Ο Αδελφός μου ο Ξένος, ο Πρόσφυγας…

      Με αφορμή την πρωτόγνωρη ανθρωπιστική κρίση, εξαιτίας της ανεξέλεγκτης εισόδου προσφύγων από την ματωμένη και ρημαγμένη Συρία, που έχει να αντιμετωπίσει ο λαός μας και ο τόπος μας, ως πολιτεία. Στους πρόσφυγες προστίθενται και οι «παράτυποι» οικονομικοί μετανάστες από άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής, όπου η ανθρώπινη υπόσταση έχει ευτελιστεί και η επιβίωση βρίσκεται σε κίνδυνο, και το όλο θέμα διογκώνεται και γίνεται περισσότερο πολύπλοκο. Είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι, μεταξύ των οποίων σημαντική είναι η θέση μικρών παιδιών, που αρκετά μάλιστα φτάνουν ασυνόδευτα, εκτός του ότι είναι αλλοεθνείς και ετερόγλωσσοι, κατά πλειοψηφία πρεσβεύουν άλλες θρησκείες και κυρίως το Ισλάμ, που θεωρείται ξένο προς το θρήσκευμα της πλειοψηφίας των Ελλήνων και Ελληνίδων.

   Τα πράγματα με το Ισλάμ για πολλούς ανενημέρωτους ή και βαθειά προκατειλημμένους πολίτες εμφανίζουν μια εικόνα φρίκης και φόβου, μετά την εμφάνιση και την πράγματι εγκληματική δραστηριότητα του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» (ISIS ή DAESH). Το «Ισλαμικό Κράτος», όσο και αν επικαλείται το Ισλάμ είναι ολωσδιόλου αντίθετο και ξένο προς αυτήν την θρησκεία, την οποία καπηλεύεται με απέραντη αναίδεια, χρησιμοποιώντας την σαν κάλυμμα για τα πολλαπλά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράττει.

   Όταν ακούω Ορθόδοξους Χριστιανούς του τόπου μας, επισκόπους, άλλους κληρικούς, αλλά και λαϊκούς, να διατυπώνουν απροκάλυπτα, σε πιο ήπιο βαθμό  επιφυλάξεις έως πλήρη εχθρότητα για τους απελπισμένους, που φτάνουν κατά κανόνα με μύριους κινδύνους στην Ελλάδα, όχι με πρόθεση να παραμείνουν εδώ, αλλά γιατί είναι η πύλη εισόδου προς  την Ευρώπη, νιώθω μεγάλη θλίψη και προβληματίζομαι έντονα.    

    Αναρωτιέμαι, τα πτώματα των προσφύγων και των μεταναστών που παράωρα πνίχτηκαν τραγικά στο Αιγαίο, με το φως των ελπίδων τους να δύει στα μάτια τους, δεν συγκινεί τις καρδιές αυτών των Χριστιανών που εναντιώνονται στην άφιξη και στην παρουσία αυτών των ανθρώπων; Και αν βέβαια οι όποιες επιφυλάξεις ήταν έκφραση προβληματισμών για την καλύτερη αντιμετώπιση της φιλοξενίας και της φροντίδας αυτών των δύσμοιρων συνανθρώπων μας, κανένας δεν θα είχε κάτι να αντιλέξει. Μα όταν προβάλλονται ως λόγοι γι’ αυτές τις επιφυλάξεις ή και της εχθρότητας, ο κίνδυνος μήπως αλλοιωθεί η καθαρότητα της Ελλάδας, μήπως διαφθαρούν τα ήθη των Χριστιανών Ορθοδόξων Ελλήνων, ή και σε πιο προχωρημένο βαθμό ξενοφοβίας και αντιϊσλαμικής προκατάληψης, προβάλλεται σαν ορατός ο κίνδυνος, αυτοί οι Μουσουλμάνοι πρόσφυγες και μετανάστες, ιδίως αν κάποιοι απ’ αυτούς αναγκασθούν να παραμείνουν ανάμεσά μας, προβούν σε ισλαμοποίηση της «χριστιανικής» Ελλάδος….

    Αν η αγάπη, χωρίς επιφυλάξεις, είναι η μόνη προτεραιότητα για έναν Χριστιανό, είτε διακονεί ως ποιμένας της Εκκλησίας, είτε είναι λαϊκός, τότε κάθε άλλος λόγος, που αρθρώνεται από Επίσκοπο ή Πρεσβύτερο ή Διάκονο ή Λαϊκό Χριστιανό και μαρτυρεί έλλειψη παντελή ή έλλειμμα αγάπης είναι λόγος σαθρός, λόγος αργός, λόγος μάταιος.

    Στα γραπτά του μακαρίου Καρόλου de Foucauld,  του Μικρού Αδελφού του Ιησού βρήκα τα εξής, που μου φαίνονται σημαντικά και εξαιρετικά επίκαιρα για όσα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, με χαρά και υπομονή:

«Σε κάθε άνθρωπο πρέπει να βλέπω τον Ιησού, και να ενεργώ με συνέπεια: με καλοσύνη, με σεβασμό, με αγάπη, με ταπεινοφροσύνη, με γλυκύτητα, να κάνω για εκείνον περισσότερα από όσα κάνω για μένα.

» Κάθε Χριστιανός οφείλει να βλέπει τον κάθε άνθρωπο σαν πολυαγαπημένο αδελφό του…. Για όλους τους ανθρώπους πρέπει να έχει τα ίδια αισθήματα της Ιεράς Καρδίας του Ιησού».

   Είναι αμάρτημα και προκαλεί αναμφίβολα μεγάλη θλίψη στο Πνεύμα το Άγιο, το να υποβαθμίζουμε την Εκκλησία του Χριστού, στον κυκεώνα των εθνικών συμφερόντων, στις αγκυλώσεις των περιορισμών που εγείρονται από τις φαντασιώσεις για «καθαρές» φυλές, στο σκάνδαλο να θέλουμε να περιορίσουμε το έλεος του Χριστού μονάχα στους Χριστιανούς….

   Μεγάλη Σαρακοστή. Μια πνευματική οδοιπορία προς τον Γολγοθά, με την απαντοχή της Ανάστασης!

    Ας δούμε τί απάντηση δίνει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, σχετικά με την καρδιά που πρέπει να είναι πλημμυρισμένη από ευσπλαχνία και έλεος:

“Και τί εστίν ελεήμων καρδία; και είπε· καύσις καρδίας υπέρ πάσης κτίσεως, υπέρ των ανθρώπων, και των ορνέων, και των ζώων, και των δαιμόνων, και υπέρ παντός κτίσματος. Και εκ της μνήμης αυτών, και της θεωρίας αυτών ρέουσιν οι οφθαλμοί αυτού δάκρυα. Εκ της πολλής και σφοδράς ελεημοσύνης της συνεχούσης την καρδίαν, και εκ της πολλής καρτερίας σμικρύνεται η καρδία αυτού, και ου δύναται βαστάξαι, ή ακούσαι, ή ιδείν βλάβην τινά, ή λύπην μικράν εν τη κτίσει γινομένην. Και διά τούτο και υπέρ των αλόγων, καί υπέρ των εχθρών της αληθείας, και υπέρ των βλαπτόντων αυτήν εν πάση ώρα ευχήν μετά δακρύων προσφέρει, του φυλαχθήναι αυτούς, και ιλασθήναι αυτούς, ομοίως και υπέρ της φύσεως των ερπετών εκ της πολλής αυτού ελεημοσύνης της κινουμένης εν τη καρδία αυτού αμέτρως καθ' ομοιότητα Θεού".

©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ

30/03/2016

Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΩΣ ΠΡΟΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

          Ο Τεκτονισμός ή Ελευθεροτεκτονισμός, διαμορφώθηκε ως ένα φιλοσοφικό ρεύμα αναζήτησης της αλήθειας, προσδίδοντας ιδιαίτερη αξία στον μυθικό λόγο και στην μυσταγωγική μύηση με τελετές συμβολικού περιεχομένου. Ο Ελευθεροτεκτονισμός εμφανίστηκε στο προσκήνιο της ιστορίας στα τέλη του 16^ου, αρχές του 17^ου αιώνα. Ιστορικά, η πρώτη τεκτονική Μεγάλη Στοά υπήρξε η Μεγάλη Στοά της Αγγλίας, που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1717 με τον τίτλο «Μεγάλη Στοά του Λονδίνου και του Γουεστμίνστερ». Το φαινόμενο του Τεκτονισμού, μπορεί να εμφανίστηκε οργανωμένα στη Δύση, αλλά υπήρχε αρκετά χρόνια πρωτύτερα στην Ανατολή, κυρίως υπό τον μανδύα των σούφικων Αδελφοτήτων, που ιδρύθηκαν εντός των κόλπων του Ισλάμ τον 10^ο αιώνα. Το πνεύμα όμως που διακρίνει τον Τεκτονισμό, ως ρεύματος αναζήτησης της αλήθειας χωρίς περιορισμούς, με σκοπό την λάξευση του «ακατέργαστου λίθου», όπως εκλαμβάνεται ο άνθρωπος, ώστε να επιτευχθεί η μόρφωση της ύπαρξής του ως ολοκληρωμένης και ελεύθερης προσωπικότητας, συναντιέται πολύ πριν από τον 16^ο αιώνα. Ο Τεκτονισμός ως τάση εντός του οικουμενικού πολιτισμού αγγίζει τα όρια εμφάνισης του ανθρώπου ως έλλογου όντος, που σκέπτεται, κρίνει και έχει συνείδηση περί του εαυτού του και του κόσμου εντός του οποίου υπάρχει.

