και λαών.

          Ώσπου ξυπνήσαμε ιδρωμένοι ένα πρωινό από έναν εφιάλτη τρόμου. Αντικρύσαμε την Ενωμένη Ευρώπη ως υποχείριο της ισχυρής οικονομικά Γερμανίας και μιας Γαλλίας που φαίνεται πως θυμήθηκε το αποικιοκρατικό παρελθόν, ενώ από την άλλη μεριά η Μεγάλη Βρετανία τριγυρισμένη κρύες θάλασσες αντιμετωπίζει συχνά περίεργα την ευρωπαϊκή υπόθεση δίνοντας την εντύπωση πως υπάρχει ένας άγρυπνος κηδεμόνας της στην άλλη ακτή του Ατλαντικού, τόσο μακρυά από την Ευρώπη….

          Παρατηρώντας με ορθάνοιχτα μάτια από τρόμο τον εφιάλτη που μας ξύπνησε σχεδόν βίαια παρατηρήσαμε η αλληλεγγύη των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να γίνεται κουρελόχαρτο. Η δημοκρατία να τίθεται υπό αμφισβήτηση, τουλάχιστον για χώρες του νότου, όπως είναι η Ελλάδα και όχι μόνο, συμπεριλαμβανομένης της Ιρλανδίας. Το κοινωνικό πρόσωπο της Ευρώπης έγινε μια νεκρή μάσκα….

          Ακούσαμε να κυριαρχούν συζητήσεις με επίκεντρο όχι τον άνθρωπο, την ελευθερία του, την αξιοπρέπεια του, το αναφαίρετο δικαίωμά του στην εργασία και την πρόσβασή του χωρίς κωλύματα στη μόρφωση αλλά και στην παροχή ικανοποιητικών υπηρεσιών υγείας, αλλά στην ανάγκη να διασφαλισθεί η αύξηση των κερδών των τραπεζών  και των άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που κερδοσκόπησαν χωρίς περίσκεψη.

          Η Ευρωπαϊκή Ένωση καταρρέει. Δεν μπορεί να υπάρχει Ένωση δίχως αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της. Δεν μπορεί να υπάρχει Ένωση ως όργανο εξυπηρέτησης των ύποπτων συμφερόντων της Γερμανίας και της Γαλλίας. Δεν μπορεί να υπάρχει Ένωση αν γίνει ανδράποδο του αμαρτωλού συμπλέγματος συμφερόντων των ισχυρών του μετακαπιταλισμού.

          Έτσι όπως κατάντησαν την Ενωμένη Ευρώπη δεν βλέπουμε να υπάρχει για τους λαούς της Ευρώπης! Δεν βλέπουμε να βασίζεται στη δημοκρατία και στην κοινωνική δικαιοσύνη! Είναι μια Ευρώπη που στη σκιά της φαίνεται ολοκάθαρα το προσωπείο του Αντιχρίστου που τρομοκρατεί και διασπείρει τον φόβο στους ανθρώπους! Είναι μια Ευρώπη που έστρεψε το πρόσωπό της στο Πνεύμα και αναίρεσε κάθε πολύτιμη αξία του πολιτισμού της χάριν  του κέρδους!

          Εμείς πιστεύουμε στην Ευρώπη και στην ενοποίησή της, αρνούμαστε όμως την αλλοτριωμένη όψη της. Αρνούμαστε να υποταχτούμε στους άψυχους και άνοες τεχνοκράτες των Βρυξελλών….

Αρνούμαστε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που επέτρεψε χάριν της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των στερημένων έστω και ίχνους πολιτικής ευθύνης στελεχών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να μετατρέψουν την Ελλάδα σε πειραματόζωο εφαρμογής εξοντωτικών σχεδίων κατά του λαού μας, προκειμένου να περισωθούν τα συμφέροντα κερδοσκόπων διεθνών δανειστών.... Συνειδητοποιήσαμε πως είμαστε οι πρώτοι, αλλά όπως φαίνεται θα ακολουθήσουν οι Πορτογάλοι, οι Ιρλανδοί, μάλλον οι Ισπανοί και ίσως και οι Ιταλοί να τοποθετηθούν βίαια στο κρεβάτι του Προκρούστη!   

    

ΔΕΝ ΣΥΝΗΓΟΡΩ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!

Επανειλημμένα και ποικιλότροπα έχω συνηγορήσει δημόσια υπέρ της διατήρησης της δικαιοταξίας του ιερού μουσουλμανικού Νόμου στα πλαίσια της ελληνικής έννομης τάξης. Επανειλημμένα έχω υπερασπισθεί τη λειτουργία του Μουφτή ως ιεροδίκη μεταξύ Μουσουλμάνων ελληνικής ιθαγένειας, σε υποθέσεις αστικού δικαίου, σύμφωνα με όσα προσδιορίζουν νόμοι του 1914 και του 1990 που είναι σε ισχύ.

