Powered By Blogger

Monday, April 18, 2022

Μεγάλη Εβδομάδα. Η περίοδος φανέρωσης του Θεού που ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών

"Κύριε, τὰ τελεώτατα φρονεῖν, τοὺς οἰκείους παιδεύων Μαθητάς, μὴ ὁμοιοῦσθαι τοῖς ἔθνεσιν ἔλεγες, εἰς τὸ κατάρχειν τῶν ἐλαχιστοτέρων· οὐχ οὕτω γὰρ ἔσται ὑμῖν τοῖς ἐμοῖς Μαθηταῖς, ὅτι πτωχὸς θέλων ὑπάρχω· ὁ πρῶτος οὖν ὑμῶν, ἔστω πάντων διάκονος, ὁ δὲ ἄρχων, ὡς ὁ ἀρχόμενος, ὁ προκριθεὶς δὲ ὡς ὁ ἔσχατος· καὶ γάρ ἐλήλυθα αὐτὸς τῷ πτωχεύσαντι Ἀδὰμ διακονῆσαι, καὶ λύτρον δοῦναι ἀντὶ πολλῶν, τὴν ψυχὴν τῶν βοώντων μοι· Δόξα σοι". Τροπάριο των Αίνων της Μεγάλης Δευτέρας... Είναι μοναδικό στην ιστορία των θρησκευμάτων, ο Θεός, να μην φανερώνεται στην ανθρωπότητα παντοδύναμος. Να αρνείται την εξουσία απόλυτου μονάρχη, ούτε να διεκδικεί την απρόσιτη στους θνητούς θέση του αδέκαστου κριτή. Μα επίσης, δεν παρουσιάζεται εμπρός μας, διηνεκώς, ως εξουσιαστής ψυχών και σωμάτων. Πρόκειται για τον Θεό, που φανερώνεται αδύναμος, διαλέγει να είναι περιφρονημένος, και ταυτίζεται με τους πληγωμένους ανθρώπους των κάθε λογής περιθωρίων. Αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός της άκρας ταπεινώσεως, της σταύρωσης και της ταφής.... Ο Χριστός της Μεγάλης Εβδομάδας των Παθών. Το παραπάνω τροπάριο της Εκκλησίας πηγάζει από τους λόγους του Χριστού προς τους μαθητές του, όπως διασώζονται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου (20: 25-28 και Μάρκου 10: 42-45). Και ακριβώς προβάλλει τον αντι-θεό! Τον Θεό της Μεγάλης Εβδομάδας. Είμαστε μάρτυρες και τραγικοί παρατηρητές ενός πολέμου στην γειτονιά μας, που πληγώνει την Ευρώπη βαθειά, στα συθέμελά της. Την πληγώνει η επιθετικότητα της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, όπως και οι απειλές της κατά της Σουηδίας και της Φινλανδίας ή και κατά της Βοσνίας Ερζεγοβίνης, μιας απόστασης μονάχα μιας ανάσας από την Ελλάδα. Αμφισβητούνται σε τούτο τον πόλεμο, όσα αποτελούσαν αιτία υπερηφάνειας, αιτία προβολής των αξιών του ευρωπαϊκού πολιτισμού, σαν ανώτερου από άλλους πολιτισμούς. Καταρρίπτεται τελικά ο μύθος μιας ειρήνης σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, όπου κυριαρχούν η επιβολή των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, που εξυπηρετούνται από κράτη υποταγμένα στην λατρεία του Μαμμωνά! Γιατί εντέλει, η ειρήνη που βασιζόταν στα συμφέροντα και στις μεγαλειώδεις οικονομικές συμφωνίες αποδείχθηκε σαθρή και αισχρή πέρα ως πέρα. Γιατί έχει περιφρονήσει τον άνθρωπο, γιατί τον βλέπει μονάχα ως εργαλείο, καταδυναστεύοντάς τον, χάριν επέκτασης και παγίωσης της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Ο Νυμφίος της Εκκλησίας, που υπό την πίεση θυμικών εξάρσεων, αυτές τις μέρες οι Χριστιανοί θυμόμαστε, επιτρέποντας και κάποιο δειλό δάκρυ να κυλίσει στις παρειές, μένουμε στάσιμοι, λες έχουμε πεθάνει ήδη. Αρκούμαστε στον ασπασμό της εικόνας του, στο δάκρυ και στον αναστεναγμό ίσως. Ως εδώ. Μα ο κεκρυμμένος και αδύναμος Θεός των Παθών, λέει, πως οι Χριστιανοί που “κατεξουσιάζουν και κατακυριεύουν” άλλους, “δεν διαπράττουν απλώς μια αμαρτία, αλλά γίνονται ειδωλολάτρες” και “αρνούνται τελικά τον Χριστό, που ήρθε ακριβώς για να καταργήσει τα είδωλα”1. Λόγια φοβερά για τους πολιτικούς ηγέτες, κάθε πολιτικής απόχρωσης, και κάθε χώρας, μηδέ και προπάντων της Ελλάδος εξαιρουμένης, που γίνονται δυνάστες στους λαούς τους, με ποικίλα μέτρα και με πολύμορφες παραβιάσεις των κανόνων που συγκροτούν το κράτος δικαίου και τους θεσμούς αλληλεγγύης. Διότι το κράτος οφείλει να υπάρχει για να διακονεί τον άνθρωπο, ως ατομική ύπαρξη και ως κοινότητα ανθρώπων, χωρίς διακρίσεις οποιασδήποτε υφής ή πρόφασης. Αλλά δεν είναι μόνον οι πολιτικοί ηγέτες, αλλά όλοι μας, εφόσον υπάρχουν άνθρωποι κοντά μας, που άμεσα ή έμμεσα μπορεί να είναι του “χεριού μας”. Μιλάμε για μέλη της οικογένειάς μας, μιλάμε για συζύγους ή συντρόφους, μιλάμε για εργαζόμενους στις επιχειρήσεις μας ή για συνεργάτες στο γραφείο, που εξαρτώνται από τον μισθό που τους δίνουμε.... Και πάλι ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, κάνει αγάπη, όπως λένε στα ορθόδοξα μοναστήρια, και μας θυμίζει, τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή: “Τρία εστί τα μέγιστα και αρχέκακα, και πάσης, απλώς ειπείν, κακίας γεννητικά· άγνοια, φημί, και φιλαυτία και τυραννίς· αλλήλων εξηρτημένα και δι’ αλλήλων συνιστάμενα. Εκ γαρ της περί Θεού αγνοίας, η φιλαυτία· εκ δε ταύτης, η προς το συγγενές τυραννίς εστι2”. Κλείνοντας τις σκέψεις της Μεγάλης Δευτέρας, σιωπώ πια και στρέφω το νου στο βάθος της ύπαρξης, στην έσω καρδιά..., αφήνοντας μονάχα στεναγμούς ανεκλάλητους. 1.- Με πλάγια γράμματα είναι μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη, Ανθοδέσμη για τη Μεγάλη Εβδομάδα (Άρτος Ζωής, Αθήνα 2021). 2.- Κεφάλαια διάφορα θεολογικά τε και οικονομικά PG 90, 1192B. Γεώργιος Δούδος έγραψε Μεγάλη Δευτέρα 2022

Wednesday, April 13, 2022

Σας ονομάζω φίλους..

.
Η εικόνα του Χριστού που αγκαλιάζει τρυφερά στον ώμο τον ηγούμενο Μηνά, καμωμένη με την εγκαυστική τεχνική της Αιγύπτου τον 8ο αιώνα μου αρέσει πάρα πολύ. Δυο λόγια για την ιστορία της εικόνας. Η φορητή εικόνα ήταν θησαυρισμένη στο κοπτικό μοναστήρι του Bawit του 4ου αιώνα, που είχε καταστραφεί. Όταν έγιναν ανασκαφές τον 20ο αιώνα, εκτός από την εικόνα του Χριστού με τον ηγούμενο Μηνά, βρέθηκαν και άλλες πολύτιμες εικόνες. Το μοναστήρι βρισκόταν στη δυτική όχθη του Νείλου. Τις ανασκαφές έκανε το Γαλλικό Ινστιτούτο Αρχαιολογίας της Ανατολής (Institut Français d'Archéologie Orientale) και η εικόνα έχει μεταφερθεί στο μουσείο του Λούβρου. Την Μεγάλη Πέμπτη, στην Ακολουθία των Αγίων Παθών (στις ορθόδοξες εκκλησίες και στις ελληνόρρυθμες καθολικές εκκλησίες) το πρώτο από τα δώδεκα ευαγγέλια που αναγιγνώσκονται είναι ολόκληρο το 15ο κεφάλαιο από το κατά Ιωάννη ευαγγέλιο. Σε κάποιο σημείο αυτού του ευαγγελίου ακούμε τους εξής λόγους του Ιησού: “Εσείς είστε φίλοι μου, αν κάνετε αυτά που εγώ σας παραγγέλω. Δεν σας ονομάζω πια δούλους, γιατί ο δούλος δεν ξέρει τί κάνει ο κύριός του. Σας ονομάζω φίλους, γιατί σας έκανα γνωστά όλα όσα άκουσα από τον Πατέρα μου” (Ιωάννης 15: 14,15). Οι Γάλλοι ονόμασαν αυτήν την εικόνα “ο Χριστός και ο Φίλος του” και νομίζω, πως αυτός ο τίτλος αποδίδει πληρέστερα το μήνυμα που θέλησε να μεταδώσει ο ανώνυμος ογιογράφος. Συχνά, οι κήρυκες στις εκκλησίες και οι συγγραφείς θεολογικών βιβλίων, προτιμούν να τονίζουν την ιδιότητα του ανθρώπου, που έχει βαφτιστεί, ως δούλου του Θεού. Αυτός είναι ο κανόνας.... Πόσο πιο αληθινό, και πόσο πιο όμορφο είναι να έχουμε πάντοτε κατά νου, ότι έχουμε κληθεί να είμαστε φίλοι του Χριστού. Σε αναμονή της Μεγάλης Εβδομάδας του 2022 13/04/2022