Η 25^η Μαρτίου είναι αφιερωμένη στην Ελευθερία των Ελλήνων, ως επέτειος μνήμης της Εξέγερσης κατά της οθωμανικής επικυριαρχίας και έναρξης των πολυσχιδών αγώνων των υποδούλων για την απόκτηση της ελευθερίας τους και την ίδρυση ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Δημόσια, τηρείται μια ένοχη, κατά τη γνώμη μου, σιγή κατά τους εορτασμούς της επετείου της 25^ης Μαρτίου, ως προς την συμβολή του Ελευθεροτεκτονισμού στους αγώνες των Ελλήνων και στην επίτευξη μιας ανεξάρτητης πατρίδας και μετάβασης από την δουλεία στην ελευθερία του Λαού.   Απεναντίας, πολύς λόγος γίνεται για την συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στους υπέρ της Ελευθερίας αγώνες, που συχνά είναι υπερβολικός και διανθισμένος με ποικίλα μυθεύματα.

Ίσως αυτή η σιγή να οφείλεται στο γεγονός της επιρροής που ασκεί η Ορθόδοξη Εκκλησία στον δημόσιο βίο και στο γεγονός, ότι αρκετά όψιμα, σε σύγκριση με την Καθολική Εκκλησία, από το 1930 και μετά η Ελλαδική Εκκλησία έχει καταγγείλει επανειλημμένα τον Τεκτονισμό «ως σύστημα αντιχριστιανικόν και πεπλανημένον» (1930, 1933), εξαγγέλλοντας συνάμα ότι «η ιδιότης του Μασώνου υπό οιανδήποτε μορφήν είναι ασυμβίβαστος προς την ιδιότητα του χριστιανού μέλους του Σώματος του Χριστού» (1972, 1996).

Ο Τεκτονισμός υπήρξε πάντοτε πρόμαχος της ελευθερίας της συνειδήσεως και των πολιτικών ελευθεριών και για τούτο καταδιώχθηκε συχνά με πολλή σκληρότητα από αυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα. Η Καθολική Εκκλησία ως σύστημα θρησκευτικό και πολιτικό, αυστηρά συγκεντρωτικού χαρακτήρα, ιδίως κατά το παρελθόν, επανειλημμένα εξέδωσε καταδίκες κατά του Τεκτονισμού ήδη από το 1738. Ίσως η πλέον αυστηρή και πανηγυρική καταδίκη του Τεκτονισμού έγινε από τον Πάπα Λέοντα τον 13^ο με την Εγκύκλιό του Humanum Genus (1884). Αργότερα ακολούθησε ο εμπλουτισμός του Κώδικα Κανονικού Δικαίου του 1917 με τον κανόνα 2335, που θεωρεί ασυμβίβαστη την ιδιότητα του Καθολικού με εκείνη του Τέκτονα.

Διωγμοί του Τεκτονισμού και των Τεκτόνων εμφανίστηκαν στην Τσαρική Ρωσία διότι θεωρούνταν επικίνδυνος θεσμός για το ανελεύθερο και εξαιρετικά αυταρχικό καθεστώς. Τέλος, το ναζιστικό καθεστώς έθεσε υπό διωγμό τον Τεκτονισμό, όχι μόνο στην Γερμανία, αλλά και στις χώρες που κατακτούσε. Όταν οι Γερμανοί Ναζί εισέβαλαν στην Θεσσαλονίκη, μεταξύ των πρώτων πολιτών είχαν συλλάβει τον διαπρεπή Δικηγόρο Ιωάννη Λαδά, εξαιτίας της τεκτονικής του ιδιότητας.

Οι Έλληνες Τέκτονες υπήρξαν πρωτεργάτες στον αγώνα υπέρ της Ελληνικής Ελευθερίας. Οι τεκτονικές στοές, που λειτουργούσαν στα Ιόνια νησιά, στην Κωνσταντινούπολη και στην Σμύρνη, πολύ πριν από την έναρξη της Επανάστασης, αναδείχθηκαν εργαστήρια Ελευθερίας της Πατρίδας. Κατά το 1821, σύμφωνα με σοβαρές εικασίες υπήρχαν τεκτονικές στοές στο Ναύπλιο και στα Ψαρά. Η Φιλική Εταιρία ιδρύθηκε από Τέκτονες, τους  Νικόλαο Σκουφά, Εμμανουήλ Ξάνθο, Αθανάσιο Τσακάλωφ και λειτουργούσε με πρότυπο τις τεκτονικές στοές. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, που αναδείχθηκε  αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, ο Δημήτριος Υψηλάντης, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ο Νικόλαος Υψηλάντης, αρχηγός του Ιερού Λόχου, μέλος επίσης της Φιλικής Εταιρείας, ήταν Τέκτονες. Για να μην πλατειάσω με την παράθεση ονομάτων, περιορίζομαι να αναφέρω ότι μεταξύ των  επιφανών Ελλήνων Τεκτόνων ήταν και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Ο Τεκτονισμός αναδείχθηκε πρόμαχος της Ελευθερίας των Ελλήνων και σε άλλες κρίσιμες περιόδους, που ο Ελληνισμός διακινδύνευε. Αυτό συνέβη λόγου χάρη στις αρχές του 20^ου αιώνα, όταν στην τότε οθωμανική Μακεδονία, η βουλγαρική επεκτατικότητα, με λυσσαλέο τρόπο επιδίωκε να μειώσει ή να εξοβελίσει εντελώς το ελληνικό φρόνημα, κυρίως πληθυσμών της υπαίθρου, οπότε και τότε ο Τεκτονισμός έλαβε πρωτοβουλίες για να περισωθεί η ελληνική παρουσία στη Μακεδονία.

Περιορίζομαι να αναφέρω την τεκτονική Στοά των Σερρών «Αριστοτέλης», που ιδρύθηκε το 1904, ακριβώς μόλις είχε εκδηλωθεί βίαια η βουλγαρική επιθετικότητα στη Μακεδονία. Σκοπός της ίδρυσης της Στοάς αυτής εκ μέρους της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, μαζί με άλλες τρεις στοές που ιδρύθηκαν αργότερα, στη Θεσσαλονίκη, στη Δράμα και στο Μοναστήρι, υπήρξε η πρόθεση να συμβάλλει αποφασιστικά ο Τεκτονισμός στην διαφύλαξη του Ελληνισμού και στην προετοιμασία της απελευθέρωσης της Μακεδονίας και στην ενσωμάτωσή της στο ελληνικό κράτος. Το 1913 οι Βούλγαροι έκαψαν την πόλη των Σερρών και συνέλαβαν ως ομήρους διακεκριμένα μέλη της ελληνικής Κοινότητας. Κατέστρεψαν την τεκτονική Στοά ολοκληρωτικά και συνέλαβαν τον Σεβάσμιό της Αναστάσιο Χρυσάφη, σπουδαίο Ιατρό Μαιευτήρα, τον Α΄ Επόπτη Κωνσταντίνο Σταμούλη, τον Β΄ Επόπτη Νέστωρα Φωκά και τον επίσης Τέκτονα Ιατρό Λεωνίδα Παπαπαύλου, τους οποίους δολοφόνησαν  με μαρτυρικό θάνατο.

Σήμερα η αίγλη του Ελληνικού Τεκτονισμού φαίνεται να έχει παρέλθει δυστυχώς. Διχοστασίες και σχίσματα έχουν πλήξει τον Τεκτονισμό εδώ και αρκετά χρόνια, με συνέπεια να εμφανίζεται κατακερματισμένος, δίχως το κύρος προηγούμενων χρόνων. Μεγάλο πλήγμα, κατά τη γνώμη μου δέχθηκε ο Ελληνικός Τεκτονισμός, όταν ο Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης, ως Υπουργός Δικαιοσύνης (1982-1986) του ΠΑΣΟΚ, είχε εξαγγείλει ότι η συμμετοχή δικαστικών λειτουργών στον Τεκτονισμό θα αντιμετωπισθεί ως πειθαρχικό παράπτωμα.