          Τόσο το ισλαμικό σύστημα δικαίου, όσο και οι δικαστικές δικαιοδοσίες του Μουφτή αμφισβητούνται εντονότατα εδώ και καιρό. Κάθε τόσο το ζήτημα εμφανίζεται εκ νέου στην επιφάνεια της επικαιρότητας. Τελευταία το Κόμμα Οικολόγων Πρασίνων της χώρας, με ανακοίνωσή τους (02.02.2012) στρέφεται κατά του καθεστώτος μερικής ετεροδικίας που απολαμβάνουν οι Έλληνες Μουσουλμάνοι καταγγέλλοντας πως οι ρυθμίσεις του ιερού μουσουλμανικού Νόμου δεν είναι συμβατές με το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

          Τούτο το κείμενο θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω σαν ανοικτή επιστολή, που απευθύνεται σε όλους τους Μουσουλμάνους, άνδρες και γυναίκες που κατοικούν στην Ελλάδα και είναι Έλληνες πολίτες και ιδίως στους Μουφτήδες Κομοτηνής, Ξάνθης και στον τοποτηρητή Μουφτή Διδυμοτείχου, αλλά και σε όλους τους επιστήμονες της Μειονότητας που έχουν αποφοιτήσει από ισλαμικά πανεπιστήμια κύρους με σπουδές θεολογίας, δικαίου και ερμηνείας του δικαίου.

          Η εφαρμογή του ιερού μουσουλμανικού Νόμου ως προς τους Έλληνες Μουσουλμάνους έχει θεωρηθεί από ορισμένους θεωρητικούς σαν προνόμιο. Προσωπικά, με μια πιο δημοκρατική ανάγνωση της κατάστασης θα υποστήριζα, ότι έστω και ασυναίσθητα εκ μέρους της πολιτείας, αποτελεί εκδήλωση βάθους της δημοκρατίας αυτός ο πλουραλισμός στους δικαιϊκούς θεσμούς!

          Κρίνω αναγκαίο να υπενθυμίσω στους φίλους μου Μουσουλμάνους, στους σοφολογιότατους Μουφτήδες και στον τοποτηρητή Μουφτή, στους εκλεκτούς επιστήμονες του ισλαμικού δικαίου, ότι στη Δυτική Θράκη εφαρμόζονται τα διδάγματα και οι αρχές της σχολής των Χανεφί, που είναι η μόνη από τις τέσσερις σουννιτικές σχολές δικαίου που αναγνωρίζει ότι οι «πύλες της Ijtihad» δεν έχουν κλείσει αλλά απεναντίας παραμένουν ορθάνοιχτες!