Monday, April 04, 2022

ΤΟ ΟΝΕΙΔΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΙΡΕΣΗΣ, Η ΟΔΥΝΗ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΟΣΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, κατά το κορυφαίο γεγονός της Ευχαριστιακής Συνάξεως των πιστών, μεταξύ των αιτημάτων που απευθύνονται προς τον Θεό είναι και η εκζήτηση ενότητας πίστεως και κοινωνία με το Άγιο Πνεύμα (“Τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τὴν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”). Η ενότητα στην Εκκλησία του Χριστού είναι υποστατική προϋπόθεση και υπάρχει με την ενότητα της πίστεως και την κοινωνία με το Άγιο Πνεύμα του Λαού του Θεού. Στον Κήπο της Γεσθημανή, πριν από την εκούσια παράδοση στο πάθος, ο Ιησούς προσευχόταν με μεγάλη αγωνία, τόση, που ο ιδρώτας του προσώπου Του έπεφτε στη γη λες και ήταν θρόμβοι αίματος (Λουκ. 22:44). Ανάμεσα στα άλλα σημεία της προσευχής ήταν κι αυτά: “Οὐ περὶ τούτων δὲ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἓν ὦσιν, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ὦσιν...” (Ιω. 17:20-21). Αγωνία του Ιησού Χριστού για την ενότητα των μαθητών Του αλλά και όσων πιστέψουν στη συνέχεια στο Ευαγγέλιο, με το κήρυγμα των Αποστόλων... Σήμερα, βλέποντας την κατάσταση που επικρατεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία, το όνειδος της διαίρεσης είναι αισθητό, ενώ η οδύνη του σχίσματος μεταξύ των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών είναι ορατή.... Εύλογο το ερώτημα, ποιος ευθύνεται για την κατάσταση των Ορθοδόξων Εκκλησιών, που πορεύονται στην σκιά του σχίσματος; Μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως στους Οθωμανούς και την περιέλευση του Πατριαρχείου της Πόλεως στην εμπερίστατη κατάσταση της δουλείας, ανεξάρτητα από τα σημαντικά προνόμια με τα οποία προίκισε ο Πορθητής την Εκκλησία της Νέας Ρώμης, η θυγατέρα Εκκλησία των Ρώσων, σιγά σιγά αλλά σταθερά άρχισε να εγείρει αξιώσεις αναγνωρίσεως σαν “τρίτης Ρώμης”. Αμφισβητούσε και αμφισβητεί η Εκκλησία της Ρωσίας την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, ως πρωτόθρονης, προβάλλοντας ως κριτήριο πρωτοκαθεδρίας μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών, το αριθμητικό πλήθος των πιστών της. Αναμφίβολα αυτή η λανθασμένη εκκλησιολογικά αξίωση, συμπορευόταν με την ισχύ των Τσάρων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αν κάποιος επισκεφθεί το Άγιον Όρος, χωρίς αμφιβολία θα εντυπωσιασθεί από το προκλητικό μεγαλείο των κτιριακών συγκροτημάτων που ανήγειραν οι Ρώσοι επί τσαρικής περιόδου. Στην Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, γνωστής και ως Ρωσικό, πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση εγκαταβιούσαν περίπου 2000 Μοναχοί και εργάζονταν περίπου 3000 εργάτες που έφθαναν στο Όρος από την Ρωσία! Το συγκρότημα της Μονής προκαλεί λόγω μεγέθους θαυμασμό. Το ίδιο συμβαίνει με την Σκήτη του Αγίου Ανδρέα, γνωστής και ως Σαράι, σε απόσταση αναπνοής από τις Καρυές, που επίσης το μέγεθος είναι προκλητικό. Το ίδιο τέλος συμβαίνει και με την εντυπωσιακή Σκήτη του Προφήτη Ηλία, λίγο πιο πάνω από την Μονή Παντοκράτορος! Υπάρχουν και άλλα ρωσικά κτίσματα στο Άγιον Όρος, που μπορεί να είναι μικρότερα από όσα ανέφερα, αλλά εντυπωσιάζουν.... Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ως σύστημα διοικήσεως αναγνωρίζεται το συνοδικό. Δηλαδή, η Εκκλησία διοικείται από την Σύνοδο των Επισκόπων. Οι Πατριάρχες, στα λεγόμενα πρεσβυγενή Πατριαρχεία, αλλά και σε κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες, που αναγνωρίσθηκαν ως Πατριαρχεία, είναι πρώτοι μεταξύ ίσων, κατ’ ουσίαν προεδρεύουν των Επισκόπων του κλίματος (δικαιοδοσίας) κάθε επί μέρους Εκκλησίας. Επίσης ο Πατριάρχης λειτουργεί και ως ενοποιητικός παράγοντας της τοπικής Εκκλησίας... Στην καθ’ όλου Ορθόδοξη Εκκλησία, σε κορυφαίες εκδηλώσεις του συνοδικού θεσμού, όπως συνέβη μετά από χίλια τριακόσια χρόνια, με την σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου στην Κρήτη (2016), υπήρξαν εκδηλώσεις της τραγικής διαίρεσης στους κόλπους της Εκκλησίας και δείγματα του από τότε κεκρυμμένου σχίσματος! Αξίζει να ληφθεί υπόψη, ότι η ανάγκη σύγκλησης μιας Μεγάλης Αγίας Συνόδου των Ορθοδόξων Εκκλησιών ανάγεται στην περίοδο των ετών 1902 και 1904, με δύο εγκυκλίους που είχε αποστείλει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ ο Γ΄ προς τις κατά τόπους Εκκλησίες, μπορεί να γίνει κατανοητό το εγχείρημα του 2016. Δυστυχώς, στην Πανορθόδοξη Σύνοδο δεν συμμετείχαν η Εκκλησία της Ρωσίας, το Πατριαρχείο της Αντιοχείας, η Εκκλησία της Βουλγαρίας και η Εκκλησία της Γεωργίας. Η Εκκλησία της Ρωσίας αρνήθηκε να συμμετάσχει, ως εκδήλωση απαξίας προς τον Θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, ενώ οι Εκκλησίες της Βουλγαρίας και της Γεωργίας παρακολούθησαν την απόφαση της Ρωσίας. Το Πατριαρχείο Αντιοχείας δεν συμμετείχε για τον εξής σοβαρό λόγο. Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, με δικαιοδοσία στο Κράτος του Ισραήλ, στην Ιορδανία και στα Παλαιστινιακά Εδάφη, εξέλεξε Αρχιεπίσκοπο Κατάρων (έτσι ονομάσθηκε από τους Ιεροσολυμίτες εκκλησιαστικούς το Κατάρ) και ίδρυσε την Αρχιεπισκοπή Κατάρων. Κατά τη γνώμη μου έγινε πράγματι “εισπήδηση”, δηλαδή υπέρβαση χωρικής δικαιοδοσίας του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, στην δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αντιοχείας, που αναφέρεται ως “Πατριαρχείο της Μεγάλης Θεουπόλεως Αντιοχείας, Συρίας, Αραβίας, Κιλικίας, Ιβηρίας τε και Μεσοποταμίας και πάσης Ανατολής”. Μάλιστα, πριν χρόνια είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον πρώτο Μητροπολίτη Βαγδάτης και Κουβέιτ Κωνσταντίνο, που ήταν ελληνικής καταγωγής από την Δαμασκό. Η Μητρόπολη αυτή ιδρύθηκε το 1969 και είχε δικαιοδοσία ως Μητρόπολη του Πατριαρχείου Αντιοχείας στο Ιράκ, στο Κουβέιτ, στις αραβικές χώρες του Περσικού Κόλπου (Μπαχρέιν, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κ.λπ.), Ιράν, κ.λπ.. Η ίδρυση Αρχιεπισκοπής Κατάρων (sic!) και η ενθρόνιση Αρχιεπισκόπου από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, κατά τη γνώμη μου, είχε κίνητρο τους περίπου 12.000 Ορθόδοξους Χριστιανούς ποικίλων εθνικοτήτων αλλά υπερβολικά καλά αμειβόμενους (!!!) στο Κατάρ και στα γειτονικά κράτη. Το γεγονός αυτό δημιούργησε ένταση μεταξύ των δύο Πατριαρχείων. Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως σιώπησε και δεν ανέλαβε πρωτοβουλία επίλυσης της διαφοράς, κάτι που δεν συνέβη και στην Πανορθόδοξη Σύνοδο, μολονότι το είχε ζητήσει η Αντιόχεια. Οπότε η αντίδραση του Θρόνου της Αντιόχειας ήταν η μη συμμετοχή στην Σύνοδο, ενώ αργότερα επήλθε διακοπή κοινωνίας (τουτέστιν σχίσμα) μεταξύ των Εκκλησιών Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως ως πρωτόθρονη Εκκλησία μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών έχει κανονικό δικαίωμα ανακήρυξης της αυτοκεφαλίας μιας τοπικής Εκκλησίας σε ένα ανεξάρτητο κράτος. Έτσι ανακήρυξε αυτοκέφαλη την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Η Μόσχα αντέδρασε έντονα και όπως είναι γνωστό με πρωτοβουλία της επήλθε σχίσμα εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η Εκκλησία της Ρωσίας έλαβε την τιμή του Πατριαρχείου από την Κωνσταντινούπολη. Επί τσάρων υπήρξε θεραπαινίδα του κοσμικού καθεστώτος ενώ προβλεπόταν η παρουσία επιτρόπου του Τσάρου κατά τις εργασίες της συνόδου της ιεραρχίας του Πατριαρχείου Μόσχας. Στην διάρκεια του σοβιετικού καθεστώτος, υπήρξαν πολλοί μάρτυρες της Εκκλησίας της Ρωσίας και μάλιστα λειτουργούσε μια εκκλησία των κατακομβών, που υπήρχε παράνομα, προσπαθώντας να ζει κατά την ελευθερία εν Χριστώ. Σε γενικές γραμμές όμως, επί σοβιετικού καθεστώτος και ιδίως μετά τον “μεγάλο πατριωτικό πόλεμο”, όπως είχε ονομάσει ο Στάλιν την άμυνα στην ναζιστική εισβολή, η Εκκλησία της Ρωσίας ήταν υπάκουη στην πολιτική του Κρεμλίνου, συχνά με το αζημίωτο. Ο Βλαδίμηρος Πούτιν, εξ αρχής που ανέλαβε την εξουσία πριν είκοσι χρόνια, προσέδωσε στην Εκκλησία της Ρωσίας προνόμια που είχε επί Τσάρων. Από την άλλη μεριά το Πατριαρχείο Μόσχας ανταπέδωσε αυτήν την εύνοια και ιδίως επί του τωρινού Πατριάρχη Κυρίλλου έγινε όργανο της μεγαλορωσικής ιδεολογίας του Πούτιν, με τραγικό ξέσπασμα την επέμβαση και εισβολή στην Ουκρανία. Το Πατριαρχείο Μόσχας, με ρωσικά ρούβλια ίδρυσε Εξαρχία στην Αφρική, εντός της δικαιοδοσίας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας (κλασική περίπτωση εισπήδησης), εξαγοράζοντας ορισμένους Αφρικανούς πρώην κληρικούς που κατέστησαν έκπτωτοι της ιερωσύνης τους! Με ρούβλια επίσης εξαγοράζει η Μόσχα το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων εδώ και χρόνια, όπου έχει ακουστεί, ότι με εκκλησιαστική κάλυψη ξεπλένει μαύρο χρήμα η ρωσική μαφία! Στην Ελλάδα είναι γνωστοί τέσσερις μητροπολίτες για την “κρυφή” αγάπη τους για τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο. Πρόκειται για τον Μεσογαίας Νικόλαο, για τον Πατρών, για τον Κερκύρας και για τον Βεροίας και Ναούσης Παντελεήμονα.... Το πρόβλημα είναι, ότι οι παραπάνω μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, είτε από αφέλεια, είτε από ιδιοτελή σκοπιμότητα, γίνονται όργανα της μεγαλορωσικής πολιτικής διείσδυσης του Πούτιν στην Ελλάδα, μέσω της θρησκείας. Αυτό είναι ιδιαίτερα ολοφάνερο στην περίπτωση του Μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας με τις πλούσιες ευλογίες που πρόσφερε στην ρωσική οργάνωση “Ορθόδοξη Αυτοκρατορική Εταιρεία Παλαιστίνης”, που είχε ιδρυθεί από τον τσάρο Αλέξανδρο Γ΄ το 1882 και επαναδραστηριοποιήθηκε επί Πούτιν. Τα γραφεία της εταιρίας είναι στην Θεσσαλονίκη, απέναντι από το Λιμάνι, αλλά όταν δημιουργήθηκε γραφείο στη Βέροια ο αγιασμός που τέλεσε ο επιχώριος Μητροπολίτης είχε τον χαρακτήρα “πανηγύρεως”. Παρευρέθηκε ο ο διεθνής πρόεδρος Σεργκέι Βαντίμοβιτς Στεπάτσιν, που είχε διατελέσει στέλεχος της διαδόχου της KGB, της FSB, για ένα διάστημα πρωθυπουργός της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αλλά απέτυχε να λύσει το πρόβλημα με την Τσετσενία, οπότε απομακρύνθηκε, αλλά τώρα, πέραν της θέσης του προέδρου της παραπάνω οργάνωσης είναι πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου της Ρωσίας. Ο Μητροπολίτης Βεροίας δεν αρκέστηκε να τελέσει τον αγιασμό στα γραφεία της οργάνωσης, μιας και ο πρόεδρος του ελληνικού τμήματος κατάγεται από την Βεργίνα, δεξιώθηκε τους παράγοντες της οργάνωσης στην Μονή Παναγίας του Δοβρά: https://www.protagon.gr/themata/44341659692-44341659692, https://www.documentonews.gr/.../rwsikh-diplwmatia-me.../, https://www.romfea.gr/.../11264-i-autokratoriki-orthodoji..., https://www.imerisia-ver.gr/.../9401-%CE%BF%CF%84%CE%B1.... Στην Ορθόδοξη Εκκλησία κατά τη γνώμη μου, το άθλημα της πίστεως προβάλλεται ως οδοιπορία και βίωση εντός της κατά Χριστόν ελευθερίας (Γαλ. 5:1). Δυστυχώς όμως, οι άνθρωποι φοβόμαστε την ελευθερία, την αποδιώχνουμε, την ακυρώνουμε με ένα σωρό τρόπους, πολλοί απ’ τους οποίους φορούν το ένδυμα ευτελούς ευσέβειας. Η εισβολή γερόντων πνευματικών, κατά κανόνα αγάμων, προς καθοδήγηση Χριστιανών Ορθοδόξων, έχει γίνει του συρμού στην Ελλάδα. Αυτοί οι γέροντες, εισάγουν κατά κανόνα πρότυπα καθοδήγησης, που καλώς ισχύουν μεταξύ μοναχών, αλλά μάλλον είναι βλαβερά για ανθρώπους που ζουν στον κόσμο με γυναίκες και άνδρες, με παιδιά και άλλου είδους προτεραιότητες, από εκείνες ενός μοναχού. Έτσι το φαινόμενο του “γεροντισμού”, κατά απομίμηση μιας αρρωστημένης κατάστασης που άρχισε να καλλιεργείται στην αχανή Ρωσία του παρελθόντος με τους “στάρτσι” και τους πλανόδιους προσκυνητές, έχει ενσκήψει μεταξύ των Ελλήνων Χριστιανών και όχι μόνον. Ο τρόπος που εδραιώθηκε η κατά τόπους ίδρυση Ορθοδόξων αυτοκεφάλων Εκκλησιών, μετέτρεψε τις κατά τόπους εκκλησίες σε εθνικές εκκλησίες, φορείς του νοσηρού εθνικισμού, που τυποποίηθηκε στο Ορθόδοξο Κανονικό Δίκαιο ως αμάρτημα του “εθνοφυλετισμού”, όπως το ανέφερε η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως του 1872 για να αντιμετωπίσει την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας, με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Ο εθνικισμός ή εθνοφυλετισμός, στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί μέγα σκάνδαλο και μέγα αμάρτημα, συχνά ανομολόγητο! Η διαίρεση στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας και το σχίσμα των Ορθοδόξων Εκκλησιών, που προανέφερα, οφείλεται στον εθνικισμό των κατά τόπους Εκκλησιών. Η Εκκλησία γίνεται όχημα άσκησης πολιτικής, συχνά επιθετικής, ακόμα και κατά Ορθοδόξων λαών, διαφορετικής εθνικής ταυτότητας, όπως συμβαίνει σήμερα με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Το σχίσμα των Ορθοδόξων είναι τραγικά ορατό κυρίως σε χώρες της Διασποράς ορθοδόξων. Στην ίδια πόλη συνυπάρχουν περισσότεροι του ενός Ορθόδοξοι Επίσκοποι, ποικίλων τίτλων (Αρχιεπίσκοπος, Μητροπολίτης, Επίσκοπος κ.ά.) και ποιμαίνουν Ορθόδοξους Χριστιανούς με κριτήριο την εθνική καταγωγή τους. Αυτά συμβαίνουν στην θεσμική εκκλησία, στην Ορθόδοξη Εκκλησία που υπάρχει ως επίσημος θεσμός, με κοσμικά κριτήρια, χρηματοδοτείται από κάποιο κράτος, με εξαίρεση τις επισκοπές και τις ενορίες της Διασποράς του Πατριαρχείου Αντιοχείας, που δεν είναι συνδεδεμένο με κάποιο κράτος.... Για να κλείσω το σημείωμά μου, θα παραθέσω, προς παρηγορία και παραμυθία όλων, ένα απόσπασμα λόγου του μακαρίας μνήμης Αρχιμανδρίτη Λεβ Ζιλλέ, που εκφώνησε σε εξόδιο ακολουθία: “Ω παράξενη Ορθόδοξη Εκκλησία, τόσο φτωχή και αδύναμη, που δεν έχεις, ούτε την οργάνωση, ούτε την κουλτούρα της Δύσης, παραμένοντας στη ζωή, σαν ένα θαύμα, μπροστά σε τόσες δοκιμασίες, θλίψεις και αγώνες. Μια Εκκλησία αντιθέσεων, ταυτόχρονα, τόσο παραδοσιακή όσο και τόσο ελεύθερη, τόσο αρχαϊκή και τόσο ζωντανή, τόσο τελετουργική αλλά και τόσο προσωπική. Μια Εκκλησία, που διαφυλάσσει με φροντίδα το ανεκτίμητο μαργαριτάρι του Ευαγγελίου, μερικές φορές κάτω από ένα στρώμα σκόνης. Μια Εκκλησία, που μέσα σε σκιές και σιωπή διατηρεί πάνω από όλα τις αιώνιες αξίες της αγνότητας, της φτώχειας, του ασκητισμού, της ταπείνωσης και της συγχώρεσης. Μια Εκκλησία, που συχνά δεν ξέρει πώς να ενεργεί, αλλά που μπορεί να τραγουδά τη χαρά του Πάσχα, όπως καμιά άλλη”. (Ομιλία στην κηδεία του Αρχιμανδρίτη Ειρηναίου (Louis-Charles) Winnaert 1937). Συμπληρώνω με τα τα λόγια του Ορθόδοξου στοχαστή Olivier Clément: “...Προσβλέπουμε σ’ ένα Χριστιανισμό φτωχό και ελεύθερο, ικανό να δώσει μια μαρτυρία του Ευαγγελίου απέριττη”. Και τελειώνω με τα λόγια του αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη, που είναι γεμάτα κάλλος και φως: “Η ψυχή του Χριστιανού πρέπει να είναι λεπτή, να είναι ευαίσθητη, να είναι αισθηματική, να πετάει, όλο να πετάει, να ζει μες στα όνειρα. Να πετάει μες στ’ άπειρο, μες στ’ άστρα, μες στα μεγαλεία του Θεού, μες στη σιωπή. Όποιος θέλει να γίνει Χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής”. Καλή Σαρακοστή και Καλή Ανάσταση! ©Γιώργος Α. Δούδος 23 Μαρτίου 2022

Saturday, April 02, 2022

Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΔΥΟ ΑΝΟΜΟΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

