ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ

Νομίζω πως δεν μπορεί να υπάρχει τίμιος άνθρωπος, πρώτιστα απέναντι στον εαυτό του και ύστερα, απέναντι σε ό,τι θεωρεί ιερό, που να μην συμφωνεί ότι η υποκρισία είναι μια αρρώστια της ανθρώπινης συνείδησης, που εφόσον γίνει μόνιμη κατάσταση οδηγεί στην καταστροφή της. Και άνθρωπος δίχως συνείδηση είναι μια καρικατούρα, μια άδεια μάσκα του ανθρώπινου προσώπου….

Οι ομοφυλόφιλοι, άνδρες και γυναίκες, οι τρανσέξουαλ είναι κατ’ αρχήν άνθρωποι και έχουν δικαίωμα να υπάρχουν με τον τρόπο που έχουν επιλέξει να υπάρχουν. Ο σεβασμός σε κάθε άνθρωπο, που έχει ομόφυλη σεξουαλική επιλογή, διαφορετική από τη δική μου, ανεξάρτητα από το θεμιτό δικαίωμά μου να έχω τις προσωπικές απόψεις μου επί του θέματος, δεν μου δίνει το δικαίωμα να χλευάζω τους ομοφυλόφιλους, τις λεσβίες, τους τρανσέξουαλ, να τους λοιδωρώ, να τους κρίνω σαν ανώμαλους…. Ανθρώπους, σαν τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο-Διονύσιο Ρούσσα, που με ανάρμοστη αμετροέπεια για Επίσκοπο της Εκκλησίας του Χριστού, επιδεικνύει και φέτος με αφορμή τη διοργάνωση του ‘Gay Pride Parade’ στη Θεσσαλονίκη το προσωπικό κόμπλεξ που τον διακατέχει εναντίον μιας μερίδας συνανθρώπων του, τους θεωρώ επικίνδυνους, για έναν σημαντικό λόγο, γιατί εναντιώνονται στη συνείδηση και συνηγορούν υπέρ της υποκρισίας. Γιατί κλείνουν τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα, κάποιοι απ’ αυτούς, που αποκάλεσε πέρα ως πέρα εμετικά «σκυλιά», κατά καιρούς μπορεί να ιερουργούν μαζί του, όντας ιερείς, διάκονοι και γιατί όχι και επίσκοποι, που κάτω από τα ράσα και τα άμφιά τους κρύβουν το ανομολόγητο «αμαρτωλό» μυστικό τους….

Συμφωνώ, πως η διοργάνωση ως  ‘Gay Pride Parade’ μετατρέπει μια εκδήλωση διαμαρτυρίας και απελευθέρωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των ομοφυλόφιλων και των τρανσέξουαλ σε ένα «πανηγύρι» στα πλαίσια του συστήματος. Ενώ το νόημα της διοργάνωσης είναι μια Διαδήλωση Υπερηφάνειας  γι’ αυτούς που χρόνια αποτελούσαν τη χλεύη μιας υποκριτικής κοινωνίας. Γιατί πρέπει να παραδεχτούμε, αν τιμούμε την ανθρώπινη υπόσταση, πως οι ομοφυλόφιλοι ήταν τα θύματα όλων των «καθώς πρέπει», των ηθικών και άμεμπτων της κοινωνίας, ενώ ανάμεσά τους υπήρχαν ομοφυλόφιλοι που κρύβονταν με χίλιους τρόπους, υφαίνοντας αποτυχημένους γάμους για κάλυψη, αποκτώντας παιδιά για να καλύψουν το «πάθος» τους. Ντρέπονταν γι’ αυτό που ήταν. Τη μέρα εμφανίζονταν σαν αυστηροί εκπρόσωποι μιας τάξης και μιας ηθικής, δίχως θεμέλια και κύρος, έτσι για να αποπροσανατολίζουν τον «χύδην όχλο» των καταφρονεμένων. Το βράδυ, οι ίδιοι άνθρωποι της καλής κοινωνίας, συχνά με αξιώματα της εξουσίας ή με δύναμη οικονομική, χάνονταν σε σκοτεινές γκαρσονιέρες με νεαρούς, που αγόραζαν για πενταροδεκάρες και στερημένοι από κάθε προσωπική αξία οι ίδιοι, κυλιόντουσαν πράγματι στην αμαρτία της αισχρής υποκρισίας τους.

Οι ταραχές που ξέσπασαν τον Ιούνιο του 1969 στο Stonewall Inn του Greenwich Village της Νέας Υόρκης δεν οφείλονταν σε κάποιους ανθρώπους που απλά ήθελαν να ικανοποιήσουν τα βίτσια τους. Ήταν η έντονη διαμαρτυρία ανθρώπων, που κάποιοι, το κατεστημένο των καθώς πρέπει, αρνούνταν να τους αναγνωρίσουν την αξιοπρέπεια και την τιμή, που κάθε ανθρώπινη ύπαρξη φέρει, για έναν και μόνο λόγο, επειδή ήταν ομοφυλόφιλοι και τρανσέξουαλ.   

Για τούτο και οι διοργανώσεις ‘Gay Pride’ δεν είναι parades, δεν είναι παράτες χρωματιστές για να διασκεδάσουμε, και μαζί όλοι και όλες οι straights να κάνουμε την πλάκα μας με τις «αδερφάρες». Οι διοργανώσεις ‘Gay Pride’ είναι Διαδηλώσεις της Ομοφυλόφιλης Υπερηφάνειας, κόντρα στην υποκρισία και στις διακρίσεις κάθε λογής σε βάρος των ελάχιστα προνομιούχων, όπως κάθε κοινωνικό κίνημα που αμφισβητεί το πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Είναι Διαδηλώσεις Υπερηφάνειας για να αποκτήσουν φωνή και αξιοπρέπεια, να νιώσουν υπερήφανοι, οι μέχρι τώρα πεταγμένοι σαν σκουπίδια από τους δήθεν που μας κυβερνούν και θέλουν να καταργήσουν τις συνειδήσεις μας.

Σκόπιμα διάλεξα τη φωτογραφία της Σύλβια Ριβέρα (Sylvia Rivera) μιας τρανσέξουαλ ακτιβίστριας, που εγκατέλειψε τον μάταιο κόσμο τον Φεβρουάριο του 2002, γιατί υπήρξε μια υπέροχη ανθρώπινη ύπαρξη, με ολοζώντανη και πυρωμένη συνείδηση, που ποτέ δεν αδιαφόρησε για ό,τι στραβό υπήρχε γύρω της. 

Το Σωφρονιστικό Σύστημα ενός κράτους δικαίου υπάρχει για να εκδικείται;

Οι βουλευτές κ. Κουράκης και κυρία Κατριβάνου του ΣΥΡΙΖΑ, ζήτησαν να αποφυλακισθεί ο κ. Σάββας Ξηρός, να μετατραπεί η έκτιση της ποινής του σε κατ' οίκον περιορισμό και συνακόλουθη νοσηλεία του. Ο κ. Ξηρός έχει κριθεί ανάπηρος κατά 95% και στις φυλακές υπάρχει αντικειμενική και υποκειμενική αδυναμία να του παρασχεθεί η αναγκαία περίθαλψη και νοσηλεία. Εκείνο που τίθεται επί τάπητος, μετά και τις επανειλημμένες καταδίκες της Ελλάδας από το ΕΔΔΑ για απάνθρωπες συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές, είναι το αν το Σωφρονιστικό Σύστημα, στοχεύει στον σωφρονισμό των κρατουμένων ή στην εκδίκηση της κοινωνίας και του κράτους σε βάρος όσων έχουν παραβεί τον ποινικό νόμο. 

Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις των δύο Βουλευτών, που παρατίθενται παρακάτω. Βέβαια κύκλοι των κομμάτων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ έχουν εκτοξεύσει βέλη κατά του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και των δύο Βουλευτών του, γιατί προσήλθαν και κατέθεσαν στο αρμόδιο δικαστήριο, που θα κρίνει τελικά το αίτημα του κ. Ξηρού.

Υπήρξαν αρκετοί που κατηγόρησαν για σκανδαλώδη μονομέρεια τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Βουλευτές του, όταν υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις κρατουμένων, που εμφανίζουν την ίδια ή και μεγαλύτερη σε ποσοστό ανήκεστη βλάβη της υγείας τους και εντούτοις συνεχίζουν να κρατούνται στις φυλακές, χωρίς την αναγκαία φροντίδα. Σκανδαλώδης είναι η περίπτωση του επιχειρηματία κ. Λαυρεντιάδη.