          Ο Bediuzaman Said Nursi έχει γράψει τον ‘Εικοστό έβδομο Λόγο’ του  ως «Πραγματεία επί της ανεξάρτητης ερμηνείας του Νόμου (Ijtihad)». Αμέσως μετά την επίκληση του πολυεύσπλαχνου και ελεήμονα Αλλάχ ο άγιος και σοφός διδάσκαλος του Ισλάμ διακηρύττει ότι «η πύλη της ανεξάρτητης ερμηνείας και εφαρμογής του Νόμου είναι ανοιχτή»! Ο σύγχρονος δάσκαλος του Ισλάμ M. Fetullah Gülen, έχει ταχθεί είτε ο ίδιος, είτε επιστήμονες που μοιράζονται τον οραματισμό του υπέρ της  Ijtihad (βλ. Συνέντευξη του M. Fetullah Gülen το 2005 [An Interview with Fetullah  Gülen. The Muslim World Vol. 95 No 3 July 2005 σ. 450, John O. Voll ‘Fetullah Gülen: Transcending Modernity in the New Islamic Discourse στον τόμο Turkish Islam and the Secular State: The Gülen Movement, Syracuse University Press σσ. 245-247, Dr Ihsan Yilmaz ‘Ijtihad and Tajdid by Condact: The Gülen Movement’ στον ίδιο παραπάνω τόμο σσ. 208-237). H Ijtihad έχει χαρακτηρισθεί ως μια επανερμηνεία των αρχών του Ισλάμ για τον 21^ο αιώνα (David Smock)! Ο           Muhammad Allama Iqbal, Ινδός φιλόσοφος και ποιητής τεράστιου πνευματικού κύρους, είχε υποστηρίξει, ότι η αξία της ijtihad και η ανάγκη αξιοποίησής της είναι ιδιαίτερα επίκαιρη στη σύγχρονη εποχή, προκειμένου, στα πλαίσια του Ιερού Μουσουλμανικού Δικαίου, να αντιμετωπισθούν οι νέες καταστάσεις και επί πλέον να δημιουργηθούν νέοι κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί, που είναι αναγκαίοι και για τον μουσουλμανικό κόσμο του εικοστού αιώνα (βλ. The Reconstuction of Religious Thought in Islam. SH Muhammad Ashraf Publishers and Books, 2000). Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω τον φωτισμένο Σεΐχη Μουχάμμαντ Αμπντού, που αναδείχθηκε μεταρρυθμιστής του Πανεπιστημίου Αλ-Άζχαρ του Καΐρου και έγινε Μεγάλος Μουφτής της Αιγύπτου την περίοδο της βρετανικής επικυριαρχίας στη χώρα ως το θάνατό του (1905). Ο  Μουχάμμαντ Αμπντού  ήταν ένθερμος συνήγορος της επαναφοράς της ijtihad στην καθημερινή πρακτική της ζωής των Μουσουλμάνων, γιατί πίστευε πως έτσι θα υπήρχε ανανέωση στην καθημερινότητα και στην κατανόηση του Ισλάμ. Έγραψε πολλά έργα μεταξύ των οποίων και το δωδεκάτομο ‘Tafisr al Manar’ που εκδόθηκε από μαθητή του το 1927. Στον τομέα του ιερού Νόμου ο Αμπντού βασιζόμενος στις ερμηνευτικές προσεγγίσεις του στο Κοράνιο και σε άλλες πηγές της μουσουλμανικής παρακαταθήκης υποστήριξε ριζοσπαστικές αλλαγές. Ήταν αντίθετος προς την εφαρμογή της πρακτικής  λύσης του γάμου, γνωστής ως talaq (ιδιότυπο προνόμιο του άνδρα που αποφασίζει μονομερώς τη λύση του γάμου με την αποπομπή της γυναίκας), του ta'adud al-zawjat ή πολυγαμίας, που την θεωρούσε προϊσλαμική αρχαϊκή συνήθεια, ενώ υποστήριζε την λήψη αποφασιστικών μέτρων προστασίας των συζύγων και των παιδιών (nafaqa) κ.λπ..

  Αλλά αξίζει θαρρώ να υπενθυμίσουμε τί ακριβώς εννοείται με τη λέξη ‘Ijtihad’. Η ijtihad αποτελεί μια επιστήμη, ένα σύστημα ερμηνευτικής μεθοδολογίας του συνόλου της θεολογίας και κοσμοαντίληψης του Ισλάμ, όπως και των κανόνων του ιερού νόμου, που δεν βασίζεται αποκλειστικά στο Κοράνιο και στη Σούννα, αλλά εμπιστεύεται σημαντικά τον ανθρώπινο λόγο, την αφαιρετική σκέψη και διαβαθμίζει σύμφωνα με τις αξιώσεις της λογικής τις προτεραιότητες κατά τη ρύθμιση των βιοτικών σχέσεων. Αποτελεί μια καινοτόμο διαδικασία που μπορεί να καταστήσει τον ιερό μουσουλμανικό νόμο μια δικαιοταξία ικανή να προσφέρει λύσεις σε προβλήματα που αντιμετωπίζουν κυρίως οι Μουσουλμάνοι, που ζουν σε ευρωπαϊκές χώρες, όπως είναι η Ελλάδα και συμμετέχουν ενεργά στις εξελίξεις της κοινωνίας τους, χωρίς απώλεια της ιδιοπροσωπίας τους. Η ijtihad χαρακτηρίζεται δικαιολογημένα ως ένθεος ισλαμικός διαφωτισμός. Για τούτο είναι απόλυτα αναγκαίο να τονισθεί πως η ελευθερία της σκέψης, της έρευνας και της έκφρασης, αποτελούν αναγκαίες προϋποθέσεις για την άσκηση της Ijtihad.

Πρέπει να ομολογήσω ότι στη Δυτική Θράκη, αυτοί που κατά κύριο λόγο όφειλαν να ασκήσουν την ijtihad κατά την εφαρμογή του Ιερού Μουσουλμανικού Νόμου, προκειμένου οι Μουσουλμάνοι που εμπιστεύονται την κρίση τους ως ιεροδικών να βρίσκουν λύσεις συμβατές με τις συνθήκες της ζωής τους, επιδεικνύουν συνήθως ατολμία ή και μια αγκύλωση προσκόλλησης σ’ ένα δήθεν «ιερό» παρελθόν που αποϊεροποιεί  συχνά βάναυσα τη ζωή του σήμερα!