Με αφορμή τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, τόσο κύκλοι της ελληνικής Δεξιάς, όσο και της ελληνικής Αριστεράς, επιχειρούν να προβάλλουν στο προσκήνιο της δημοσιότητας την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την κατοχή του βόρειου τμήματος του Νησιού, από τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις και από Τουρκοκύπριους πολιτικούς, που λειτουργούν ως όργανα της Άγκυρας. Νομίζω, πως η σύγκριση των περιπτώσεων Κύπρου και Ουκρανίας είναι άστοχη, δεν μπορεί να πείσει, παρά μόνον όσους και όσες είναι επιρρεπείς και ευάλωτοι στις προπαγάνδες. Αλλά μιας και προβάλλεται το πρόβλημα της Κύπρου, ας θυμηθούμε κάποια πράγματα: 1.- Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας (1960), όπως ισχύει σήμερα, η διάταξη του άρθρου ΙΙ του Παρατήματος Ι προλέπει τα εξής: “Η Ελλάς, η Τουρκία και το Ηνωμένον Βασίλειον, λαμβάνουσαι υπό σημείωσιν τας εν άρθρω Ι της παρούσης συνθήκης αναληφθείσας υπό της Δημοκρατίας της Κύπρου υποχρεώσεις, αναγνωρίζουσι και εγγυώνται την ανεξαρτησίαν, εδαφική ακεραιότητα και ασφάλειαν της Δημοκρατίας της Κύπρου ως και την δημιουργηθείσαν δια των θεμελιωδών άρθρων του Συντάγματος αυτής κατάστασιν”. Κατά το άρθρο IV του ίδιου παραρτήματος του Κυπριακού Συντάγματος προβλέπεται ότι: “Εν περιπτώσει παραβιάσεως των διατάξεων της παρούσης συνθήκης, η Ελλάς, η Τουρκία και το Ηνωμένον Βασίλειον αναλαμβάνουσι την υποχρέωσιν όπως διαβουλεύωνται μετ’ αλλήλων όσον αφορά τας παραστάσεις ή τα μέτρα τα αναγκαία δια την διασφάλισιν της τηρήσεως των εν λόγω διατάξεων. Εφ’ όσον κοινή ή συντετονισμένη ενέργεια δεν ήθελεν αποδειχθή δυνατή, εκάστη των τριών εγγυητριών δυνάμεων επιφυλάσσει εαυτή το δικαίωμα όπως ενεργήση με μόνον σκοπόν την επαναφοράν της δια της παρούσης συνθήκης δημιουργηθείσης καταστάσεως”. Οι προηγούμενες διατάξεις του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας αναφέρονται στις εγγυήτριες δυνάμεις της ανεξάρτητης Κύπρου και στο δικαίωμα κοινής επέμβασης ή και μεμονωμένης, αν υπάρξει διακινδύνευση της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο. 2.- Είναι γνωστό και αναμφισβήτητο πλέον, ότι η ελληνική δικτατορία του Ιωαννίδη έκανε “εξαγωγή” πραξικοπήματος στην Κύπρο το 1974, φέρνοντας στην εξουσία, για οκτώ μέρες τον Νίκο Σαμψών, τον δολοφόνο των Τουρκοκυπρίων της Ομορφίτας. Ενόψει αυτών των γεγονότων, η Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη κατά το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, επενέβη στην Κύπρο προς αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης. 3.- Τον Δεκέμβριο του 1963, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, πρότεινε μονομερώς αρκετές τροποποιήσεις στο Σύνταγμα του 1960. Αυτό πυροδότησε ένταση στις σχέσεις της ελληνοκυπριακής πλειοψηφίας και της τουρκοκυπριακής μειονότητας, με αποτέλεσμα την μη συμμετοχή πλέον των Τουρκοκυπρίων στην κυπριακή κυβέρνηση. Οι συνταγματικές τροποποιήσεις του Μακαρίου πυροδότησαν πρωτόγνωρη βία μεταξύ των δύο κοινοτήτων του νησιού, με θύματα νεκρούς και από τις δυο κοινότητες (364 Τουρκοκύπριοι και 174 Ελληνοκύπριοι). Μετά τις προηγούμενες αρνητικές εξελίξεις εμφανίζονται οι τουρκοκυπριακοί θύλακες, διάσπαρτοι σε όλο το νησί. Στους θύλακες οι Τουρκοκύπριοι στερούνταν πολλών αναγκαίων αγαθών. Η ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων περιοριζόταν εντός των θυλάκων! Το καθεστώς λειτουργίας των θυλάκων άρχισε να χαλαρώνει μετά το 1967, οπότε πολλοί Τουρκοκύπριοι επέστρεψαν στα χωριά που κατοικούσαν πριν το 1963. Το καθεστώς των θυλάκων σε βάρος των Τουρκοκυπρίων, που επιβλήθηκε από την ελληνοκυπριακή διοίκηση, αποτελούσε σαφή παραβίαση του άρθρου 13 παράγρ. 1 του Συντάγματος της Κύπρου που προβλέπει ότι: “Έκαστος έχει το δικαίωμα ελευθέρας μετακινήσεως εντός του εδάφους της Δημοκρατίας και διαμονής εις οιονδήποτε τμήμα αυτής υποκείμενος εις τους υπό του νόμου επιβαλλομένους, αναγκαίους δε κρινομένους μόνον διά την άμυναν ή την δημοσίαν υγείαν περιορισμούς ή ούς προβλέπονται ως ποινή επιβαλλομένη υπό του αρμοδίου δικαστηρίου”. 4.- Η επέμβαση της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974, μετατράπηκε ως γνωστό σε κατοχή εκ μέρους του τουρκικού στρατού του βόρειου τμήματος του νησιού. Οι συνθήκες γενικά ήταν τέτοιες, που διαταράχτηκαν έντονα οι σχέσεις εμπιστοσύνης της τουρκοκυπριακής κοινότητας απέναντι στο σύνοικο στοιχείο των Ελληνοκυπρίων. Οπότε η επέμβαση χάριν της συνταγματικής νομιμότητας, έχει γίνει κατοχή, ήδη επί σαράντα οκτώ χρόνια και η Τουρκία συνέβαλε στην ανακήρυξη της “Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου” ενός μορφώματος, που μόνον η Τουρκία αναγνωρίζει σαν κράτος. Η μεταφορά εποίκων από την Τουρκία στην βόρεια Κύπρο, έχει επιφέρει αλλοίωση στη σύνθεση του πληθυσμού, κάτι για το οποίο υπάρχει αντίδραση από τους Τουρκοκύπριους, οι οποίοι έχουν ξαναγυρίσει στο καθεστώς των θυλάκων. Ζουν εξαρτημένοι από την Τουρκία, ελέγχονται ποικιλότροπα από την Τουρκία. Όσοι Τουρκοκύπριοι ζουν στο βόρειο τμήμα του νησιού αλλά αμφισβητούν την επικυριαρχία της Τουρκίας, είναι ανεπιθύμητοι και τους απαγορεύεται η είσοδος στην Τουρκική Δημοκρατία. 5.- Οι Ελληνοκύπριοι ηγέτες έχουν απορρίψει όλα τα σχέδια ενοποίησης του νησιού και δημιουργίας μιας ομοσπονδιακής και διζωνικής δημοκρατίας. Η προπαγάνδα για την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, με την εμφάνιση στις τηλεοράσεις του τότε Κύπριου Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου, να κλαίει και να καλεί τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας να καταψηφίσουν στο δημοψήφισμα το σχέδιο Ανάν είναι χαρακτηριστική. Ταυτόχρονα, οι ηγέτες της Κυπριακής Δημοκρατίας αντιμετώπισαν τους Τουρκοκύπριους ηγέτες, που με σθένος υπερασπίζονται την ενοποίηση του νησιού στα πλαίσια μια διζωνικής ομοσπονδίας, όπως ιδίως τον Μουσταφά Ακιντζί, με απαράδεκτη αμετροέπεια και έλλειψη του αναγκαίου σεβασμού. 6.- Αυτή τη στιγμή, στην βόρεια κατεχόμενη Κύπρο, παρά τα τεράστια κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία και για τα οποία υπάρχει έντονη διαμαρτυρία, ο “πρόεδρος” Ερσίν Τατάρ λειτουργεί ως όργανο του Ερντογάν και τάσσεται αναφανδόν υπέρ της δημιουργίας δύο ανεξάρτητων κρατών στο νησί. Οι Ελληνοκύπριοι ηγέτες από την μεριά τους, ποτέ δεν υποστήριξαν έμπρακτα την ενοποίηση του νησιού, και στήριξαν πολιτικές διχοτόμησης, αποδεχόμενοι, με περισσήν υποκρισία σαν τετελεσμένη την προοπτική δύο ανεξάρτητων κρατών. 7.- Η είσοδος της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αποτελέσει πρόσχημα αδιαφορίας για το μέλλον του βόρειου τμήματος του νησιού και επομένως για τους Τουρκοκύπριους.. Το γεγονός ότι η “ελεύθερη” Κύπρος είναι παράδεισος ασφαλών τραπεζικών λογαριασμών, που μπορούν να παρομοιαστούν με το καθεστώς της Ελβετίας, του Λιχτενστάιν και του Λουξεμβούργου. Το ότι η Κύπρος προνόησε να καταργήσει της εξωχώριες εταιρίες (offshore) πριν γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να καθιερώσει τον τύπο της “Κυπριακής Εταιρίας Διεθνούς Εμπορίου”, που αντικατέστησε με επιτυχία τις εταιρίες offshore. Οι προηγούμενες αλλαγές στο κυπριακό εταιρικό δίκαιο, έχει καθιερώσει το νησί ως έδρα εταιριών ξένων συμφερόντων, που απολαμβάνουν τα μέλη τους απόλυτη μυστικότητα ως προς τα ατομικά τους στοιχεία, ενιαίο χαμηλό φορολογικό συντελεστή και την παροχή υψηλής ποιότητας νομικών και φοροτεχνικών υπηρεσιών από καλούς δικηγόρους και άρτια καταρτισμένους λογιστές. 8.- Είναι γνωστό ότι η Κυπριακή Δημοκρατία εδώ και χρόνια έχει γίνει ο αγαπημένος τόπος Ρώσων “ολιγαρχών”, ενώ επανειλημμένα έχει δεχθεί έντονη κριτική ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, για τον τρόπο που χορηγούνται τα “χρυσά” διαβατήρια της Κύπρου σε αλλοδαπούς. 9.- Δεξιοί κύκλοι Ελληνοκυπρίων, επίγονοι κυρίως της ΕΟΚΑ Β΄, που δεν πιστεύουν στο μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως ανεξάρτητου κράτους, αλλά ανέχονται την ύπαρξή της για τα συμφέροντά τους, αποτολμούν να εκφράσουν και την σκέψη, σαν δήθεν λύση του Κυπριακού: Να σηκωθεί ένα τείχος μεταξύ νότου και βορρά, ώστε οι κάτοικοι της Κυπριακής Δημοκρατίας να παύσουν να βλέπουν τί συμβαίνει στον κατεχόμενο βορρά! Για όλους τους παραπάνω λόγους, που ανάγονται στις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και στο εναγώνιο σήμερα, το να συγκρίνεται η ρωσική επιθετικότητα στην Ουκρανία με την τουρκική κατοχή της βόρειας Κύπρου, πολιτικά είναι πέρα ως πέρα άστοχη επιλογή. γιατί πρόκειται για ανόμοια πράγματα και εντελώς διαφορετικές καταστάσεις. © ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ 02/04/2022

Friday, April 01, 2022

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ, Ο ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ...

Ο Καρλ Μαρξ και ο σύντροφός του Φρίντριχ Ένγκελς, επεξεργάστηκαν, όπως είναι γνωστό την θεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού και του διαλεκτικού υλισμού. Ο όρος επιστημονικός κομμουνισμός ή επιστημονικός σοσιαλισμός χρησιμοποιείται για να διακρίνει τις πολιτικές θεωρίες που είχαν διατυπώσει οι Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς από άλλα ρεύματα σοσιαλιστικών ιδεών, που είχαν αναπτυχθεί τον 19ο αιώνα και είχαν θεωρηθεί, ότι στερούνταν επιστημονικών βάσεων, τουλάχιστον κατά την άποψη των Μαρξ και Ένγκελς. Αυτά τα σοσιαλιστικά ρεύματα που είχαν κριθεί ως μη επιστημονικά, είχαν ονομαστεί συλλήβδην “ουτοπικός σοσιαλισμός” και είχαν θεωρηθεί ότι δεν ήταν βιώσιμα με την προοπτική αλλαγής της κοινωνίας. Από την άλλη μεριά, βασικό στοιχείο του διαλεκτικού υλισμού της μαρξικής σκέψης είναι ο ιστορικός υλισμός. Σύμφωνα με τον ιστορικό υλισμό, η συνεχής αντιπαλότητα και σύγκρουση μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, με σκοπό τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, αυτό που είναι γνωστό ως “ταξική πάλη”, είναι “η μηχανή της ιστορίας”, που ωθεί την κοινωνία προς την αλλαγή. Οι Μαρξ και Ένγκελς είναι αλήθεια πως δεν ήταν οι διανοούμενοι και στοχαστές του σπουδαστηρίου, αλλά οι κοινωνικές ευαισθησίες τους, τους ώθησαν να αναλάβουν δράσεις και να υποστούν και διωγμούς. Πάντως οι δυο τους έγραψαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο το 1848, για λογαριασμό της Κομμουνιστικής Λίγκας και μολονότι είναι μια προκήρυξη μόλις 23 σελίδων, θεωρείται ένα πολιτικό κείμενο που έχει ασκήσει παγκοσμίως τεράστια επιρροή στην πολιτική σκέψη, μετά την Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη της Γαλλικής Επανάστασης. Παρόλα αυτά, ποτέ ο Μαρξ και ο Ένγκελς δεν θεώρησαν ότι οι σκέψεις τους ήταν αλάνθαστες και ότι είχαν θεμελιώσει ένα πολιτικό και κοινωνικό δόγμα! Η μαρξική σκέψη, υπήρξε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση, ιδίως με όσα διαλαμβάνονται στις σελίδες των τόμων του “Κεφαλαίου” του πρώιμου καπιταλισμού, όπως αναπτύχθηκε στη Δυτική Ευρώπη. Τελικά, η ατίθαση ιστορία διέψευσε τις προβλέψεις του Μαρξ και μια επανάσταση, που επικαλούνταν τις ιδέες του ξέσπασε σε μια χώρα, ελάχιστα βιομηχανοποιημένη και κυρίως αγροτική, με το κίνημα των Μπολσεβίκων στην Ρωσική Αυτοκρατορία, στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Βλαδίμηρος Λένιν με όσα έχει γράψει, ανέπτυξε παραπέρα τις μαρξικές ιδέες, στα δεδομένα μιας υπανάπτυκτης καπιταλιστικά χώρας. Την δεκαετία του 1930, όταν είχε αναλάβει την εξουσία στην Σοβιετική Ένωση ο Στάλιν, αποφάσισε να συγκροτήσει ένα “επαναστατικό δόγμα”, που το ονόμασε “Μαρξισμός-Λενινισμός”. Έτσι η μαρξική σκέψη αλλοιώθηκε απόλυτα και μαζί με τις σκέψεις του Λένιν, αλλά και του Στάλιν, όπως και άλλων Σοβιετικών, παγιώθηκε σε ένα αυστηρό και ανεξέλεγκτο ουσιαστικά δόγμα, που με το πέρασμα των χρόνων κατάντησε ένα αντιδραστικό απολίθωμα, που επιμένει να επικαλείται την επανάσταση! Ακόμα και μετά το 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, που κήρυξε την αποσταλινοποίηση, το ιδεολόγημα του “Μαρξισμού-Λενινισμού”, ως επίσημο δόγμα δεν θίχτηκε. Η παράδοση του ΚΚΣΕ ακολουθήθηκε από όλα τα κομμουνιστικά κόμματα σε δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, και όχι μόνον. Στην Ελλάδα το ΚΚΕ, όπως και το άλλοτε ΚΚΕεσ., παρέμειναν εγκλωβισμένα σε σταλινικές πρακτικές και προσηλωμένα στον “Μαρξισμό-Λενινισμό”. Όπως φαίνεται, το ΚΚΕ και τα μέλη του, μένουν μάλλον ικανοποιημένα από την διαφύλαξη της “ιδεολογικής τους καθαρότητας” χωρίς να πολυπροβληματίζονται για την καθήλωση του κόμματος συνεχώς, σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις σε ένα ποσοστό, που κυμαίνεται γύρω στο 5%! Παρά την διακηρυγμένη “ιδεολογική καθαρότητα” του ΚΚΕ, ο οπορτουνισμός, τόσο στο κόμμα, όσο και σε στελέχη του “καλά κρατεί”. Ο οπορτουνισμός βαφτίζεται ελιγμός, σύμφωνα με τα δεδομένα του αστικού καπιταλιστικού καθεστώτος. Συχνά όμως, η επίκληση της αστικής νομιμότητας, ιδίως σε στελέχη του ΚΚΕ, υποδηλώνει εγκατάλειψη του επαναστατικού ήθους, που πρέπει να διακρίνει έναν κομμουνιστή! Με άλλα λόγια, συμπεριφορές του κόμματος, κυρίως σε κομματικές επιχειρήσεις και το πώς αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους, όπως και στελεχών του κόμματος, που διαθέτουν δημόσια αξιώματα, δεν χρειάζεται πολλή περίσκεψη, για να αποδειχθεί, ότι ενεργούν σύμφωνα με ευτελή και χυδαία ατομικά συμφέρονται, απόλυτα ιδιοτελή και όχι από χρέος προς μια κομματική αρχή! Η αντιμετώπιση των εργαζομένων της “Τυποεκδοτικής”, της τυπογραφικής επιχείρησης του ΚΚΕ, παρά τις προσπάθειες να καλυφθούν ή να δικαιολογηθούν αντεργατικές συμπεριφορές από την εργοδοσία, δηλαδή από το ΚΚΕ, παραμένει χαρακτηριστικό δείγμα οπορτουνιστικής συμπεριφοράς από ένα “μαρξιστικό-λενινιστικό” κόμμα, που προβάλλει σαν άλλοθι γι’ αυτή την συμπεριφορά το καπιταλιστικό περιβάλλον! Στις παραπομπές που ακολουθούν γίνεται αναφορά και σε απόψεις του ΚΚΕ, όπως και μελών του κόμματος στον κύκλο του προσυνεδριακού διαλόγου του 19ου Συνεδρίου του κόμματος: https://www.advertising.gr/media/telos-epochis-gia-tin-typoekdotiki-a-e-60525/, https://www.zougla.gr/page.ashx?pid=80&aid=431638&cid=122, https://www.rizospastis.gr/story.do?id=6663749, https://www.rizospastis.gr/story.do?id=7353091. Στη Νάουσα είχα έναν υπέροχο φίλο, τον Παναγιώτη Καπνιστή, μέλος του ΚΚΕ και πραγματικά εμπνεόμενο από τις παραδόσεις του Κόμματος, πριν υποστεί, κατά τη διαδρομή του χρόνου, παραμορφωτικές αλλοιώσεις. Ο Παναγιώτης, εκτός από φίλος, με εμπιστευόταν και ως δικηγόρο του. Δεν ήταν της άποψης, ότι επειδή ήταν κομμουνιστής έπρεπε να είναι ένας φτωχός και μίζερος άνθρωπος. Ενδιαφερόταν για την βελτίωση των συνθηκών της ζωής όλης της οικογένειάς του, μέσα στα δεδομένα της κοινωνίας που ζούσε. Είχε όμως αρχές. Την περίοδο που εργαζόταν στην “Αγροτική Κολινδρού” και ουσιαστικά ήταν ο αρχιμηχανικός της επιχείρησης, στα πλαίσια πολιτικής της επιχείρησης που ήταν συνεταιριστική, άσχετα από την κατάληξή της, του είχε δοθεί και ένα “πακέτο μετοχών”, όπως και θέση στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας. Μάλιστα, εξαιτίας της τελευταίας ιδιότητάς του, λόγω της κατ’ αρχήν συλλογικής ευθύνης των μελών διοίκησης μιας ανώνυμης εταιρείας, είχε μια δικαστική περιπέτεια, που ευτυχώς είχε ικανοποιητική κατάληξη για τον Παναγιώτη. Κάποια στιγμή, είχε τεθεί ένα θέμα στην εταιρεία και στο διοικητικό συμβούλιο, που έκρινε ο Παναγιώτης Καπνιστής ότι αν συμφωνούσε με την πρόταση που είχε κάνει ο πρόεδρος, αυτό θα ήταν αντίθετο με τις αρχές του, ως σκεπτόμενου ανθρώπου και ως κομμουνιστή. Για την πρόεδρο της “Αγροτικής Κολινδρού” το θέμα ήταν σημαντικό, οπότε η μη ευθυγράμμιση του Καπνιστή με την πρόταση του προέδρου, τον οδήγησε να εγκαταλείψει το διοικητικό συμβούλιο χάνοντας σημαντικά οικονομικά και άλλα ωφελήματα, που τελικά τον οδήγησαν στην απομάκρυνσή του από την εταιρεία, που στην κυριολεξία είχε μεγαλώσει μαζί της! Απεναντίας, υπάρχουν οπορτουνιστικά παραδείγματα στελεχών του ΚΚΕ, που προκαλούν. Για έναν ελεύθερο επαγγελματία, λ.χ. γιατρό, κάθε άλλο παρά είναι αρνητικό να ενδιαφέρεται για την αύξηση του κύκλου της πελατείας του-των ασθενών του, επειδή απλά και μόνον είναι κομμουνιστής. Όταν όμως, αυτό το ενδιαφέρον γίνεται μανία αύξησης πλούτου, με την υπεραπασχόληση και την όσο το δυνατό μεγαλύτερη συλλογή ασθενών στο ιατρικό πελατολόγιο, τότε, μάλλον πρόκειται για κλασική εκδήλωση οπορτουνισμού. Πώς είναι δυνατό να γίνεται υπεράσπιση των αρχών του ΚΚΕ και του “μαρξισμού-λενινισμού” με λόγια και με ανάληψη αιρετών αξιωμάτων κι από την άλλη να εκδηλώνεται χυδαία καπιταλιστική εκμετάλλευση της παροχής υπηρεσιών υγείας, χάριν συλλογής όλο και μεγαλύτερου πλούτου; Ως κατακλείδα: Κάθε δόγμα, είτε στην πολιτική, είτε στην θρησκεία, είτε σε κάθε άλλη πτυχή της ανθρώπινης ζωής, είναι χαρακτηριστικό πως επιδιώκει τον πνιγμό: Να καταστρέψει την Αλήθεια, να θρυμματίσει την ίδια τη ζωή, με την μέθοδο του Προκρούστη. Ο “Μαρξισμός-Λενινισμός”, ως εφεύρημα του Ιωσήφ Στάλιν και του αναλεύθερου καθεστώτος που εγκατέστησε στην Σοβιετική Ένωση και στις χώρες του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού”, κατέστησε την μαρξική σκέψη και τον ανθρωπισμό που διέκρινε την φιλοσοφία των Μαρξ και Ένγκελς, όπως και την σκέψη του Λένιν, σε ένα θλιβερό απολίθωμα, εχθρικό προς τη ζωή και προς τους εργαζόμενους! Κατά τη γνώμη μου, ένας λόγος που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση και οι χώρες-μαριονέτες της στην Ανατολική Ευρώπη, ήταν και η προσήλωση στο δόγμα του “Μαρξισμού-Λενινισμού”. © Γιώργος Α. Δούδος 01/04/2022