Μολονότι ο Ελληνικός Τεκτονισμός σήμερα περνά από δυσάρεστη καμπή, η συμβολή του στους αγώνες των Ελλήνων υπέρ της Ελευθερίας παραμένει άξια κάθε τιμής και ανέπαφη από σκόπιμες επιθέσεις της Λήθης….  

©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ

25/03/2016

Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΜΑΝΣΤΑΝΛΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

g_doudos@yahoo.com

          Η μειονοτική εκπαίδευση που το ελληνικό κράτος παρέχει στα παιδιά της Μουσουλμανικής Κοινότητας της Θράκης, ως τώρα έχει περάσει ποικίλες δοκιμασίες και τελικά, μάλλον δεν πρέπει να συγκεντρώνει μεταξύ των κυρίως ενδιαφερομένων αποδοχή και σεβασμό. Σε σχέση με το παρελθόν τα πράγματα έχουν αλλάξει θετικά και κατά τη γνώμη μου, η εφαρμογή του Προγράμματος «Εκπαίδευσης των Παιδιών της Μουσουλμανικής Μειονότητας της Θράκης», έχει συμβάλλει σημαντικά και αποφασιστικά στην διαμόρφωση της διαφοράς.

          Στο παρελθόν, η αδιαφορία του ελληνικού κράτους ως προς την παροχή εκπαίδευσης στα παιδιά της Μειονότητας ήταν ελλιπέστατη και πλημμελής, και όπως έχουν δείξει τα πράγματα, ήταν σκόπιμη επιλογή. Συνήθως οι δάσκαλοι των ελληνικών μαθημάτων έδειχναν απόλυτη αδιαφορία για τους μαθητές και τις μαθήτριές τους. Δεν ήταν μηδαμινές οι περιπτώσεις, που δάσκαλοι, αμέσως μετά την τοποθέτησή τους σε μειονοτικό σχολείο, υπέβαλλαν αιτήσεις αποσπάσεων και μετακίνησης σε άλλο σχολείο. Οι αρμόδιες εκπαιδευτικές αρχές, στα πλαίσια των διοικητικά μέτρα εις βάρος των Μουσουλμάνων, που άρχισαν από τη δεκαετία του 1960, όταν υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ, επιδίωκαν να ενισχύσουν την αμορφωσιά των παιδιών, τόσο όσον αφορά την γνώση της ελληνικής, όσο και όσον αφορά τη γνώση της τουρκικής γλώσσας. Συχνά, στο απώτερο παρελθόν οι δάσκαλοι των τουρκικών μαθημάτων ήταν απόφοιτοι μουσουλμανικών Ιεροδιδασκαλείων, με ελάχιστη παιδαγωγική κατάρτιση. Βέβαια και σε εκείνη την περίοδο υπήρχαν οι φωτεινές εξαιρέσεις για να τονίζουν τον θλιβερό κανόνα. Αργότερα και για πολλά χρόνια, το προσωπικό που δίδασκε τα τουρκικά ήταν απόφοιτοι της ΕΠΑΘ. Μιας ειδικής παιδαγωγική σχολής, που εξ αρχής και ως την κατάργησή της παρείχε ελλιπέστατη κατάρτιση στους Μουσουλμάνους νέους που προορίζονταν να στελεχώσουν τα μειονοτικά σχολεία. Ακόμα και η διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας, επί χρόνια γινόταν από Ρωμιούς θεολόγους, απόφοιτους της Σχολής της Χάλκης και όχι από φιλολόγους της τουρκικής γλώσσας.

          Σήμερα, λειτουργεί στην Κομοτηνή το Μειονοτικό Σχολείο Μάστανλη, που έρχεται με τις δράσεις και τις επιδόσεις του, ως σχολική μονάδα και εκπαιδευτική κοινότητα, να ανατρέψει το αρνητικό πρόσημο για το μειονοτικό σχολείο στη Θράκη. Το Σχολείο διαθέτει δικό του ιστολόγιο (mastanlischool.blogspot.gr), κάτι που δείχνει πράγματα, έστω και αν δεν είναι απόλυτα ενημερωμένο. Το 2015, το Σχολείο Μάστανλη έλαβε βραβεία ποιότητας, στα πλαίσια της ευρωπαϊκής εκπαιδευτικής πλατφόρμας e-twinning, ενώ οι πρωτοπόρες δράσεις του συνεχίζονται. Υπήρξε μια πρόσφατη πρωτοβουλία μαθητών και μαθητριών του Σχολείου, με την ενεργό συμμετοχή των γονιών τους, ως έμπρακτη έκφραση αλληλεγγύης για παιδάκια που δοκιμάζεται η αθωότητά τους, εξαιτίας του προσφυγικού δράματος των ημερών, που ζούμε με θλίψη και οργή συνάμα. Έκαναν τα παιδιά δέματα για να μοιραστούν σε προσφυγόπουλα, με ένα ζεστό σκουφάκι και ζεστά τερλικάκια μέσα, φτιαγμένα από τα χέρια και την αγάπη των μαμάδων ….

          Αξίζει οπωσδήποτε να προστεθεί, ότι το Μάστανλη εκδίδει το δικό του περιοδικό, με πρωταγωνιστές μαθητές και είναι δίγλωσσο, στα τουρκικά και στα ελληνικά, ενώ μεταξύ των μαθητών του και των μαθητών σχολείων της Τουρκίας, έχει ανοίξει ένας δρόμος επικοινωνίας και ανταλλαγής πληροφοριών, λόγου χάρη για κοινά παιχνίδια, που προσφέρουν χαρά στις ώρες της σχόλης σε παιδιά και στις δυο όχθες του Έβρου/Meriç.

          Το Μειονοτικό Σχολείο Μάστανλη της Κομοτηνής έχει ακυρώσει το πρότυπο του υποβαθμισμένου μειονοτικού σχολείου και έχει αναδείξει ένα σχολείο πρωτοποριακά  πλέον πρότυπο, που προσωπικά, θα ήθελα να δω να το μιμούνται δημιουργικά δημοτικά σχολεία σε κάθε γωνιά της Ελλάδας!

          Η ανατροπή στο Μάστανλη έχει γίνει και φαίνεται σαν θαύμα, από τους ανθρώπους, που έχουν ως χρέος τη μετάδοση γνώσεων και ήθους προς τις μαθήτριες και τους μαθητές, γιατί έτσι βλέπω το έργο της Δασκάλας και του Δάσκαλου. Και πίσω από το απρόσωπο σύνολο του εκπαιδευτικού προσωπικού του Σχολείου, για μένα βέβαια, βρίσκεται μια Δασκάλα, η κυρία Μαρία Δήμου, που μαζί με τους μαθητές και τις μαθήτριες της τάξης της, κινούν νήματα μαγικά και κάνουν το μέγα θαύμα· αυτό της γόνιμης παιδαγωγικής ιερουργίας. Της  ιερουργίας που πραγματώνει την καλλιέργεια των παιδιών, όχι μόνο με την μετάδοση γνώσεων, αλλά κυρίως με την ενστάλαξη ήθους. Γιατί, αρνούμενα τα πρότυπα του ανταγωνισμού που προβάλλονται από την αλλοτριωμένη κοινωνία μας, εκείνο που δικαιώνει την Παιδεία και την εφαρμογή της, ως Εκπαίδευσης είναι η επίτευξη του ιδεώδους ολοκλήρωσης του προσώπου, που στην  Ανατολή είναι γνωστό ως άθλημα υποστασιοποίησης του İnsan i Kâmil!

          Την κυρία Μαρία Δήμου, δεν έχω την τιμή να την γνωρίζω προσωπικά, αν και θα ήθελα να μου δοθεί κάποια στιγμή η ευκαιρία να της σφίξω το χέρι. Παρακολουθώ το έργο της από τα ηλεκτρονικά κοινωνικά δίκτυα και συχνά οι σκέψεις και οι ιδέες της με συντροφεύουν, όχι απλά και μόνο κρατώντας με ενήμερο για διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά διεγείροντας προβληματισμούς και γόνιμα ερωτήματα.

