Η ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ;

Μια δημοσιογραφική έρευνα του Πιέρρου Τζανετάκου, στην εκπομπή της ΕΡΤ1 “Ειδικές Αποστολές”, σχολιάστηκε στα κοινωνικά δίκτυα και προκάλεσε συζητήσεις. Κατ’ αρχάς, η εκπομπή νομίζω πως ήταν καλή. Στο κάτω κάτω, δεν ήταν ακαδημαϊκή έρευνα, αλλά ένα ρεπορτάζ. Όποια ή όποιος επιθυμεί, μπορεί να την παρακολουθήσει στον ιστότοπο: https://www.ertflix.gr/ellinika-docs/eidikes-apostoles/eidikes-apostoles-thraki-i-moysoylmaniki-meionotita-metaxy-anatolis-kai-dysis/. Το συγκεκριμένο θέμα καλύπτει τον χρόνο της εκπομπής στο διάστημα 1-21΄.

Από όσους ρωτήθηκαν από τον δημοσιογράφο, με τις απαντήσεις τους, έθεσαν εκ νέου προς συζήτηση το κεφαλαιώδες ερώτημα: “Η Μειονότητα της Δυτικής Θράκης, είναι μόνον θρησκευτική;”.

Η Ελλάδα ως κράτος, κατά τη γνώμη μου διακρίνεται για την εμπαθή επιμονή της, να επιβεβαιώνεται ως φοβική, απέναντι στη λέξη “μειονότητα”, αν πρόκειται να ακολουθήσει ο επιθετικός προσδιορισμός “εθνική”.

Η Ελλάδα ως κράτος, ποτέ δεν έχει αναπτύξει φερέγγυα μειονοτική πολιτική. Αυτό το έλλειμμα, μπορεί να κατανοηθεί, από τη στιγμή που η Ελλάδα επίσημα και προς κάθε κατεύθυνση δηλώνει, ότι αναγνωρίζει μία και μόνο μειονότητα στην επικράτειά της, αποκλειστικά θρησκευτικής ταυτότητας και πρόκειται για την ‘μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης’.

Η Ελλάδα, επιμένει στην παραπάνω θέση της, καθώς κρέμεται στην κυριολεξία από τους όρους της “Σύμβασης Περί ανταλλαγής των Ελληνικών και Τουρκικών πληθυσμών”, που είχε υπογραφεί στην Λοζάνη στις 30 Ιανουαρίου 1923, έξι μήνες πριν από την Συνθήκη της Λοζάνης του 1923.

Είναι ανάγκη να ληφθούν υπόψη τα εξής: Όταν υπογράφηκε η σύμβαση ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, η Τουρκία βρισκόταν σε ένα μεταβατικό στάδιο, ως προς την κρατική υπόστασή της. Η Τουρκική Δημοκρατία, ως κατάληξη του “τουρκικού πολέμου της Ανεξαρτησίας”, ανακηρύχθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 1923 και υποκατέστησε την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά το διεθνές δίκαιο. Ένδειξη αυτής της μεταβατικής κατάστασης όσον αφορά την Τουρκία της εποχής εκείνης, είναι ότι, τόσο κατά την υπογραφή της σύμβασης ανταλλαγής πληθυσμών, όσο και αργότερα κατά την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάνης, η Τουρκία δεν εκπροσωπήθηκε από την κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που τουλάχιστον στα χαρτιά υπήρχε ακόμα, αλλά από την κυβέρνηση της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας (είχε ιδρυθεί στις 23 Απριλίου 1920, κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ανεξαρτησίας), που έδρευε στην Άγκυρα. Μάλιστα τότε, είχε προς στιγμή εμφανιστεί πρόβλημα, ως προς τη νομιμοποίηση εκπροσώπησης της Τουρκίας, όχι από μέλη της κυβέρνησης του οθωμανικού κράτους, αλλά από μια κυβέρνηση που είχε συσταθεί από την τουρκική εθνοσυνέλευση, που υπήρξε απόρροια του εθνικού κινήματος της χώρας, υπό την ηγεσία του Κεμάλ Ατατούρκ και των συντρόφων του.

Είναι γνωστό, ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν κράτος με έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα και είχε εφαρμόσει ένα σύστημα διοίκησης των μη μουσουλμάνων υπηκόων της, με βάση την θρησκεία, το γνωστό σύστημα των millet. Μόλις μετά το Τανζιμάτ, τα διάφορα millet, πέραν του θρησκευτικού χαρακτήρα, απέκτησαν και χαρακτήρα εθνοτικού προσδιορισμού, σε συνάφεια όμως με την θρησκευτική ταυτότητα των ομάδων πληθυσμού, στους οποίους αναφέρονταν. Έτσι, όταν υπογράφηκε στη Λοζάνη τον Ιανουάριο 1923 η σύμβαση ανταλλαγής πληθυσμών, μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, ακολουθήθηκε το ίδιο σύστημα, του θρησκευτικού προσδιορισμού των πληθυσμών που επρόκειτο να ανταλλαγούν και εκείνων που θα εξαιρούνταν.

Στο άρθρο 1 της σύμβασης ανταλλαγής αναφέρεται: “Από της 1ης Μαΐου 1923, θέλει διενεργηθή η υποχρεωτική ανταλλαγή των Τούρκων υπηκόων, ελληνικού ορθοδόξου θρησκεύματος, των εγκατεστημένων επί των τουρκικών εδαφών, και των Ελλήνων υπηκόων, μουσουλμανικού θρησκεύματος, των εγκατεστημένων επί των ελληνικών εδαφών”. Στο άρθρο 2, γίνεται αναφορά στους υπηκόους των δύο χωρών που θα εξαιρεθούν από την ανταλλαγή: “ Δεν θα περιληφθώσιν εις την εν τω πρώτω άρθρω προβλεπομένην ανταλλαγήν: α) οι Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως· β) οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι της Δυτικής Θράκης”. Είναι σαφές, ότι όταν η προηγούμενη διάταξη κάνει λόγο για Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, αναφέρεται μόνο στους Ελληνορθόδοξους Χριστιανούς κατά το θρήσκευμα, κάτι που συχνά, σκόπιμα ή πονηρά, αποκρύπτεται ή αγνοείται από σχολιαστές της παραπάνω σύμβασης¹.

Επομένως, η επιμονή της Ελλάδος στην αναγνώριση μόνο μιας και αποκλειστικά θρησκευτικής μειονότητας στην Θράκη, μάλλον είναι αντιρεαλιστική, όπως και ανακόλουθη, με πρακτικές του ελληνικού κράτους σε άλλες, σχετικά πρόσφατες εποχές.

Υπήρξε μία περίοδος “μεγάλων ερώτων” μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος, στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Στις 13 Ιουνίου του 1952, σε επίσημη δεξίωση στην Κωνσταντινούπολη εκ μέρους του Προέδρου της Τουρκίας Τζελάλ Μπαγιάρ προς τιμή του βασιλικού ζεύγους της Ελλάδος, η βασίλισσα Φρειδερίκη απευθύνθηκε προς τον Τούρκο Πρόεδρο και του είπε: “Εξοχότατε, ξεκίνησα να πραγματοποιήσω ένα σπουδαίο έργο, θα ιδρύσω ένα Λύκειο για τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης”. Το “Γυμνάσιον Τζελάλ Μπαγιάρ” της Κομοτηνής ιδρύθηκε με το νομοθετικό διάταγμα 2203/1952 και λειτουργεί, όπως είναι γνωστό μέχρι σήμερα, ως “Μειονοτικό Γυμνάσιο-Λύκειο Κομοτηνής”.

Παρά τα όσα αναγράφονται στο τμήμα της Συνθήκης της Λοζάνης (σύμβαση ανταλλαγής πληθυσμών), ως προς τους εξαιρεθέντες της ανταλλαγής “Μουσουλμάνους της Θράκης”, το ελληνικό κράτος, είχε εκδώσει το νομοθετικό διάταγμα 3065/1954 (ΦΕΚ Α΄ 239), που ρύθμισε θέματα ίδρυσης και λειτουργίας τουρκικών σχολείων στοιχειώδους εκπαιδεύσεως στη Θράκη.

Στο διάστημα των ετών 1954 και 1955 υπηρέτησε στη Θράκη ως γενικός διοικητής, ο υποστράτηγος ε.α. Γεώργιος Φεσσόπουλος², διορισμένος από την κυβέρνηση του στρατάρχη Αλεξάνδρου Παπάγου. Η τότε κυβέρνηση της χώρας, αποφάσισε ότι δεν θα γίνεται πλέον χρήση των όρων “Μουσουλμάνος- μουσουλμανικό”, στις δημόσιες επιγραφές και στα δημόσια έγγραφα που αφορούν την Μειονότητα, αλλά των όρων “Τούρκος- τουρκικό”³!

Ο Γεώργιος Φεσσόπουλος, γνωστοποίησε την απόφαση της κυβέρνηση Παπάγου, προς τους Δημάρχους και Προέδρους Κοινοτήτων του Νομού Ροδόπης, ως εξής: “Κατόπιν διαταγής του κ. προέδρου της Κυβερνήσεως, παρακαλούμεν όπως εφεξής εις πάσαν περίπτωσιν γίνεται χρήσις του όρου «Τούρκος-τουρκικό» αντί του τοιούτου «Μουσουλμάνος-μουσουλμανικό». Επί τούτοις δέον να μεριμνήσετε διά την αντικατάστασιν των εν τη περιφερεία υμών διαφόρων επιγραφών, όπως «Μουσουλμανική Κοινότης, Μουσουλμανικόν Σχολείον κλπ» διά τοιαύτης «Τουρκικόν”. (Απόφαση Φεσσόπουλου με αριθμό πρωτοκόλλου Α/1043/27.12.1954). Στη συνέχεια, οι νομάρχες Ροδόπης και Ξάνθης, με δικές τους αποφάσεις είχαν υποχρεώσει όλα τα σωματεία μειονοτικών Μουσουλμάνων να αλλάξουν επωνυμία και να προσδιορίζονται ως τουρκικά. Στις 5 Φεβρουαρίου 1955 ο Φεσσόπουλος, επανέρχεται και εκδίδει δεύτερη διαταγή, που αναφέρει: “Παρά τας αυστηράς διαταγάς της κυβερνήσεως περί της αντικαταστάσεως και χρησιμοποιήσεως του λοιπού των όρων «μουσουλμάνος-μουσουλμανικός» δια των τοιούτων «Τούρκος-τουρκικός», εις το χωρίον Άρατος επί της δημοσίας οδού Κομοτηνής-Αλεξανδρουπόλεως, υφίσταται επιγραφή εμφανεστάτη αναγράφουσα μουσουλμανικόν σχολείον. Να αντικατασταθή αμέσως, τόσον αυτή, όσο και πάσα άλλη τυχόν υπάρχουσα εις την περιοχή του νομού Ροδόπης”.