Monday, March 28, 2022

Μνήμη της οσίας Γερόντισσας Γαβριηλίας

Στις 28 Μαρτίου του 1992 η Γερόντισσα Γαβριηλία, αναχώρησε πλήρης ημερών, σε ηλικία ενενήντα πέντε ετών, για να αναπαυθεί κοντά στον Χριστό και στους Αγγέλους Του, που τόσο πολύ είχε αγαπήσει ενόσω οδοιπορούσε μεταξύ μας. Οι Άγιοι άνθρωποι, ζουν πάντοτε ανάμεσά μας και όταν εγκαταλείψουν το σώμα τους βρίσκονται περισσότερο έντονα κοντά μας.... Την αγία Γερόντισσα Γαβριηλία την αγάπησα πάρα πολύ, όταν την πρωτογνώρισα διαβάζοντας το βιβλίο “Η Ασκητική της Αγάπης’, που έχει γραφτεί από αγαπημένη της μαθήτρια. Κάποια στιγμή, ένας εκλεκτός Φίλος Αγιορείτης, που συχνά κάτω από το πετραχήλι του εμπιστεύομαι τους αναστεναγμούς και τα παθήματά μου, μου είπε λίγα, μα ουσιώδη, για την Γερόντισσα, που είχε την ευλογία να την γνωρίζει. Ο οσιακής μνήμης Αρχιμανδρίτης Λεβ Ζιλλέ, σε ένα βιβλίο του με τίτλο “Ορθόδοξος Πνευματικότης”, που έγραψε με το ψευδώνυμο ‘Μοναχός της Ανατολικής Εκκλησίας’ (μετάφραση Σάββα Αγουρίδη και έκδοση Κασσάνδρας Μιχ. Γρηγόρη), γράφει τα εξής: “Υπάρχει κάποιος «μείζων του ιερού» (Ματθ. 12:6) και μεγαλύτερος από τα ιερά μυστήρια. Το αξίωμα των σχολαστικών θεολόγων Deus non alligatur sacramentis «ο Θεός δεν περιορίζεται διά των μυστηρίων», έχει δυτική την προέλευση, εκφράζει όμως επαρκώς επαρκώς τρην ανατολική θέσι επί του θέματος. Ποιος ορθόδοξος θα ετολμούσε να ισχυρισθή ότι τα μέλη της Κοινωνίας των Φίλων (Κουάκεροι) στερούνται τις χάριτες που αντιπροσωπεύουν τα μυστήρια;”... “Ο άγιος Βασίλειος θα ανεγνώριζε τον άγιο Βενέδικτο της Nursia σαν αδελφό και διάδοχο. Η αγία Μακρίνα θα εύρισκε στην αγία Σχολαστική αδελφή ψυχή. Το άγιο Αλέξη ‘τον άνθρωπο του Θεού’, ‘τον φτωχούλη κάτω απ’ τα σκαλιά’ διαδέχθηκε ο περιπλανώμενος ζητιάνος άγιος Βενέδικτος της Labre. Ο άγιος Νικόλαος θα ησθάνετο πολύ συγγενή την φιλανθρωπία του αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης και του αγίου Βικεντίου του Παύλου. Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ θα έβλεπε την έρημο ν’ ανθίζη κάτω από τα πόδια του πατρός Καρόλου de Foucauld, θα ωνόμαζε δε την αγία Θηρεσία του Lisieux ‘χαρά μου’. ...η Ανατολική Εκκλησία... αναγνωρίζει και τιμάει ό,τι είναι βαθειά χριστιανικό κι επομένως ‘ορθόδοξο’, σε μορφές όπως ο George Fox, ο Nikolas Zinzendorf, ο John Wesley, ο William Booth, ο Sadhu Sundar Singh”. Πολλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, όπως και άλλων παραδόσεων, λησμονούν ότι “τὸ πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ” Ιω. 3:8) και ότι “οὐ γὰρ ἐκ μέτρου δίδωσιν ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα” (Ιω. 3:34). Οι Άγιοι του Θεού δεν είναι υπεράνθρωποι, ούτε τέλειες, αψεγάδιαστες υπάρξεις, δίχως ελαττώματα, χωρίς λάθη στη ζωή τους. Είναι άνθρωποι, όπως όλες και όλοι μας, που κάποια στιγμή, συνειδητοποίησαν την μεγάλη χαρά, πως εντός τους υπάρχει το Φως του Χριστού. Η Εκκλησία η Ορθόδοξη, όπως και οι άλλες Εκκλησίες της Ανατολής (Κοπτική, Συρορθόδοξη, Αρμένικη...) αναγνωρίζουν και τιμούν ως Αγίους, όχι κάποιους ανθρώπους της Εκκλησίας, επειδή η διοικούσα Σύνοδος τους καταχώρισε σε μια ημερομηνία του εκκλησιαστικού εορτολογίου. Οι Άγιοι αναγνωρίζονται ως τέτοιοι από την κοινή συνείδηση του Λαού του Θεού. Η εκκοσμίκευση έχει αλλοιώσει την Εκκλησία του Χριστού, σε ακραίες περιπτώσεις σε βαθμό, που προκαλεί θλίψη και οργή. Η θεσμική Εκκλησία υπάρχει, αλλά πίσω από τα χρυσοποίκιλτα άμφια Επισκόπων και Πρεσβυτέρων, κρύβεται η Αγάπη του Χριστού και η Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η Γερόντισσα Γαβριηλία είναι πει τα εξής λόγια, που μου προσφέρουν μεγάλη παραμυθία: “η ζωή της Εκκλησίας βρίσκεται πέρα από κάθε ηθική πειθαρχία ή θρησκευτικά καθήκοντα. Είναι υπέρβαση της Ηθικότητας στην Πνευματικότητα”. Τα λόγια της Γερόντισσας μου φέρνουν στο νου μια άλλη αγαπημένη Αγία Μάρτυρα, την αγία Μαρία Σκομπτσόβα, που μαρτύρησε από τους Ναζί σε στρατόπεδο εξόντωσης, γιατί έσωζε αδελφές και αδελφούς κατά σάρκα του Χριστού και της Παναγίας, έσωζε Εβραίους στο Παρίσι.... Η Γερόντισσα Γαβριηλία είχε διατυπώσει, ανάμεσα σε πάρα πολλές αλήθειες και τα τα εξής: “Μου έλεγαν πολλές φορές: Γιατί θεωρείς τους Ινδούς σαν δικούς σου, ή τους Μουσουλμάνους, ή τους Εβραίους; Μα γιατί εγώ βλέπω τον ίδιο τον Χριστό μέσα τους, που ίσως συνειδητά δεν τον γνώρισαν ακόμα…Και έβλεπα πολλούς από αυτούς με τις πράξεις τους να κάνουν αυτό που τους οδηγούσε να κάνουν το πνεύμα του Θεού…” (‘Η Ασκητική της Αγάπης’ σελ. 325). Σε άλλο σημείο η Γερόντισσα λέει: “... κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός για τον Θεό. Έχουμε έναν Σπινθήρα Χριστού στην ψυχή...”. Αναφέρεται η αγία Γερόντισσα στην υπέροχη προσευχή, που συχνά προσπερνούμε αδιάφορα: “Χριστέ, τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, τὸ φωτίζον καὶ ἁγιάζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον...” και τονίζει με ένταση το ‘πάντα άνθρωπον! Κάνω ένα βήμα πιο πέρα και δανείζομαι ένα λόγο του Αδελφού Roger, ιδρυτή της Αδελφότητας του Taizé: “Μια αντανάκλαση του Χριστού είναι μέσα μας. Δεν έχει νόημα να προσπαθήσουμε να μάθουμε από τί αποτελείται. Έτσι, πολλοί άνθρωποι στη γη ακτινοβολούν την αγιότητα του Χριστού χωρίς να το συνειδητοποιούν και ίσως χωρίς να τολμούν να το πιστέψουν”. Η Αγιότητα των ανθρώπων του Θεού συχνά προκαλεί δυσανεξία, ακόμα και μανία εχθρότητας σε πάρα πολλούς θρησκευόμενους, που επικαλούνται και επιδεικνύουν την ορθόδοξη πίστη τους, καθώς σταυροκοπιούνται μεγαλειωδώς και εντυπωσιακώς, που διατυπώνουν θέσφατα, κρίνοντας πράξεις ανθρώπων και αποφασίζοντας ποιος θα οδηγηθεί στον παράδεισο και ποιος στην κόλαση. Οι δύσμοιροι, δεν έχουν συνείδηση ότι με τον τρόπο τους γίνονται κλέφτες του Θεού! Η αγία Γερόντισσα Γαβριηλία έχει σκανδαλίσει πολλούς “ευσεβείς” και μάλιστα ρασοφόρους, που ανάλωσαν χρόνο, για να γράψουν φληναφήματα, περί του ότι η Γερόντισσα είναι αιρετική! Σε τέτοιες περιπτώσεις αναλογίζομαι πόσο δίκαιο, αλλά και πόση πίκρα έκρυβε η αναφορά του αγίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Ευσταθίου, σε “σκοτένδυτους” ανθρώπους, όπως ονόμαζε μοναχούς της εποχής του... Ένας εκλεκτός φίλος, ο Χαράλαμπος Βέντης, ακαδημαϊκός δάσκαλος στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, είχε αναφερθεί σε δημοσίευμά του, σε μια καινούργια ιδεολογία, στον ‘Ορθοδοξισμό’! Είναι ο φονταμενταλισμός μεταξύ μελών των Ορθόδοξων Εκκλησιών. Είναι το “κίνημα” που αντιμάχεται το Πνεύμα το Άγιο, που μισεί την ελευθερία και μάλλον σαν το προφητικό Ιεροεξεταστή του Ντοστογιέβσκι, θα οδηγούσαν εκ νέου τον Χριστό στον σταυρικό θάνατο... Είναι μια άρνηση του Ευαγγελίου και της Εκκλησίας του Χριστού!1 Ζητώ συγγνώμη για την πολυλογία μου. Το μόνο που εύχομαι για όλες και όλους μας, είναι να μας σκεπάζει η Γερόντισσα Γαβριηλία με τις ανύστακτες ευχές της. 1 https://publicorthodoxy.org/2018/07/03/fundamentalism-as-orthodoxism/

Sunday, March 13, 2022

De profundis...