Δεν έχω την πρόθεση να συνηγορήσω υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου άλλωστε δεν είμαι μέλος, αλλά δεν μπορώ να παρακάμψω το γεγονός, ότι κατά κανόνα, στην Ελλάδα της κρίσης, όπου αμφισβητείται το κράτος δικαίου καθολικά, με πολυεπίπεδες παραβάσεις του Συντάγματος και άλλων κεφαλαιωδών Νομοθετικών Κειμένων, που δεσμεύουν τη χώρα ο ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίζεται τα αυτονόητα, που μπορούν να περισώσουν θεσμούς και αξιοπιστία της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως έχω πληροφορηθεί επανειλημμένα έχει θέσει στη Βουλή το ζήτημα των παραβιάσεων του Σωφρονιστικού Κώδικα σε βάρος κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές. Η περίπτωση Ξηρού απέκτησε δημοσιότητα λόγω του προσώπου που αφορά και μόνο.  

"Τ. Κουράκης-Β.Κατριβάνου ζητούν το απολύτως στοιχειώδες σε κράτος δικαίου για τον Σάββα Ξηρό

Δήλωση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, Τάσου Κουράκη και Βασιλικής Κατριβάνου, για το αίτημα κατ’ οίκον νοσηλείας του Σάββα Ξηρού

fylakes_htr.jpg

Από τη στιγμή που αποφασίσαμε να καταθέσουμε υπέρ του αιτήματος για κατ’ οίκον νοσηλεία του Σάββα Ξηρού, ήμασταν σχεδόν βέβαιοι ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις – όπως υπήρξαν και στο παρελθόν αντιδράσεις, οι οποίες μάλιστα ήταν δημαγωγικές και ανθρωποφαγικές. Ωστόσο, αυτό το ενδεχόμενο δεν μπορούσε να μας εμποδίσει να μας κάνει να δράσουμε αντίθετα με ό,τι υπαγορεύουν οι αρχές του κράτους δικαίου και του ανθρωπισμού, καθώς και η συνείδησή μας. Γιατί, για μας, είναι αυτονόητο ότι ένας κρατούμενος με ποσοστό αναπηρίας 93%, με πολλαπλά και σοβαρά προβλήματα υγείας (μεταξύ των οποίων ολική τύφλωση, αδυναμία αυτοεξυπηρέτησης, σκλήρυνση κατά πλάκας κ.ά.) δεν πρέπει να εξοντωθεί στη φυλακή, οδηγούμενος στον θάνατο, αλλά να συνεχίσει τη νοσηλεία του περιορισμένος κατ’ οίκον.

Είναι κάτι απολύτως στοιχειώδες για το κράτος δικαίου, πέρα από πολιτικές αντιλήψεις και απόψεις. Μάλιστα, και οι δυο μας, ως μέλη της Επιτροπής Σωφρονιστικού Συστήματος της Βουλής, είχαμε δυστυχώς την ευκαιρία να διαπιστώσουμε, ιδίοις όμμασι, σε επανειλημμένες επισκέψεις μας, ότι τόσο οι φυλακές Κορυδαλλού όσο και το κατ’ ευφημισμόν νοσοκομείο (που δεν πληροί στοιχειώδεις προδιαγραφές, όπου υπάρχουν άρρωστοι ακόμα με πολυανθεκτική φυματίωση) επιβαρύνουν σοβαρά την κατάσταση της υγείας ακόμα και ανθρώπων με πολύ μικρότερα προβλήματα υγείας. Ποια άλλη απόδειξη χρειάζεται, άλλωστε, όταν ο Σάββας Ξηρός φυλακίστηκε με 68% αναπηρία και σήμερα το ποσοστό έχει αυξηθεί στο 93% (σύμφωνα με γνωμάτευση του ΙΚΑ). Και για όποιον δυσπιστεί παραπέμπουμε στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου: υπόθεση Σ. Ξηρού κατά Ελλάδος, 9.9.2010), με την οποία η Ελλάδα καταδικάζεται για «απάνθρωπη συμπεριφορά» – χωρίς δυστυχώς, έκτοτε, η χώρα μας να πράξει οτιδήποτε για τη βελτίωση των συνθηκών για τις οποίες καταδικάστηκε.

Η κατάσταση της υγείας του Σάββα Ξηρού συνιστά ακριβές παράδειγμα αυτού που στα σχετικά εγχειρίδια περιγράφεται ως «ανήκεστος βλάβη». Και το ίδιο ασφαλώς θα πράτταμε και θα καταθέταμε και για κάποιον κρατούμενο βιαστή, οικονομικό καταχραστή ή χουντικό, αν είχε 93% αναπηρία, αν η κατάσταση της υγείας του ήταν τόσο επιβαρυμένη. Και φανταζόμαστε ότι τότε κανένας δεν θα διερωτάτο αν η τοποθέτησή μας υποκρύπτει κάποια συμπάθεια (δική μας ή του ΣΥΡΙΖΑ) προς τους βιασμούς, τις οικονομικές καταχρήσεις και τις χούντες, τους βιαστές, τους καταχραστές και τους χουντικούς. Για όσους πάντως εξακολουθούν να αναμασούν τα «περί συμπάθειας στην τρομοκρατία» τους λέμε: η μόνη συμπάθειά μας –και μάλιστα όχι απλώς συμπάθεια αλλά φανατική προσήλωση– είναι στο κράτος δικαίου, στον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ψυχικής και της σωματικής υγείας του ανθρώπου". 

http://left.gr/news/t-koyrakis-vkatrivanoy-zitoyn-apolytos-stoiheiodes-se-kratos-dikaioy-gia-ton-savva-xiro

Η πέμπτη Αρχή Εκπαίδευσης στη Συναίσθηση της παρούσας Στιγμής

Τροφή και Θεραπεία

Έχοντας επίγνωση του πόνου που προκαλείται από την ασυναίσθητη κατανάλωση, είμαι αποφασισμένος να διατηρούμαι σε  καλή φυσική κατάσταση, σωματική και ψυχική, για τον εαυτό μου, την οικογένειά μου και την κοινωνία μου, μέσω ενσυνείδητης διατροφής και κατανάλωσης διαφόρων αγαθών. Θα ασκηθώ  ψάχνοντας  βαθειά μέσα μου, για το πώς θα αφομοιώνω τα Τέσσερα Είδη των Θρεπτικών Συστατικών, δηλαδή τα βρώσιμα τρόφιμα, τις εντυπώσεις των αισθήσεων, τη  βούληση και τη συνείδηση​​. Είμαι αποφασισμένος να μην παίξω τυχερά παιχνίδια ή να κάνω χρήση αλκοόλ, ναρκωτικών, ή οποιουδήποτε άλλου προϊόντος που περιέχει τοξίνες, όπως είναι ορισμένες ιστοσελίδες, ηλεκτρονικά παιχνίδια,  τηλεοπτικά προγράμματα, ταινίες, περιοδικά, βιβλία και συζητήσεις. Θα εφαρμόζω πρακτικές που θα επικεντρώνονται στην παρούσα στιγμή, κατά τέτοιο τρόπο, που να είμαι σε επαφή με στοιχεία  αναζωογονητικά, θεραπευτικά  και εποικοδομητικά μέσα και γύρω μου. Δεν  θα αφήσω  τη λύπη και την οδύνη μου να με σύρουν  πίσω στο παρελθόν, ούτε θα αφήσω τις ανησυχίες, το φόβο, ή κάθε λογής στερητικό σύνδρομο να απομακρύνει την προσοχή μου από την  παρούσα στιγμή. Είμαι αποφασισμένος να μην προσπαθήσω  να συγκαλύψω  τη μοναξιά, το άγχος ή άλλη αναποδιά, χάνοντας τον εαυτό μου μέσα στην βουλιμική κατανάλωση. Θα σκέφτομαι την αλληλοπεριχώρηση και θα καταναλώνω με τρόπο, που να διαφυλάσσεται η ειρήνη, η  χαρά και η ευεξία στο σώμα και στη συνείδησή ​​μου, όπως επίσης  και στο συλλογικό σώμα και  στη συνείδηση ​​της οικογένειάς μου, της κοινωνίας μου και στη Γη .