          Και ας καταλήξουμε στο ηθικό επιμύθιο που μας έχει προσφέρει η κυρία Μαρία Δήμου, η Δασκάλα του Σχολείου Μάστανλη της Κομοτηνής. Τα διάφορα συστήματα που σκαρφίζονται επιστήμονες και εφαρμόζουν οι πολιτικοί, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και τα συστήματα εκπαίδευσης, όταν δεν έχουν πνοή και φλόγα μένουν ανάπηρα, αδύναμα και αναποτελεσματικά. Στα σχολεία κάθε βαθμίδας την πνοή και τη φλόγα της εκπαιδευτικής διαδικασίας την διαχειρίζονται οι Δάσκαλοι και οι Δασκάλες. Είναι τόσο απλή η αλήθεια αυτή, αλλά και τόσο καταφρονημένη από τους εκάστοτε Υπουργούς Παιδείας αυτού του κράτους. Μια Δασκάλα, και σίγουρα και άλλοι Δάσκαλοι και Δασκάλες, που υπηρετούν σε μειονοτικά σχολεία της Θράκης, ανέτρεψαν την απαξία που επικρατούσε για το μειονοτικό σχολείο και έχουν παράξει μια γόνιμη παιδαγωγική πρόταση. Ζητώ συγγνώμη από την κυρία Μαρία Δήμου, που ίσως παραβίασα τη σεμνότητά της, αλλά τούτο το κείμενο ήταν ανάγκη για μένα, μιας και το έργο της σπουδαίας αυτής Δασκάλας είναι πλέον δημόσιο. Θα μπορούσα να γράψω και άλλα σημαντικά και θετικά πράγματα, που ξεχωρίζουν την κυρία Δήμου ως εκπαιδευτικό, αλλά αφήνω άλλους, κατά κύριο λόγο αυτούς που στελεχώνουν τη διεύθυνση Μειονοτικής Εκπαίδευσης   στη Θράκη να τα ανακαλύψουν και να τα αξιοποιήσουν χωρίς μικροψυχίες….

©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ

12/3/16

           

ΤΗι ΚΑΛΛΙΣΤΗι ΥΠΑΤΙΑι

Ὦ Ὑπατία,

καλλίστη τῶν Μουσῶν θεράπαινα

μυσταγωγός τε τῶν ἐρωμένων ἐπιστήμας γεωργεῖν

τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων πόλεως ἀγλάισμα

ἀείζωος ἐν Μνημοσύνῃ οὖσα!

Γεώργιος Ἀλκιβιάδου ἐποίησεν

εἰς ἀνάμνησιν βίᾳ τελειωθείσης

Ὑπατίας Θέωνος τῆς Φιλοσόφου

ἐν μηνί Μαρτίῳ 8ῃ ἡμέρα, 

ἒτους 415 ἀπό Χριστοῦ γεννήσεως

Η τιμή προς την Γυναίκα. Με αφορμή την 8η Μαρτίου....

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, που  έχει ορισθεί μόνο για τις 8 Μαρτίου, ενώ κάθε μέρα του χρόνου θα ήταν σωστό και πρέπον να είναι Παγκόσμια Ημέρα αφιερωμένη στην Γυναίκα, μεταφέρω λόγια του Σαλή Αγά, ενός απλού αλλά σοφού και ενάρετου Δερβίση:

«Δυστυχώς σε όλες σχεδόν οι κοινωνίες, σε κάθε γεωγραφικό πλάτος και μήκος, και ανεξαρτήτως θρησκείας, εδώ και αιώνες επικρατεί ανδροκρατία και εκμετάλλευση με κάθε τρόπο των γυναικών. Τα ίδια συμβαίνουν μεταξύ Χριστιανών και Ιουδαίων, μεταξύ Ινδών και Βουδιστών. Στην βόρεια Αφρική επιβιώνει μια βάρβαρη συνήθεια σε βάρος των γυναικών, η κλειτοριδεκτομή. Πρόκειται για έθιμο που επέβαλλαν οι άνδρες προτού εμφανισθεί καν το Ισλάμ στην περιοχή. Αυτό είναι βέβαιο, γιατί ο ακρωτηριασμός των νεαρών κοριτσιών, γιατί περί αυτού πρόκειται, συνηθίζεται όχι μόνο μεταξύ των Μουσουλμάνων,  αλλά και μεταξύ των Κοπτών Χριστιανών της Άνω Αιγύπτου. Διάφοροι ιμάμηδες και ουλεμάδες της περιοχής, αγράμματοι και πονηροί λαοπλάνοι, αυτό το έγκλημα το έχουν αναγάγει σε σούννα (ιερή παράδοση στο Ισλάμ), ενώ δεν υπάρχει μεγαλύτερο και πιο χυδαίο ψέμμα απ’ αυτό. Αφού αδιάντροπα φορτώνουν στο Ισλάμ ένα έγκλημα κατά των γυναικών που συμβαίνει στη νότια Αίγυπτο, στο Σουδάν, στη Σομαλία, στην Αιθιοπία, στην Κένυα. 

Ο Μεγάλος Μουφτής της Αιγύπτου μαζί με τον Πατριάρχη των Κοπτών είχαν εκδώσει από κοινού φετβάδες, που ενημέρωναν τον κόσμο πως η κλειτοριδεκτομή είναι έγκλημα και αντίθετο, τόσο με το Ισλάμ, όσο και με τον Χριστιανισμό. Το έθιμο, που στηρίζεται στην μαύρη άγνοια του λαού, που ενισχύεται από όσα λεν ψεύτες ουλεμάδες, όπως είπα, ζει και βασιλεύει ακόμα…. Ακόμα και ο φεμινισμός σε χώρες της Δύσης, αν κρίνουμε σοβαρά και αντικειμενικά τα πράγματα, δεν έφερε την αποκατάσταση και την ισορροπία για όσα υπέμενε η γυναίκα εξαιτίας του ανδρικού εγωισμού. Αντιθέτως, η γυναίκα, φορτώθηκε και με το βάρος της εξωτερικής εργασίας, με όλο το άγχος, την κούραση και την ανασφάλεια που φέρνει αυτή, προσθέτοντας ακόμα περισσότερα στη γυναίκα, που πρέπει να είναι σύζυγος, νοικοκυρά και κυρίως μητέρα….

       »...διάφοροι τραγικοί, αλλά και επικίνδυνοι συγχρόνως άνθρωποι, που φέρουν τους τίτλους του Ιμάμη ή του Ουλεμά ή του Σεΐχη βάζουν εμπόδια στους ανθρώπους στο να συναντήσουν τον Θεό και την Αλήθεια Του. Άλλες φορές φορτώνουν στις πλάτες του κόσμου δυσβάσταχτα βάρη με κανόνες και αξιώσεις, που ενώ ούτε στο Κοράνιο, ούτε στη Σούννα του Προφήτη υπάρχουν, αυτοί τα εφευρίσκουν και τα επικαλούνται αδιάντροπα πως δήθεν είναι παράδοση ή πως είναι προσταγές από χαντίθ, που αποδεικνύονται  κάλπικα. Τα κύρια θύματα αυτών των αχρείων είναι οι γυναίκες. Για να πούμε την αλήθεια, σχεδόν σε όλες τις θρησκείες και στους κώδικες κοινωνικής ηθικής από παλιά, οι γυναίκες είναι θύματα εκμετάλλευσης, καταπίεσης και απώθησής τους στο περιθώριο της κοινωνίας. Η βαρβαρότητα κατά της γυναίκας από μια κοινωνία όπου κυριαρχεί σχεδόν χωρίς μέτρο το ανδρικό στοιχείο, δεν είναι μονοπώλιο του Ισλάμ. Τη συναντούμε σε όλα τα πολιτιστικά περιβάλλοντα, ενώ σχεδόν αυτοί που ερμηνεύουν τα ιερά κείμενα σε όλες τις θρησκείες, βρίσκουν στις γραφές τους λόγους για να δικαιολογούν την ανισότητα των γυναικών, τον πρωτεύοντα ρόλο των ανδρών και άλλα περισσότερα φρικτά πράγματα που καταδυναστεύουν αιώνες τώρα τη γυναίκα. Πρέπει να παραδεχτούμε, ότι ιδίως στο Χριστιανισμό, ίσως και στο Βουδισμό, έχουν γίνει σε μερικές περιπτώσεις ενδιαφέροντα άλματα πνευματικής προόδου και έχει αναγνωρισθεί η ισότιμη με τον άνδρα θέση της γυναίκας. Στον ισλαμικό κόσμο δυστυχώς, η δειλία είναι πιο μεγάλη και κυριαρχεί με βάναυσο τρόπο η καταπίεση της γυναίκας. 

       »Σουνίτες και Σιΐτες, διδάσκουν ένα σωρό κανόνες που υπονομεύουν γενικότερα την αξιοπρέπεια των γυναικών, τις αναγκάζουν να καλύπτουν τα μαλλιά τους και να αποφεύγουν την προσευχή ή τη νηστεία σε συγκεκριμένες περιόδους ... Πουθενά δεν αναφέρει το ιερό Κοράνιο, ότι  απαγορεύεται να προσεύχονται ή να νηστεύουν οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της έμμηνης ρύσης τους, κάτι που επιβάλλουν Ιμάμηδες και Ουλεμάδες. Ούτε προβλέπεται ένας ειδικός ενδυματολογικός κώδικας, όπως είναι το χιτζάμπ ή το νικάμπ, ή η μπούρκα ή το τσαντόρ, που έχουν επιβληθεί στις γυναίκες, πολύ συχνά με υπερβολική βαναυσότητα σε μουσουλμανικές χώρες και σε κοινότητες Μουσουλμάνων του εξωτερικού. Ευτυχώς στη Θράκη και στα Βαλκάνια γενικότερα, η γυναίκα δεν είναι καταδικασμένη να υπάρχει ως ένα κρυμμένο πρόσωπο!  Εκείνο που παραγγέλλει το Κοράνιο, σε άνδρες και γυναίκες ως προς το ντύσιμό τους, είναι η τήρηση μιας στοιχειώδους  σεμνότητας».