Οι πολιτικές αρχές μου έχουν δύο άξονες: Ελευθερία και Αλληλεγγύη! Κατανοώ την αλληλεγγύη ως βαθειά έκφραση Δικαιοσύνης. Έχοντας ζήσει την δικτατορία των συνταγματαρχών ως φοιτητής και ως στρατιώτης, συντάχθηκα με το ΚΚΕ εσωτερικού, ελπίζοντας σε έναν σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο.... Όντας μεσαίο στέλεχος του κόμματος, προς μεγάλη θλίψη και απογοήτευση ομολογώ, του αγαπημένου μου Πατέρα, συμμετείχα στο συνέδριο του ΚΚΕ εσ. στο θέατρο Λουζιτάνια στην Αθήνα και σε όλες τις λαϊκές κινητοποιήσεις σε μια περιοχή, στη Νάουσα, όπου η επιρροή του "ευρωκομμουνισμού" ήταν ελάχιστη. Ώσπου σε μια συνδιάσκεψη των οργανώσεων της Μακεδονίας, που έγινε στην Θεσσαλονίκη, είδα στο ΚΚΕ εσ. το βάναυσο και αγριεμένο πρόσωπο του Στάλιν, να επιτίθεται σε μένα και στην οργάνωση της Νάουσας που εκπροσωπούσα, ενόσω παρουσίαζα εισήγηση στην συνδιάσκεψη της οργάνωσής μου. Κατάλαβα πως δεν είχα θέση σε τούτο το μόρφωμα που επικαλούνταν μια ταυτότητα που είχε κλέψει, ελπίζοντας ότι θα ευνοούνταν από το αμπαλάζ. Ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Τίτος Πατρίκιος και αρκετοί άλλοι "σύντροφοι" και "συντρόφισσες", που αργά ή πιο σύντομα εγκατέλειψαν το σαπιοκάραβο που λεγόταν "ΚΚΕ εσωτερικού", ήταν ανίκανοι να περισώσουν ό,τι ήταν στρεβλό εξ αρχής, αφού συντηρούσε ενδόμυχα το τέρας του σταλινικού ολοκληρωτισμού. Εν πολλοίς το τέρας συνεχίζει να επιβιώνει σε μορφώματα της ελληνικής αριστεράς, πέραν του ΚΚΕ, που αποτελεί σταλινικό απολίθωμα και δεν το κρύβει, όποτε έχει την ευκαιρία. Σιχαίνομαι τους Δεξιούς, που μανιωδώς συνωστίζονται, μετά τον εμφύλιο, κατά κανόνα σε γνωστές χοάνες έντονου αντικομμουνισμού, αλλά δεξιούς συναντούμε και σε κόμματα της Αριστεράς! Γιατί τελικά η δεξιά αντίληψη είναι ζήτημα εχθρότητας απέναντι στην ελευθερία και άρνησης μιας Ανοιχτής Κοινωνίας. Η επίθεση της σταλινικής Ρωσίας του Πούτιν κατά της Ουκρανίας, μιας ανεξάρτητης χώρας που έχει το ατύχημα να συνορεύει με την Ρωσία, μας τοποθετεί μπροστά σε ένα κριτήριο ως προς τις προσωπικές αρχές της καθεμιάς και του καθενός. Οι ίσες αποστάσεις, μάλλον δεν είναι και τόσο επιτυχημένη επιλογή. Γιατί πρόκειται για μια ξεδιάντροπη συνηγορία υπέρ του επιτιθέμενου... Δείτε λιγότερα Σχόλια

Saturday, January 22, 2022

Για τον σεβάσμιο Thich Nhat Hanh

Θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερα ευλογημένο, γιατί στο ταξίδι μου στη γη, είχα την χαρά να συναντήσω εξαιρετικούς ανθρώπους. Με μερικούς απ' αυτούς συνδέθηκα πνευματικά.Εκείνος όμως που σημάδεψε την πορεία μου υπήρξε ο Thich Nhat Hanh. Ξεκίνησα μόνος κάποια μέρα από την Θεσσαλονίκη κι έφτασα στο Ανόι του Βιετνάμ, τον Μάιο του 2008. Ο λόγος αυτού του πολύωρου ταξιδιού ήταν για να συμμετάσχω σε ένα retreat που οργάνωνε ο Thich Nhat Hanh. Είχα διαβάσει ένα βιβλίο του σε ελληνική μετάφραση, το "Ζωντανός Βούδας, ζωντανός Χριστός" και είχα εντυπωσιαστεί. Εκτός από το Ανόι, δεν πήγα πουθενά αλλού στο Βιετνάμ... Ο Thay, έγινε ο Δάσκαλός μου, χωρίς να ασκήσει οποιασδήποτε μορφής προσηλυτισμό στην θρησκευτική του παράδοση. Εκείνο που με επηρέασε από τότε για πάντα, δεν ήταν μόνον οι θαυμάσιες σκέψεις, οι στοχασμοί και τα ποιήματά του, θησαυρισμένα στα πολλά βιβλία που φέρουν την υπογραφή του.Όσα πίστευε ο σεβάσμιος Thich Nhat Hanh, όσα υποστήριζε με τον λόγο και τα γραπτά του, η ίδια του η ζωή τα πραγμάτωνε.... Τον αποκάλεσα Thay, που στα βιετναμέζικα σημαίνει Δάσκαλος, όπως τον αποκαλούν γυναίκες και άνδρες που βρίσκονται κοντά του. Το κοντά, είναι σχετικό, γιατί ο Thay έχει "μαθητές" και μαθήτριες" σε κάθε γωνιά της Μητέρας Γης. Πιστεύω πως ο σεβάσμιος Thich Nhat Hanh ήταν ένας bodhisattva ανάμεσά μας. Στον Βουδισμό Μαχαγιάνα, που ανήκει το Ζεν, παράδοση που ακολουθούσε ο Thich Nhat Hanh, η υπόσταση του bodisattva είναι σημαντική. Πρόκειται για μια ανθρώπινη ύπαρξη, που ενώ έχει πραγματώσει στην επίγεια διαδρομή του τη νιρβάνα, εντούτοις δεν επιλέγει την απόσυρση, αλλά απεναντίας, συνεχίζει να μοιράζεται τη ζωή του με άλλους ανθρώπους, όπως και με όλα τα πλάσματα που μας τριγυρνούν, γιατί διακατέχεται από πυρφόρα αγάπη και θέλει να μεταβιβάσει παντού, τον τρόπο της απελευθέρωσης από τα βάσανα μιας μίζερης και ταλαίπωρης ζωής! Τώρα που ο Thay αποσαρκώθηκε, θα είναι ακόμα πιο κοντά σε όσους το επιθυμούν, γιατί δεν θα υπόκειται στους περιορισμούς του φυσικού σώματος... 22 Ιανουαρίου 2022, σε ηλικία 95 ετών εγκατέλειψε το σώμα του ο αγσπημένος Δάσκαλος Thich Nhat Hanh....

This body is not me No death, no fear

by Thích Nhất Hạnh This body is not me. I am not limited by this body. I am life without boundaries. I have never been born, and I have never died. Look at the ocean and the sky filled with stars, manifestations from my wondrous true mind. Since before time, I have been free. Birth and death are only doors through which we pass, sacred thresholds on our journey. Birth and death are a game of hide-and-seek. So laugh with me, hold my hand, let us say good-bye, say good-bye, to meet again soon. We meet today. We will meet again tomorrow. We will meet at the source every moment. We meet each other in all forms of life.

Sunday, January 09, 2022

ΤΟΠΟΣΗΜΑ ΔΙΧΑΣΜΟΥ... Μια άποψη για τον αμφίδρομο αναθεωρητισμό της Ιστορίας και τον διχασμό του ελληνικού λαού μετά τον Εμφύλιο