Η συνέχεια είναι γνωστή: Το 1972, η χούντα εκδίδει το νομοθετικό διάταγμα 1109/1972 (ΦΕΚ Α΄ 17), με το οποίο ανατρέπεται η αντιμετώπιση της Μειονότητας από την κυβέρνηση Παπάγου. Οι Τούρκοι “εξαφανίζονται” και κάθε χρήση του όρου “τουρκικός”, όσον αφορά την Μειονότητα είναι απαγορευμένη. Παρόλα αυτά, στις 20 Δεκεμβρίου του 1968 υπογράφεται μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, το Ελληνοτουρκικό Μορφωτικό Πρωτόκολλο, στο οποίο γίνεται αναφορά, ότι στην μειονοτική εκπαίδευση η διδασκαλία των μαθημάτων θα γίνεται στην ελληνική και στην μειονοτική γλώσσα, ενώ ορίζεται μία μειονοτική γλώσσα, η τουρκική!

Ας πάμε λίγο πιο πίσω, στο 1927. Ιδρύεται νόμιμα στην Ξάνθη σωματείο, με την ονομασία “Οίκος της Τουρκικής Νεολαίας της Ξάνθης”, που το 1936 αλλάζει επωνυμία και είναι γνωστό μέχρι σήμερα, ως “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”. Ο νομάρχης Ξάνθης το 1984 (επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ), επιτυγχάνει με δικαστική απόφαση την διάλυση του παραπάνω σωματείου. Είναι γνωστή η περιπέτεια της “Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης”, με τις αποφάσεις του Αρείου Πάγου, που επικυρώνουν τις αποφάσεις του Πρωτοδικείου Ξάνθης και του Εφετείου Θράκης, για την διάλυση του σωματείου, θεωρώντας ότι άρθρα του καταστατικού του είναι αντίθετα προς την αόριστη έννοια της δημόσιας τάξης. Η λύση δίδεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που καταδικάζει την Ελλάδα, θεωρώντας τις δικαστικές αποφάσεις για την διάλυση της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης μη νόμιμες!

Χωρίς αμφιβολία, τα περιστατικά που παρέθεσα πιο πάνω, δείχνουν πως το ελληνικό κράτος, τουλάχιστον απέναντι στη Μειονότητα της Θράκης ήταν και δυστυχώς παραμένει, ανακόλουθο πέρα ως πέρα και έχει αντιμετωπίσει τους μειονοτικούς Έλληνες πολίτες κατά τρόπο απαράδεκτο, ανάλογα με τους προσανατολισμούς της περιστασιακής πολιτικής της Ελλάδος απέναντι στην Τουρκία.

Μια παρατήρηση: Η σύμβαση ανταλλαγής πληθυσμών του 1923 έχει υπογραφεί από την Ελλάδα και από την Τουρκία, σε περίοδο, που όπως ανέφερα πιο πάνω, η Τουρκία, δεν είχε βρει την ισορροπία της ως κράτος, μετά από έναν ζωτικής σημασίας πόλεμο. Από την έκβαση του πολέμου της Ανεξαρτησίας των Τούρκων έναντι του ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασία, θα κρινόταν, είτε ο διαμελισμός της άλλοτε κραταιάς Αυτοκρατορίας, όπως είχε προβλεφθεί από τη συνθήκη των Σεβρών (1920), είτε η ανάδειξη ενός νέου τουρκικού κράτους, με αξιοπρέπεια.... Η συνομολόγηση της παραπάνω σύμβασης, που αφορούσε τον υποχρεωτικό εκτοπισμό πληθυσμών, μεταξύ των δύο κρατών, ήταν η κατάληξη ενός εξοντωτικού πολέμου που στιγμάτισε και τις δύο χώρες. Οι μεν Μουσουλμάνοι της Ελλάδος, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή, ήταν Οθωμανοί υπήκοοι, ανεξάρτητα από την εθνοφυλετική καταγωγή τους. Οι υπήκοοι της άλλοτε Αυτοκρατορίας, ήταν φυσικό να βρίσκονται στη σφαίρα του ενδιαφέροντος της νέας Τουρκίας. Από την άλλη μεριά, η θρησκευτική κοινότητα των Ελληνορθοδόξων Χριστιανών, που ζούσαν σε τουρκικά εδάφη, κρίθηκε ότι συνδέονται με την Ελλάδα και η χώρα συναποφάσισε για την τύχη αυτών των ανθρώπων, μετά την ήττα του ελληνικού στρατού, που είχε εκστρατεύσει στην Τουρκία. Οι προηγούμενες παρατηρήσεις θεώρησα πως ήταν αναγκαίο να γίνουν, για να καταδειχτεί ο λόγος που προσδιορίστηκε η ταυτότητα των ανταλλάξιμων πληθυσμών με θρησκευτικά και όχι με εθνοφυλεκτικά κριτήρια. Αν συνέβαινε το δεύτερο, ίσως μέχρι σήμερα θα αιωρούνταν εκκρεμότητες: Υπήρχαν Ελληνορθόδοξοι τουρκόφωνοι, Καραμανλήδες και Πόντιοι στην Τουρκία, όπως και ελληνόφωνοι Μουσουλμάνοι στην Κρήτη, στα Γρεβενά (Βαλαάδες) και στην Ήπειρο, στην Ελλάδα, που η ταυτότητά τους, με κριτήρια εθνικά θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη.

Καταλήγουμε λοιπόν στο ερώτημα: Εκτός από το ατομικό δικαίωμα εθνικού αυτοπροσδιορισμού ενός φυσικού προσώπου, ως προς το οποίο γενικά, δεν υπάρχει αμφισβήτηση, υπάρχει αντίστοιχο συλλογικό δικαίωμα μιας ομάδας ή μιας κοινότητας προσώπων; Γιατί στην Ελλάδα, ο συλλογικός εθνικός αυτοπροσδιορισμός, θεωρείται απαγορευμένο εγχείρημα.

Το Συμβούλιο της Ευρώπης, που μέλος της είναι η Ελλάδα, έχει καταρτίσει την περίφημη ‘Σύμβαση Πλαίσιο για την προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων’. Η Σύμβαση Πλαίσιο αποτελεί το πρώτο στην ιστορία, πολυμερές συμβατικό κείμενο σε διεθνή κλίμακα, που αναφέρεται αποκλειστικά την προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και είχε τεθεί σε ισχύ τον Φεβρουάριο του 1998.. Η Ελλάδα έχει υπογράψει την Σύμβαση Πλαίσιο στις 22 Σεπτεμβρίου 1997, αλλά αποφεύγει μέχρι σήμερα να την εισαγάγει στην Βουλή για να κυρωθεί και να αποτελέσει δεσμευτικό δίκαιο της χώρας, παρά τις κατά καιρούς υποσχέσεις που δίδουν Έλληνες αρμόδιοι σε διεθνείς οργανισμούς.

Το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει προσυπογράψει την Σύμβαση Πλαίσιο, ανεξάρτητα αν δεν έχει προχωρήσει μέχρι σήμερα στην επικύρωσή της, επί της ουσίας, δεν αποδυναμώνει το κύρος της σύμβασης και για τη χώρα μας. Το άρθρο 3, παράγραφος 2 της Σύμβασης Πλαίσιο αναφέρει τα εξής: “Τα πρόσωπα που ανήκουν σε εθνικές μειονότητες μπορούν ατομικά καθώς και από κοινού να ασκούν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που απορρέουν από τις αρχές που διατυπώνονται από την παρούσα Σύμβαση-πλαίσιο”. Αναμφίβολα από την Σύμβαση Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης προβλέπεται το δικαίωμα συλλογικού εθνικού αυτοπροσδιορισμού, παρά τα όσα υποστηρίζονται περί του αντιθέτου, συνήθως με βαρύγδουπες δηλώσεις αρμοδίων και αναρμοδίων, που εμφανίζονται ως αμύντορες και προστάτες της ελληνικού έθνους, από τους κάθε λογής μειονοτικούς Έλληνες πολίτες, που θεωρούνται εκ προοιμίου μέλη κάποιας “πέμπτης φάλαγγας”!

Επίσημα χείλη είχαν διατυπώσει την εξής άποψη: “Η Ελλάδα δηλώνει, ότι δεν χρειάζεται να επικυρωθεί η Σύμβαση Πλαίσιο για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων, με την αιτιολογία ότι υπάρχει μια προηγμένη νομοθεσία για την προστασία των μειονοτήτων πέρα από τη Συνθήκη της Λοζάνης”! Η Ελλάδα επιμένει στην άρνησή της να επικυρώσει την Σύμβαση Πλαίσιο, παρότι την έχει υπογράψει, παρά τις αρνητικές εκθέσεις σε βάρος της ως προς αυτή την τακτική, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας (ECRI).

Νομίζω, ότι όποιος δεν εξαρτάται από εγκλωβισμό σε προκαταλήψεις, σε φαντασιώσεις και ιδεοληψίες, οφείλει να αποδεχθεί, ότι οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι της Θράκης, έχουν αναφαίρετο δικαίωμα ατομικού και συλλογικού εθνοτικού αυτοπροσδιορισμού και ότι το “δόγμα”, πως στην Ελλάδα υπάρχει μία και μόνον μία αναγνωρισμένη μειονότητα στην Θράκη, αποκλειστικά θρησκευτικού χαρακτήρα, είναι από κάθε άποψη σαθρό.