Απόσπασμα από το ανέκδοτο αφήγημα με τίτλο

«Αναμνήσεις από τον αγαπημένο μου Παππού».

Ἀναρωτιέμαι τί εἶναι ἐκεῖνο πού διακρίνει τόν ἀληθινό πνευματικό ἂνθρωπο, τόν δημιουργό κάθε εἲδους τέχνης, ἀπό ἓναν ἂμουσο χειριστή τῆς γραφίδας ἢ τοῦ χρωστήρα;

Ὁ χειριστής τῆς γραφίδας μπορεῖ νά συγγράφει καί νά ἐκδίδει  βιβλία μέ ἐπιτυχία, ὡς πρός τίς πωλήσεις τους. Ὁ χειριστής τοῦ χρωστήρα καί εἰδήμων ὡς πρός τήν σύνθεση χρωμάτων ἐπί τοῦ καμβά, μπορεῖ νά θεωρεῖται πολύτιμος ἐκθέτης τῶν gallery ἐκείνων, πού διαθέτουν ἱκανοποιητικό κύκλο πελατῶν.

 Ἡ διάκριση μεταξύ τοῦ ὂντως πνευματικοῦ ἀνθρώπου καί ἱερουργοῦ τῆς τέχνης καί τοῦ ἐγωπαθῆ ἐκθεσιογράφου ἢ τοῦ εὐφυῆ ἀναμείκτη χρωμάτων καί συνθέτη παραστάσεων, εἶναι ἡ παρουσία ἢ ὂχι τοῦ ἢθους καί ἡ τοποθέτηση τοῦ καθενός ἢ  τῆς καθεμιᾶς ἒναντι τοῦ Πρωτείου τοῦ Πνεύματος.

Τό Πνεῦμα εἶναι πηγή ἒμπνευσης καί κατάφαση στό κάλλος.

Ἐκδηλώνεται μέ τήν εὐγένεια, μέ τόν σεβασμό στό μέτρο καί προπάντων ἐκφράζεται μέ εὐρυκαρδία καί εὐρύνοια. Γιά τοῦτο καί ἡ ἀναγνώριση τῆς ἀξίας τοῦ Πρωτείου τοῦ Πνεύματος ἐκ μέρους ἀνθρώπων πού διακονοῦν τίς τέχνες, συνιστᾶ κατηγόρημα τῆς ὑπόστασής τους ὡς πνευματικῶν ἀνθρώπων. Ἀλλά καί τά ἒργα αὐτῶν τῶν δημιουργῶν, εἶναι ὂντως ποιήματα καί διακρίνονται μέ εὐχέρεια τόσον ἀπό οἱνονεί λογοτεχνήματα ἢ δοκίμια, πού ἀποδεικνύονται ἐν τέλει φληναφήματα, ἢ ἀπό φανταχτερές πολύχρωμες κατασκευές, δίχως ψυχή.... 

Γιῶργος Δοῦδος

Ὁ χρόνος πού ροκανίζει τήν πορεία ἑνός ἀνθρώπου εἶναι ἀνίκανος νά κάμψει ὃποιον ὀνειρεύεται, πιστεύει καί ἀπογοητεύεται, γιατί ἡ σφραγίδα τῆς νεότητας πάνω του μένει ἀνεξάλειπτη.

Γιῶργος Δοῦδος

ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΑΝ ΑΛΛΟΘΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΜΑΣ….

          Η Ευρώπη περνά τις συμπληγάδες βαθειάς κρίσης.... Η κατάσταση ιδίως στην Ελλάδα είναι αισθητή με πολλή σκληρότητα. Οι λόγοι είναι περισσότεροι του ενός.

Δίπλα στη σκόπιμη πολιτική λιτότητας εις βάρος των εργαζομένων, που έχει επιβληθεί από το υπό γερμανική κηδεμονία  Διευθυντήριο των Βρυξελλών, έχει προστεθεί το ακόμα πιο τραγικό πρόβλημα που προκαλεί η καταστροφή της Συρίας. Ένα ανεξέλεγκτο κύμα προσφύγων προσπαθεί να εξασφαλίσει επιβίωση στην Ευρώπη. Ο μεγαλύτερος όγκος απελπισμένων ανθρώπων, που βάζουν σε κίνδυνο και τη ζωή τους για να περάσουν το Αιγαίο, ως θαλάσσιας εξόδου προς την ελπίδα, είναι από την ματωμένη Συρία, που ο επί χρόνια εμφύλιος σπαραγμός την έχει τρέψει σε κόλαση. Προστίθενται όμως σ’ αυτούς  άνθρωποι από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, χώρες που έχουν διαλυθεί κυριολεκτικά, μετά τις επεμβάσεις δυνάμεων της Δύσης. 

Οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες που φτάνουν στην Ελλάδα ή σε κάποια άλλη χώρα της νότιας Ευρώπης είναι Μουσουλμάνοι. Αλλά από τη Συρία και το Ιράκ δεν είναι λίγοι οι Χριστιανοί ή οι Γιαζίντοι, που κατάφεραν να ξεφύγουν από την μανία γενοκτονικής εξόντωσης που διακατέχει τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους εναντίον τους.

Μέχρι τώρα η ιστορία επιβεβαιώνεται χωρίς παρεκκλίσεις: Όποτε μέσα στο σαπρό κλίμα της κοινωνικής αδικίας, όλο και μεγαλύτερες μάζες ανθρώπων εξωθούνται στην αθλιότητα της ανέχειας, τότε αναπτύσσονται πολιτικές ιδεολογίες ακραίες προβάλλοντας τη λατρεία κίβδηλων θεοτήτων. Άλλοτε είναι το Έθνος, άλλοτε το Προλεταριάτο. Πάντοτε μέσα στην απελπισία που υπάρχει, οι πονηροί ινστρούχτορες υπόσχονται παραδείσους: Τη μια είναι το Καθαρό Ιδεώδες Έθνος, την άλλη η Αταξική Κοινωνία και ό,τι άλλο ουτοπικό μπορεί να σοφιστεί ανθρώπου νους. Και μαζί με τις ακραίες ιδεολογίες που έχουν επίκεντρο ένα τάχα καθαρό έθνος, καλλιεργείται ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, μιας και ο ξένος και ο «αλλόφυλος» είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος που προκαλεί κάθετι στραβό. Για την κρίση φταίει ο Άλλος, τη φτώχεια την προκαλούν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, ακόμα και για επιδημικές νόσους υπήρξαν εποχές που σαν αιτία θεωρούνταν αλλόφυλοι ή ετερόθρησκοι.

Η μιζέρια που κυοφορεί τις ακραίες πίστεις έχει για μαμές την άγνοια και τη μισαλλοδοξία. Τώρα που το προσφυγικό πρόβλημα έχει πάρει διαστάσεις απρόβλεπτες, που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αποδειχθεί εξ ολοκλήρου απροετοίμαστη να το αντιμετωπίσει ως ενιαία πολιτική οντότητα, εφευρέθηκε ο νέος αποδιοπομπαίος τράγος, με την καθοδήγηση συγκεκριμένων πολιτικών οργανώσεων ακροδεξιών ιδεολογιών: Είναι το Ισλάμ. Από την άλλη μεριά, η επιθετική αντίδραση στον ερχομό των απρόσκλητων Μουσουλμάνων προσφύγων είναι η αυξημένη προπαγάνδα της Ισλαμοφοβίας!

Η Ισλαμοφοβία είναι φαινόμενο, που «προκαλείται από αβάσιμο φόβο και από απέχθεια κατά των Μουσουλμάνων, που οδηγεί  σε πρακτικές αποκλεισμού και διακρίσεων».   