Η λέξη ‘τοπόσημο’ είναι νεολογισμός στη γλώσσα μας, δάνειο από την αγγλική λέξη landmark. Ο Άη Στράτης είναι τοπόσημο διχασμού, όπως τον ανέφερε τις προάλλες ο πρωθυπουργός της χώρας Κυρικάκος Μητσοτάκης, που βρέθηκε εκεί για τα Θεοφάνια. Δεν ξέρω, αν η αναφορά του Πρωθυπουργού θα ήταν τόσο “άνευρη” και αόριστα λειψή, αν πριν από την εκφώνηση του “δεκάρικου”, έτσι συνηθίζονταν να ονομάζονται τα λογύδρια των πολιτικών παλιότερα, είχε φροντίσει να επισκεφθεί, έστω διαδικτυακά το ‘Μουσείο Δημοκρατίας’1, που περιέχει μια ενότητα για την ‘Ζωή στον Άη Στράτη’, με ενδιαφέροντα φωτογραφικά και άλλα ντοκουμέντα, ως προς την ακριβή ταυτότητα του νησιού, ως τοπόσημου διχασμού! Ο ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος, υπήρξε ό,τι πιο τραγικό μπορούσε να συμβεί στους Έλληνες και στη χώρα τους. Οι αναλυτές έχουν υποστηρίξει, πως ο εμφύλιος στην Ελλάδα ήταν η πρώτη και πλέον αιματηρή σύγκρουση στο κλίμα του Ψυχρού Πολέμου, μεταξύ ΗΠΑ (Δύσης) και ΕΣΣΔ (Ανατολής). Ο Εμφύλιος στην Ελλάδα προκλήθηκε από τους Βρετανούς, με άμεσους συνεργούς την ηγεσία του ΚΚΕ, που αποδείχθηκε ανεγκέφαλη και εγκληματικά αδιάφορη για τα επακόλουθα που συνέβησαν στον τόπο με το κράτος που εγκαταστάθηκε από τους νικητές μετά το τέλος του πολέμου. Ο Στάλιν είχε συμφωνήσει με τον Τσώρτσιλ, πάνω σε ένα “κωλόχαρτο” η Ελλάδα να ανήκει στην σφαίρα επιρροής Βρετανών και Αμερικανών κατά 90%, ήδη από τον Οκτώβριο του 1944, όταν ο Βρετανός Πρωθυπουργός επισκέφθηκε τη Μόσχα. Ο Εμφύλιος ξεκίνησε με τα Δεκεμβριανά στα τέλη του 1944. Ο Ζαχαριάδης, μάλλον θα αγνοούσε το “ξεπούλημα” από τον “πατερούλη” της Ελλάδας, γιατί η συμφωνία για την μοιρασιά των Βαλκανίων ήταν ένα αμαρτωλό μυστικό των δύο “μεγάλων”. Αλλά δεν υποψιάστηκε, δεν του πέρασε από το μυαλό, ότι κάτι βρώμικο συμβαίνει στα μυστικά διαμερίσματα του Κρεμλίνου; Οι Δυτικοί (Βρετανοί και Αμερικάνοι) ήθελαν να εξοβελίσουν το κομμουνιστικό κίνημα από τις χώρες που έλεγχαν. Ένας τρόπος ήταν να παρασύρουν τα κομμουνιστικά κόμματα, που είχαν κύρος και επιρροή, σε μια ανταρσία κατά του κράτους, να καταστείλουν την εξέγερση αδιαφορώντας για το τίμημα και να θέσουν τελικά εκτός νόμου τα κομμουνιστικά κόμματα. Προσπάθησαν να εφαρμόσουν το σχέδιο και στην Ιταλία. Αλλά ο Παλμίρο Τολιάτι ήταν πολύ σοφός, δεν πάτησε την πεπονόφλουδα και η Ιταλία, από τη μια μεριά απέφυγε το αιματοκύλισμα ενός εμφυλίου σπαραγμού, ενώ από την άλλη το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα επί χρόνια ήταν μια σημαντική δύναμη στην μεταπολεμική Ιταλική Δημοκρατία. Ο Νίκος Ζαχαριάδης και οι στενοί συνεργάτες του στο ΚΚΕ, αποφάσισαν να ξεκινήσουν την ανταρσία κατά του μεταπολεμικού κράτους, σύμφωνα με τα σχέδια των Βρετανών. Ο εμφύλιος μάτωσε την Ελλάδα επί πέντε χρόνια και δίχασε τραγικά τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Έχουμε χρέους, να γνωρίζουμε την ιστορία μας, έτσι όπως την έχουν συνθέσει τα γεγονότα. Γιατί όπως ορθά έχει πει ο Ηλίας Ηλιού, “στα δικαιώματα του πολίτη θα έπρεπε να ανήκει και το δικαίωμα να γνωρίζει την ιστορία του”. Το κίνημα του αναθεωρητισμού στην Ιστορία είναι μια επιστημονικοφανής μέθοδος κακοποίησης της ιστορίας, έτσι ώστε, σε διάφορα γεγονότα να πέσει φως από έναν παραμορφωτικό φακό και να δοθεί ένας τρόπος ανάγνωσής τους, με τρόπο που συμφέρει συγκεκριμένο πολιτικό καθεστώς ή μια κρατούσα πολιτική παράταξη. Το να στοχαζόμαστε σελίδες της Ιστορίας, με βάση καινούργια δεδομένα που έχει προσφέρει η έρευνα είναι απόλυτα αναγκαίο και θεμιτό. Το να κατανοούμε τα γεγονότα, έτσι όπως φωτίζονται με νέα αδιάσειστα στοιχεία, είναι εξαιρετικά ωφέλιμο. Αλλά να παραμορφώνουμε τα γεγονότα, να τα τοποθετούμε σε ένα κρεβάτι του Προκρούστη, αυτό εκτός του ότι είναι ανέντιμο απέναντι στην Ιστορία ως επιστήμη, είναι σκόπιμη κακοποίηση της αλήθειας των γεγονότων. Μετά το τέλος του Εμφυλίου στην Ελλάδα, οι νικητές, με την ενεργό στήριξη των ΗΠΑ, που διαδέχθηκαν ως ηγέτιδα δύναμη του Δυτικού Κόσμου, του λεγόμενου και Ελεύθερου, την Μεγάλη Βρετανία έστησαν ένα κράτος με δυο κατηγορίες υπηκόων: Τους εθνικόφρονες και τους κομμουνιστές μαζί με τα μιάσματα (συμπαθούντες των κομμουνιστών), που ήταν υπήκοοι του περιθωρίου! Έπρεπε να γίνει το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, να συμβούν όσα συνέβησαν επί επτά χρόνια, από τους πατριδοκάπηλους στρατιωτικούς, με τραγική κορύφωση την κατάληψη της βόρειας Κύπρου από τους Τούρκους, εξαιτίας των πραξικοπηματιών της Αθήνας για να σβήσουν, όσο ήταν δυνατό τα ίχνη του διχασμού που προκάλεσε ο Εμφύλιος Πόλεμος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, προκειμένου να εδραιώσει την θέση του στην ηγεσία του κόμματος, και αμέσως μετά, προκειμένου να συνεχίσει να ασκεί την εξουσία του ως πρωθυπουργός της χώρας, πρόσφερε θέσεις ισχύος σε πολιτικούς, που το δημοκρατικό ήθος τους θα είναι υπό συνεχή αμφισβήτηση. Αναφέρομαι κυρίως στα στελέχη της κυβέρνησης Μητσοτάκη και του κόμματος της ΝΔ, που προέρχονται από το ΛΑΟΣ, όπως και σε άλλα προβεβλημένα στελέχη, που φαίνονταν συχνά, να διαγκωνίζονται μεταξύ τους σε δηλώσεις, τέτοιου περιεχομένου, ώστε το πολιτικό στίγμα της “Χρυσής Αυγής” να είναι παρόν, μολονότι η ηγεσία της βρίσκεται στις φυλακές! Ανάμεσα στις άλλες “πρωτοβουλίες”, που κατά καιρούς αναλαμβάνουν “ηγετίσκοι” της κυβέρνησης Μητσοτάκη και του κόμματος της ΝΔ, είναι η πρόταση μιας διαφορετικής ανάγνωσης της πρόσφατης ιστορίας του τόπου, είτε όσον αφορά την περίοδο της Κατοχής, με την δράση των ποικιλώνυμων συνεργατών των Γερμανών Ναζί, των Ιταλών Φασιστών και των Βουλγάρων, είτε όσον αφορά την Εθνική Αντίσταση, με κύριο στόχο την μείωση ή και απαξίωση του ρόλου του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.2 Προσωπικά, δεν συμφωνώ με το ολοκληρωτικό ιδεολογικό μόρφωμα του “Μαρξισμού-Λενινισμού”, κατάλοιπο της σταλινικής κληρονομιάς, που κακοποίησε την μαρξική σκέψη γενικά. Επακόλουθο της προηγούμενης θέσης μου, είναι ότι τάσσομαι κατά του ΚΚΕ, που παραμένει έντονα σταλινικό και όταν του δίνεται ευκαιρία δεν το κρύβει κιόλας (η Αλέκα Παπαρήγα, ως γραμματέας του ΚΚΕ, είχε χαρακτηρίσει τις κατακρίσεις κατά του Στάλιν αντικομμουνιστική ενέργεια, κάτι που είχε προβάλλει πρωτοσέλιδα ο “Ριζοσπάστης”!). Και επειδή αναφέρομαι στην προσπάθεια αναθεώρησης της Ιστορίας, ώστε αν είναι δυνατό, η ανάγνωση ιστορικών συμβάντων να γίνεται εντελώς αντίστροφα από την πραγματικότητα, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον “εξ αριστερών” αναθεωρητισμό της νεότερης ελληνικής ιστορίας και ιδίως εκείνης που αναφέρεται στον εμφύλιο. Το ΚΚΕ, με πείσμα επιχειρεί να δικαιολογήσει την απόφασή του, για την ανταρσία του, που οδήγησε στον Εμφύλιο Πόλεμο. Καμιά απολογία για όσα λάθη έκαναν ο Ζαχαριάδης και οι τριγύρω του, με συνέπεια να διχαστούν οι Έλληνες τόσο βαθιά. Καμιά αυτοκριτική δημόσια, για το έγκλημα του κόμματος, που έπεσε στην παγίδα και μάτωσε τη χώρα σε έναν καταστροφικό εμφύλιο επί πέντε χρόνια, μετά από μια Κατοχή που άφησε τη χώρα ρημαγμένη.... Ποτέ δεν ζήτησε συγγνώμη το ΚΚΕ, για τα εγκλήματα του “Δημοκρατικού Στρατού” με την ολιγοήμερη κατάληψη της Νάουσας τον Ιανουάριο του 1949. Ποτέ δεν ζήτησε συγγνώμη για το έγκλημα του “Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας”, με την επίθεση στη Φλώρινα, για την κατάληψη της πόλης τον Φεβρουάριο του 1949. Οι απώλειες των κομμουνιστών μαχητών, ανδρών και γυναικών, έχουν υπολογιστεί σε περισσότερους από 800 νεκρούς και 930 τραυματίες. Έχει ειπωθεί, ότι μεγάλος αριθμός μαχητών του ΔΣΕ που έλαβε μέρος στη μάχη της Φλώρινας ήταν νεαρά αγόρια και κορίτσια, που πολλά είχαν επιστρατευτεί από το ένοπλο ΚΚΕ βίαια! Παρόλα αυτά, κάθε χρόνο, το ΚΚΕ διοργανώνει επετειακές εκδηλώσεις θριάμβου για το έγκλημα που διέπραξε το 1949 στη Φλώρινα, σε βάρος αμούστακων αγοριών και αθώων κοριτσιών, που χωρίς εκπαιδευτική παρασκευή τα έριξε σε μια άνιση μάχη, χάριν πραγμάτωσης μιας βάρβαρης ουτοπίας! Στο κοιμητήριο της Νάουσας υπάρχει ένα μνημείο του “Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας”, που ως γλυπτική σύνθεση ένα πράγμα επιδιώκει να καταδείξει, τον θρίαμβο, παρόλο που ο υποτιθέμενος θρίαμβος του ΚΚΕ στην πόλη, άφησε αποκαΐδια και βαθιές πληγές σε ψυχές ανθρώπων, χωρίς λόγο... Όλα τα παραπάνω, σε καμιά περίπτωση δεν αποτελούν συνηγορία της αγριότητας που έδειξαν οι νικητές μετά τον εμφύλιο κατά των ηττημένων. Στο κάτω κάτω, μαχητές του ΔΣΕ αγαπούσαν την Ελλάδα και για τούτο βγήκαν στο βουνό και μάτωσαν και συγκρούστηκαν με τον αδελφό, με τον συγγενή, με τον φίλο, που είχε μείνει στο αντίπαλο στρατόπεδο! Ούτε τα σοβαρά λάθη του ΚΚΕ, σε σχέση με το μερτικό της ευθύνης του για τον εμφύλιο, μπορεί να δικαιολογήσουν την Μακρόνησο, τον Άη Στράτη, τη Γυάρο και την Ικαρία. Περιπτώσεις όπως εκείνη του έγκλειστου Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου στα “σύρματα” στη Μακρόνησο, θα αποτελούν ένα γεγονός κόλαφο κατά του μετεμφυλιακού ελληνικού κράτους3. Θέλω να κλείσω τούτο το σημείωμα, με το υπόμνημα που είχε υποβάλλει ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, όταν ήταν κρατούμενος στη Μακρόνησο, αρνούμενος να υπογράψει δήλωση αποκήρυξης του κομμουνισμού (μετανοίας): “Πρός τό Παρά τῷ Γ.Κ.Π.Α. Προανακριτικόν Γραφεῖον Ὑπόμνημα τοῦ ἐφέδρου ἀνθ/γοῦ Πεζικοῦ Δεσποτοπούλου Κων/νου Ὁ υπογεγραμμένος ἔφεδρος Ἀνθυπολοχαγός Πεζικοῦ Δεσποτόπουλος Κωνσταντῖνος, διατελέσας ἒν τῷ πολιτικῷ βίῳ ὑφηγητής τῆς φιλοσοφίας τοῦ δικαίου ἐν τῷ Πανεπιστημίῳ Ἀθηνῶν καί συγγραφεύς βιβλίων ἠθικῆς καί φιλοσοφίας καθόλου, εἰς συμπλήρωσιν τῆς ἐνώπιον ὑμῶν γραπτῆς καταθέσεως, καί εἰδικῶς ὡς πρός τούς λόγους δι’ οὓς εἶναι ἠθικῶς ἀδύνατος δι’ ἐμέ ἡ ὑπογραφή τῆς αἰτηθείσης «δηλώσεως», ἒχω νά προσθέσω τά ἑξῆς: Ἡ δήλωσις αὓτη, ἐπιβαλλομένη οὐχί εἰς πάντας τούς Ἓλληνας ἀξιωματικούς ἀλλ’ εἰδικώς εἰς ἐμέ καί ὣρισμένους ἂλλους, προϋποθέτει μειωμένην ἠθικήν κατάστασιν ἐμοῦ καί αὐτῶν, καί ἐνέχει τήν ἒννοιαν ἀπεμπολήσεως ὡρισμένου παρελθόντος, «μετανοίας», «ἀνανήψεως» (οἵαν δέν θά εἶχεν, ἐάν ἐπεβάλλετο εἰς πάντας τούς Ἓλληνας ἀξιωματικούς). Εἶναι ὃμως ἐξουθενωτικόν διά τό κῦρος τοῦ πνεύματος, νά ἐμφανισθῇ οὓτω εἰς τοιαύτην ἀντίφασιν μέ τόν ἑαυτόν του, μέ τοιοῦτον ἂθλιον, ἀπεμπολητέον παρελθόν εἷς κατ’ ἐξοχήν Ἓλλην καθηγητής τῆς ἠθικῆς φιλοσοφίας, καθηγητής τῆς ἀρετῆς, τῆς ἑλληνικῆς (μή ἒχων ἂλλωστε εἰς τό παρελθόν του οὐδέν, ὅπερ δύναται ν’ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον μετανοίας). Περαιτέρω ὅμως ἠ αὐτή δήλωσις παρέχει ὡς ἐκ τούτου ἰσχυράν ὑπόνοιαν, ὅτι γίνεται παρά συνείδησιν (ὑπό το κράτος τῶν βαρειών συνθηκῶν τῆς εἰδικῶς αὐστηρᾶς στρατιωτικῆς πειθαρχίας) ὅτε δίδεται ἡ ἐντύπωσις ἡ φρικτή διά τούς πνευματικούς ἀνθρώπους, ὅτι τό πνεῦμα, ἡ φιλοσοφία, καί δή ἡ ἑλληνική φιλοσοφία, μέ τήν ὑψηλήν παράδοσιν τῆς σωκρατικῆς ἰσαπολύτου ἀνεξαρτησίας ἀπό τῶν ἐγκοσμίων ἀτυχιῶν, αἰσχρῶς ἢδη προδίδων ἑαυτήν, ὑποκύπτουσα εἰς τήν ἐπίσεισιν ἤ καί ἐπιβολήν σωματικῶν κακώσεων ἤ ἂλλων ὁμοίων. Ὃθεν ἡ προκειμένη δήλωσις ἐνέχει διασυρμόν ἐν τῷ προσώπῳ μου τῆς ἀπροσώπου ἀξίας τοῦ πνεύματος καί ἐμμέσως κατά τῆς Ἑλλάδος, ἣτις εἰς τήν συνείδησιν τῶν ἐκλεκτῶν ἀνθρώπων τῆς Οἰκουμένης ταυτίζεται μέ τήν ἀξίαν τοῦ πνεύματος. Τοιαύτην, ἣκιστα τιμητικήν, συνέπειαν, ὂχι καλῶς διά τό πρόσωπόν μου, θά εἶχεν ἡ παρ’ ἐμοῦ ὑπογραφή δηλώσεως καί μάλιστα μέ ἀπήχησιν δυσμενεστάτην ὂχι εἰς τό ἐσωτερικόν μόνον. Καί ὑπάρχει βεβαίως καί ἡ ἂλλη σοβαρά ἂποψις, ὃτι ἐκ τῆς αὐτής πράξεως θά ἐπήρχετο ἠθικός ἀκρωτηριασμός καί οὕτω παιδαγωγική ἀχρήστευσις μιᾶς ἀπό τάς πρώτας -ἂς συγχωρηθῇ ὁ ἀναγκαῖος ἐνταῦθα αὐτοχαρακτηρισμός- παιδαγωγικάς μονάδας τοῦ Ἒθνους, πρός ζημίαν σοβαράν τοῦ ζωντανοῦ πολιτισμοῦ αὐτοῦ, τοῦ τιμιωτέρου καθ’ ἡμᾶς στοιχείου τῆς ζωής του καί εἰς μίαν τόσον κρίσιμον ὣραν τῆς ἱστορίας του. Τοιαύτης βαρύτητος λόγοι στηρίζουν τήν ἐμμονήν μου εἰς τό περιεχόμενον τοῦ εθνικού χρέους μου, ὃπως ἡ πνευματική καί ἠθική ηλικία μου μοῦ ἐπέτρεψαν νά τό συλλάβω. Μετά σεβασμοῦ Κ. Δεσποτόπουλος Εν ΓΣΤ 902β 29-5-1948”4. ©Γιώργος Α. Δούδος 09/01/2022 1.- http://www.mouseiodimokratias.gr/greek/exhibition6a.asp?fbclid=IwAR1kir1lB3s9GQrcWtWzzwO1x-vSLU8-4iXNg8gUdQkPNYY53BCMTN8W2_E 2.- Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος υπήρξε ένας έντιμος πολιτικός, εξαιρετικά μορφωμένος και πρόσφερε πολλά στην λεγόμενη συντηρητική ή φιλελεύθερη παράταξη (αν και οι δύο έννοιες “συντηρητικός” και “φιλελεύθερος” συγκρούονται θανάσιμα μεταξύ τους), τα οποία οι πολιτικοί του επίγονοι, στη Νέα Δημοκρατία, μάλλον ηθελημένα θέλουν να αγνοούν και να απαξιώνουν. Στη συζήτηση στη Βουλή, 26 Ιουνίου 1981, με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργό τον Γεώργιο Ράλλη, σε επερώτηση του ΚΚΕ για την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, είχε πει, μόνος αυτός, από την παράταξή του τα εξής: “Το ΕΑΜ ήταν η πιο μεγάλη οργάνωση, η μόνη μαζική οργάνωση. Απορώ, πώς είπε (πριν δύο χρόνια) ο κ. Αβέρωφ, ότι το “ΕΑΜ δεν είχε εθνική δράση”. Ποιοι είχαν τις πιο πολλές απώλειες; Το ΕΑΜ είχε τις μεγαλύτερες. Αυτό το κριτήριο είναι αρκετό… Το ΕΑΜ δεν ήταν, βέβαια, μόνο αντιστασιακή οργάνωση. Μα ποια από τις άλλες οργανώσεις ήταν μόνο αντιστασιακή; Άλλοι συνδέανε την αντίσταση με την επιστροφή του Γεωργίου Β΄. Άλλοι με την εγκαθίδρυση μιας αβασίλευτης δημοκρατίας. Άλλοι θέλαν μια κοινωνία δικαιότερη, στηριγμένη στην κοινωνική δικαιοσύνη, μια κοινωνία που αργότερα ονομάστηκε Λαϊκή Δημοκρατία. Δεν συμμερίζομαι αυτή την ιδεολογία, αλλά τη σέβομαι. Αυτό που υπάρχει στη Σοβιετική Ένωση, στη Βουλγαρία ή στην Τσεχοσλοβακία, κτλ., δεν είναι ολοκληρωτικό καθεστώς. Δεν έχει σχέση με τα καθεστώτα του Χίτλερ ή του Μουσολίνι. Ανταποκρίνεται σε μια ιστορική επιταγή, ενώ δεν ανταποκρινόταν σε κάτι τέτοιο ούτε το καθεστώς του Χίτλερ, ούτε το καθεστώς του Μουσολίνι…”. Αργότερα, στις 17 Αυγούστου 1982, με πρόταση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, η Βουλή ψήφισε νόμο, που αναγνώριζε την εθνική αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, υπήρξε ο μόνος βουλευτής, συνεργαζόμενος με τη ΝΔ, που ψήφισε υπέρ της κύρωσης του νομοσχεδίου, τονίζοντας την ανάγκη για εθνική συμφιλίωση. Οι υπόλοιποι βουλευτές της ΝΔ, με αρχηγό τον Ευάγγελο Αβέρωφ είχαν αποχωρήσει από την αίθουσα της Βουλής. 3.- Εξόριστοι στη Μακρόνησο, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, επειδή είχαν λάβει μέρος στην Εθνική Αντίσταση από τις τάξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, που αρνούνταν να υπογράψουν “δήλωση μετανοίας’ αποκήρυξης του κομμουνισμού, κλείνονταν σε χώρο φυλαγμένο από συρματόπλεγμα, εκτεθειμένοι στον ήλιο, στη βροχή και στο ψύχος. 4.- Δυστυχώς, οι στρατιωτικοί διοικητές της Μακρονήσου, που εκτελούσαν και χρέη βασανιστών των κρατουμένων, όπως ο παροιμιώδης για την σκληρότητά του Παναγιώτης Σκαλούμπακας, μαζί με τους Γεώργιο Μπαϊρακτάρη, Αντώνιο Βασιλόπουλο κ.ά., σκοτισμένοι από έναν τυφλό και εντελώς άγονο αντικομμουνισμό, δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουν τί περιείχε το υπόμνημα που υπέβαλλε ο κρατούμενος έφεδρος Ανθυπολοχαγός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος. Στην φωτογραφία εξόριστοι μετά τον Εμφύλιο στον Άγιο Ευστράτιο.

Tuesday, January 04, 2022

Για το τάνκα του Δεκέμβρη

Το παρακάτω μικρό ποίημα, σύμφωνα με την γιαπωνέζικη έκφραση ποίησης, γνωστής ως τάνκα, που σημαίνει “σύντομο ποίημα”, είναι αφιερωμένο σε ένα δέντρο, σε μια φλαμουριά. Στην περιοχή Ντεπώ της Θεσσαλονίκης, υπάρχει ένας όμορφος τρόπος δόμησης, που επιβάλλει ανάμεσα στις πολυκατοικίες την φανέρωση μικρών αστικών πάρκων. Ορισμένα απ’ αυτά είναι όμορφα φροντισμένα, άλλα είναι αφημένα στην αφροντισιά των περιοίκων.... Σε ένα τέτοιο μικρό πάρκο, με πρόσοψη στην οδό Ανθέων, που μετονόμασαν κάποια στιγμή Γεωργίου Παπανδρέου, πριν μερικά χρόνια οι αρμόδιοι του Δήμου φύτεψαν στο κέντρο μιας παραλληλόγραμμης μεγάλης νησίδας πρασίνου μια φλαμουριά. Την χαιρόμουν πολύ καθώς την αντίκριζα σχεδόν καθημερινά. Μια μέρα, το αδύναμο δεντράκι βιάστηκε από άμουσους και βάναυσους ανθρώπους, χωρίς λόγο. Άλλωστε η βαρβαρότητα των ανθρώπων εκδηλώνεται πάντοτε χωρίς να υπάρχει λόγος. Ο κορμός της μικρής φλαμουριάς είχε ξεφλουδιστεί, μια πληγή ολόκληρη, από πάνω ως κάτω. Μ’ έπιασε μεγάλη στεναχώρια. Ειδοποίησα την υπηρεσία Πρασίνου του Δήμου Θεσσαλονίκης, τους είπα τα καθέκαστα και οι άνθρωποι έσπευσαν δίχως περιττή χρονοτριβή. Τύλιξαν την πληγή του λιγνού κορμού, την περιποιήθηκαν όπως άρμοζε. Κάθε μέρα κατέβαινα σκόπιμα κι έβλεπα την πληγωμένη φλαμουριά μου. Ένιωθα πως την υιοθέτησα, όχι κτητικά βέβαια, αλλά αγαπητικά. Σιγά σιγά το δέντρο έγιανε και άρχισε να παίρνει τα πάνω του. Ο κορμός του απελευθερώθηκε από το “φάσκιωμα” των Γεωπόνων, μα η πληγή υπάρχει ως τα σήμερα. Σημείο ανθρώπινης βαρβαρότητας και ασέβειας! Υπάρχει μια προσευχή στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πολύ κοινή. Αναφέρομαι στο “Βασιλεῦ οὐράνιε”, δοξαστικό των Αίνων την Κυριακή της Πεντηκοστής. Η προσευχή αυτή, που συνάμα είναι ένας ύμνος εξαιρετικού μέλους, λέγει για το Πνεύμα της Αλήθειας, που είναι ο χορηγός της Ζωής: “...ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν...”. Μια σκέψη κάνω μονάχα. Αν συλλογιζόμασταν με συνείδηση, δίχως προσκόλληση σε τύπους και έθιμα ευσέβειας, το περιεχόμενο του παραπάνω στίχου αυτής της προσευχής, πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας και πόσο αλλιώτικη θα ήταν η σχέση μας με τα ζώα, με τα δέντρα, με τα αγριοράδικα και όλες τις πρασινάδες που συναντούμε στον περίπατό μας, είτε στο πάρκο της πόλης μας, είτε στο βουνό ή αλλού. Δεν υπάρχει “νεκρή φύση”, παρά μόνον ως ορολογία θεμάτων ζωγραφικής. Οι πέτρες, που θαρρούμε πως είναι άψυχες, κρύβουν δύναμη ψυχής. Μόνο τα διαμάντια να σκεφτούμε και τις άλλες πέτρες που θεωρούμε πολύτιμες, από πού προέρχονται και πώς εξελίσσονται.... Το τάνκα του Δεκέμβρη Το χρυσό φύλλο στολίδι στο κορμί σου μικρή φλαμουριά θυμητάρι του φωτός μες το καταχείμωνο

Monday, December 20, 2021

ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ Η ΑΡΝΗΣΗ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΥ COVID!