Η Ελλάδα, οφείλει να αποδεχθεί ως κράτος, ότι οι καταστάσεις του εθνικού βίου υφίστανται αλλαγές. Άλλωστε, ο “δικός μας” Ηράκλειτος είχε πει, ότι “τα πάντα ρει και ουδέν μένει”. Ο ελληνικός λαός ανέκαθεν εμπλουτιζόταν από μειονότητες, όχι αποκλειστικά εθνικές ή εθνοτικές, αλλά θρησκευτικές, γλωσσικές, πολιτισμικές, ανεξάρτητα αν τούτο γίνεται επίσημα αποδεκτό. Σήμερα, η πραγματικότητα είναι εξ αντικειμένου διαφορετική. Έχουν επέλθει ρωγμές στην ομοιογένεια της εθνικής κοινωνίας, σε όλο το εύρος του γεωγραφικού ελλαδικού χώρου. Είναι εμβληματικά χαρακτηριστικό, ότι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ένας σημαντικός Έλληνας αφρικανικής καταγωγής, έχει αναδειχθεί εξέχων και ιδιαίτερα αναγνωρίσιμος Πρέσβης της Ελλάδος στον κόσμο!

Πρέπει όλες και όλοι οι πολίτες αυτής της όμορφης χώρας να δεχθούμε και να νιώσουμε άνετα, με την αλήθεια, ότι Έλληνας δεν είναι μόνον εκείνος που από πατέρα και μητέρα γεννήθηκε ελληνόγλωσσος, είναι Χριστιανός Ορθόδοξος και πολιτισμικά, η συνείδησή του, δεν γνωρίζει άλλο σημείο αναφοράς παρά μόνον ό,τι σχηματικά συγκροτεί την ελληνικότητα. Έλληνας είναι και ο Μουσουλμάνος που ζει στη Θράκη και έχει γνωρίσει ως μητρική του γλώσσα την τουρκική ή την σλαβική πομακική, ή την ρομανί. Έλληνας είναι και ο εθνικά Μακεδόνας, που ζει κάπου στην Κεντρική ή στη Δυτική Μακεδονία, που οι πρώτες λέξεις που άκουσε ή ψέλλισε ήταν στη μακεδονική γλώσσα. Έλληνας είναι ο Χριστιανός Καθολικός ή ο Ευαγγελικός, είτε κατάγεται από την Σύρο, είτε από τα Γιαννιτσά, είτε είναι Πόντιος από τα Κοτύωρα (Ορντού) και ως πρόσφυγας εγκαταστάθηκε στην Κατερίνη. Έλληνας είναι ο Εβραίος, που ζει στη Θεσσαλονίκη ή στην Αθήνα, ή στη Χαλκίδα και κανένας δεν έχει δικαίωμα να αμφισβητήσει την ελληνικότητά του επειδή πηγαίνει στη Συναγωγή και όχι στην ορθόδοξη εκκλησία.... “Καθαροί Έλληνες” δεν υπάρχουν! Καθαρό ελληνικό αίμα δεν κυλά ίσως σε κανενός και σε καμιάς τις φλέβες! Και καταντά αστείο, άνθρωποι, με επώνυμα καθαρά τουρκικής ή αλβανικής προέλευσης, να εμφανίζονται σαν “καθαροί Έλληνες” και να γίνονται προπαγανδιστές μιας βάρβαρης εθνικιστικής μισαλλοδοξίας. Όλες και όλοι γνωρίζουμε τέτοιους συντοπίτες μας, που υπήρξαν αρχηγοί του κράτους ή πρωθυπουργοί, αρχηγοί ή στελέχη κομμάτων, επώνυμοι παράγοντες τοπικών κοινωνιών, ως δικηγόροι, ως αυτοδιοικητικά στελέχη κ.λπ...

Η Νάνσυ Παπαθανασίου έχει επισημάνει τα εξής αξιοπρόσεκτα που δανείζομαι⁴ : “Η έλλειψη ορισμού της εθνικής συνείδησης και του περιεχομένου της, της προσδίδει και μία μυθική διάσταση: δεν κάμπτεται, δε σχετίζεται με την ιδιότητα του πολίτη, δεν αλλάζει, και σίγουρα δεν αφορά παρά μόνο τους φαντασιακά εξ αίματος Έλληνες. Αν κάτι χρειάζεται διαμόρφωση είναι η επίγνωση ότι υπάρχουν πολλές, διαφορετικές και ισάξιες "εθνικές συνειδήσεις"...

Ο όρος "εθνική συνείδηση" χρησιμοποιείται λανθασμένα και ως συνώνυμο της εθνικής ταυτότητας. Η εθνική ταυτότητα αναφέρεται στην υποκειμενική αίσθηση του ανήκειν σε μία ομάδα ή ένα πολιτισμό, και του τρόπου σκέψης, των αντιλήψεων, των συναισθημάτων και των συμπεριφορών, που το άτομο βιώνει, ως μέλος αυτής της ομάδας ή αυτού του πολιτισμού, δηλαδή στο σύνθετο σύνολο πεποιθήσεων και στάσεων που έχει το άτομο για τη σχέση του με την ομάδα στην οποία νιώθει ότι ανήκει.... η έννοια του έθνους συχνά γίνεται κατανοητή ως ομοιογένεια και δίκαιο του αίματος και υπερβαίνει σε μια άτυπη αλλά καθοριστική ιεράρχηση ακόμη και την ιδιότητα του πολίτη (χαρακτηριστικό παράδειγμα η ανιστόρητη και στερεοτυπική έκφραση «Έλληνας γεννιέσαι, δε γίνεσαι»). Η λατρεία αυτή της ομοιογένειας και του αίματος δεν είναι παρά συγκαλυμμένος φυλετισμός”.

Ο Λαός, είναι έννοια πολιτική και νομική, που συγκροτεί ένα κυρίαρχο κράτος. Η ιδιότητα του πολίτη ενός κράτους, καταδεικνύει πως ένα ανθρώπινο ον είναι μέλος του λαού ενός κράτους. Από την άλλη μεριά, η έννοια του έθνους, που διαμορφώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη δυτική Ευρώπη και έφτασε με σχετική καθυστέρηση και στην Βαλκανική, δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με την έννοια του λαού. Αν ως Έλληνες πολίτες κατανοήσουμε τις παραπάνω απλές αλλά εξαιρετικά σημαντικές αλήθειες, στα πλαίσια αγωγής του δημοκρατικού πολίτη, ελπίζω πως θα απεγκλωβιστούμε από νοσηρές φαντασιώσεις. Θα καταλάβουμε, ότι το συνεκτικό στοιχείο μιας εθνικής κοινωνίας, εναλλακτικής έκφρασης της έννοιας “λαός”, είναι η αλληλεγγύη και η βούληση να ζούμε χωρίς αποκλεισμούς και προκαταλήψεις μεταξύ μας, ανάγοντας τον σεβασμό και την αποδοχή όλων σε πρωτεύουσα αξία, ώστε να υπάρχει ισορροπία στις σχέσεις του πλειονοτικού στοιχείου του πληθυσμού της χώρας, με Έλληνες που ανήκουν ή αυτοπροσδιορίζονται ότι ανήκουν, σε κάθε είδους μειονοτικές ομάδες πληθυσμού.

©Γιώργος Α. Δούδος

19/03/2021

1Στην οθωμανική Τουρκία ζούσαν Έλληνες, κατά το θρήσκευμα Ελληνόρρυθμοι Καθολικοί (οι λεγόμενοι Ουνίτες), Έλληνες Καθολικοί κυρίως στη Σμύρνη, όπως και Προτεστάντες Ευαγγελικοί Έλληνες, εγκατεστημένοι κυρίως στα Κοτύωρα του Πόντου (Ορντού), αλλά και στη Σμύρνη. Αυτοί, οι μη ελληνορθόδοξοι Έλληνες, δεν υπήρξαν αντικείμενο ρύθμισης για την σύμβαση ανταλλαγής πληθυσμών, ανεξάρτητα αν επέλεξαν να έρθουν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, τόσο οι Ελληνόρρυθμοι Καθολικοί από την Ανατολική Θράκη, όσο και οι Πόντιοι Ευαγγελικοί. Οι πρώτοι εγκαταστάθηκαν στα Γιαννιτσά και οι δεύτεροι στην Κατερίνη. Στην Σμύρνη υπάρχουν ως σήμερα Καθολικοί ελληνικής καταγωγής, που δεν εγκατέλειψαν τις εστίες τους.

2Κάτι σαν μνημόσυνο για τον Γεώργιο Φεσσόπουλο: Ήταν Πελοποννήσιος, πτυχιούχος Νομικής, που προτίμησε την στρατιωτική σταδιοδρομία. Έλαβε μέρος στην μικρασιατική εκστρατεία ως αντισυνταγματάρχης. Το 1922 υπήρξε μέλος του στρατοδικείου που δίκασε τον πρίγκιπα Ανδρέα και το 1924 διοργάνωσε την πρώτη υπηρεσία πληροφοριών του ελληνικού στρατού. Το 1934, μετά την αποστρατεία του ως υποστράτηγος, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της εθνικοσοσιαλιστικής οργάνωσης Ο.Ε.Κ.Κ. (Οργάνωση Εθνικού Κυρίαρχου Κράτους). Με αφορμή τον ελληνοϊταλικό πόλεμο το καθεστώς της 4ης Αυγούστου ανακάλεσε τον Φεσσόπουλο στην ενεργό υπηρεσία. Επί κυβερνήσεως Αλεξάνδρου Παπάγου, κατά το 1954-1955 υπήρξε ο τελευταίος γενικός διοικητής Θράκης.

3Εκείνη την περίοδο, μεταξύ της μειονότητας της Θράκης, που κατά συντριπτική πλειοψηφία ήταν βαθειά προσηλωμένη στο Ισλάμ, οι προσδιορισμοί “Τούρκος- τουρκικό” παρέπεμπαν στους κεμαλιστές και όχι στους Τούρκους από πλευράς εθνοφυλετικής. Για τούτο υπήρξε αντίδραση στις εντολές της κυβέρνησης Παπάγου, ακόμα και από μειονοτικούς, που ήταν Τούρκοι.