Επειδή σύμφωνα με όσα εξέθεσα πιο πάνω γίνεται φανερό πως υπάρχουν δυνατότητες ο ιερός μουσουλμανικός Νόμος να είναι ένα σύστημα δικαίου που χωρίς να φοβάται τη νεωτερικότητα θα μπορεί να ρυθμίζει ικανοποιητικά καταστάσεις που εμφανίζονται ή και προκαλούν στην εποχή μας οι σύγχρονες συνθήκες και σ’ ένα περιβάλλον ελάχιστα παραδοσιακό, όπως είναι το ευρωπαϊκό ή το αμερικανικό, χωρίς να χρειασθεί να μιμηθεί εξωισλαμικά πρότυπα.

Δανείζομαι και μεταφέρω τις εξής σκέψεις του Νουρ Αλί Ελαχί, γνωστού και ως Οστάντ Ελαχί, σπουδαίου Ιρανού πνευματικού δασκάλου, φιλοσόφου και δικαστή: «…στην εποχή των προφητών δεν υπήρχαν άλλοι νόμοι παρά οι θρησκευτικοί, εκείνοι έδωσαν επίσης μερικούς κοινωνικούς νόμους να εφαρμόζονται. Αυτοί οι νόμοι, κατά το μέτρο που ο πολιτισμός της κοινωνίας εξελίσσεται, δεν βασίζονται πια πάνω στη θρησκεία, αλλά πάνω στο ηθικό αίσθημα» (Μπαχράμ Ελαχί, Η Οδός της Τελειότητας, ελληνική μετάφραση εκδόσεις ‘Εκάτη’ 1991).

Μετά από όσα εξέθεσα προηγουμένως, είμαι αναγκασμένος να δημοσιοποιήσω τις ακόλουθες απόψεις μου, ως έσχατη προσπάθεια υπέρ της διατήρησης σε ισχύ του Ιερού Μουσουλμανικού Νόμου στην Ελλάδα.

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που καθιερώνει την ανισότητα σε βάρος των γυναικών κατά τη ρύθμιση των κληρονομικών δικαιωμάτων τους!

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που ανέχεται η λύση ενός γάμου να αποτελεί κατά κύριο λόγο δικαίωμα του άνδρα και υποχρεώνει τη γυναίκα συχνά σε παθητική σιωπή!

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που απομακρύνει ανήλικα παιδιά από τη μητέρα τους, σε περίπτωση θανάτου του πατέρα και αναθέτει την επιμέλειά τους πολλές φορές σε άσχετους συγγενείς της πατρικής γραμμής!

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που αρνείται να αναγνωρίσει δικαιώματα εξώγαμων παιδιών έναντι του φυσικού πατέρα τους!

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που ενώ η απονομή της δικαιοσύνης γίνεται από ανθρώπους, δεν προβλέπει δεύτερο βαθμό δικαστικής δικαιοδοσίας ώστε να παρέχονται εγγυήσεις διόρθωσης των ανθρώπινων λαθών των δικαστών!

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που θεωρεί ανήλικα κορίτσια ακόμα και αν είναι 11 ή 12 ετών ικανά για γάμο, επειδή απλά και μόνο έχουν έμμηνη ρύση και επιτρέπει να παντρεύονται συχνά με σχετική ευκολία ανήλικοι μεταξύ τους ή ανήλικα κορίτσια με ενήλικους άνδρες!

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που έστω και αν είναι σε αχρησία ως πρακτική, εντούτοις σιωπηλά ανέχεται την πολυγαμία!

 Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που ενώ οφείλει να υπάρχει για να εξυπηρετεί σύγχρονους ανθρώπους, με σύγχρονες ανάγκες και προβλήματα, σε συνθήκες της εποχής μας, επιμένει κατά την εφαρμογή του συνήθως να αποπνέει την οσμή της μούχλας από ένα απώτατο παρελθόν….  

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που κατά το στάδιο της εφαρμογής του, συχνά επιτρέπει την προσβολή θεμελιωδών πανανθρώπινων αρχών του πολιτισμού χάριν μιας προσήλωσης σε κάτι που θεωρείται ιερό ενώ επί της ουσίας αναιρεί το όντως Ιερό, που είναι η αξία των ανθρώπων χωρίς διακρίσεις φύλου.

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα σύστημα νόμων, που κατά το στάδιο της εφαρμογής του συχνά γίνεται άλλοθι για την ανοχή της βαρβαρότητας!