“μήπως δεν ξέρετε ότι το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος, που σας το χάρισε ο Θεός και βρίσκεται μέσα σας;” Απόστολος Παύλος· Επιστολή προς Κορινθίους Α΄ 6:19 Είναι πολύ πικρό πράγμα να μαθαίνεις, ότι άνθρωποι που αγαπάς και νοιάζεσαι γι’ αυτούς, ανήκουν στους αρνητές του εμβολιασμού κατά του φονικού ιού του covid, έχουν νοσήσει και διακινδυνεύει σοβαρά η ζωή τους. Έτσι ένιωσα όταν πληροφορήθηκα, ότι οκτώ μοναχές από την Γυναικεία Ιερά Μονή της Παναγίας (Ζωοδόχου Πηγής-Κοιμήσεως της Θεοτόκου), στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης, νοσηλεύονται στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο της πόλης από κορωναϊό. Συνδέομαι με το Μοναστήρι του Πανοράματος από φοιτητής. Με την παρέα μου, συχνά πυκνά, με τα μέσα της εποχής επί χούντας πηγαίναμε να εκκλησιαστούμε στο Μοναστήρι, μετά τη λειτουργία απολαμβάναμε τον καφέ και τα πεντανόστιμα κουλουράκια, μαζί με την αρχοντική συζήτηση με την Γερόντισσα Θεοδώρα, κτητόρισσα της Μονής, μαζί με τον οσίας μνήμης Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα Α΄ τον Παπαγεωργίου. Πολύ αργότερα, όταν ηγουμένη στο Μοναστήρι ήταν η υπέροχη Φεβρωνία, που εγκατέλειψε τα επίγεια παράωρα, είχα την χαρά και την ξεχωριστή ευλογία να διακονήσω το Μοναστήρι και την όμορφη Αδελφότητα ως νομικός παραστάτης τους (δικηγόρος και νομικός σύμβουλος). Εδώ και δεκαετίες η πνευματική καθοδήγηση της Αδελφότητας της Μονής γίνεται από Πατέρες της Ιεράς Μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους. Στην αρχή πνευματικός ήταν ο Ηγούμενος της Μονής Γρηγορίου Αρχιμανδρίτης Γεώργιος ο Καψάνης, ενώ μετά την παραίτηση για λόγους υγείας του π. Γεωργίου, πνευματικός έχει οριστεί άλλος Ιερομόναχος από την Μονή Γρηγορίου. Δυστυχώς η Μονή Γρηγορίου ανήκει στους “αντιεμβολιαστές” του Αγίου Όρους και ήδη θρηνούν δύο σεβάσμια μέλη της Αδελφότητας από τον κορωναϊό (τους οσιακής μνήμης Πατέρες Πανάρετο και Θεόδωρο), ενώ δοκιμάζεται διασωληνωμένος ο μοναχός Τιμόθεος, από τους παλιούς Πατέρες, που συνόδευσαν τον π. Γεώργιο Καψάνη στο Άγιον Όρος από το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Αρμά. Το Μοναστήρι του Πανοράματος, δυστυχώς, ανήκει επίσης στους “αντιεμβολιαστές”, μολονότι η Αδελφότητα κοσμείται από γιατρό ή γιατρούς και νοσηλεύτρια. Ήδη μάθαμε, ότι οκτώ μοναχές από το Πανόραμα νοσηλεύονται λόγω κορωναϊού στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης.... Οι Μοναχές στο Πανόραμα, με θλίψη το λέω, δεν μιμήθηκαν ούτε τις Αδελφές τους στο Γυναικείο Μοναστήρι της Ορμύλιας (μετόχι της Σιμωνόπετρας), ούτε στο Ησυχαστήριο του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Σουρωτή, όπου αναπαύεται το σκήνωμα του αγίου Παϊσίου του Αγριορείτη, που εμβολιάστηκαν όλες κατά του φονικού ιού. Αυτό που συμβαίνει με την άρνηση εμβολιασμού μεταξύ Ιερέων, Ιερομονάχων, Μοναχών, ανδρών και γυναικών, με την προβολή ψευδών λόγων πίστεως είναι εξοργιστικό! Ο άγιος Ευστάθιος, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, είχε αποκαλέσει σε σύγγραμμά του, μοναχούς της εποχής του “σκοτένδυτους” (‘σμήνος μαυροφόρων’, αναφέρονται σε μεταφορά στην σύγχρονη γλώσσα). Σε άλλο σημείο των γραπτών του ο Άγιος, αναφερόμενος στο “σμήνος των μαυροφόρων”, προσθέτει, “μεγαλόσχημε μοναχέ εσύ θα πεις, ότι δεν έχεις καμμία σχέση με την έπαρση και την βλακεία”. Ούτε το παράδειγμα του Οικουμενικού Πατριάρχη, που έχει εμβολιαστεί ο ίδιος και προτρέπει τους πάντες να εμβολιαστούν κατά του κορωναϊού, μιμούνται, ούτε του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος και πλήθους Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος, που έχουν εμβολιασθεί και προτρέπουν κληρικούς και λαϊκούς να εμβολιαστούν. Ιδίως όμως, όταν πρόκειται για Αγιορείτες Μοναχούς, αλλά και για Μοναχούς και Μοναχές Μητροπόλεων των Νέων Χωρών, που υπάγονται πνευματικά στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, η άρνηση εμβολιασμού, είναι φανέρωση της μέγιστης ύβρεως μοναχού και μοναχής, που υποτίθεται ότι έχει αποτάξει το ατομικό θέλημα, δεχόμενος το μοναχικό σχήμα, γιατί είναι δείγμα εωσφορικού εγωισμού και ανυπακοής στον Επίσκοπο! Με έπαρση, αλλά και περισσή βλακεία, με σοφίσματα επιστημονικοφανή, αρνούνται πνευματικοί και λοιποί κληρικοί τον εμβολιασμό. Μοναστικές Αδελφότητες, που ζουν από κοινού σε περιορισμένους χώρους και δέχονται στους χώρους της “άθλησής τους” επισκέψεις λαϊκών, κατά κανόνα, χωρίς τήρηση κανενός “υγειονομικού πρωτοκόλλου” από όσα επιβάλλονται, φέρονται άκρως εγωιστικά, κάνοντας δήθεν υπακοή σε αθρώπους, που στερούνται σοφίας, είναι φουσκωμένοι από έπαρση και βεβαιότητα για τις αμφίβολης ποιότητας υποκειμενικές απόψεις, για ένα μείζον ζήτημα δημόσιας υγείας! Αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα στους κύκλους των θρησκευομένων, κληρικών, μοναχών και λαϊκών: Μια κατάσταση που προκαλεί αγανάκτηση, γιατί έχει περισσέψει η βλακεία. Η Εκκλησία, δε νοιάζεται μονάχα για την ψυχή των ανθρώπων, αλλά και για το σώμα. Εύχεται για την υγεία μας νυχθημερόν. Τί νόημα θα είχαν άραγε ευχές, που αναπέμπονται κατά την Ευχαριστιακή Σύναξη, αν η Εκκλησία ενδιαφερόταν μονάχα για τις άυλες ψυχές μας και αδιαφορούσε για την υγεία του σώματος: “Ὑπὲρ ...νοσούντων, καμνόντων...καὶ τῆς σωτηρίας αὐτῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν”. “Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ ἐλέους, ζωῆς, εἰρήνης, ὑγείας, σωτηρίας, ἐπισκέψεως, συγχωρήσεως καὶ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν τῶν δούλων σου, πάντων τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν...”. Στην φωτογραφία η εκκλησία της Παναγίας της Ελευθερώτριας στην Γυναικεία Ιερά Μονή Πανοράματος Θεσσαλονίκης.

Thursday, December 16, 2021

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ!

Θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως παραλογισμός, το ότι σε μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι η Δημοκρατία κινδυνεύει! Δυστυχώς στην Ελλάδα, που κυβερνά το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πράγματι η Δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο! Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχει απομακρυνθεί από το πολιτικό ήθος τόσο του πατέρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, όσο και της μεγαλύτερης αδελφής του Ντόρας Μπακογιάννη. Έχει δεχθεί την υποστήριξη πολιτικών, που κανένας σκεπτόμενος πολίτης, δεν μπορεί να δεχθεί, ότι έχουν τιμήσει στο πρόσφατο πολιτικό παρελθόν τους την Δημοκρατία! Αναφέρομαι στον Σπυρίδωνα-Άδωνη Γεωργιάδη, που είναι αντιπρόεδρος του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και σημαντικό μέλος στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, στον Μαυρουδή (Μάκη) Βορίδη, με πολιτικό παρελθόν ενεργού υποστήριξης της χούντας, εφοδιασμένου τώρα με το σημαντικό χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Εσωτερικών, στον Θάνο Πλεύρη, που ό,τι και αν ισχυρίζεται σήμερα, τα όσα είχε πει σε δικαστήριο κατά την αγόρευσή του, ως συνήγορος υπεράσπισης του πατέρα του Κωνσταντίνου Πλεύρη, υποστηρικτή του νεοναζισμού και του αντισημιτισμού στην Ελλάδα, μόνον αφελείς μπορεί να πεισθούν, ότι ο ίδιος, τώρα υπουργός Υγείας, δεν είναι αντισημίτης! Μεταξύ των μελών της κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι λίγοι, δυστυχώς, εκείνοι που κατά καιρούς διατυπώνουν απόψεις, αρκετά συγγενείς ή και ταυτόσημες με εκείνες που ξεστόμιζαν οι νεοφασίστες της “Χρυσής Αυγής”. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μετατρέψει το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας σε μια χοάνη της ελληνικής Δεξιάς, όπως συγκροτήθηκε αυτή η παράταξη αμέσως μετά τον Εμφύλιο. Η σημερινή Νέα Δημοκρατία με αρχηγό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ελάχιστα κοινά σημεία έχει με το κεντροδεξιό κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής! Επανειλημμένα, με νομοθετικές πρωτοβουλίες, που γίνονται νόμοι του κράτους, ο αρχηγός του κυβερνητικού κόμματος, μαζί με μια ομήγυρη στελεχών, δείχνει μια αρρωστημένη εμμονή στην Οικονομική Σχολή του Σικάγο, με “γκουρού” τον Μίλτον Φρίντμαν και μια προκλητική προσήλωση στο νεοφιλελευθερισμό. Ευαίσθητοι τομείς για την άμυνα της χώρας, εκχωρούνται στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα, θέτοντας σε κίνδυνο, σε κάποια στιγμή κρίσης, την εθνική ασφάλεια και την αποτελεσματική άμυνα της Ελλάδος. Σε μια περίοδο, που εμφανίζεται μακράς διάρκειας, λόγω της πανδημίας του covid, απαξιώνεται στην πράξη και με σκόπιμες παραλείψεις το Εθνικό Σύστημα Υγείας, με συνέπειες σε βάρος της δημόσιας υγείας και με συνεχή διόγκωση των “θυμάτων” του φονικού ιού. Ο υπουργός Σκέρτσος, που παρά τις καλές σπουδές του, από το βιογραφικό του δεν φαίνεται να έχει εργασθεί στην αγορά, εμφανιζόμενος ως μισθοσυντήρητος παχυλά του πολιτικού και οικονομικού συστήματος, είχε δηλώσει το ανεκδιήγητο, πως είναι περιττό ένα πολυτελές σύστημα υγείας! Αυτά ειπώθηκαν ενώ “θερίζει” ο Χάρος ανάμεσα στους Έλληνες και στις Ελληνίδες. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μπροστά στην Βουλή, τις προάλλες, αν και δεν είναι γιατρός ή έστω συναφών σπουδών, δήλωσε αδιάντροπα, ότι δεν υπάρχουν ευρήματα που να δείχνουν, πως οι διασωληνωμένοι ασθενείς από τον ιό, που νοσηλεύονται εκτός ΜΕΘ δεν εμφανίζουν αυξημένοι θνητότητα σε σύγκριση με όσους βρίσκονται σε ΜΕΘ. Και λίγες μέρες αργότερα, γίνεται γνωστό, ότι οι καθηγητές της Ιατρικής, ειδικοί επιδημιολόγοι Σωτήρης Τσιόδρας και Θεόδωρος Λύτρας, ήδη από τον Μάιο 2021 σε επιστημονική έκθεσή τους, είχαν διατυπώσει το στατιστικό εύρημα, ότι οι νοσηλευόμενοι εκτός ΜΕΘ έχουν αυξημένη θνητότητα κατά ποσοστό 87% και ότι επίσης, πιο “άτυχοι” είναι οι ασθενείς με covid που θα νοσηλευτούν εκτός Αθηνών! Οι ειδικοί επιστήμονες έκαναν γνωστό, ότι φρόντισαν η έκθεσή τους, από τον Μάιο να φτάσει στα χέρια της πολιτικής ηγεσίας της χώρας! Είναι τραγικό για μια χώρα, είναι απογύμνωση της πολιτικής από κάθε αξιοπιστία σε μια χώρα, ο πρωθυπουργός του κράτους να ψεύδεται στο Κοινοβούλιο, για να καλύψει τις εγκληματικές παραλείψεις της κυβέρνησής του όσον αφορά την ενδυνάμωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, τόσο από πλευράς υλικών υποδομών, όσο και κυρίως από πλευράς στελεχών ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού. Η δημόσια εκπαίδευση, δημοτική και δευτεροβάθμια, σε περίοδο πανδημίας και ανεξέλεγκτης διάδοσης του φονικού ιού, απαξιώνεται από μια Υπουργό Παιδείας, που όντας προνομιούχα, έκανε καλές σπουδές στο εξωτερικό και αγνοεί την βάσανο των εισαγωγικών εξετάσεων στο ελληνικό πανεπιστήμιο, όπως προφανώς αγνοεί την φοίτηση σε δημόσιο δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο. Έτσι συνενώνει τάξεις και έτσι στα δημόσια σχολεία συνωστίζονται ακόμα και 27 μαθητές και μαθήτριες σε μια διδακτική αίθουσα! Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη φέρεται με τρόπο, που τηρεί τα προσχήματα των δημοκρατικών κανόνων, ενώ στην πραγματικότητα, επιχειρεί να εγκαταστήσει στην Ελλάδα ένα νεοφιλελεύθερο καθεστώς, που θα υπάρχει υπέρ των φορέων ισχυρών οικονομικών συμφερόντων σε όλους τους τομείς και περιφρονητικά θα αγνοεί τα ζητήματα που αφορούν τους κοινούς εργαζόμενους. Οι επιλογές της κυβέρνησης θυμίζουν την εποχή της Θάτσερ και ακόμα χειρότερα, επιλογές του δικτάτορα Πινοσέτ στη Χιλή! Η αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με τις παραβιάσεις κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και σκληρής παραβίασης στοιχειωδών κανόνων ως προς την αντιμετώπιση των ροών των απελπισμένων προσφύγων που καταφεύγουν μέσω της Ελλάδος στο ασφαλές περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελούν ντροπή για τη χώρα μας. Αλλά αυτές οι επιλογές της κυβέρνησης Μητσοτάκη, με τα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης, που λειτουργούν περισσότερο σαν στρατόπεδα συγκέντρωσης, παρά σαν κέντρα υποδοχής ανθρώπων σε εμπερίστατη κατάσταση, εξυπηρετούν και την σκοπιμότητα, ότι εμπνέουν το ξενοφοβικό και ρατσιστικό ακροατήριο χειροκροτητών της δεξιάς πλέον Νέας Δημοκρατίας! Η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη δεν είναι φιλελεύθερη, είναι αρρωστημένα νεοφιλελεύθερη! Ο νεοφιλελευθερισμός, με την μεταφυσική πίστη στον αυτοματισμό των νόμων της αγοράς, εξυπηρετεί τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και αντιμάχεται θεσμούς Ελευθερίας και Αλληλεγγύης σε ένα πράγματι δημοκρατικό κράτος. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, έχει αναγάγει σε ύψιστη αρετή την ηθική και πολιτική υποκρισία. Για να εκμαυλίσει υπερσυντηρητικούς πολίτες της χώρας, που είναι προσηλωμένοι, συχνά με φανατική εμμονή στην θρησκεία, επιχειρεί να είναι αρεστή στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, που είναι θεσμικά κράτος εν κράτει. Έτσι πριν λίγο ο πρωθυπουργός της χώρας, επισκέφθηκε ο ίδιος, παραβιάζοντας κάθε δημοκρατικό πρωτόκολλο, την Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Ελλαδικής Εκκλησίας και μεταξύ των άλλων δόθηκε η υπόσχεση για την μονιμοποίηση 4000 κληρικών. Ο υπουργός Σκέρτσος, ανεκδιήγητος και απαράδεκτα υποκριτής, δήλωσε, πως η πίστη είναι σημαντική για τον κόσμο και γι’ αυτό η κυβέρνηση θα μονιμοποιήσει 4000 κληρικούς, που σημαίνει πως θα υπαχθούν στην μισθοδοσία του δημοσίου ταμείου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, φαίνεται πως είναι εγκλωβισμένος κατά τέτοιο τρόπο, από αντικρουόμενες απόψεις, ως προς την χάραξη της πολιτικής του, που μοιάζει με μαθητευόμενο μάγο, που κάθε φορά με τις επιλογές του, επιφέρει και από μια καταστροφή. Οι επιλογές της κυβέρνησης Μητσοτάκη έναντι των μέσων μαζικής ενημέρωσης, με ελεγχόμενη την “ενημέρωση” και με χειριστική εκμετάλλευση επαγγελματιών που εμφανίζονται σαν δημοσιογράφοι, θέτει υπό διωγμό την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, εκμεταλλευόμενη ακόμα και την κακοποίηση της ποινικής νομοθεσίας! Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε κίνδυνο, η συνταγματική τάξη αμφισβητείται από το κράτος και η λειτουργία του κοινοβουλίου φανερώνει δείγματα σοβαρής κρίσης. Η πορεία μιας Ανοιχτής Κοινωνίας σε συνεχή εξέλιξη, είναι σε κίνδυνο... 16/12/21