Η Ισλαμοφοβία, όπως και ο Αντισημιτισμός, που στην Ευρώπη της κρίσης και της λιτότητας σηκώνει ξανά το κεφάλι του, σε σύνδεση με σενάρια συνωμοσιών οργιώδους φαντασίας, είναι καρποί των σπόρων του μισαλλόδοξου ρατσιστικού σωβινισμού. Στοχοποιείται και ενοχοποιείται ο Άλλος, ο Άγνωστος, που κρίνεται ως ανεπιθύμητος και επομένως ως επικίνδυνος. Η ενοχή δε χρειάζεται να αποδειχθεί. Αυτή καθαυτή η ιδιότητα του Άλλου ως Πρόσφυγα, ως Μετανάστη στοιχειοθετεί το αδίκημα και την κατηγορία συγχρόνως.... Το αδίκημα του Άλλου είναι ότι υπάρχει ως Άλλος, ως Άγνωστος, ως Μουσουλμάνος! Στη Ναζιστική κόλαση το ίδιο συνέβαινε με τον Εβραίο, τον Τσιγγάνο, τον Ομοφυλόφυλο, τον Ανάπηρο....

Πρόσφατα είδα την εξής ανάρτηση σε κοινωνικό δίκτυο: “ΚΑΘΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΟΥΚΙΔΑ ΣΤΗΝ ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΗΜΙΣΕΛΗΝΟ ΠΟΥ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ ΜΑΣ”, (σκόπιμα διατήρησα τον τρόπο γραφής με κεφαλαία στοιχεία).

Αν λάβουμε υπόψη πως τα κοινωνικά δίκτυα προκαλούν τη μεγαλύτερη δυνατή  αλληλεπίδραση μεταξύ των εμπλεκόμενων χρηστών και ότι αντικειμενικά προωθεί τη διασπορά πληροφοριών, που μπορεί να αποτελέσουν και όχημα σκοπούμενης προπαγάνδας, η προηγούμενη ανάρτηση, έχω την αίσθηση πως επιτυγχάνει τη διασπορά της Ισλαμοφοβίας. Οι Μουσουλμάνοι πρόσφυγες, σημαδεύονται σαν φορείς ενός κινδύνου, του κινδύνου ισλαμοποίησης της Ευρώπης!

Η προσπάθεια ενοχοποίησης του Ισλάμ έχει βρει και τον δημόσιο προπαγανδιστή της· είναι ο απόστρατος στρατηγός Φράγκος Φραγκούλης. Στις 14 Φεβρουαρίου στη Θεσσαλονίκη θα μιλήσει σε εθνικοθρησκευτική εκδήλωση, με θέμα «Προϊούσα ισλαμοποίηση Ελλάδος και Ευρώπης, προσφυγικό, μεταναστευτικό, δημογραφικό». Τα σχόλια είναι περιττά: Ο «κίνδυνος» ισλαμοποίησης συνδέεται άρρηκτα με το προσφυγικό ρεύμα και την ροή μεταναστών σαν απειλές τροπής της Ελλάδος και της Ευρώπης σε αποικίες του Ισλάμ εξαιτίας και του πανευρωπαϊκού δημογραφικού προβλήματος! Στον τόπο μας μάλιστα, ένα καθαρά ακαδημαϊκό θέμα, όπως είναι η ίδρυση Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπισπιστημίου Θεσσαλονίκης, έχει συνδεθεί από τους κύκλους που αντιτίθενται με εξαιρετική σφοδρότητα σ’ αυτό το συμβάν με την τρομοκρατία των τζιχαντιστών!

Τα μεγάλα προβλήματα που προκύπτουν από το προσφυγικό και το μεταναστευτικό πρώτιστα είναι ανθρωπιστικά. Είναι ανάγκη να αντιμετωπιστούν αποφασιστικά αλλά και με ευαισθησία απέναντι στον άνθρωπο που αναζητά ελπίδα, έχοντας ξεφύγει από τον θάνατο και τον τρόμο. Κάθε μορφή σωβινιστικού ρατσισμού, κάθε είδους εθνολατρεία, είναι ταπεινή και ανάξια πέρα ως πέρα ειδωλολατρεία. Η Ισλαμοφοβία, μαγαρίζει τις αξίες του πολιτισμού της Ηπείρου μας και εκχυδαΐζει το ήθος που διακρίνει τον όντως Άνθρωπο!

©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ

09/02/16

ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑ. Η ΙΣΛΑΜΟΦΟΒΙΑ ΩΣ ΦΟΒΗΤΡΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ

Η Θεσσαλονίκη έχει καταντήσει η ελληνική πρωτεύουσα του εθνικοθρησκευτικού φανατισμού, της ελάχιστης ανεκτικότητας και σεβασμού του Άλλου, ακυρώνοντας το φωτεινό παρελθόν μιας Ανοιχτής Πόλης. Αυτή η κατάσταση δεν αξίζει στoν τόπο και στους ανθρώπους του!

Στις 14 Φεβρουαρίου 2016, με γενικό θέμα «Μένουμε Έλληνες και Ορθόδοξοι», οργανώνεται εκδήλωση από την Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, ορθόδοξα χριστιανικά σωματεία και την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (Π.Ε.Θ.). Ομιλητές θα είναι ο απόστρατος Στρατηγός Φράγκος Φραγκούλης, που θα αναπτύξει το θέμα «Προϊούσα ισλαμοποίηση Ελλάδος και Ευρώπης, προσφυγικό, μεταναστευτικό, δημογραφικό», ο πρώην ηγούμενος της Μονής του Μεγάλου Μετεώρου Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Αναστασίου, που θα μιλήσει με θέμα «Τμήμα Ισλαμικών Σπουδών στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ.» και ο Κωνσταντίνος Σπαλιώρας, πρόεδρος της Π.Ε.Θ., που θα αναπτύξει το θέμα «Μετάλλαξη του μαθήματος των Θρησκευτικών».

Τα ορθόδοξα χριστιανικά σωματεία, έτσι αόριστα όπως αναφέρονται «σωρηδόν»  και η  Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων, που αποτελεί επιστημονικό και συνδικαλιστικό σωματείο, όπως αυτοπροσδιορίζεται,  έχουν κάθε δικαίωμα να διοργανώνουν εκδηλώσεις, όπως η προγραμματισμένη για τα μέσα Φεβρουαρίου, για να εκθέσουν τις απόψεις τους, στα πλαίσια της ελευθερίας της έκφρασης.  Η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης όμως  δεν είναι μια οποιαδήποτε οργάνωση ή θρησκευτικό σωματείο. Ούτε πρόκειται για θρησκευτική σέκτα. Είναι η Επισκοπή της τοπικής Εκκλησίας του Χριστού. Δεν μπορεί  να είναι φέουδο του Μητροπολίτη και να την χρησιμοποιεί σαν όχημα έκφρασης των υποκειμενικών του απόψεων και των προσωπικών επιλογών του. Η Εκκλησία δεν μπορεί να φατριάζει και να διχάζει....

Όπως φαίνεται από την αφίσα της εκδήλωσης, πρόκειται για μια πρωτοβουλία  που σκοπεύει  να διεγείρει φόβους στις μάζες, που αποφεύγουν να σκέφονται και προτιμούν τη βολή εντός ποιμνιοστασίου.  Ως  πρώτο θέμα είναι η «προϊούσα ισλαμοποίηση» της χώρας και της Ευρώπης. Συνδέεται τούτο το σύγχρονο φάντασμα με τα μείζονα ανθρωπιστικά προβλήματα, κατ’  αρχάς των προσφύγων από την ματωμένη Συρία και κατά δεύτερο του κύματος ανεξέλεγκτης μετανάστευσης ανθρώπων, κυρίως από χώρες της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, που έχουν καταστραφεί από πολέμους, ξένες επεμβάσεις, εμφύλιους σπαραγμούς και μαζική τρομοκρατία. Το επόμενο βήμα χάριν της διέγερσης του τρόμου, είναι η σύνδεση του προσφυγικού και μεταναστευτικού κύματος με το πράγματι υπάρχον δημοκραφικό πρόβλημα λόγω υπογεννητικότητας. Η επιδίωξη των διοργανωτών, μεταξύ αυτών και της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης είναι προφανής. Θέλουν να αναδειχθεί στη συνείδηση των ακροατών και συμμετεχόντων στην εκδήλωση αυτό που ονομάζεται ισλαμοφοβία. Να στοχοποιηθούν οι Μουσουλμάνοι και το Ισλάμ αδιάκριτα, ως κίνδυνος για την Ελλάδα και την Ευρώπη και να υπάρξουν περιθώρια για την ύφανση ποικοίλων σεναρίων συνομωσίας κατά του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Ας μη λησμονούμε πως το σλόγκαν της εκδήλωσης είναι «Μένουμε Έλληνες και Ορθόδοξοι»! Θα μπορούσε να φέρει στο νου ανθρώπων που σκέφτονται και θυμούνται το σλόγκαν «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» της χούντας των συνταγματαρχών.... 