Η τέταρτη από τις Πέντε Αρχές Εκπαίδευσης στη Συναίσθηση της παρούσας Στιγμής

Μιλώντας με Αγάπη και Ακούγοντας Βαθειά

Έχοντας επίγνωση του πόνου που προκαλείται από ασυναίσθητους λόγους και από την αδυναμία να ακούσω τους άλλους, είμαι αποφασισμένος να καλλιεργήσω τον αγαπητικό λόγο και το να ακούω τον άλλο με συμπάθεια, με σκοπό να απαλύνω  τον πόνο και να προαγάγω τη συμφιλίωση και την ειρήνη στον εαυτό μου και στους άλλους ανθρώπους, που ανήκουν σε διαφορετικές εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες  και σε άλλα έθνη. Γνωρίζοντας ότι τα λόγια μπορεί να φέρουν καρπούς ευτυχίας ή  δυστυχίας, είμαι αποφασισμένος να μιλώ με ειλικρίνεια, χρησιμοποιώντας λέξεις που εμπνέουν εμπιστοσύνη, χαρά και ελπίδα. Όταν γεννιέται μέσα μου ο θυμός, είμαι αποφασισμένος να σιωπώ. Θα χρησιμοποιώ την άσκηση της αναπνοής με  επίγνωση, όπως  και του περιπατητικού διαλογισμού, ώστε να αναγνωρίσω βαθειά μέσα μου τον θυμό. Γνωρίζω, ότι οι ρίζες του θυμού μπορεί να αναζητηθούν στις στρεβλές αντιλήψεις μου και στην έλλειψη κατανόησης του πόνου μέσα στον εαυτό μου, αλλά και στον διπλανό μου. Θα μιλώ και θα εκφράζομαι με τέτοιο τρόπο, που να μπορεί να βοηθηθεί ο εαυτός μου, όπως και άλλα άτομα ώστε να μεταμορφωθεί  η δυστυχία και να βρεθεί διέξοδος από δύσκολες καταστάσεις. Είμαι αποφασισμένος να μην επιτρέψω τη διάδοση ειδήσεων αν δεν είμαι βέβαιος για την ακρίβειά τους και να μην προφέρω  λόγια, που μπορούν να προκαλέσουν διαίρεση ή  διαφωνία. Θα ασκούμαι στην Ορθή Επιμέλεια, προκειμένου να καλλιεργήσω την ικανότητά μου για κατανόηση, αγάπη, χαρά και άρνηση των αποκλεισμών, ούτως ώστε σταδιακά να μεταμορφωθούν ο θυμός, η βία και ο φόβος  που βρίσκονται βαθειά μες στη συνείδησή μου.

ΜΙΑ ΕΚΛΟΓΗ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΤΡΟΜΟΣ, Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ D.E.B.!

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

g_doudos@yahoo.com

          
        Οι ευρωεκλογές τελείωσαν και οι διάφοροι αναλυτές μαζί με δημοσιογράφους προσπαθούν να εξηγήσουν τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες των κομμάτων, να βρουν απαντήσεις στα «γιατί». Οι δημοσιογράφοι των Αθηνών έμειναν κατάπληκτοι με την εκλογική επιτυχία του ‘Κόμματος Ισότητας, Φιλίας και Ειρήνης’ (Κ.Ι.Ε.Φ.) ή ‘Dostluk Eşitlik Barış Partisi’ (D.E.B.) στις εκλογικές περιφέρειες Ροδόπης (41,68%) και Ξάνθης (26,03%), όπου αναδείχθηκε πρώτο κόμμα, με μειωμένα τα ποσοστά των μεγάλων μονομάχων (Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ). Αλλά αντί να κάνουν κάποια αξιοπρεπή ανάλυση του φαινομένου, στην πλειοψηφία τους μιλούν για «κόμμα προδοτών και πρακτόρων», για «κόμμα του τουρκικού προξενείου» και άλλα φαιδρά, ανόητα και ευτράπελα.

            Πρώτα πρώτα πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι το ‘Κόμμα Ισότητας, Φιλίας και Ειρήνης’ είναι ένα πολιτικό κόμμα με έλεγχο της συνταγματικής νομιμότητάς του από τον Άρειο Πάγο. Επομένως η αναφορά σε προδότες, σε πράκτορες και σε όργανο του προξενείου της Κομοτηνής, καλό θα ήταν να μην διατυπώνεται. Πώς θα μας φαινόταν αν οι Αλβανοί χαρακτήριζαν το μειονοτικό κόμμα της Αλβανίας ‘Ομόνοια’ όργανο του ελληνικού προξενείου του Αργυροκάστρου; Ή ‘Το Κόμμα των Ελλήνων’ με την ονομασία «Εθνική Ελληνική Μειονότητα για το Μέλλον» (MEGA-ΕΕΜΜ) (αλβανικά «Minoriteti Etnik Grek per te Ardhmen») σαν κόμμα προδοτών πρακτόρων;

            Τα ίδια λέγονται κατά καιρούς και για το κόμμα ‘Ελεύθερη Ευρωπαϊκή Συμμαχία- Ουράνιο Τόξο’, που εκφράζει πολιτικά την μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι του ‘Ουράνιου Τόξου’ θεωρούνταν και συνεχίζουν να χαρακτηρίζονται σαν προδότες και «σκοπιανοί» πράκτορες.

            Η καταμέτρηση των ψηφοδελτίων έδειξε πως στην περιφέρεια της Καβάλας βρέθηκαν 53 ψήφοι και στην Δράμας 25 ψήφοι υπέρ του D.E.B., ενώ δεν κατοικούν μειονοτικοί πολίτες εκεί. Διάφοροι αναλυτές προσπάθησαν να διασκεδάσου το φαινόμενο λέγοντας πως ήταν μάλλον ψήφοι εργατών από τη Δυτική Θράκη στην Δράμα και στην Καβάλα! Ενώ όλοι σχεδόν γνωρίζουμε, πως η πρόσκαιρη διαμονή κάποιου για λόγους εργασίας σε τόπο διαφορετικό από εκείνον της μόνιμης κατοικίας δεν σημαίνει μεταδημότευση και μεταφορά των εκλογικών δικαιωμάτων του….

            Αν κάποιος δεν είναι μειονοτικός πολίτης δεν μπορεί να καταλάβει στο πετσί του πράγματα, που μονάχα ένας μειονοτικός γεύεται στην καθημερινότητά του.

            Η ισονομία και η ισοπολιτεία των Μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης θεσμικά ενώ έχει καθιερωθεί, στην πράξη οι διακρίσεις, οι αποκλεισμοί και η περιθωριοποίηση μειονοτικών πολιτών είναι μια δυσάρεστη και απαράδεκτη πραγματικότητα.

            Η Ελλάδα, λυπάμαι που το λέω, αλλά ως Δημοκρατία είναι άγουρη και ανήλικη. Μια χώρα είναι ελλειμματική ως προς την δημοκρατικότητά της αν δεν σέβεται χωρίς προαπαιτούμενα κριτήρια τις εθνοτικές και πολιτισμικές μειονότητες που ζουν στα σύνορά της. Πόσο μάλλον όταν αρνείται να αναγνωρίσει εθνοτικές μειονότητες σε συλλογικό επίπεδο, οχυρωμένη σε ψευδή επιχειρήματα ερμηνείας νομικών κειμένων (Συνθήκη Λωζάνης 1923). Η Ελλάδα πεισματικά, εδώ και χρόνια αρνείται ότι υπάρχουν Έλληνες πολίτες τουρκικής εθνοτικής ταυτότητας, ή Τούρκοι ελληνικής ιθαγένειας. Πρόκειται για την ίδια Ελλάδα, που τη δεκαετία του 1950 βίαζε τις συνειδήσεις των Μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης και τους υποχρέωνε εξαναγκαστικά να είναι μόνον «Τούρκοι»!

            Στην ανώριμη δημοκρατικά Ελλάδα, ακόμα και Αριστεροί, που θεωρούν τους εαυτούς τους απελευθερωμένους από παρωπίδες, υποστηρίζουν πως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν Τούρκοι, αλλά τουρκογενείς μειονοτικοί πολίτες…. Ωραίος νεολογισμός! Για φανταστείτε, οι Ρωμιοί της Πόλης, δεν είναι πλέον Έλληνες μειονοτικοί, αλλά ελληνογενείς Τούρκοι πολίτες. Το ίδιο και οι μειονοτικοί της Αλβανίας, δεν πρέπει να έχουν το δικαίωμα να αυτοαποκαλούνται Έλληνες, αλλά είναι ελληνογενείς Αλβανοί!

            Λοιπόν, τί οδήγησε 45.304 Έλληνες ψηφοφόρους στις τρεις εκλογικές περιφέρειες της Θράκης (25.856 στη Ροδόπη, 15.300 στην Ξάνθη και 1.148 στον Έβρο), που ανήκουν στην Μουσουλμανική Μειονότητα να ψηφίζουν το  ‘Κόμμα Ισότητας, Φιλίας και Ειρήνης’; Μοίρασε το Τουρκικό Προξενείο σε όλους αυτούς τους ψηφοφόρους χρήματα ή άλλου είδους παροχές; Τους πίεσε ή τους εκβίασε το «τουρκικό βαθύ κράτος», όπως είχε συμβεί τα χρόνια που ζούσε ο Αχμέτ Σαντίκ; Μήπως η προσωπικότητα του προέδρου του D.E.B. Μουσταφά Αλή Τσαούς είναι μοναδικά χαρισματική, που παρέσυρε τόσο μεγάλο πλήθος μειονοτικών πολιτών να εμπιστευτεί την ψήφο του στο κόμμα που ηγείται;    

            Θα προσπαθήσω να δώσω κάποιες ερμηνείες στην εκλογική επιτυχία του   D.E.B..