4Η Δρ Νάνσυ Παπαθανασίου είναι Κλινική Ψυχολόγος και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην διαμεσολάβηση συγκρούσεων και την οργανωτική αλλαγή.

Στοχασμός γι’ αυτόν που δεν έρχεται, γι’ αυτόν που δεν φεύγει

Αυτό το σώμα δεν είμαι εγώ.

Δεν με περιορίζει τούτο το σώμα.

Είμαι ζωή χωρίς σύνορα.

Δεν έχω γεννηθεί ποτέ, δεν έχω πεθάνει ποτέ.

Κοιτάξτε τον ωκεανό και τον ουρανό, 

πλημμυρισμένο με αστέρια,

είναι εκδηλώσεις του θαυμάσιου Αληθινού 

Νου μου.

Από την έναρξη του χρόνου, ήμουν ελεύθερος.

Η γέννηση και ο θάνατος είναι μόνο πόρτες, 

που διαβαίνουμε, ιερά κατώφλια στο ταξίδι 

μας.

Η γέννηση και ο θάνατος είναι ένα παιχνίδι 

κρυφτού.

Γέλασε λοιπόν μαζί μου,

κράτα το χέρι μου, ας πούμε αντίο,

πες αντίο, θα ξανασυναντηθούμε σύντομα.

Συναντιόμαστε σήμερα.

Θα συναντηθούμε ξανά αύριο.

Θα συναντιόμαστε στην πηγή κάθε στιγμή.

Συναντιόμαστε ο ένας με τον άλλον σε όλες 

τις  μορφές ζωής.

Πριν 49 μέρες έφυγε ειρηνικά η Αδελφή Lan Nghiem, μέλος της Βουδιστικής Κοινότητας Plum Village στη Γαλλία.

Σύμφωνα με την βουδιστική παράδοση, στις 49 μέρες από την αναχώρηση κάποιου ανθρώπου από την επίγεια διαδρομή του, γίνεται ένα μνημόσυνο. Στο μνημόσυνο της Αδελφής Lan Nghiem, οι Αδελφές και οι Αδελφοί της Κοινότητας αφιέρωσαν στη μνήμη της το ποίημα, που είναι στοχασμός γι’ αυτόν που δεν έρχεται, γι’ αυτόν που δεν φεύγει.

Η Κοινότητα Plum Village ακολουθεί την παράδοση του Φωτισμένου και Αγαπημένου Δασκάλου Thich Nhat Hanh.

Η απόδοση του ποιήματος από τα αγγλικά στα ελληνικά

έγινε από τον “Trusting Care of the Heart”

Η ΔΥΣΠΕΨΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΜΑΤ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Την αφορμή να γράψω τούτο το σημείωμα, μου την πρόσφεραν δύο φίλοι μου, που ερωτοτροπούν με τον Βουδισμό.

Στον δημόσιο βίο του τόπου μας πρόσφατα, έγινε πολλή συζήτηση, για την πρωτοβουλία της κυβέρνησης, να συστήσει ειδικό αστυνομικό σώμα, υπό την διοίκηση της Ελληνικής Αστυνομίας, για την αστυνόμευση στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας.

Είναι αλήθεια, πως αρκετά συχνά γίνονται αδικαιολόγητες καταστροφές μέσα σε πανεπιστημιακά κτίρια, ενώ η σχετικά πρόσφατη χρήση βίας κατά του Πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Αθήνα, που διαπομπεύθηκε βάναυσα από φοιτητές, αποτέλεσε κατά τη γνώμη μου, τραγικό κρεσέντο βαρβαρότητας, που καμιά σχέση δεν μπορεί να έχει με το φοιτητικό κίνημα και με αξιώσεις των φοιτητών....

Τις τελευταίες μέρες, ειδικές αστυνομικές δυνάμεις (ΜΑΤ), εισήλθαν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στο κτίριο διοικήσεως, όπου εδρεύουν οι πρυτανικές αρχές, για να αποτρέψουν κατάληψη του κτιρίου από φοιτητές. Η αστυνομία, όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις χρησιμοποίησε βία και εικόνες από την δραστηριότητά της έγιναν γνωστές, προκαλώντας σε πάρα πολλούς αλγεινές εντυπώσεις. Υπήρξαν βέβαια και εκείνοι, που χειροκρότησαν την βία των αστυνομικών κατά των φοιτητών.

Ο ένας από τους φίλους μου, καταφέρθηκε στις πρωτοβουλίες των φοιτητών και έδειξε ικανοποίηση που επιτέλους, με την αστυνομική βία, θα μπει ένα τέλος κι έγραψε μεταξύ των άλλων και τα εξής: “Μωρέ να μπει η αστυνομία και να μην βγαίνει με τίποτα...”. Ο άλλος φίλος, εξέφρασε “θαυμασμό” στο σχόλιο του πρώτου με ένα like “τέλειο”!

Η Νταμμαπάντα, θεωρείται μια σύντομη επιτομή της διδαχής του ιστορικού Βούδα, Σιντάρτα Γκοτάμα. Στα εδάφια 19 και 20, διαβάζουμε τα ακόλουθα: “Ο άνθρωπος που μιλά πολύ για τη Διδασκαλία, -αλλά δεν την ασκεί ο ίδιος, -είναι σαν τον βοσκό που μετράει ξένα γελάδια.... Ο άνθρωπος που μόνο λίγο απ’ τη Διδασκαλία ξέρει να λέει, -αλλά που ό,τι ξέρει το ασκεί, -που εγκαταλείπει τον πόθο, το μίσος και την πλάνη, -που έχει ορθή γνώση και ηρεμία, -που δεν προσκολλάται σε τίποτα -σ’ αυτόν τον κόσμο ή σε άλλον, -αυτός είναι ο αληθινός ακόλουθος του Ευλογημένου”.

Ζούμε σε μια εποχή μεγάλης σύγχυσης και ίσως μεγάλη αξία έχει να αποκτήσουμε και να περιφρουρήσουμε την εσωτερική μας ειρήνη, χωρίς ανούσιους περισπασμούς. Ο Βούδας την έχει πει “νιρβάνα”, ο παππούς μας ο Επίκουρος “αταραξία” και ο άλλος παππούς μας, ο Ζήνων ο Κιτιεύς “απάθεια”. Αλλά και ο Ιησούς, αναφέρθηκε στην αξία της ίδιας κατάστασης όταν είπε: “Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν. μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδὲ δειλιάτω” (Ιωάννης 14:27).

Το ότι είναι ανάγκη να περιφρουρείται μέσα στους χώρους των πανεπιστημίων η ασφάλεια των προσώπων και η περιουσία, που στην περίπτωση αυτή, είναι περιουσία όλων μας, είναι αλήθεια και ανάγκη. Το ότι, το πανεπιστημιακό άσυλο, πολύ συχνά, πρόσφερε καταφύγιο παράνομων δραστηριοτήτων, από εμπόριο “λαθραίων αγαθών”, πώληση παλιότερα, κασετών μουσικής, που ήταν κλεψίτυπες, εμπόριο ναρκωτικών ουσιών, και άλλες πράξεις του κοινού ποινικού δικαίου είναι δυσάρεστη αλήθεια. Οι καταστροφές ακριβής υλικοτεχνικής υποδομής των πανεπιστημίων από καταληψίες φοιτητές, είναι επίσης μια εξαιρετικά δυσάρεστη πραγματικότητα.

Έχω τη γνώμη, ότι πράγματι πρέπει να υπάρξει φύλαξη των πανεπιστημίων, από ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό, για να παύσουν οι βανδαλισμοί, αλλά και η διακινδύνευση προσώπων. Αλλά, διαφωνώ, ότι το προσωπικό φύλαξης πρέπει να προέρχεται από δυνάμεις της ΕΛΑΣ που θα υπακούν τον υπουργό Προστασία του Πολίτη. Το προσωπικό φύλαξης θα είναι ευθύνη επιλογής των πρυτανικών αρχών, θα υπακούν σε εντολές των πανεπιστημιακών αρχών και θα λογοδοτούν σ’ αυτές και μόνο. Αποστολή τους θα είναι η φύλαξη και όχι η καταστολή, που είναι συνυφασμένη με την χρήση βίας....

Αυτά τα λίγα. Μαζί με τις ευχαριστίες μου στους δύο φίλους, αντιγράφω τα λόγια ενός σύγχρονου Βουδιστή Δασκάλου του Thich Nhat Hanh, και τους τα αφιερώνω: “Με πλήρη επίγνωση του πόνου που προξενείται όταν προσπαθώ να επιβάλλω τις απόψεις μου σε άλλους, υπόσχομαι να μην εξαναγκάσω άλλους, ακόμα κι αν πρόκειται για τα παιδιά μου, να αποδεχθούν τις απόψεις μου, χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε μέσον, -όπως λόγου χάρη εξουσία, απειλή, χρήματα, προπαγάνδα ή κατήχηση-. Θα σέβομαι το δικαίωμα των άλλων να είναι διαφορετικοί, να επιλέγουν την πίστη τους και να αποφασίζουν με τον τρόπο τους. Όμως, θα βοηθώ άλλους να εγκαταλείψουν το φανατισμό και τη στενότητα του νου μέσα από διάλογο με αγάπη και συγκαταβατικότητα”.

©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ

24/02/2021

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΕΛΕΝΗΣ ΤΟΥΛΟΥΠΑΚΗ

ΜΙΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

Σκέφτηκα πολύ πριν δημοσιοποιήσω τις σκέψεις που ακολουθούν. Γνωρίζω, ότι θα προβληθούν ενστάσεις και ίσως διατυπωθούν αντιρρήσεις ως προς τις απόψεις μου.