Thursday, November 18, 2021

ΨΙΘΥΡΟΣ ΑΓΩΝΙΑΣ...

Έχω έναν Φίλο, που ζει ως αναχωρητής εντός της απέραντης ερημίας των Αθηνών. Σε πολύ πρόσφατη επικοινωνία μας, μιλήσαμε για την “Απογραφή Πληθυσμού-Κατοικιών 2021”, που διεξάγεται αυτές τις μέρες του Νοεμβρίου από την ‘Ελληνική Στατιστική Αρχή’. Με αφορμή το ερωτηματολόγιο, αλλά και τον τρόπο που διεξάγεται η απογραφή, φέραμε στη συζήτηση τον Όργουελ και όσα είχε γράψει το 1949 στο μυθιστόρημά του “1984”. Ο Φίλος, μου έστειλε το παρακάτω σχόλιο: “Βέβαια, ο Όργουελ ήταν προφήτης, και λίγα είπε. Μας οδηγούν προς έναν κόσμο τελείως απολυταρχικό, σε ένα σύστημα που τα ελέγχει όλα, όπου μας κυβερνούν οι πολυεθνικές (που λειτουργούν σαν μαφίες, και οι μαφίες σαν πολυεθνικές). Πέραν απ’ αυτές, μας κατευθύνουν οι αλγόριθμοι, αυτόνομα πια! Οι κυβερνήτες δεν είναι παρά μαριονέτες. Ελευθερία, ιδιωτική ζωή, δημοκρατία, δεν υπάρχουν πια. Θέλουν μια ανθρωπότητα από ζόμπις, της οποίας ο μόνος άξονας είναι το χρήμα. Όλα μια υποκρισία, μια φάρσα. Μας φέρονται σα να είμαστε ζώα, και το δεχόμαστε! … Μας θέλουν όρνιθες σε ορνιθοτροφείο, που πρέπει να καταναλώνουμε και να παράγουμε, και μετά για το σφαγείο. Και έτσι βαδίζουμε ευχαριστημένοι προς το ολοκαύτωμα!… Και προς τα που να κοιτάς; Πού να στηρίζεσαι; Μας λένε, Θεός δεν υπάρχει, ο Χριστός δεν υπήρχε, ο Βούδας δεν υπήρχε, ο Μωάμεθ δεν υπήρχε, έθνος δεν υπάρχει, γένος δεν υπάρχει· τίποτα δεν υπάρχει!… Και πού να μιλάς για αγάπη, για ψυχή, για καρδιά!… Ξεφύγαμε από την οδό!… Ο Θεός να μας ελεήσει.” 18/11/2021

Wednesday, November 17, 2021

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΚΝΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΟ 1973

Όλες οι ιδέες, είτε αφορούν υποθέσεις χάριν της επιστήμης, είτε είναι βήματα προσέγγισης της ουτοπίας είναι ευάλωτες από την σχετικότητα, εκτεθειμένες στις συνεχείς αλλαγές της πραγματικότητας. Όταν όμως οι ιδέες, επειδή κάποιοι, έτσι το θέλουν και μπορούν να το επιβάλλουν στους λοιπούς, που έχουν παροπλίσει τιν στοχασμό τους, από την τόλμη και το αντίκρυσμα, άφοβα ερωτημάτων αμφιβολίας, τις έχουν τρέψει σε αναλλοίωτες φαντασιακές οντότητες, τότε έχουμε να κάνουμε με οστά ξηρά, προς αποθέωση του θανάτου. Αθήνα, 17/11/2021

Tuesday, November 16, 2021

Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 1973

Η κορυφαία και ταυτόχρονα τραγική κατάληξη του εμφυλιοπολεμικού κράτους, που οικοδόμησαν οι νικητές του ελληνικού εμφυλίου, υπήρξε το πραξικόπημα των στρατιωτικών το 1967. Ο διχασμός των Ελλήνων και των Ελληνίδων σε “εθνικόφρονες” και “μιάσματα” βάθυνε ακόμα πιο πολύ! Αντίσταση στη χούντα υπήρχε, αλλά οι αντιστασιακοί είτε δρούσαν στο εξωτερικό, είτε αποτελούσαν μια τολμηρή μειοψηφία στο εσωτερικό της χώρας! Η πλειοψηφία φαινόταν να χειροκροτεί τους δικτάτορες. Υπήρχαν πολλοί που ανήκαν στη δεξιά αντικομμουνιστική παράταξη και ήταν ικανοποιημένοι από τον αποκλεισμό ενός ενδεχόμενου να επικρατήσουν οι κομμουνιστές και οι συνοδοιπόροι τους στην πολιτική ζωή του τόπου. Νομίζω όμως, πως η μεγάλη μερίδα των πολιτών που χειροκροτούσε, και συμμετείχε, ακόμα και χωρίς διόλου ενθουσιασμό στις φιέστες του καθεστώτος, ήταν δέσμιοι του τρόμου των διωγμών, που επιφύλασσε η χούντα σε όσους την αμφισβητούσαν. Στα μέσα Νοεμβρίου 1973 φοιτητές έκαναν κατάληψη του Πολυτεχνείου της Αθήνας και αυτή η ενέργεια, υπήρξε μια εξαιρετικά τολμηρή πολιτική πράξη. Οι φοιτητές αμφισβήτησαν τη νομιμότητα της χούντας από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα... Το αποκορύφωμα της αντίδρασης του καθεστώτος των στρατιωτικών ήρθε στις 17 του Νοέμβρη με την εισβολή δυνάμεων των χουντικών στο Πολυτεχνείο. Τότε μετρήθηκαν και οι νεκροί.... Ακολούθησε μια πιο σκληρή χούντα υπό τον ταξίαρχο Ιωαννίδη και των απάνθρωπων συνεργατών του της ΕΣΑ. Τότε, τον Νοέμβρη του ’73, έκανα τη στρατιωτική θητεία μου ως στρατιώτης. Η μονάδα που υπηρετούσα ήταν η 100 ΣΔΙ (πίσω από το Τρίτο Σώμα Στρατού, εκεί που τώρα στεγάζεται το Στρατολογικό Γραφείο Θεσσαλονίκης). Όπως ανέφερα, ανακλαστικά, η ορμή των των φοιτητών της Αθήνας, έφτασε και στη Θεσσαλονίκη, όπου έγινε κατάληψη από φοιτητές η Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Τις μέρες της κατάληψης, από τις 14 Νοεμβρίου και μετά, ήμασταν σε επιφυλακή και κλεισμένοι στο άβολο στρατόπεδό μας. Η Πολυτεχνική Σχολή ήταν πολύ κοντά μας, μας δεν ξέραμε ακριβώς τί συνέβαινε. Πρέπει να ήταν απόγευμα της 15 ή 16 του Νοέμβρη. Ο διοικητής του Λόχου Στρατηγείου της μονάδας μας, Λοχαγός Ιωάννης Λυσαφίδης, μας μάζεψε όλους στην στενόχωρη αυλή σε παράταξη. Με τον τρόπο που συνηθίζουν να εκφράζονται οι στρατιωτικοί κατά κανόνα, μας ενημέρωσε “για τους μαλλιάδες αναρχικούς και κομμουνιστάς φοιτητάς που κατέλαβαν” το Πολυτεχνείο. Η κατακλείδα του λόγου του κ. Διοικητή ήταν, η εξαγγελία τιμητικής άδειας σε όποιον από μας, τους στρατιώτες του ξεκοίλιαζε με την ξιφολόγχη, όποιον μαλλιά θα έπεφτε στα χέρια μας! Δεν συνέβη κανένα “ηρωικό συμβάν”. Κανένας από τους καταληψίες φοιτητές ή φοιτήτριες δεν έφτασε ως τη μονάδα μας, όπως και κανένας μας, από τους στρατιώτες της 100 ΣΔΙ, όσο διαρκούσε η κατάληψη του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης, δεν είχε την άδεια να περάσει, με πλήρη εξάρτιση και το Μ1 ανά χείρας και με ξιφολόγχη, την έξοδο της μονάδας! Μικρή ενθύμηση από την εξέγερση των φοιτητών στην Πολυτεχνική Θεσσαλονίκης το Νοέμβρη του 1973. ©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ 16/11/21 Η φωτογραφία είναι από την κατάληψη της Πολυτεχνικής Θεσσαλονίκης το Νοέμβρη 1973.

Saturday, November 13, 2021

ΑΘΕΑΤΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΥ

Σε κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν στο Μέγαρο Μαξίμου στην Αθήνα, ο Ολλανδός Πρωθυπουργός Mark Rutte και ο κ. Μητσοτάκης στις 9 Νοεμβρίου 2021, με αφορμή μια απρόβλεπτη ερώτηση της Ολλανδής δημοσιογράφου κυρίας Ingeborg Beugel προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό, σχετικά με pushbacks (επαναπροωθήσεις) προσφύγων κυρίως προς την Τουρκία, το προσφυγικό και ο χειρισμός του από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελλάδα πρόβαλλε στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Το προσφυγικό πρόβλημα, παραμένει πάντοτε ένα δραματικά επίκαιρο θέμα. Δεν είναι μόνο η ανθρωπιστική πλευρά του προβλήματος που παραμένει επίκαιρη. Η μη ανάσχεση των αιτίων που προκαλούν τη ροή των προσφύγων από χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, που είναι ανασφαλείς και δυστοπικές για τους ανθρώπους τους, είναι ένα πύρινο πρόβλημα που απαιτεί ανάλυση, επιμερισμό ευθυνών και επιτέλους λύση.... Συνήθως οι πιο πολλοί μένουμε παρατηρητές και κριτές του χειρισμού του προσφυγικού από την ανθρωπιστική του σκοπιά. Είναι σωστή η προσέγγιση, αλλά δεν είναι αρκετή. Πριν λίγες μέρες, δύο Αφγανοί νέοι σε ηλικία πρόσφυγες, που έχουν υποβάλλει αίτηση παροχής ασύλου στις ελληνικές αρχές και ζούσαν σε έναν καταυλισμό προσφύγων, επιτέθηκαν λεκτικά, προσβλητικά και βάναυσα σε μια εργαζόμενη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που επιτέθηκαν σε γυναίκα στον καταυλισμό. Παρόμοιο περιστατικό είχε ξανασυμβεί και άλλοτε, από τους ίδιους. Οι δύο επιθέσεις κατά γυναικών εργαζόμενων, ήταν απρόκλητες και ενείχαν τα στοιχεία της απαξίας απέναντι στη γυναίκα, κάτι που προφανώς ήταν στοιχείο της κουλτούρας των νεαρών προσφύγων. Με αφορμή το προηγούμενο περιστατικό, θα ήθελα να θίξω μια άλλη παράμετρο του προσφυγικού. Όλοι οι πρόσφυγες, κυρίως από έντονα ισλαμικό περιβάλλον, δεν είναι πρόσφυγες γιατί αισθάνονται ανασφάλεια στον τόπο τους. Αρκετοί, κυρίως άτομα νεαρής ηλικίας είναι “τυχοδιώκτες” που εγκαταλείπουν την πατρίδα τους, θέλοντας να εγκατασταθούν σε μια χώρα, που θα τους προσφέρει πιο άνετες συνθήκες ζωής από κάθε άποψη. Συγχρόνως όμως, δεν έχουν καμιά διάθεση να εγκαταλείψουν την “κουλτούρα” του τόπου τους και να υιοθετήσουν τις αναγκαίες πολιτισμικές αρχές των χωρών που απαιτούν να τους υποδεχτούν! Θέλουν να είναι φονταμενταλιστές Μουσουλμάνοι, προσκολλημένοι σε ένα κακοποιημένο Ισλάμ, να ακολουθούν πρακτικές στην καθημερινή ζωή τους που είναι βάρβαρες και βάναυσες, ντύνοντάς τες με το κουρέλι μιας “κίβδηλης ευσέβειας”. Και προπαντός, θέλουν να απαξιώνουν τις γυναίκες με κάθε τρόπο, θεωρώντας τες “σκεύη ηδονής” και “δούλες” του άνδρα, όπως έκαναν στον τόπο τους, είτε στο Αφγανιστάν, είτε κάπου στο Ιράκ, είτε στο Πακιστάν, είτε σε κάποια υποσαχάρια αφρικανική περιοχή.... Επομένως, το ζήτημα της παροχής προστασίας σε πρόσφυγες δεν είναι μια απλή υπόθεση. Απαιτεί από τις αρχές που κρίνουν τις αιτήσεις παροχής ασύλου σε πρόσφυγες ενδελεχή και αυστηρό έλεγχο πολλών παραμέτρων που αφορούν τους αιτούντες, εξακρίβωση κατά το δυνατό των κινήτρων, που τους οδήγησαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους και σοβαρό έλεγχο ως προς το κατά πόσο είναι διατεθειμένοι, όχι να απωλέσουν την πολιτισμική και θρησκευτική ταυτότητά τους, αλλά οπωσδήποτε να αποδεχθούν και υιοθετήσουν τις βασικές αξίες πολιτισμού, που ισχύουν στο ευρωπαϊκό περιβάλλον. Το προσφυγικό δεν είναι μια μανιχαϊστική διαπάλη, με τους καλούς από τη μια μεριά, που είναι οι ευαίσθητοι ακτιβιστές ή οι δημοσιογράφοι που ερευνούν τις συνθήκες συμπεριφοράς απέναντι σε πρόσφυγες εκ μέρους λ.χ. των ελληνικών ή των πολωνικών αρχών και τις καταγγέλλουν, ορθά, όταν αυτές δεν είναι νόμιμες και τους κακούς από την άλλη, που είναι οι υπάλληλοι των αρμόδιων αρχών του κράτους, που οφείλουν πέραν του ανθρωπιστικού σκιάσματος του όλου προβλήματος, να βλέπουν και άλλες πτυχές του, που συχνά οι πολλοί αγνοούμε. ©ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΥΔΟΣ 13/11/2021