1)    Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να καταργήσει το περίφημο άρθρο 19 του παλιού Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας, που ήταν φόβητρο και τιμωρός για τους μειονοτικούς πολίτες, που έχαναν την υπηκοότητά τους, συχνά επειδή κάποιοι χαφιέδες το ήθελαν! Το άρθρο 19 καταργήθηκε. Τα θύματά του όμως δεν έχουν αποκατασταθεί. Η Ελλάδα ως αυτή τη στιγμή, αρνείται να αποδώσει την ελληνική ιθαγένεια σε εκείνες και σε εκείνους από τους οποίους παράνομα την στέρησε. Η Ελλάδα γνωρίζει για τους ανθρώπους – φαντάσματα που κυκλοφορούν στη Θράκη και πεισματικά δεν τους παρέχει νομική υπόσταση. Μιλώ για τους ανιθαγενείς (τους στερημένους απ’ το κράτος την ελληνική υπηκοότητά τους), που ζουν στη Θράκη και είναι ανύπαρκτοι ως πολίτες της χώρας όπου έχουν γεννηθεί!

2)    Η κυρία Σιμπέλ Μουσταφάογλου είχε επιλεγεί από τον Γιώργο Παπανδρέου κατά τις προηγούμενες εκλογές (2009) για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως υποψήφια του ΠΑΣΟΚ σε εκλόγιμη θέση. Επενέβησαν τότε οι πράσινοι «σύντροφοι», που ο εθνικισμός τους είναι του ίδιου σκότους με εκείνον των Χρυσαυγιτών και επέβαλαν να τοποθετηθεί η κυρία Μουσταφάογλου σε μη εκλόγιμη θέση. Η κυρία Σιμπέλ Μουσταφάογλου είχε διατελέσει αντινομάρχης με τομείς ευθύνης της παιδείας, του πολιτισμού και της κοινωνικής πολιτικής, με αξιόλογη και απόλυτα θετική δραστηριότητα. Είχε επιλεγεί για τη θέση της διοικήτριας του Σισμανογλείου Γενικού Νοσοκομείου Κομοτηνής, την οποία ποτέ δεν κατέλαβε. Ο προηγούμενος μητροπολίτης Κομοτηνής Δαμασκηνός, γνωστός για τις εμπρηστικά ακραίες εθνικιστικές θέσεις και δράσεις του στην περιοχή, είχε εκβιάσει την κυβέρνηση του κράτους, ότι αν γινόταν η «Τουρκάλα» διοικητής στο Νοσοκομείο, οι καμπάνες των εκκλησιών της πόλης θα χτυπούσαν ασταμάτητα πένθιμα…. Και το κράτος κατάργησε στην πράξη την ισονομία και την ισοπολιτεία, επειδή το αξίωσε εκβιαστικά ο ορθόδοξος χριστιανός(;) δεσπότης και επειδή η κυρία  Σιμπέλ Μουσταφάογλου είναι Τούρκισσα!

3)            Θα θυμήσω μια ιστορία που ανατρέχει τέσσερα χρόνια πίσω. Είναι κοινή συνείδηση σε όλους τους Μουσουλμάνους της Κομοτηνής, ότι στην τοποθεσία «Χαν Ταρλαλάρ» βόρεια του οικισμού Νυμφαίας και του ομώνυμου Οχυρού υπάρχουν βακουφικές εκτάσεις του τζαμιού της Νυμφαίας. Κατά το έτος 2005 κάτοικοι του Νομού Ροδόπης ποντιακής καταγωγής, με πρωτοβουλία του σωματείου «Σύλλογος Ποντίων Ν. Ροδόπης ‘Η Τραπεζούντα’», αποφάσισαν μόνοι τους και χωρίς να ζητήσουν την άδεια του Μουτεβελή της βακουφικής περιουσίας του Ιερού Τεμένους του Οικισμού Νυμφαίας, να επιλέξουν ένα από τα βακούφια, εμβαδού δέκα στρεμμάτων και κάτι ως χώρο πολιτιστικών εκδηλώσεων με το όνομα «Παρχάρια». Μάλιστα στον ίδιο χώρο το 2007 η Δασική Υπηρεσία, είχε κατασκευάσει έξι κιόσκια και δύο βρύσες. Σε απροσδιόριστο χρόνο και στον ίδιο παραπάνω χώρο άρχισε να κτίζεται μικρός λιθόκτιστος χριστιανικός ναός, που υποθέτω ότι ήδη θα έχει περατωθεί. Το κτίσμα ανεγέρθηκε χωρίς άδεια από τη Ναοδομία της Εκκλησίας της Ελλάδος ή την πολεοδομική αρχή ή την αρμόδια τοπικά δασική αρχή και ο χαρακτήρας του ανεγειρόμενου ναού ως αυθαίρετης κατασκευής ήταν γνωστός στη Διεύθυνση Δασών του Νομού Ροδόπης μετά από την υπό ημερομηνία 29.07.2009 έκθεση αυτοψίας δασολόγων της υπηρεσίας αυτής. Ο Μουφτής Κομοτηνής είχε καταγγείλει την κατασκευή αυθαίρετου κτίσματος στο παραπάνω βακούφι σε όλες τις αρμόδιες Αρχές του Νομού Ροδόπης, συμπεριλαμβανομένου και του Εισαγγελέα Ροδόπης. Οι καταγγελίες του Σοφολογιότατου Μουφτή Κομοτηνής Μέτσο Τζεμαλή αγνοήθηκαν προκλητικά και απαράδεκτα.

4)    Η μεγάλη πλειοψηφία της μειονότητας της Θράκης ανέκαθεν ήταν πολιτικά συντηρητική. Συνειδητοποιημένοι Κομμουνιστές και Αριστεροί μειονοτικοί πάντοτε ήταν ελάχιστοι. Ο Κομμουνισμός και η ιδεολογία του, εξορκίζεται από μουφτήδες και ιμάμηδες σαν κάτι δαιμονικό, ακριβώς όπως συμβαίνει και μεταξύ Χριστιανών απ’ τους δεσποτάδες και τους παπάδες. Ακόμα και όταν η Δεξιά εφάρμοζε τα διοικητικά μέτρα ακραίων διακρίσεων κατά των Μουσουλμάνων της Θράκης, οι άνθρωποι της μειονότητας, λες και είχαν προσβληθεί μαζικά απ’ το σύνδρομο της Στοκχόλμης, επέμεναν να στηρίζουν τη Δεξιά. Αργότερα μοίρασαν την υποστήριξή τους και στο ΠΑΣΟΚ, όταν αποδείχτηκε πως η λέξη «σοσιαλιστικό» στην ονομασία του δεν ήταν ικανή να προκαλέσει φόβο, αφού ήταν κενή. Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ εκμεταλλεύονταν τους πολίτες της Μειονότητας για να κλέψουν τις ψήφους τους, χωρίς ποτέ να τους εμπιστευτούν περισσότερο, γιατί οι μηχανισμοί των μεγάλων κομμάτων στη Δυτική Θράκη πάντοτε έπασχαν από εθνικιστικές μυωπικές αγκυλώσεις. Άλλωστε, τα δύο αυτά κόμματα από τη μεταπολίτευση ως τώρα εναλλάσσονταν μονοπωλιακά στην εξουσία και ποτέ δεν ακολούθησαν με συνέπεια και συνέχεια αξιόπιστη μειονοτική πολιτική, θεμελιωμένη στην τήρηση κανόνων αναγνώρισης και προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων, που έχουν διατυπωθεί σε σύγχρονες διεθνείς συμβάσεις, ορισμένες από τις οποίες το ελληνικό κράτος ενώ τις έχει προσυπογράψει αποφεύγει συστηματικά να τις επικυρώσει και συνεπώς να τις εφαρμόσει. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί η ‘Σύμβαση-Πλαίσιο για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων’, που ενώ έχει υπογραφεί από την Ελλάδα στις 22 Σεπτεμβρίου 1997, οι κυβερνήσεις αρνούνται να την εισαγάγουν στην Βουλή για επικύρωση. Τα δύο μεγάλα κόμματα που νέμονταν την εξουσία στη χώρα, ουσιαστικά αντιμετώπιζαν τους μειονοτικούς πολίτες σαν κομπάρσους και βαστάζους στην πολιτική ζωή του τόπου.