Κατ’ αρχάς θα ήθελα να συστηθώ: Υπήρξα επί τριάντα οκτώ περίπου χρόνια Δικηγόρος. Διάλεξα την Δικηγορία γιατί το ήθελα και όχι εξ ανάγκης. Απέφευγα συνειδητά φιλίες με δικαστές, με εξαίρεση έναν πρώην Πρόεδρο Εφετών Αθηνών και μια εγκάρδια γνωριμία με έναν πρώην Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που για ένα διάστημα είχε εγκαταλείψει το δικαστικό σώμα και εργάσθηκε ως Συμβολαιογράφος, αλλά ευτυχώς, επανέκαμψε και κατά τη γνώμη μου, τίμησε τον εισαγγελικό κλάδο.

Δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την κυρία Τουλουπάκη ως εισαγγελική λειτουργό. Αρκούμαι στο κατά τη γνώμη μου, θετικό υπηρεσιακό βιογραφικό της.

Η Διαφθορά στην Ελλάδα αποτελεί μέγιστο πρόβλημα του δημόσιου βίου και όνειδος για την Δημοκρατία μας. Οπότε, η σύσταση Εισαγγελίας κατά της Διαφθοράς στη χώρα ήταν κάτι αναγκαίο και επιβεβλημένο. Η εμπλοκή της φαρμακοβιομηχανίας Novartis σε σκάνδαλα διαφθοράς για την προώθηση οικονομικών συμφερόντων της, σε διάφορες χώρες, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ανάμεσα στις παραπάνω χώρες είναι και η Ελλάδα. Στην περίπτωση της χώρας μας, υπήρχαν σοβαρές υπόνοιες εμπλοκής πολιτικών στις έκνομες δραστηριότητες της πολυεθνικής φαρμακοβιομηχανίας.

Πολύ ορθά, στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της η ελληνική Εισαγγελία κατά της Διαφθοράς, με επικεφαλής την Αντεισαγγελέα Εφετών Ελένη Τουλουπάκη διερευνούσε την ελληνική εκδοχή του σκανδάλου Novartis, προς κάθε κατεύθυνση. Υπουργός της παρούσας κυβέρνησης, ο κ. Σπυρίδων-Άδωνις Γεωργιάδης και αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος, ήταν μεταξύ των πολιτικών προσώπων, που η Εισαγγελία Διαφθοράς ερευνούσε την πιθανή εμπλοκή του στο σκάνδαλο.

Μία αναγκαία διευκρίνηση: Ο Σπυρίδων-Άδωνις Γεωργιάδης, δεν είναι ορθό να κριθεί ένοχος, επειδή έχει θεωρηθεί ύποπτος συμμετοχής στο σκάνδαλο Novartis. Η διερεύνηση που γίνεται από οποιαδήποτε αρμόδια αρχή για τη συμμετοχή κάποιου προσώπου σε άδικη πράξη, δεν καθιστά το πρόσωπο ένοχο. Μια τέτοια αντίληψη, που δυστυχώς συχνά προβάλλεται απαράδεκτα, από μέσα ενημέρωσης, αποτελεί παραβίαση και προσβολή του τεκμηρίου της αθωότητας, που συντρέχει υπέρ και του πλέον τρομερού εγκληματία, μέχρι την αμετάκλητη καταδίκη του (βλ. άρθρο 6 παρ. 2 ΕΣΔΑ, ν. 4596/2019 άρθρο 5, Κώδικας Ποινικής Δικονομίας άρθρο 72Α).

Η αντίδραση Γεωργιάδη, όσον αφορά τις έρευνες που τον αφορούν, είναι γνωστή. Ο υπουργός Γεωργιάδης είχε στραφεί προσωπικά, με εμπαθή και απαράδεκτο τρόπο κατά της Αντεισαγγελέως Εφετών Ελένης Τουλουπάκη, κατά τη διάρκεια νόμιμης έρευνας της Εισαγγελίας κατά της Διαφθοράς. Αυτή η ενέργεια ενός μέλους του υπουργικού συμβουλίου, κατά τη γνώμη μου, θα μείνει ως μελανό στοιχείο για την δημόσια ζωή της χώρας, στα πεπραγμένα της παρούσας κυβέρνησης.

Η εισαγγελική λειτουργός Ελένη Τουλουπάκη, είχε ενεργήσει στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της Εισαγγελικής Αρχής στην οποία ήταν επικεφαλής. Υπήρξαν αντιδράσεις σε βάρος της, ως προς ενέργειές της στην υπόθεση Novartis και είναι γνωστό ότι έχει ασκηθεί ποινική δίωξη σε βάρος της, με σοβαρές κατηγορίες. Όπως ανέφερα πιο πάνω, το τεκμήριο της αθωότητας συντρέχει και υπέρ της Ελένης Τουλουπάκη. Αν τελικά η υπόθεση φθάσει στο ακροατήριο θα κριθούν πολλά πράγματα, που έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Λ. χ. Θα κριθεί κατά πόσο βάσιμο είναι το πόρισμα του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελου Ζαχαρή, που προκάλεσε την ποινική δίωξη σε βάρος της Τουλουπάκη, σε αντιδιαστολή με το πόρισμα του συναδέλφου του στον Άρειο Πάγο Λάμπρου Σοφουλάκη, που κατέληξε σε εντελώς διαφορετικό συμπέρασμα ως προς τους χειρισμούς της Ελένης Τουλουπάκη. Θα κριθεί, κατά πόσον η αντίδραση του υπουργού Γεωργιάδη ήταν ιδιοτελής, με κίνητρα πλήρους απαξίας και ευτέλειοας ή όχι.... Γιατί ο δρόμος μέχρι την, κατά τη γνώμη μου απίθανη καταδίκη της κυρίας Ελένης Τουλουπάκη και την απογύμνωσή της από το τεκμήριο της αθωότητας θα είναι πάρα πολύ μακρύς και εξαιρετικά θολός για τους κατηγόρους της...

Σε ανάρτηση του Ομίλου “Αριστόβουλος Μάνεσης”, που φέρει την υπογραφή του Γιώργου Σταυρόπουλου και αναφέρεται στη Δικαιοσύνη και τη Δικτατορία της 21.04.21967 και στις δίκες των δικαστών στο Συμβούλιο της Επικρατείας, γίνονται ορισμένες ενδιαφέρουσες αναφορές, που αξίζει να θυμόμαστε όλες και όλοι, που έχουμε δραστηριοποιηθεί με αφορμή την υπόθεση Ελένης Τουλουπάκη (βλ. www.constitutionalism.gr).

Σε δημοσίευμά του ο Γιώργος Σταυρόπουλος, επίτιμος αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, αναφέρει και τα εξής: “Η πολυτάραχη νεότερη ελληνική ιστορία δεν μπορούσε να μην έχει τις αντανακλάσεις της, διαχρονικά, στη λειτουργία της Δικαιοσύνης. Οι εκάστοτε ασκούντες την κυβερνητική εξουσία δύσκολα ανέχονται, παρά τις διακηρύξεις τους, μια πλήρως ανεξάρτητη δικαστική λειτουργία, ακόμα και σε περιόδους ομαλής λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος” (βλ. www.constitutionalism.gr/ Δικαιοσύνη και Δικτατορία της 21.04.1967).

Η υπόθεση Τουλουπάκη, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί διωγμό δικαστικού λειτουργού, με περιτύλιγμα το ποινικό δίκαιο και τις προβλέψεις του, ενώ στην πίσω μεριά του σκηνικού, ζέχνει η βρώμα της καμαρίλας πολιτικών γραφείων!

Η υπόθεση Τουλουπάκη, σε περίοδο που στην Ελλάδα δεν έχουμε κατάργηση ή αναστολή λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος, όπως είχε συμβεί επί στρατιωτικής δικτατορίας με παροιμιώδεις διώξεις κατά δικαστών, θα πρέπει να μας προβληματίσει για τους εξής, κατά τη γνώμη μου λόγους:

1) Ενώ το Σύνταγμα προβλέπει την διάρθρωση της εξουσίας του κράτους σε τρεις λειτουργίες, ανεξάρτητες μεταξύ τους, τελικά η δικαστική λειτουργία, στερείται πλήρους ανεξαρτησίας!

2) Η διάταξη του άρθρου 90 παράγραφος 5 του Συντάγματος, προβλέπει ότι η ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων του κράτους, (πρόεδρος και αντιπρόεδροι του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου), όπως και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο γενικός επίτροπος του Ελεγκτικού Συνεδρίου και ο γενικός επίτροπος των διοικητικών δικαστηρίων, επιλέγονται από την κυβέρνηση. Οι προβλέψεις της παραπάνω διάταξης του Συντάγματος, αποτελούν σημείο που με σαφήνεια υπάρχει περιορισμός της ανεξαρτησίας της δικαστικής λειτουργίας.

3) Κυρίως δικαστικοί λειτουργοί και δικηγόροι γνωρίζουν, ότι στην πράξη, ο Υπουργός Δικαιοσύνης, με τους διάφορους μηχανισμούς του Υπουργείου, έχει την ευχέρεια να παρεμβαίνει, ιεροκρυφίως, σε ποικίλα ζητήματα που αφορούν τους δικαστικούς λειτουργούς, ιδίως σε θέματα τοποθέτησης και μεταθέσεων ή προαγωγής, ακόμα και εξόδου από το δικαστικό σώμα, σε ακραίες περιπτώσεις.

4) Έχω την πεποίθηση, ότι η Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών πρέπει να αλλάξει ριζικά. Οι υποψήφιοι δικαστικοί λειτουργοί, πρέπει να ανήκουν στην κατηγορία των Νομικών Επιστημόνων, που πιστεύουν στον θεσμό της Δικαιοσύνης, ως θεμέλιο μιας δημοκρατικής πολιτείας και που διακατέχονται από έναν ρομαντισμό. Ένας αξιοπρεπής και μάλλον οικονομικά αρκετά πρόσφορος βιοπορισμός δεν μπορεί να αποτελεί το κίνητρο για να γίνει κάποιος ή κάποια δικαστής ή εισαγγελέας.

Η προϋπόθεση εισόδου στο Δικαστικό Σώμα πρέπει να αποτελεί μόνον η πραγματική άσκηση δικηγορίας, τουλάχιστον επί οκτώ με δέκα χρόνια!