Υποθέτω πως οι τόνοι κατά του Ισλάμ στην εκδήλωση, θα αυξηθούν με όσα πρόκειται να πει ο Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Αναστασίου κατά της ίδρυσης Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Προβλέπω ότι οι καταγγελίες κατά της ίδρυσης του Τμήματος θα ενισχύσουν τις συνωμοσιολογικές φαντασιώσεις στο ακροατήριο, που ήδη θα έχουν αρχίσει να σχηματοποιούνται με τα λεγόμενα του Στρατηγού Φραγούλη στην προηγούμενη ομιλία. Θα προβάλλουν ύποπτα κέντρα που επιβουλεύονται Ελλάδα και Ορθοδοξία και επιδιώκουν να πετύχουν τους στόχους τους, χρησιμοποιώντας το Ισλάμ και την ίδρυση Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ.!

Με όσα θα πει ο Πρόεδρος της Π.Ε.Θ. δεν πρόκειται να υποθέσω το παραμικρό. Εδώ και περισσότερο από 60 χρόνια η Π.Ε.Θ. αναμασά συνεχώς τις ίδιες απόψεις. Η “Πανελλήνιος Ένωσις Θεολόγων” ιδρύθηκε το 1951 και μονοπωλούσε μέχρι πριν λίγο, ως επιστημονικό και επαγγελματικό όργανο την εκπροσώπηση των Ελλήνων Θεολόγων. Χαρακτηρίζεται για ακραίο συντηρητισμό και για τον αγώνα της μην χάσει το μονοπώλειο της «εξουσίας», ως ο μοναδικός συνομιλητής με την διοικούσα Εκκλησία, με την Πολιτεία για εκπαιδευτικά ζητήματα που αναφέρονται στη διδακτική των Θρησκευτικών στα σχολεία. Επομένως ο Πρόεδρος της Π.Ε.Θ. θα ενισχύσει τις απόψεις των ομιλητών πριν απ’ αυτόν και θα ψελλίσει λόγους υπέρ της διατήρησης του μαθήματος των Θρησκευτικών στην εκπαίδευση, ως μαθήματος ομολογιακού (ορθόδοξη χριστιανική κατήχηση), ως προς το περιεχόμενο του οποίου πρέπει να έχει οπωσδήποτε βαρύνοντα λόγο η Εκκλησία της Ελλάδος (!), προκειμένου να αντιμετωπίσουμε, κατά την Π.Ε.Θ., τον κίνδυνο που ελλωχεύει κατά της Ελλάδος και της Ορθοδοξίας....

Η ισλαμοφοβία έχει αναγνωρισθεί ως μια ιδιαίτερη μορφή μισαλλοδοξίας, μαζί με την ξενοφοβία και τον αντισημιτισμό.  Τα χαρακτηριστικά αυτού του συμπλεγματικού φαινομένου είναι η προκατάληψη, που μπορεί να πάρει ακραίες διατάσεις έχθρας κατά των Μουσουλμάνων, χωρίς να συντρέχει κάποιος επί πλέον λόγος.

Ο αραβικής καταγωγής σεβάσμιος Μητροπολίτης Βύβλου και Βότρυος  Όρους Λιβάνου Γεώργιος Khodr (Πατριαρχείο Αντιοχείας),  έχει πει, ότι η κληρονομία του Πατέρα των πιστών, του Αβραάμ, φτάνει μέχρι τον προφήτη Μωάμεθ ως μία μυστική οδός που φανερώνει την πρόνοια του Θεού!

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μολονότι έχει καταδικάσει στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (1872) τον «εθνοφυλετισμό» (εθνικισμός και ρατσισμός) ως αίρεση, δυστυχώς συνεχίζει να φέρει στο σώμα της τα σημάδια αυτής της νόσου, που συνιστά άρνηση του Χριστού και ακύρωση του Ευαγγελίου.  Η συμμετοχή της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης σε μια εκδήλωση που επιδιώκει να προβάλλει την καχυποψία κατά μιας μερίδας ανθρώπων, των Μουσουλμάνων, με πρόσχημα την ανησυχία για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία, είναι μια ενέργεια υποχώρησης στην αίρεση!

Ο μακαρίας μνήμης Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης, σεβαστός ηγούμενος αγιορειτικής Μονής  όσο ζούσε, έχει γράψει, ότι «ὁ Ἐπίσκοπος ἐν τῇ ἐπισκοπῇ αὐτοῦ εἶναι ἡ ζῶσα εἰκών τοῦ Χριστοῦ καί τό ὁρατόν κέντρον ἑνότητος τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας...». Πώς μπορεί να είναι κέντρο ενότητας της Εκκλησίας και κλήση εις ενότητα των πάντων, μια τοπική Εκκλησία που διχάζει και φατριάζει; Ο Χριστός που δεν ήρθε να κρίνει και να διαχωρίσει τους ανθρώπους αλλά να τους προσφέρει σωτηρία, μπορεί να κάνει αισθητή την παρουσία Του στο πρόσωπο ενός Επισκόπου, που συνηγορεί υπέρ λόγων φοβικών κατά ανθρώπων ή που συνηγορεί υπέρ τοποθετήσεων εθνολατρικών;

Η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, με την συμμετοχή της στη διοργάνωση της εκδήλωσης «Μένουμε Έλληνες και Ορθόδοξοι» και του περιεχομένου που έχει προαναγγελθεί,  δείχνει πως κατά το ανθρώπινο ως τοπική Εκκλησία, αρνείται την χριστιανική Οικουμενικότητα και επιλέγει τον αυτισμό του αυτοχθονισμού, που αυτοϊκανοποιείται αν το ελληνικό έθνος παραμείνει για πάντα «ανάδελφο»!

Είναι γνωστές οι φωνές που ακούγονται εδώ κι εκεί στην Ευρώπη, θεωρώντας τους πρόσφυγες και τους μετανάστες από μουσουλμανικές χώρες ως απειλή. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Οι παράμετροι των ευθυνών που βαρύνουν χώρες της Δύσης, χριστιανικές κατ’ όνομα, για την ανασφάλεια και την διασπορά του τρόμου και του θανάτου στη Συρία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν είναι δίκαιο να παραβλέπονται; Με την κοινή λογική, ποιος άνθρωπος επιδιώκει να εγκαταλείψει τον τόπο του, τους δικούς του, να αρνηθεί τον τρόπο της ζωής του, αν δεν υπάρχει κάποιος εξαιρετικά σοβαρός λόγος γι’ αυτό, όπως η άμεση διακινδύνευση της ζωής;

Τα ορθόδοξα χριστιανικά σωματεία, που αποφεύγουν να αποκαλύψουν επωνυμίες και ταυτότητες και η Π.Ε.Θ., με το περιεχόμενο της εκδήλωσής τους φανερώνουν ότι διακατέχονται από χριστιανικό φονταμενταλισμό. Και σ’αυτόν τον φονταμενταλισμό, πιστεύω ασυναίσθητα και από στρεβλό ζήλο, έχει παρασυρθεί δυστυχώς και η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Ο χριστιανικός ορθόδοξος φονταμενταλισμός ουσιαστικά είναι όμοιος σε περιεχόμενο με τον ζηλωτισμό. Πρόκειται για εκδήλωση απιστίας, αφού η εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού υποχωρεί και εμφανίζονται άνθρωποι φανατικοί σαν σωτήρες της Εκκλησίας και του κόσμου, που πιστεύουν ότι μόνον η δική τους ανάγνωση της πίστης και ερμηνεία της Παράδοσης είναι ορθή!

Η δαιμονοποίηση από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και ζηλωτικούς θρησκευτικούς κύκλους του υπό ίδρυση Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. έχει ένα παρελθόν μηνών. Αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι η Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. δεν είναι Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία. Είτε η Εκκλησία της Ελλάδος και πολύ περισσότερο η τοπική Μητρόπολη δεν μπορεί να έχουν δικαίωμα αποφασιστικής παρέμβασης, ως το σημείο ακύρωσης της λειτουργίας ενός ετερόθρησκου προγράμματος σπουδών.  

Τμήματα αφιερωμένα στο γνωστικό πεδίο των Ισλαμικών Σπουδών υπάρχουν σε πολλά ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια. Αναφέρω τα Πανεπιστήμια του Λονδίνου, της Οξφόρδης, του Κέιμπριτζ, του Εδιμβούργου κ.ά. στη Μεγάλη Βρετανία, το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, της Bamberg στη Βαυαρία, το Πανεπιστήμιο Goethe της Φραγκφούρτης κ.ά. στη Γερμανία. Σε φημισμένα Πανεπιστήμια των Η.Π.Α. λειτουργούν επίσης τμήματα Ισλαμικών Σπουδών (Χάρβαρντ, Γέιλ, Τζωρτζτάουν, στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σικάγο, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Austin, Πανεπιστήμιο Κολούμπια κ.ά.).