5)    Το Νοέμβριο του 2013 σε διημερίδα που οργανώθηκε στην Κομοτηνή για να αποτιμηθεί η συμπλήρωση 90 χρόνων από τη Συνθήκη της Λωζάνης, με υπόγεια παρέμβαση παραγόντων του κράτους, απαγορεύθηκε σε Έλληνα σύνεδρο τουρκικής καταγωγής να αναπτύξει την εισήγησή του στην τουρκική γλώσσα, μολονότι υπήρχε ικανοποιητική κάλυψη διερμηνείας.

6)    Το ελληνικό κράτος πολύ ορθά αποφάσισε να διορίσει σε δημόσια σχολεία στη Δυτική Θράκη ιεροδιδασκάλους για να διδάξουν τη μουσουλμανική θρησκεία και κατά κύριο λόγο το Κοράνιο στους Μουσουλμάνους μαθητές και μαθήτριες. Οι μαθητές των ιεροδιδασκάλων εξ αντικειμένου είναι δίγλωσσοι, με μητρική γλώσσα την τουρκική. Επίσης ευνόητο είναι στην τουρκική γλώσσα να έχει αναπτυχθεί αξιόλογη μουσουλμανική θρησκευτική φιλολογία, αφού η συντριπτική πλειοψηφία των Τούρκων ή των τουρκόφωνων πληθυσμών είναι Μουσουλμάνοι. Αυτό το ορθό μέτρο του κράτους, «εγκέφαλοι» της ελληνικής διοικήσεως, που τη Συνθήκη της Λωζάνης, όπως και το θεσμικό πλέγμα ισονομίας και ισοπολιτείας τα έχουν γραμμένα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, θέλουν να διδάσκεται το Ισλάμ στην ελληνική γλώσσα!     

7)    Το φαινόμενο της εκλογικής επιτυχίας του D.E.B. που έχει προκαλέσει ανομολόγητο τρόμο και ανησυχία στην Αθήνα, επειδή πολύ λίγα γνωρίζει για την Δυτική Θράκη, γιατί αδιαφορεί να κατανοήσει και να μάθει, αλλά και στους παροικούντες στην Υπηρεσία Πολιτικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών, που εδρεύει στην Ξάνθη, οφείλεται σε κάτι πολύ απλό. Μειονοτικοί πολίτες, που δεν ήταν στρατευμένοι στο Αριστερό Κίνημα, αηδιασμένοι, αποφάσισαν να εκφράσουν αυτήν την αηδία τους στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Αποφάσισαν να μην δεχθούν σε τούτες τις ευρωεκλογές τον ρόλο του παθητικού και κατευθυνόμενου νεροκουβαλητή κομματικών κέντρων που ποτέ δεν εμπιστεύτηκαν την Μειονότητα. Κι έβγαλαν από το περιθώριο ένα δικό τους πολιτικό κόμμα, το ‘Κόμμα Ισότητας, Φιλίας και Ειρήνης’, που είναι πιο γνωστό ως D.E.B. από το αρκτικόλεξο της ονομασίας του στην τουρκική γλώσσα.   

Αρκούμαι σε όσα ανέφερα ήδη, ως αιτίες που έχουν συμβάλλει στη συσπείρωση των Ελλήνων Μειονοτικών πολιτών σ’ αυτές τις ευρωεκλογές γύρω από το νόμιμο ελληνικό κόμμα ‘Dostluk Eşitlik Barış Partisi’ (D.E.B.).

Τώρα για τα σενάρια συνωμοσίας του τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής  κατά της Δυτικής Θράκης, για τον εκτουρκισμό της Μειονότητας και άλλα τέτοια, μπορεί να ικανοποιούν μόνο ανθρώπους βουτηγμένους στην άγνοια και στις προκαταλήψεις και έχουν μάθει να τρέφονται με σκουπίδια «τουρκολόγων» της παραπληροφόρησης του ελληνοκεντρικού εθνικισμού. Άλλωστε, δυστυχώς πολλοί Έλληνες και Ελληνίδες, ως δείγμα της πολιτικής ανωριμότητας της δημοκρατίας μας, ρέπουν στις συνωμοσιολογικές έρευνες και ενασχολήσεις. Δεν μπορεί, τη μια εξυφαίνουν εις βάρος της Ελλάδος σενάρια καταστροφικά οι Εβραίοι, την άλλη οι Τούρκοι επιβουλεύονται τα σύνορά μας, την τρίτη οι Μακεδόνες από τα Σκόπια έχουν έτοιμα σχέδια για την μετατροπή της Θεσσαλονίκης σε πρωτεύουσα μιας μεγάλης Μακεδονίας. Και σ’ όλα αυτά τα σενάρια συνωμοσίας, κάπου κολλάει και ο George Soros, που όταν δωρίζει πετρέλαιο θέρμανσης σε σχολεία το χειμώνα, αφού δεν υπάρχουν σχετικοί διαθέσιμοι πόροι γι’ αυτό, έχει κακούς σκοπούς στο νου του….

Δυστυχώς η πραγματικότητα και στην περίπτωση του τρόμου που έχει προκαλέσει σε διάφορους κύκλους η εκλογική επιτυχία του D.E.B., δεν μας επιτρέπει να αρνηθούμε μια για πάντα επί τέλους, πως ζούμε στην γη που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα (από το ποίημα του Αγγέλου Βλάχου ‘Η γη της Ελλάδος’).    

©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ

27/05/2014

            

Η τρίτη από τις Πέντε Αρχές Εκπαίδευσης στη Συναίσθηση της παρούσας Στιγμής

Αληθινή Αγάπη

Έχοντας επίγνωση του πόνου που προκαλείται από την κατάχρηση στις σεξουαλικές σχέσεις, -(σχέσεις ενστικτώδεις, χωρίς συναίσθημα, χωρίς αξιοπιστία και αμοιβαίο σεβασμό)-, είμαι αποφασισμένος να καλλιεργώ την ευθύνη και να μαθαίνω τρόπους, ώστε να προστατεύω την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια των ατόμων, των ζευγαριών, των οικογενειών και της κοινωνίας. Με επίγνωση, ότι η σεξουαλική επιθυμία δεν αποτελεί έκφρασης αγάπης και ότι η σεξουαλική δραστηριότητα υποκινείται από τον πόθο, βλάπτοντας  πάντα τον εαυτό μου όπως  και άλλους, είμαι αποφασισμένος να μην έχω σεξουαλικές σχέσεις χωρίς αληθινή αγάπη και μια βαθειά, μακροχρόνια δέσμευση, γνωστή στην οικογένεια και στους φίλους μου. Θα κάνω ό, τι μπορώ για την προστασία παιδιών από σεξουαλική κακοποίηση και για να αποτρέψω ζευγάρια και οικογένειες από τη διάλυση, εξαιτίας επιπόλαιων και ενστικτωδών σεξουαλικών σχέσεων δίχως περιεχόμενο. Βλέποντας ότι το σώμα και το μυαλό αποτελούν μια ενότητα, είμαι αποφασισμένος να μάθω κατάλληλους τρόπους για την διαχείριση της σεξουαλικότητάς μου και την καλλιέργεια τρυφερής καλοσύνης, συμπόνιας,  χαράς και  άρνησης αποκλεισμών, - αυτά είναι τα τέσσερα βασικά στοιχεία της αληθινής αγάπης -, για πληρέστερη ευτυχία δική μου και των άλλων. Όταν βιώνουμε την αληθινή αγάπη, γνωρίζουμε ότι θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε όμορφα στο μέλλον.

Η δεύτερη από τις Πέντε Αρχές Εκπαίδευσης στη Συναίσθηση της παρούσας Στιγμής

Αληθινή Ευτυχία

Έχοντας επίγνωση του πόνου που προκαλείται από την εκμετάλλευση, την κοινωνική αδικία, την  κλοπή  και την καταπίεση, είμαι αποφασισμένος να ασκώ τη γενναιοδωρία στη σκέψη μου, στον λόγο μου και στη δραστηριότητά μου. Είμαι αποφασισμένος να μην κλέψω και να μην παρακρατώ κάτι που ανήκει σε άλλους. Θα ξοδεύω το χρόνο μου, την ενέργειά μου  και υλικούς πόρους, με εκείνους που έχουν ανάγκη. Θα εξασκηθώ στην βαθειά παρατήρηση για να κατανοήσω, ότι η ευτυχία και η δυστυχία των άλλων δεν είναι ξένη προς την δική μου ευτυχία και δυστυχία. Θα ασκηθώ για να αποκτήσω ενσυνείδητα τη γνώση, ότι η αληθινή ευτυχία δεν είναι δυνατή χωρίς την κατανόηση και την συμπόνια, ότι πίσω από την επιδίωξη πλούτου, δόξας, δύναμης και αισθησιακών απολαύσεων μπορεί να υπάρχει πολύς πόνος και απελπισία. Έχω επίγνωση ότι η ευτυχία εξαρτάται από την εσωτερική στάση μου και όχι από τις εξωτερικές συνθήκες και ότι μπορώ να ζήσω ευτυχισμένα στην παρούσα στιγμή, εφόσον απλά έχω κατά νου, ότι έχω ήδη αρκετά περισσότερα για να είμαι ευτυχισμένος. Είμαι αποφασισμένος να Βιοπορίζομαι Ορθά, ώστε να μπορέσω να βοηθήσω στη μείωση της ταλαιπωρίας των έμβιων όντων στη Γη και στην αντιστροφή της διαδικασίας υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Η πρώτη από τις Πέντε Αρχές Εκπαίδευσης στην Συναίσθηση της παρούσας Στιγμής