Η δοκιμασία των υποψήφιων δικαστικών λειτουργών, δεν πρέπει να είναι εξετάσεις ελέγχου γνώσεων που απομνημονεύονται ή μπορεί να γίνει προετοιμασία σε φροντιστήρια, όπως συμβαίνει σήμερα. Η δοκιμασία κατά τη γνώμη μου, πρέπει να στοχεύει στην εξακρίβωση ύπαρξης ή όχι κοινωνικής πείρας και κοινωνικής ευαισθησίας, ευρυμάθειας, πέραν της νομικής επιστήμης και προπάντων διερεύνησης του προσωπικού και επαγγελματικού ήθους των υποψηφίων!

Οι υποψήφιοι δικαστικοί λειτουργοί, που επιτυγχάνουν την είσοδό τους στη Σχολή Δικαστών, τυπικά είναι δικηγόροι, δηλαδή έχουν κάνει εγγραφή σε κάποιον Δικηγορικό Σύλλογο, αλλά το ποσοστό εκείνων που έχουν ασκήσει πραγματική δικηγορία δεν είναι μεγάλο.

Η Σχολή Δικαστών είναι μια παραγωγική σχολή του Υπουργείου Δικαιοσύνης κι αυτό νομίζω πως δεν πρέπει να είναι ανεκτό. Η προετοιμασία των υποψήφιων δικαστών και εισαγγελέων, σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον, όπως είναι η Σχολή Δικαστών, έχει ως συνέπεια το φαινόμενο, νέοι στην ηλικία αλλά και υπηρεσιακά δικαστές και εισαγγελείς αμφοτέρων των φύλων, να φέρονται πολύ συχνά, γενικά και ειδικότερα από έδρας, με περισσήν αμετροέπεια απέναντι στους Δικηγόρους!

5) Η Σχολή Δικαστικών Λειτουργών, μπορεί να είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο ινστιτούτο, συνεχούς και διά βίου επιμόρφωσης των δικαστικών λειτουργών, ενημέρωσής τους σε θέματα αιχμής του κοινωνικού βίου και ως εκδοτικός οργανισμός ειδικών ενημερωτικών εγχειριδίων για δικαστές και εισαγγελείς. Σε μια εποχή που η ελληνική κοινωνία εμπλουτίζεται με μετανάστες και πρόσφυγες, που επιλέγουν τη χώρα ως δεύτερη πατρίδα τους, όντας φορείς διαφορετικής κουλτούρας, οι δικαστικοί λειτουργοί οφείλουν να είναι ενήμεροι και προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν βιοτικές σχέσεις, με διαφορετικό υπόβαθρο, από κάθε πλευρά.

Ζητώ συγγνώμη για την μακρηγορία μου, αλλά ήδη έφτασα στο διά ταύτα.

Η υπόθεση της Αντεισαγγελέως Εφετών κυρίας Ελένης Τουλουπάκη, με τον διωγμό που έχει υποστεί και ουσιαστικά την αδυναμία, που της έχει επιβληθεί, να ολοκληρώσει την έρευνα για το σκάνδαλο Novartis στη χώρα μας, σε όλες του τις πτυχές και ιδίως ως προς το σκέλος της συμμετοχής ή όχι πολιτικών προσώπων σε τούτο, έχει ευαισθητοποιήσει μια αξιοσέβαστη μερίδα πολιτών. Άλλους πάλι, προσηλωμένους στην περιφρούρηση κομματικών επιλογών, τους έχει καταστήσει, δίχως κρίση και αιδώ, δημόσιους κατηγόρους κατά της κυρίας Τουλουπάκη. Αυτή η ευαισθητοποίηση όμως, δεν θα πρέπει να εγκλωβίσει τον ενδιαφέρον μας αποκλειστικά στην περίπτωση της κυρίας Ελένης Τουλουπάκη, αλλά να αποτελέσει αιτία, για να κοιτάξουμε τα προβλήματα της δικαστικής λειτουργίας κατά πρόσωπο, ως ένα πρόβλημα της πατρίδας. Διότι. η ανεξαρτησία της δικαστικής λειτουργίας, αποτελεί εγγύηση λειτουργίας της δημοκρατικής πολιτείας και πυρήνα των θεσμών του κράτους δικαίου. Ενώ, από την άλλη μεριά η διαφθορά, με πρωταγωνιστές συχνά πολιτικά πρόσωπα, αποτελεί όνειδος και απόδειξη μια φθαρμένης και χωλής πολιτείας.

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

ΝΟΜΙΚΟΣ

22/02/2021

Ασφυξία!

 

Επιβολή νόμου και τάξης

Λατρεία της βίας·

φτηνό πρόσχημα,

αφορμή φανέρωσης του ερέβους

του κακού

που κατοικεί στα βάθη της ύπαρξης

ενός κοινού ανθρώπου...

Η ΥΒΡΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ

Η συνάντηση του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης με τον σουλτάνο της Αιγύπτου  Αλ Μαλίκ το 1219 στη Δαμιέτη

Αφορμή για το δημοσίευμα αυτό, υπήρξε απόσπασμα από μια συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, που παραχώρησε στο τηλεοπτικό κανάλι ‘OPEN’, στα πλαίσια σειράς εκπομπών με τίτλο “Και εγένετο Ελλάς”. Στο έβδομο επεισόδιο της σειράς, που προβλήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2021 και ήταν αφιερωμένο στην ‘συμβολή της Εκκλησίας στην Επανάσταση του 1821’, δόθηκε η συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Αθηνών.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, πρόεδρος της Συνόδου της Ιεραρχίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, μεταξύ των άλλων είπε και τα εξής:

“Το Ισλάμ, οι πολίτες του, δεν είναι θρησκεία, είναι πολιτικό κόμμα, είναι πολιτική επιδίωξη και οι άνθρωποι του είναι άνθρωποι του πολέμου. Είναι οι άνθρωποι της εξαπλώσεως, αυτό είναι χαρακτηριστικό του Ισλάμ”.

Τα παραπάνω λόγια δεν τα είπε δυστυχώς ένας ολιγομαθής Ορθόδοξος παπάς, κάποιου ξεχασμένου χωριού, ούτε κάποιος Μητροπολίτης, από εκείνους, έστω τους λίγους, που συχνά πυκνά “εκτοξεύουν” ύβρεις, είτε κατά του Ισλάμ, είτε κατά του Ιουδαϊσμού, είτε κατά της Καθολικής Εκκλησίας.... Ειπώθηκαν από τον πρώτο στην τάξη Ιεράρχη της Ελλαδικής Εκκλησίας, που εσφαλμένα, έστω και από άγνοια, κάποιοι, τον αποκαλούν προκαθήμενο της Εκκλησίας. Παρόλα αυτά, δεν παύει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών να κατέχει την πλέον εξέχουσα θέση ως πρόεδρος της Συνόδου της Ιεραρχίας, του ανώτατου οργάνου ποιμαντικής ευθύνης και διοίκησης, μιας από τις πλέον σημαντικές κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες στον κόσμο.

Προσωπικά, τιμώ τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, για την μετριοπάθεια που κατά κανόνα επιδεικνύει, ιδίως σε "κρίσεις" που αντιμετωπίζει η Ελλαδική Εκκλησία, είτε έναντι της πολιτείας, είτε έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Από την άλλη, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, είναι ένας άνθρωπος, που έχει μυηθεί και στην θύραθεν παιδεία. Έτσι, η αποστροφή της συνέντευξής του, ως προς το Ισλάμ, νομίζω πως αποκάλυψε τον κατ’ εξοχήν ηγέτη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, ως άκρως ισλαμοφοβικό και για τούτο, δεν είναι υπερβολή, αν χαρακτηριστεί η άποψη του Αρχιεπισκόπου, πέρα ως πέρα απαράδεκτη!

Η ισλαμοφοβία έχει αναγνωρισθεί ως μια ιδιαίτερη μορφή μισαλλοδοξίας, μαζί με την ξενοφοβία και τον αντισημιτισμό  («Διεθνές Φόρουμ της Στοκχόλμης για την Καταπολέμηση της Μισαλλοδοξίας» Ιανουάριος 2001). Τα χαρακτηριστικά αυτού του συμπλεγματικού φαινομένου είναι η προκατάληψη, που μπορεί να πάρει ακραίες διατάσεις έχθρας κατά των Μουσουλμάνων, χωρίς να συντρέχει κάποιος επί πλέον λόγος. Η ισλαμοφοβία μολονότι εμφανίστηκε αρκετά πιο νωρίς από την 11^η Σεπτεμβρίου του 2001, εντούτοις, η επίθεση στην καρδιά της Νέας Υόρκης, έκανε το φαινόμενο να μεταμορφωθεί σε ωστικό κύμα σε κοινωνίες του Δυτικού κόσμου.

Οι αναλυτές της ισλαμοφοβίας τα τελευταία χρόνια, αποδίδουν την έξαρση του φαινομένου κυρίως σε δυο λόγους. Από τη μια μεριά το Ισλάμ αντιμετωπίζεται από πολλούς στη Δύση, περισσότερο σαν ολοκληρωτική πολιτική ιδεολογία παρά ως θρησκεία και μάλιστα εντελώς ασύμβατη προς τις αρχές του Δυτικού Πολιτισμού. Από την άλλη μεριά, η μαζική και συχνά ανεξέλεγκτη μετανάστευση Μουσουλμάνων σε χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα, έχει ενισχύσει τις ξενοφοβικές τάσεις που ήδη προϋπήρχαν σε κοινωνίες απροετοίμαστες για μια τέτοιου είδους «εισβολή». Η ελληνική κοινωνία λόγου χάρη, ήταν εντελώς ανέτοιμη να δεχθεί στους κόλπους της τον μεγάλο αριθμό προσφύγων και μεταναστών, που κατέφυγαν αιφνίδια στη χώρα. Μια εθνική κοινωνία, όπως η ελληνική, με υψηλότατο ποσοστό εθνικής, γλωσσικής και θρησκευτικής ομοιογένειας, νιώθει σα να δέχεται ένα πλήγμα στο στεγανό της οικοδόμημα, από την είσοδο στην επικράτειά της, ενός μεγάλου αριθμού Μουσουλμάνων προσφύγων και μεταναστών.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, είτε λησμόνησε, είτε δεν υπήρξε επιμελής μελετητής της ιστορίας των θρησκευμάτων κι έτσι, παρά την θέση ευθύνης που κατέχει στην Ελλάδα, ακόμα και σε επίπεδο διεθνών σχέσεων, με όσα είπε, υπέπεσε στη μέγιστη ύβρη, εναντίον μιας οικουμενικής θρησκείας με ακολούθους, που αποτελούν περίπου το ένα δισεκατομμύριο εννιακόσια εκατομμύρια (1.900.000.000) του παγκόσμιου πληθυσμού!