Ο Μητροπολίτης Ιλίου Αθηναγόρας, σε πρόσφατη εισήγησή του προς την Ιερά Σύνοδο για το προσφυγικό και το μετανατευτικό, είχε αναφέρει, ότι «ο εκάστοτε “άλλος” παραμένει μία μοναδική και ανεπανάληπτη εικόνα του Θεού, που αξίζει το σεβασμό και την αγάπη μας και υπογραμμίζοντας ότι φαινόμενα των ημερών, όπως ο ρατσισμός και η ξενοφοβία μαρτυρούν εγωκεντρισμό, παθολογική φοβία και νέκρωση των πνευματικών μας αισθητηρίων». Και συνέχισε λέγοντας, πως «ο Κύριος μας, ... είναι ο κατεξοχήν μετανάστης, ο οποίος “μεταναστεύει” αγαπητικά στον ανθρώπινο κόσμο, προκειμένου να τον προσλάβει και να τον μεταμορφώσει». Είναι λόγοι που πράγματι διατυπώνουν την θέση της Εκκλησίας ως προς την θέαση και την αντιμετώπιση του Πρόσφυγα, του Μετανάστη, κάθε Ανθρώπου που έρχεται στο σπίτι μας, στη γειτονιά μας γιατί πιέζεται από την ανάγκη!

Ο Άλλος, όποιος κι αν είναι, ό,τι και αν πιστεύει, ό,τι χρώμα κι αν έχει η επιδερμίδα του, είναι πρόσωπο και εικόνα του Ζωντανού Θεού· δεν είναι εχθρός μας, ούτε η κόλασή μας!

Κλείνοντας, έχω την πεποίθηση πως κάθε στιγμή, αλλά ιδιαίτερα τώρα, που γεννιώνται ανησυχίες εξαιτίας της προσφυγικής κρίσης και της ανεξέλεγκτης εκ των πραγμάτων τεράστιας ροής μεταναστών, οφείλουμε να βάλουμε βαθειά στην καρδιά μας τον λόγο του Ιησού Χριστού: «ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με» (Ευαγγέλιο του Ματθαίου).

©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ

28/01/16

Η αποκάλυψη...

Έφυγες σιωπηλή μητέρα.

Η σιγή σου, πήρε στο διάβα σου στο επέκεινα

μυστικά που λιώνουν την καρδιά μου

από τα ερωτήματα και τον πύρινο πόθο

της αλήθειας που ζητώ.

Μάνα μου, γιατί δεν μου είπες

για την εβραίϊκη ψυχή μου,

δεν αποκάλυψες τουλάχιστον σε μένα

ό,τι κρυφό κρατούσες φυλαγμένο στο βάθος της ύπαρξης.

Γιατί Μάνα μου Εβραία, με άφησες να βολοδέρνω

στα κύμματα, χρόνια ατέλειωτα

ψάχνοντας τη θέση μου στον κόσμο;

Μα τώρα, βρήκα ό,τι λαχταρούσα!

Ανάμεσα στις στάχτες

μικρή, αθέατη φλογίτσα

και υψώνοντας τα μάτια

ψέλισα· Σεμά Γισραέλ.... 

  

Γιζρεέλ Ντουνταΐ

30 Κισλέβ 5776/ 12 Δεκεμβρίου 2015

Δημοσίευμα για την Παγκόσμια Ημέρα του Ολοκαυτώματος 27/1/2016

Ἡ συμβουλή τοῦ ἁγίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτη...

Ὁ ἃγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης  ζήτησε νάδεῖ ἓναν Ἁγιορείτη ἱερομόναχο. Ὃταν ἒφθασε στόν Ἃγιο ὁ παπᾶς, ὁ Γέρονταςἦταν καθηλωμένος στό κρεβάτι καί μήδυνάμενος νά ὁμιλήσει πολλά.  Ἀρκέσθηκε νάδώσει στόν Ἁγιορείτη πατέρα, σχεδόν ψιθυριστά, αὐτήν τήν συμβουλή: Νά προχωρήσεις στήν ἀγάπη διά τῆς εὐχῆς!

Το Μυστήριον της Σαρκώσεως…

Η Γέννηση του Ιησού Χριστού, που χαρμόσυνα προσκαλούμαστε από την Αγία Εκκλησία να γιορτάσουμε αυτές τις  μέρες, είναι μια αφορμή να συλλογιστούμε  το μυστήριο της ένσαρκης οικονομίας  του Χριστού χάριν του σύμπαντος κόσμου.

Πρόκειται για γεγονός αείποτε παρόν στο αιώνιο τώρα, απερινόητο με τα μέτρα της λογικής μας και για τούτο μυστήριο, που μονάχα διά της πίστεως μπορούμε να εγγίσουμε.

«…ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας». Αυτή είναι η μαρτυρία του ευαγγελιστή Ιωάννη για την συντέλεση του μυστηρίου της Σαρκώσεως  (Ιω. 1:14). Ιδιαίτερα συγκλονιστική είναι η μαρτυρία του αποστόλου Παύλου για το ιερό συμβάν, καθώς προβάλλει την υπέρλογη κένωση του Υιού:  «ἑαυτὸν ἐκένωσεν, μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος» (Φιλιπ. 2:7). Η κένωση του Υιού και Λόγου είναι συγχρόνως εκδήλωση του Μυστηρίου της Σαρκώσεως και φανέρωση της υπέρτατης Αγάπης του Θεού για τον Κόσμο…

Το Μυστήριο της Σαρκώσεως, κατ’ αρχάς συντελείται με την Γέννηση του Ιησού από την Παναγία Παρθένο στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας, επί Καίσαρος Αυγούστου, και στη συνέχεια ολοκληρώνεται η φανέρωση της ένσαρκης Οικονομίας, κατά φρικτό με την τέλεση της αναίμακτης θυσίας της Θείας Ευχαριστίας. Κατά την Θεία Ευχαριστία, ο σαρκώσας την πέραν κάθε ορίου Αγάπη Χριστός, είναι ο επί του αγίου θυσιαστηρίου «μελιζόμενος καὶ μὴ διαιρούμενος, ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε δαπανώμενος, ἀλλὰ τοὺς μετέχοντας ἁγιάζων» (Ευχή  Θείας Λειτουργίας αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου).

Οι Μετέχοντες και οι Μετέχουσες στο Μυστήριο της Σαρκώσεως του Χριστού, μεταλαμβάνοντας το Σώμα και το Αίμα Του γίνονται σύσσωμοί Του και συμμέτοχοι της θεότητάς Του, όπως λέγει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος[1], αληθεύοντας τον λόγο του αποστόλου Παύλου « ὅτι μέλη ἐσμὲν τοῦ σώματος αὐτοῦ, ἐκ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ καὶ ἐκ τῶν ὀστέων αὐτοῦ» (Εφεσίους 5:30).

Αυτήν την πληρότητα της μετοχής μας στο Μυστήριο της Σαρκώσεως διά της μεταλήψεως της Θείας Κοινωνίας, την περιγράφει έμπλεος Πνεύματος Αγίου ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος σε έναν από τους περίφημους Ύμνους του:

«Πάντως οὖν οὓτως ἒγνωκας καί δάκτυλόν μου Χριστόν

καί βάλανον -οὐκ ἒφριξας, ἢ σύ καί ἐπῃσχύνθης;

Ἀλλά Θεός σοι ὃμοιος οὐκ ᾐσχύνθη γενέσθαι,

σύ δέ ἐκείνῳ ὃμοιος αἰσχύνῃ γεγονέναι;

Οὐχί ἐκείνῳ ὃμοιος αἰσχύνομαι γενέσθαι,

ἀλλά ἐκεῖνον ὃμοιον τοῦ ἀσχήμονος μέλους

ρηθέντα βλασφημίαν σε εἰπεῖν ὑπενοήθην». (Ύμν. 15, 160-166).

Στην απέραντη και αχώρητη στο νου μας Αγάπη, που σαρκώθηκε στο Πρόσωπο του Ιησού, κανένας και καμιά δεν είναι περιττός. Δεν υπάρχει ανθρώπινο πρόσωπο για τα άχρηστα. Όταν μέλη του σώματός μας, που η συμβατική και συνήθως υποκριτική ηθική της κοινωνίας μας θεωρεί μιαρά και απόκρυφα, αγιάζονται και μετέχουν στο θαύμα της μεταμορφωτικής συσσωμάτωσής μας στο σώμα του Χριστού. Δεν εξαιρείται αυτής της μετοχής, ούτε το δάχτυλό μας, ούτε το πέος μας, κατά τον άγιο Συμεών!

Παραμονές Χριστουγέννων 2015

             

---

[1] Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου: Βίβλος των Ηθικών, Λόγος Α΄. Κεφάλαιο γ΄ «Περί της του Λόγου Σαρκώσεως και κατά τίνα τρόπον δι’ υμάς εσαρκώθη»