Ο Thích Nhất Hạnh είναι ένας Βουδιστής Μοναχός της παράδοσης Ζεν, που γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1926 στο Βιετνάμ. Αναγνωρισμένος Δάσκαλος, συγγραφέας και ποιητής, και προπάντων ακτιβιστής της Ειρήνης. Η παρουσία του είναι ιδιαίτερη φωτεινή ανάμεσά μας. Μια αρετή που διακρίνει τον Thầy, όπως το αποκαλούν όσες και όσοι τον έχουν γνωρίσει και σημαίνει Δάσκαλος, είναι πως αποφεύγει συστηματικά κάθε μορφής προσωπολατρίας προς τον εαυτό του.

Ο Thầy έχει διατυπώσει τις Πέντε Αρχές Εκπαίδευσης στη Συναίσθηση της παρούσας Στιγμής. Στη συνέχεια αντιγράφουμε την πρώτη από τις Πέντε Αρχές.

Σεβασμός για τη Ζωή

Έχοντας επίγνωση του πόνου που προκαλείται από την καταστροφή της ζωής, είμαι αποφασισμένος να καλλιεργώ  την κατανόηση της αλληλοπεριχώρησης και της συμπόνιας και να μάθω τρόπους για να προστατεύονται οι ζωές των ανθρώπων, των ζώων, των φυτών και των  μετάλλων. Είμαι αποφασισμένος να μην σκοτώσω, να μην αφήσω άλλους να το πράξουν και να μην υποστηρίξω  οποιαδήποτε πράξη πρόκλησης θανάτου στον κόσμο, ούτε καν με  την σκέψη μου ή με τον τρόπο της  ζωής μου. Παρατηρώντας ότι οι πράξεις που προκαλούν βλάβη  οφείλονται στο θυμό, στο φόβο, στην απληστία ή στη μισαλλοδοξία, που με τη σειρά τους πηγάζουν από την δυαλιστική αντίληψη και την διχαστική σκέψη, θα καλλιεργήσω την ευρυχωρία του πνεύματος, τη άρνηση διακρίσεων, όπως και την αποφυγή προσκόλλησης σε απόψεις, προκειμένου να μεταμορφώσω τη βία, τον φανατισμό και τον δογματισμό στον εαυτό μου και στον κόσμο.

Ἐπιλέγοντας τήν αἰσχύνη...

Πορεύονται μέ ὢμους σκυφτούς

ἀτέλειωτη ἁλυσίδα ἀνθρώπων

δίχως πρόσωπα.

Τό ὂνειρο δέν ἀγγίζει τό μέλλον

κι ὁ νοῦς ἀνάπηρος

νά σώσει καί τό ἐλάχιστο ἲχνος μνήμης.

Πουλήσανε τήν τιμή τους

γιά ἀπορρίματα.

Γιῶργος Δοῦδος

20/05/14

ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ…

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

g_doudos@yahoo.com

Είμαι πεπεισμένος ότι ο εθνικισμός ως ιδεολογία, είναι μια συμφορά για την ανθρωπότητα και μια υποχώρηση προς τη βαρβαρότητα! Το ότι η αρχή των εθνοτήτων και ο εθνικισμός υπήρξαν εργαλεία πολιτικών εξελίξεων και αναδιαμόρφωσης των συνόρων της Ηπείρου είναι αλήθεια. Παρόλα αυτά, τα απέραντα κοιμητήρια που φιλοξενούν απροσδιόριστο αριθμό θυμάτων εθνικιστικών προκαταλήψεων και παράλογων ανταγωνισμών, σχεδόν σε κάθε ευρωπαϊκή γωνιά  και κυρίως στη βαλκανική γειτονιά μας, μαρτυρούν για την φρίκη και την τρέλλα του εθνικισμού. Ο εθνικισμός έχει αποδειχθεί ιδεολογία καταστροφής και θανάτου, χωρίς κανένα άλλοθι!    

Συχνά η βαρβαρότητα του εθνικισμού κρύβεται πίσω από την προσμονή μιας ουτοπίας.  Μια φαντασιακή «μητέρα πατρίδα», ένα ενωμένο «μεγάλο έθνος» που γίνεται είδωλο πίστης, συντήρηση εθνικιστικών αλυτρωτισμών και διασπορά του τρόμου μέσω οργανωμένων εθνοκαθάρσεων, είναι όψεις του εθνικιστικού τέρατος, που προκαλεί πόνο, καταστροφή, διακρίσεις και πρόσφυγες.

Οι εθνικισμοί θέτουν συνεχώς σε κίνδυνο την ανοιχτή κοινωνία, που αποτελεί θεμέλιο της δημοκρατίας. Γιατί οι εθνικισμοί εχθρεύονται τις κάθε λογής μειονότητες και κατά πρώτο λόγο τις εθνοτικές ή εθνικές μειονότητες που υπάρχουν ακόμα και σε κράτη με υψηλό ποσοστό εθνικής ομοιογένειας, όπως είναι η Ελλάδα.

Στην Ελλάδα αναγνωρίζεται μόνον η θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα, γεωγραφικά περιορισμένη στη Δυτική Θράκη με επίκληση της Συνθήκης της Λωζάνης! Οι Μουσουλμάνοι της Ρόδου και της Κω δεν υπάγονται στο πλαίσιο μειονοτικής προστασίας της παραπάνω Συνθήκης, το ίδιο και οι Μουσουλμάνοι ελληνικής ιθαγένειας που ζουν εδώ και δεκαετίες στην Αθήνα, κυρίως περιοχή Γκάζι ή στη Θεσσαλονίκη. Οι κάτοικοι της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας που αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικά Μακεδόνες σλαβικής ταυτότητας είναι επίσης ανύπαρκτοι ή το πολύ είναι υπαρκτοί σαν πράκτορες των Σκοπίων!

Η Σύμβαση Πλαίσιο για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων (1994), υπογράφηκε από την Ελλάδα το 1997 αλλά μέχρι σήμερα οι προβλέψεις της δεν έχουν γίνει εσωτερικό δίκαιο, αφού η Ελλάδα αρνείται να την επικυρώσει. Η Ελλάδα θέλει να δείχνει σύγχρονη χώρα που περιφρουρεί τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όλες τις εκφάνσεις του, ενώ ως κράτος διακατέχεται θεσμικά από έντονη ετεροφοβία, που διοχετεύει ποικιλότροπα και στον πλειοψηφικό πληθυσμό της κοινωνίας της.

Υπάρχει μια επίσημη, κρατική, ερμηνεία της Συνθήκης της Λωζάνης, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν νομική «αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα». Καθηλωμένη στο γράμμα της Συνθήκης που υπογράφτηκε το 1923, η μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης υπάρχει μόνον ως θρησκευτική κοινότητα, ενώ το δικαίωμα συλλογικού εθνοτικού αυτοπροσδιορισμού των μελών της θεωρείται απαγορευμένο ενδεχόμενο ακόμα. Μετά από ένα ερωτικό κρεσέντο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις στα μέσα της δεκαετίας του ’50, όταν το ελληνικό κράτος, υπό διακυβέρνηση της Δεξιάς, με βίαια μέσα επέβαλλε τον πλήρη εθνοπολιτικό εκτουρκισμό σύνολης της Μειονότητας στη Θράκη, εδώ και χρόνια η πολιτική αυτή αντιστράφηκε και η λέξη «Τούρκος» αντικαταστάθηκε από τον νεολογισμό «τουρκογενής» ενώ ό,τι αναφέρεται ως τουρκικό εξορκίζεται….

Μια επιλογή Μουσουλμάνας Ρομά εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ στο ευρωψηφοδέλτιό του, που ακυρώθηκε τελικά, έφερε στο προσκήνιο της αντιπαράθεσης των κυρίαρχων κομμάτων τη Θράκη και την Μειονότητα. Οι κυβερνητικοί εταίροι, Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά και ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου, συνηγορούν υπέρ της υποψηφιότητας Σουλεϊμάν στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ (sic!)  και οξύνουν το αντιπολιτευτικό μένος τους κατά του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε επίπεδο «εθνικοφροσύνης»!