Αγνοεί ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών τον περίφημο ‘Αστιναμέ’ ή ‘Αχτιναμέ’, όπως αποδίδεται στα ελληνικά, του Μωάμεθ, που ο ίδιος ο Προφήτης εκχώρησε προς τους Μοναχούς της Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, έθεσε την υπογραφή του και αναγνωρίζει τα προνόμια των Χριστιανών, εκείνων που ζουν κοντά στη Μονή αλλά και μακρυά; Αν επισκέφθηκε ποτέ ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος την Μονή του Σινά, δεν διερωτήθηκε άραγε, για ποιο λόγο, υφίσταται εντός του μοναστηριού και δίπλα ακριβώς στο καθολικό, ένα τέμενος με μιναρέ!

Ξεφύλλισε, έστω από περιέργεια, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος το Κοράνιο; Και αν ναι, δεν διάβασε ή κανένας δεν του υπέδειξε να διαβάσει από τη Σούρα Αλ Χατζ (22) το εδάφιο 40; Γιατί εκεί, το ιερό κείμενο αναφέρει, ότι οι Μουσουλμάνοι δέχονται να θέσουν σε κίνδυνο και τη ζωή τους για να διαφυλάξουν, όχι μόνο τα τζαμιά τους, αλλά και τα μοναστήρια, και τις εκκλησίες και τις συναγωγές «γιατί μέσα σ’ αυτά δοξάζεται όνομα του Αλλάχ»!

Άραγε, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, διάβασε ποτέ κάποιο από τα γραπτά του σεβάσμιου και σοφού Ιεράρχη του Πατριαρχείου Αντιοχείας, του Μητροπολίτη πρώην Βύβλου και Βότρυος Όρους Λιβάνου Γεωργίου Khodr; Ο πολιός Ιετράρχης έχει γράψει, πως έχει συνείδηση, ότι η κληρονομία του Πατέρα των Πιστών Αβραάμ, φτάνει ως τον προφήτη Μωάμεθ, ως μία μυστική οδός που φανερώνει την πρόνοια του Θεού και ότι επίσης, μέσα στις σελίδες του Κορανίου, συναντά ο ίδιος Ιεράρχης διάσπαρτα, τα ίχνη του Ιησού Χριστού....

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, ως θεολόγος, έχει παραμείνει άραγε καθηλωμένος στην άγνοια και στην σκοτεινή μισαλλοδοξία του παρελθόντος ως προς την αντιμετώπιση του Ισλάμ; Γιατί πράγματι στο παρελθόν, οι Χριστιανοί, κάθε άλλο παρά φιλικοί ήταν απέναντι στο Ισλάμ. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, μολονότι έζησε με άνεση και ασφάλεια στην αυλή των χαλιφών της Δαμασκού, ως έμπιστος αξιωματούχος τους, πριν γίνει μοναχός, εξέλαβε το Ισλάμ σαν μια χριστιανική αίρεση και το αντιμετώπισε με επιθετική σφοδρότητα και υπερβολή. Υπήρξε επίσης, μια μακρά περίοδος, που οι Χριστιανοί θεολόγοι ταύτιζαν τον προφήτη Μωάμεθ με τον αντίχριστο, ενώ χαρακτηριστικά, στο συναξάρι του αγίου Αλεξάνδρου του Δερβίση, η Μέκκα αποκαλείται «καθέδρα του Σατανά». Στα πλαίσια των παραπάνω προκαταλήψεων, επιβιώνει ακόμη δυστυχώς, το κακόβουλο, αλλά και αβάσιμο μύθευμα, που έπλασε η χριστιανική Δύση για το Ισλάμ, σαν θρησκείας της βίας και του ξίφους, ιδίως μεταξύ αμαθών και αθεολόγητων ανθρώπων. Φαίνεται δυστυχώς, πως ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εμμένει στο μύθευμα κατά του Ισλάμ και αγνοεί τις εξελίξεις στην χριστιανική Θεολογία, η οποία μέσα στις προκλήσεις της εποχής μας, αναζητά να κατανοήσει τον Άλλο, σε μια πορεία Θεολογίας των Θρησκειών.

Προσωπικά, η κατά του Ισλάμ και κατά των Μουσουλμάνων αναφορά, χωρίς διάκριση και αιδώ, του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, μου έχει προκαλέσει μεγάλη θλίψη. Πώς είναι δυνατόν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών να έχει λησμονήσει όσα ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής είχε γράψει προς τον Θαλάσσιο: “...ἵνα μή μόνον μάθωμεν ἀλλήλων ἀντέχεσθαι φυσικῶς, καί ὡς ἑαυτούς ἀλλήλους ἀγαπᾷν πνευματικῶς· ἀλλά καί ὑπέρ ἑαυτούς ἀλλήλων κήδεσθαι θεϊκῶς.” (P.G. 90, 725). Επίσης, αναρωτιέμαι, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, ποτέ δεν διάβασε όσα σημαντικά έχει διατυπώσει ο Μητροπολίτης Γέρων Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας, όσον αφορά τον διάλογο με το Ισλάμ και τις άλλες θρησκείες, ότι “η ουσία της αμαρτίας είναι ο φόβος του Άλλου, πράγμα που αποτελεί μέρος της απόρριψης του Θεού. Εφόσον η επιβεβαίωση του “εαυτού” μας πραγματοποιείται μέσω της απόρριψης και όχι της αποδοχής του Άλλου, -αυτό επέλεξε ελεύθερα να κάνει ο Αδάμ–, δεν είναι παρά φυσιολογικό και αναπόφευκτο ο άλλος να γίνει εχθρός και απειλή. Η συμφιλίωση με τον Θεό είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη συμφιλίωση με οποιονδήποτε ‘άλλον’…Το γεγονός, ότι ο φόβος του άλλου ενυπάρχει παθολογικά στην ύπαρξή μας καταλήγει στον φόβο όχι μόνο του άλλου, αλλά και κάθε ετερότητας”.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, αποσχίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1833, για πολιτικούς λόγους!

Η σκοπιμότητα του Θεόκλητου Φαρμακίδη να προκαλέσει σχίσμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ήταν να δημιουργηθεί μια ελληνική εθνική εκκλησία, που θα συνέβαλλε στην ύφανση του νεότερου ελληνικού εθνικού μύθου. Έτσι η Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, “κατασκευάσθηκε” θρυμματίζοντας στην κυριολεξία την περί Εκκλησίας Ορθόδοξη Θεολογία, για να καταστεί η θρησκευτική πολιτική οργάνωση του κράτους που προέκυψε μετά την Επανάσταση του 1821....

Στην Ελλάδα ο Μουσουλμάνος, ανεξάρτητα από την εθνοτική καταγωγή του ταυτίζεται με τον Τούρκο, που για πολλούς Έλληνες και Ελληνίδες είναι ακόμα το αρχέτυπο του “εθνικού” εχθρού και το Ισλάμ, συνδέεται αποκλειστικά μ’ αυτόν τον φαντασιακό εχθρό…. Πρόκειται για ένα τερατούργημα εθνικοθρησκευτικού σκοταδισμού, καρπό άθλιας παραπληροφόρησης και βάναυσης κακοποίησης της ιστορίας….

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, με την πλήρως απαξιωτική και βάναυση αναφορά του στο Ισλάμ και στους Μουσουλμάνους, φαίνεται πως ανέδειξε, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος, παραμένει δέσμια της κληρονομιάς του Θεόκλητου Φαρμακίδη, που ήθελε την Εκκλησία θεραπαινίδα του νεοελληνικού εθνικισμού, αγνοώντας τα ανοίγματα της Ορθόδοξης Θεολογίας προς ένα διαθρησκειακό διάλογο κατανόησης του Άλλου, επομένως και του Μουσουλμάνου.

Στην ιστορία των θρησκειών, ο φανατισμός και η συλλογική εμμονή στην “ιδιοκτησία” της μόνης αλήθειας έγιναν πολύ συχνά πρόξενοι πολέμων, συγκρούσεων, καταστροφών πολιτισμών και λαών. Πράγματι, στους κόλπους του Ισλάμ εμφανίστηκαν και στην εποχή μας, Μουσουλμάνοι που κακοποίησαν την πίστη τους, που νόθευσαν το μήνυμα του Κορανίου και έσπειραν τρόμο και θάνατο, πρώτιστα μεταξύ άλλων Μουσουλμάνων.... Πρόκειται για τους Ισλαμιστές-Τζιχαντιστές, που έχουν καταδικασθεί από την συντριπτική πλειοψηφία του μουσουλμανικού κόσμου.

Στην ιστορία της η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει πολλές μελανές σελίδες βίας, κατά τα νεότερα χρόνια. Στην τσαρική Ρωσία, η Ορθόδοξη Εκκλησία συμμετείχε ενεργά στα πογκρόμ κατά των Εβραίων και στις βίαιες εκστρατείες εκχριστιανισμού των Μουσουλμάνων του Καυκάσου. Από τη μια ήταν ο στρατιώτης με την ξιφολόγχη γυμνή και από την άλλη ο παπάς, μπροστά στο ποτάμι ή στη λίμνη έτοιμος να βαφτίσει.... Τα ίδια ακριβώς συνέβαιναν στην οροσειρά της Ροδόπης, με πρωταγωνιστές-θύματα τους Μουσουλμάνους Πομάκους και θύτες του Βούλγαρους στρατιώτες. Αργότερα, στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, είναι γνωστή η συμμετοχή της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην εξόντωση των Εβραίων της Ρουμανίας, κατ’ επιταγή των Ναζί. Τέλος, η σιωπή της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στα εγκλήματα των Σέρβων Ορθοδόξων στον πόλεμο στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, είναι ένα μελανό, ανομολόγητο στοιχείο, στην σύγχρονη ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τα θύματα της Σρεμπρένιτσα, μάλλον θα αποτελούν τραγικούς “κατηγόρους” ιεραρχών και άλλων κληρικών της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά την Ημέρα της Κρίσεως!