Η Δεξιά ‘Νέα Δημοκρατία’ του Α. Σαμαρά εμφανίζεται σαν υπέρμαχος της αυτονομίας της Μειονότητας από το «κακό» τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής. Το θνησιγενές ΠΑΣΟΚ ψελλίζει τα ίδια. Οι συνεταίροι που κυβερνούν τη χώρα υπό καθεστώς υποτέλειας, θέλουν να πείσουν ότι σέβονται την Μειονότητα και για τούτο υπερασπίζονται την «κομμένη» επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ! Παράλληλα, οι μισθοδοτούμενοι μειονοτικοί, τακτικά και ικανοποιητικά, από τα  μυστικά κονδύλια του τουρκικού κράτους, υπό την καθοδήγηση του Προξενείου Κομοτηνής, ενεργούν όπως εντέλλονται από τον εργοδότη τους….

Η ελληνική κρίση έδειξε στη Θράκη το μίζερο προσωπείο της. Η ισονομία και η ισοπολιτεία Χριστιανών και Μουσουλμάνων εμφανίζει σημάδια κόπωσης και με αφορμή τις ευρωεκλογές κυρίως οι μειονοτικοί Έλληνες πολίτες, έχασαν την ανθρώπινη αξία τους και έγιναν πιόνια σ’ ένα βρώμικο παιχνίδι εσωτερικών κομματικών αντιπαραθέσεων και εθνικιστικών ανταγωνισμών. Ο ευτελισμός του ανθρώπου σε όλη του την κατάντια….

Ο ευτελισμός του ανθρώπου έγινε κραυγαλέος από την χυδαιότητα με την οποία αντιμετωπίσθηκε η κυρία Σαμπιχά Σουλεϊμάν κυρίως από Αριστερούς, που ήταν αντίθετοι στην υποψηφιότητά της. Οι αντιρρήσεις ως προς την υποψηφιότητα κατ’ αρχάς μπορεί να ήταν θεμιτές, η χυδαιότητα και η απαξία όμως για τη συγκεκριμένη γυναίκα απαράδεκτη!

Η επανεμφάνιση του εθνικισμού στη Δυτική Θράκη, με πρωτοβουλία και ευθύνη της Δεξιάς του Α. Σαμαρά, χάριν κομματικών σκοπιμοτήτων, αποτελεί πολιτική κατάντια και πολιτισμικό εκχυδαϊσμό. Αυτή η κατάντια προσωπικά με ανησυχεί και μου προκαλεί αηδία….

ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ Η ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ, ΝΟΜΙΚΟΣ

g_doudos@yahoo.com

Όταν ο καθηγητής κ. Γ. Καμίνης ήταν Συνήγορος του Πολίτη, απαντώντας σε σχετική ερώτηση που του είχε τεθεί στη Βουλή των Ελλήνων, είχε υποστηρίξει ότι η απόκτηση ιθαγένειας, δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα αλλά ότι η απόδοσή της σε ένα φυσικό πρόσωπο συνιστά διοικητική πράξη του κράτους.

          Όσοι πολιτικοί στην Ελλάδα εξέφραζαν και συνεχίζουν να υιοθετούν ρατσιστικές και ξενοφοβικές θέσεις, έστω πονηρά έρπουσες,  με μεγάλη σπουδή είχαν φροντίσει τότε (2010) να κάνουν «σημαία» τους την άποψη του Συνηγόρου του Πολίτη, προκειμένου να καλύψουν τον επαίσχυντο φασισμό που αποτελεί στοιχείο της πολιτικής ιδεολογίας τους. Και αυτοί οι πολιτικοί δεν ανήκουν μόνο στην «Χρυσή Αυγή» ή στο «ΛΑΟΣ», αλλά πλουτίζουν την μεγάλη δεξαμενή της ελληνικής Δεξιάς τη «Νέα Δημοκρατία», ενώ σταγονίδια υπήρχαν πάντοτε στο ιδιόμορφο ελληνικό «σοσιαλιστικό» κόμμα του ΠΑΣΟΚ.

  

          Είναι αλήθεια ότι η πράξη πολιτογράφησης αλλοδαπού ως Έλληνα πολίτη, πράγματι αποτελεί διοικητική πράξη. Το ζήτημα είναι κατά πόσο η χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας σ’ ένα αλλοδαπό ή ανιθαγενές φυσικό πρόσωπο αποτελεί  διοικητική πράξη του κράτους, σε πλαίσια απόλυτης διακριτικής ευχέρειας ως τα ακραία όρια της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος ή τίθενται, ή πρέπει να τεθούν περιορισμοί στη διακριτική ευχέρεια του κράτους ως προς την απόδοση ή την άρνηση απόδοσης ιθαγένειας έτσι ώστε να αποφευχθεί η κατάχρηση δικαιώματος.

          Κατά τη γνώμη μας η ιθαγένεια (έννοια συνώνυμη προς την υπηκοότητα και προς τον αγγλικό όρο citizenship ή nationality), μολονότι υποδηλώνει το νομικό δεσμό ενός προσώπου με συγκεκριμένο κράτος κατά τρόπο που να αποτελεί το πλέον σημαντικό στοιχείο της νομικής του προσωπικότητας, εντούτοις στα πλαίσια του δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναγνωρίζεται ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα.

Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο άρθρο 6 διακηρύσσει τα εξής: «Καθένας, όπου και αν βρίσκεται, έχει δικαίωμα στην αναγνώριση της νομικής του προσωπικότητας». Η Διακήρυξη αναφέρεται στα φυσικά πρόσωπα και η προηγούμενη διάταξη αναγνωρίζει ότι στα πλαίσια της οργανωμένης με κανόνες δικαίου διεθνούς κοινότητας, που συντίθεται από επί μέρους ανεξάρτητα κράτη, ο άνθρωπος πέραν της φυσικής υπόστασής του που αποτελεί ένα βιολογικό φαινόμενο, έχει δικαίωμα να είναι φορέας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων στα όρια ύπαρξης και λειτουργίας ενός ή περισσότερων κρατών. Υπ’ αυτή την έννοια το φυσικό πρόσωπο έχει νομική υπόσταση, ως υποκείμενο δικαιωμάτων αλλά και υποχρεώσεων στα πλαίσια της έννομης τάξης.

 Στη συνέχεια, το άρθρο 15 αναφέρει στην παράγραφο 1 ότι «Καθένας έχει το δικαίωμα μιας ιθαγένειας».

          Ο τύπος των εθνικών κρατών είναι ακόμα η κυρίαρχη μορφή οργάνωσης των λαών, μολονότι η «εθνική» ομοιογένεια των λαών σε πάρα πολλές περιπτώσεις έχει αλλοιωθεί καταλυτικά. Παρόλα αυτά, μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στη διάρκεια του οποίου έγινε τραγικά ολοφάνερο πως όλοι οι λαοί συνδέονται μεταξύ τους με πολύ περισσότερα κοινά στοιχεία από εκείνα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πως τους κρατούν απομονωμένους και απομακρυσμένους μεταξύ τους. Συγχρόνως μορφοποιήθηκε στο επίπεδο του διεθνούς δημοσίου δικαίου η απαίτηση για μια διακήρυξη, που θα αποτελούσε πλέον και εφεξής τον σκληρό πυρήνα του δικαιϊκού συστήματος που εισήγαγε ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών, ως επίσημη οργάνωση της Διεθνούς Κοινότητας, για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου σε οικουμενικό επίπεδο.

          Η διεύρυνση του δικαίου προστασίας του ανθρώπου καταδεικνύει κατά τη γνώμη μου την πολιτισμική πρόοδο του ανθρώπου σε συλλογικό επίπεδο. Με την Γαλλική Επανάσταση είχε διακηρυχθεί η προστασία των δικαιωμάτων του πολίτη, που αποτελούσε μια ανατροπή του καθεστώτος υποτέλειας των ανθρώπων στην αυθαίρετη εξουσία του μονάρχη. Χωρίς αμφιβολία το δίκαιο προστασίας των δικαιωμάτων του πολίτη ήταν σημαντική πρόοδος. Έπρεπε όμως να φτάσει ο κόσμος στα όρια της ακραίας καταστροφής με τα γεγονότα κυρίως του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και όσα συνέβησαν από τις δυνάμεις του Άξονα, για να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι αρκετή η κατοχύρωση των πολιτικών δικαιωμάτων, τα οποία άλλωστε συνάπτονται με την έννοια του κράτους. Ήταν απόλυτη ανάγκη, μετά τη διακύβευση αυτής της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασης από τις ναζιστικές και τις φασιστικές δυνάμεις, η Διεθνής Κοινότητα να προχωρήσει στην κατοχύρωση του δικαιωμάτων του ανθρώπου, χωρίς άλλους προσδιορισμούς.

          Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών κατάρτισε τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, την οποία η Ελλάδα έχει κυρώσει με το νόμο 2101/1992 (ΦΕΚ Α΄ 192). Μάλιστα οι διατάξεις της παραπάνω κυρωθείσας Διεθνούς Σύμβασης έχουν αυξημένη ισχύ σύμφωνα με την πρόβλεψη του άρθρου 28 του Συντάγματος.

          Παραθέτω το κείμενο του άρθρου 7 της Σύμβασης:

«1. Το παιδί εγγράφεται στο ληξιαρχείο αμέσως μετά τη γέννησή του και έχει από εκείνη τη στιγμή το δικαίωμα ονόματος, το δικαίωμα να αποκτήσει ιθαγένεια και, στο μέτρο του δυνατού, το δικαίωμα να γνωρίζει τους γονείς του και να ανατραφεί από αυτούς.

2. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη μεριμνούν για τη θέση σε εφαρμογή αυτών των δικαιωμάτων, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία τους και με τις υποχρεώσεις που τους επιβάλλουν οι ισχύουσες σ' αυτό το πεδίο διεθνείς συνθήκες, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ελλείψει αυτών, το παιδί θα ήταν άπατρις». 

          Έχω τη γνώμη πως δε χρειάζεται ιδιαίτερη σοφία και εξειδικευμένες γνώσεις κάποιος για να κατανοήσει από τις προηγούμενες διατάξεις της Διεθνούς Σύμβασης που κυρώθηκε ως νόμος του κράτους με αυξημένη μάλιστα ισχύ, σύμφωνα με πρόβλεψη του άρθρου 28 του Συντάγματος, ότι η απόκτηση ιθαγένειας, δηλαδή η νομική σύνδεση ενός ανθρώπου μ’ ένα κράτος, αποτελεί δικαίωμα και ότι η Διεθνής Κοινότητα δεν ανέχεται την ύπαρξη ανθρώπων απάτριδων, δηλαδή ανθρώπων χωρίς ταυτότητα νομικής σύνδεσής τους με ένα κράτος.

          Στ’ αλήθεια, οι νομικοί επιστήμονες, έχουμε ένα χρέος απέναντι στην κοινωνία. Να μη λησμονούμε πως οι νόμοι, που με την ερμηνεία και την εφαρμογή τους ασχολούμαστε, όπως και γενικότερα τα ποικίλα συστήματα δικαίου είναι θεσπίσματα, στις καλύτερες περιπτώσεις, της ανθρώπινης σοφίας και επομένως είναι κοσμήματα πολιτισμού, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που είναι κατασκευάσματα της δυναστικής αυθαιρεσίας βάρβαρων εξουσιαστών, ακόμα και αν φορούν τον μανδύα της αντιπροσωπευτικής δυτικής δημοκρατίας. Επομένως οι νομικοί θεσμοί που υιοθετούνται από τα διάφορα κράτη, ως δημιουργήματα της ανθρώπινης διάνοιας, δεν μπορεί να είναι τέλειοι, μολονότι η αποδοχή τους από τον λαό είναι υποχρεωτική λόγω του εξαναγκασμού που επιφυλάσσει σε όποιον διαφωνεί ή αμφισβητεί το κύρος των νόμων η κρατική βία. Έτσι μολονότι κατά τη γνώμη μου, ορθά η κυβέρνηση της χώρας αποφάσισε να τακτοποιήσει ανάλογα με τις περιπτώσεις την ιθαγένεια ή τη νόμιμη διαμονή μεταναστών που γεννήθηκαν ή ζουν για πολλά χρόνια στην Ελλάδα, καθότι ιδίως η απόκτηση ιθαγένειας από ένα φυσικό πρόσωπο δεν μπορεί να αποτελεί μονομερές δικαίωμα του κράτους, που μπορεί ακόμα να το ασκεί και καταχρηστικά στα πλαίσια της απόλυτης εξουσίας του, αλλά δικαίωμα του ανθρώπου, που εφόσον συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις πρέπει να μπορεί να αξιώσει την ικανοποίησή του. Πέρα από τις παραπάνω νομικές υφής σκέψεις, θα πρέπει πολύ ρεαλιστικά να παραδεχθούμε, ότι στα πλαίσια οργάνωσης της οικουμένης σε επί μέρους «ανεξάρτητα» κράτη, η ιθαγένεια ως ιδιότητα του ανθρώπου, ως υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων δημοσίου δικαίου αποτελεί μια ανθρώπινη ανάγκη, που πρέπει να ικανοποιείται και να μην παραμένει σε εκκρεμότητα, γιατί ο ανιθαγενής άνθρωπος στερείται σημαντικών δικαιωμάτων που συμβάλλουν αποφασιστικά στην ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του, σε ηθικό, σε πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό επίπεδο.        

©ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2010-ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2014            

Πολιτική Επιθεώρηση: Με τον Μαρξ πέρα από το Μαρξ Ο Γάλλος φιλόσοφ...

Πολιτική Επιθεώρηση: Με τον Μαρξ πέρα από το Μαρξ Ο Γάλλος φιλόσοφ...: Από τον Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα των Συντακτών   Στο βιβλίο του «Mes philo-sophes» (Germina, 2011) ο Γάλλος φιλόσοφος Εντγκάρ Μ...

A Religionless Christianity/ Ένας Χριστιανισμός χωρίς θρησκεία

                     

Dietrich Bonhoeffer - Letters and Papers from Prison

“Our church, which has been fighting in these years only for its self-preservation, as though that were an end in itself, is incapable of taking the word of reconciliation and redemption to mankind and the world. Our earlier words are therefore bound to lose their force and cease, and our being Christians today will be limited to two things; prayer and righteous action among men. All Christian thinking, speaking, and organizing must be born anew out of this prayer and action…It is not for us to prophesy the day (although the day will come) when men will once more be called so to utter the word of God that the world will be changed and renewed by it. It will be a new language, perhaps quite non-religious, but liberating and redeeming – as was Jesus’ language; it will shock people and yet overcome them by its power; it will be the language of a new righteousness and truth, proclaiming God’s peace with men and the coming of his kingdom…Till then the Christian cause will be a silent and hidden affair, but there will be those who pray and do right and wait for God’s own time.”

------------------------

Dietrich Bonhoeffer - Επιστολές και Γράμματα από τη Φυλακή

« Η Εκκλησία μας , που όλα αυτά τα χρόνια έχει αγωνιστεί μόνο για την αυτοσυντήρηση της, λες και ήταν αυτό  αυτοσκοπός της, είναι ανίκανη να δώσει περιεχόμενο στις λέξεις συμφιλίωση και εξαγορά, για την ανθρωπότητα και τον κόσμο. Οι προηγούμενες λέξεις κινδυνεύουν να χάσουν τη δύναμή τους και να παύσουν να σημαίνουν κάτι. Οι Χριστιανοί σήμερα θα περιορίζονται σε δύο πράγματα, στην προσευχή και σε καλοσύνες μεταξύ των ανθρώπων. Όλη η χριστιανική σκέψη, ο χριστιανικός λόγος, η οργάνωση, πρέπει να γεννηθεί εκ νέου, μακριά  από την προσευχή και αυτού του είδους δράση ... Δεν είναι για μας να προφητεύσουμε την ημέρα, ακόμα και όταν έρθει αυτή η μέρα, όταν οι άνδρες  που θα ονομάζονται έτσι, για μια ακόμη φορά θα προφέρουν το Λόγο του Θεού που θα αλλάξει τον κόσμο και θα τον ανανεώσει. Θα είναι μια νέα γλώσσα, ίσως να μην είναι θρησκευτική, αλλά απελευθερωτική και λυτρωτική, ακριβώς όπως ήταν η γλώσσα του Ιησού. Θα προκαλέσει σοκ στους ανθρώπους και από τη δύναμή της θα τους ωθήσει σε υπέρβαση. Θα είναι η γλώσσα μιας νέας δικαιοσύνης και αλήθειας, που θα διακηρύσσει την ειρήνη ανάμεσα στον Θεό και τους ανθρώπους και τον ερχομό της Βασιλείας Του ... Μέχρι τότε η χριστιανική υπόθεση θα είναι μια σιωπηλή και κρυμμένη υπόθεση. Αλλά θα υπάρχουν εκείνοι που προσεύχονται και κάνουν το σωστό και περιμένουν τον χρόνο του Θεού».

Στη μνήμη του. Σαν σήμερα, το 1945 (9 Απριλίου) τον κρέμασαν οι Ναζί. Έγκλημά του, έσωζε Εβραίους και είχε αντισταθεί μέσα στην πατρίδα του τη Γερμανία κατά του Ναζισμού....