Παρόλα αυτά, οι εγκληματικές πράξεις Ορθοδόξων Χριστιανών Πατριαρχών, Μητροπολιτών και Επισκόπων, καθιστούν την Ορθόδοξη Εκκλησία βάρβαρη θρησκεία; Οι συνθήκες ίδρυσης μιας σχισματικής εκκλησίας το 1833, σύμφωνα με τις ιδέες ενός Αρχιμανδρίτη και της Αντιβασιλείας του Όθωνα, μπορούν να αμαυρώσουν το πνευματικό κύρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ελλάδα, σαν μιας θρησκευτικής πολιτικής οργάνωσης στην υπηρεσία του ελληνικού εθνικισμού; Άπαγε της βλασφημίας!

Το μόνο που εύχομαι από καρδιάς, είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, να αναδειχθεί ως ο αυθεντικός πνευματικός ηγέτης αυτού του τόπου και να αποκηρύξει δημόσια την ύβρη του εναντίον ανθρώπων, που είναι εικόνες του Ζώντος Θεού. Αμήν!

©ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

17/01/2021

...Και τί είναι η Ελευθερία;

Και τί είναι η Ελευθερία; Ρώτησε αλαφιασμένος και κατακόκκινος ο νεαρός, με το που μπήκε στο δωμάτιο της Γερόντισσας.

....

Τί να σου πω παιδί μου, φάνηκε σαν απάντηση αμηχανίας.

Μετά από σιωπή λεπτών, η Γερόντισσα με την φωνή της, που μόλις μπορούσες να αφουγκραστείς, άρχισε να λέει:

Ελευθερία είναι, το ότι μπορείς να γυρίσεις την πλάτη σου στην ομορφιά του Σύμπαντος.

...Να ορθώσεις ανάστημα σε άρχοντες, αδιαφορώντας για την εξουσία που κατέχουν και πετώντας στα σκουπίδια τον φόβο που σκορπούν.

... Να φωνάξεις πως αρνείσαι τον Θεό και πως αγνοείς τις βουλές του, όπως είχε πράξει ο Προμηθέας, όντας αλυσοδεμένος στα βράχια του Καυκάσου.

... Να αψηφάς το θάνατο και να προκαλείς τον Χάροντα στο πέτρινο τ’ αλώνι, σαν το Διγενή....

.... Ελευθερία είναι να νιώθεις πράγματι, πως δε σ’ αγγίζουν τα δεσμά που σου έχουν φορέσει άδικοι εξουσιαστές, που νόμισαν, ότι ρίχνοντάς σε βαθιά, σε ανήλιαγο κελλί, μπορούν να σε κάνουν υποτακτικό τους.

.... Ελευθερία είναι να ψάχνεις σκιές και αλήθειες, χωρίς φόβο για το άγνωστο και το απρόοπτο, μιας και αποφάσισες να βρεις απαντήσεις στα ερωτήματα που γεννά ο νους και διψά η ψυχή σου.

.... Ελευθερία είναι, να κάνεις βήματα για να σμίξεις την Αγάπη, αδιαφορώντας, ακόμα κι αν είναι να πέσεις σε άβυσσο, αρκεί, που έζησες την Αγάπη στο είναι σου!

.... Ελευθερία είναι, να ψηλαφήσεις τον Έρωτα, ακόμα και στα πιο απόκρυφα σημεία του και να του δοθείς, όταν θα συναντήσεις το πρόσωπο γυναίκας, που θα σου φανερώσει ολάκερο το Κάλλος του Θεού....

.... Ελευθερία είναι, να σιωπάς, νιώθοντας τη δροσιά του Πνεύματος και να αφεθείς να σε πάει όπου θέλει, γιατί να ξέρεις, το Πνεύμα όπου θέλει πνέει...

12/01/2021

Γιώργος Δούδος

πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον...

Κάποτε, τον περασμένο αιώνα, η Καθολική Εκκλησία στην Πολωνία, ξεθεμελίωσε πλήρως το ολοκληρωτικό καθεστώς του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού”. Ένα κατάλοιπο της κληρονομιάς του Στάλιν, που επιβίωσε και μετά το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Σαν ένα κουβάρι, άρχισε να ξετυλίγεται ανεξέλεγκτα, το οικοδόμημα του καθεστώτος σε όλη την Ανατολική Ευρώπη.

Στην Πολωνία υπήρξαν διωγμοί, με πιο τραγικό ίσως, τη δολοφονία του Καθολικού ιερέα, πατέρα Jerzy Popiełuszko (19/10/1984)¹.

Είναι φανερό, πως η Καθολική Εκκλησία στην Πολωνία εκείνη την εποχή, θυμήθηκε τα λόγια του αποστόλου Πέτρου προς τους Σαδδουκαίους αρχιερείς, που είχαν αξιώσει να σιωπήσει και να μην μιλά πια για τον Ιησού. Και ο Πέτρος τους απάντησε με την εξής φράση, που η αξία της παραμένει, σε κάθε στιγμή της ιστορίας, απόλυτα επίκαιρη και όχι μόνο για τους Χριστιανούς, αλλά για κάθε άνθρωπο, που έχει κρατά τη συνείδησή του σε εγρήγορση: “...πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις” (Πράξεις 5:29).

Τα Θεοφάνεια είναι μια από τις πιο σημαντικές γιορτές του Οικουμενικού Χριστιανισμού. Ένας φίλος Ορθόδοξος ιερέας, έχει γράψει τούτο το αξιοπρόσεκτο για μένα: “τα ύδατα θ᾽ αγιασθούν την ισότιμη με το Πάσχα λαμπρή και μεγάλη αυτή ημέρα”. Πρόκειται για μια φράση, απόσπασμα λίγο μεγαλύτερης δημοσίευσης, με την οποία ασκεί κριτική στο μέτρο της κυβέρνησης της χώρας, να απαγορεύσει τις “δημόσιες” τελετές Αγιασμού των Υδάτων, εκτός των εκκλησιών, με επίκληση την τήρηση των μέτρων κατά του κορωναϊού.

Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει τεράστια απόσταση μεταξύ της ανάγκης τήρησης μέτρων για την μη διάδοση του κορωναϊού και της πλήρους απαγόρευσης Αγιασμού των Υδάτων, σύμφωνα με το ορθόδοξο εκκλησιαστικό έθος, την ημέρα των Θεοφανείων. Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, αποκαλύπτει, το αυταρχικό και απάνθρωπο προσωπείο της Εξουσίας, που εν πολλοίς, με πρόφαση την πανδημία αυτή την περίοδο, φανερώνει όψεις του Αντιχρίστου!

Η σημερινή απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ότι δεν πρόκειται να πειθαρχήσει με την αλλοπρόσαλη κυβερνητική απόφαση, για αυστηροποίηση των απαγορεύσεων και του αποκλεισμού (lockdown), με επακόλουθο την απαγόρευση του Λαού του Θεού να συμμετάσχει στον εορτασμό των Θεοφανείων, προσωπικά με ικανοποίησε, έστω και αν οι Ιεράρχες που έλαβαν την απόφαση, ίσως να μην το έκαναν, ως πράξη αντίστασης στην αυθαιρεσία της Εξουσίας!

Προσωπικά, ως προς τον τρόπο μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας, είχα εκφράσει την άποψη, ότι η Εκκλησία όφειλε, ενόψει της πανδημίας, να επιστρέψει στα όσα ορίζει ο 101ος ιερός κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, που επιτάσσει την κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, χωρίς χρήση λαβίδας, αλλά κατά τον τρόπο που κοινωνούν οι κληρικοί.

Αντικρίζουμε σε πολλές περιστάσεις ένα παιχνίδι μεταξύ πολιτείας και εκκλησίας, για το ποιος θα επιβληθεί του άλλου. Βρίσκω ανούσια και άχαρη αυτή την διελκυστίνδα, όπως βρίσκω κακόγουστους τους δεσμούς κράτους και Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ελλάδα, γιατί κατά τη γνώμη μου, κάνει την Εκκλησία να ζει βίο εκκοσμικευμένο, στερημένο συχνά από τη δροσιά της αύρας του Αγίου Πνεύματος....

 

Υστερόγραφο: Η εικόνα είναι τοιχογραφία από Κοπτικό Μοναστήρι και δείχνει τον Χριστό, που αγκαλιάζει τον Φίλο του άγιο Μηνά, ηγούμενο του Μοναστηριού. Θα άξιζε να γίνουμε Φίλοι του Ιησού Χριστού...

4 Ιανουαρίου 2021

1Ο πατέρας Jerzy Popiełuszko είχε ενοχλήσει το κομμουνιστικό καθεστώς της Πολωνίας γιατί είχε αναδειχθεί ο πνευματικός του συνδικάτου “Αλληλεγγύη” των εργατών στο Ναυπηγείο “Λένιν” στο Γκντάνσκ. Αρχικά σχεδιάστηκε ένα τροχαίο δυστύχημα, στις 13 Οκτωβρίου 1984, αλλά ο παπάς το απέφυγε. Το εναλλακτικό σχέδιο ήταν η απαγωγή του. Κάτι που πραγματοποιήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1984. Ο ιερέας ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από τρεις αστυνομικούς της Ασφαλείας: τον Grzegorz Piotrowski, τον Leszek Pękala και τον Waldemar Chmielewski. Αφού ξυλοκόπησαν άγρια τον ιερέα Jerzy Popiełuszko, οι αξιωματικοί έδεσαν μια πέτρα στα πόδια του και τον έριξαν σε μια δεξαμενή νερού του ποταμού Vistula κοντά στο Włocławek. Σ’ αυτό το σημείο βρέθηκε το σώμα του στις 30 Οκτωβρίου 1984.