Powered By Blogger

Thursday, October 10, 2024

Η ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ “ΜΑΖΑΛ” ΤΟΥ ΛΕΩΝ ΠΕΡΑΧΙΑ

Τα κατωτέρω τα γράφω για τους Έλληνες Χριστιανούς ποθ μισούν τους Ελληνοεβραίους. Όταν μπήκαμε στο στρατόπεδο με περίμεναν οι φίλοι μου Πολωνοί που πήγαιναν στο Μπιρκενάου. Μόλις με είδαν μου είπαν: «Ένα μεγάλο εύγε στους Γραικούς που κάνανε αυτό που κανείς δεν τόλμησε να κάνει τόσα χρόνια. Πήγαν να κάνουν επανάσταση στα κρεματόρια, ανατινάξανε ένα κρεματόριο, αλλά προδόθηκαν. Όταν τους στήσανε στον τοίχο και τους θέριζαν τα πολυβόλα, ακούσαμε που τραγουδούσαν. Ένας Γραικός που βρέθηκε κοντά μας, μας είπε ότι ψάλλουν τον ελληνικό εθνικό ύμνο. Τί μεγαλείο ψυχής, η τελευταία τους σκέψη και η τελευταία τους πνοή ήταν η Ελλάδα». ...Ένιωθαν Έλληνες και πέθαναν σαν Έλληνες”. Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο ‘Μαζάλ, Αναμνήσεις από τα Στρατόπεδα του θανάτου (1943-1945)’ του Λέων Χ. Περαχιά. Μαρτυρία ενθυμήσεων από το κολαστήριο των Ναζί στο Άουσβιτς, ενός Θεσσαλονικιού Εβραίου, που κατάφερε από τύχη, αυτό σημαίνει η εβραϊκή λέξη “μαζάλ” να ξεγελάσει τον θάνατο.... Στην Ελλάδα, μεταξύ των Χριστιανών, δυστυχώς υπάρχει αντισημιτισμός, παρά τα όσα υποστηρίζονται ως προς το αντίθετο. Τα όσα συμβαίνουν στην Μέση Ανατολή με την σύγκρουση Ισραήλ και τρομοκρατικών οργανώσεων των Παλαιστινίων και των “πληρεξουσίων” του Ιράν στην περιοχή, μετά το μακελειό που προκάλεσε η Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023, έχουν ξεσηκώσει ένα κύμα αντίθεσης απέναντι στην πολιτική του Κράτους του Ισραήλ για την αντιμετώπιση των τρομοκρατών, που στο βάθος βρίσκεται χωμένος ο αντισημιτισμός, το μίσος και οι προκαταλήψεις κατά των Εβραίων. Οι άμαχοι και κυρίως τα παιδιά, στην Γάζα, στην Δυτική Όχθη και στον Λίβανο, δεν είναι παράπλευρες απώλειες, είναι αθώα θύματα ενός μακελειού επίσης, όπως αθώα θύματα υπήρξαν όσες και όσοι δολοφονήθηκαν από την Χαμάς στον χώρο του Φεστιβάλ Nova Rock και σε κιμπούτς κοντά στα σύνορα του Ισραήλ με την Λωρίδα της Γάζας, όπως και όσοι, ακόμα και βρέφη, που σύρθηκαν ως όμηροι στα υπόγεια τούνελ της Χαμάς στη Γάζα.... Το “Μαζάλ” εκδόθηκε πρώτη φορά το 1990 ιδιωτικά, σε περιορισμένα αντίτυπα. Την φροντίδα της έκδοσης την είχε αναλάβει ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, ενώ το εξώφυλλο ήταν έργο του ταλαντούχου Καρόλου Τσίζεκ. Μετά από τριάντα τέσσερα χρόνια, το 2024, η ‘ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ’ εξέδωσε το “Μαζάλ” σε κριτική έκδοση με επιμέλεια του Τρύφωνα Καλαμίτση. Στις 27 Ιανουαρίου, σύμφωνα με Εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας, θα αφιερωθούν δύο διδακτικές ώρες με εκδηλώσεις και εκπαιδευτικές δραστηριότητες για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, ώστςε να γνωρίσουν οι μαθητές και οι μαθήτριες τί συνέβη στη διάρκεια του Β ́ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. • Nα μάθουν για την τύχη των Εβραίων και των άλλων θυμάτων του Ολοκαυτώματος, με τη βοήθεια που προσφέρει η μελέτη των ιστορικών στοιχείων, η χρήση των φωτογραφιών και των μαρτυριών. • Να συζητήσουν τη σημασία των ηθικών ζητημάτων που προκύπτουν από το γεγονός και τη σύνδεσή του με αντίστοιχα σύγχρονα προβλήματα, όπως ο ρατσισμός, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις σύγχρονες κοινωνίες, η ρητορική του μίσους και ο αντισημιτισμός. Νομίζω, ότι το βιβλίο του Λέων Περαχιά “Μαζάλ” θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο για την γνωριμία των μαθητριών και των μαθητών στη χώρα μας με την “κοινοτυπία” του κακού....

Monday, October 07, 2024

ΜΙΑ ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ, ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 7η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2023

Η διεθνής πολιτική κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή, μετά την επίθεση της Χαμάς από την Γάζα κατά του Ισραήλ, με τους πολλούς νεκρούς και τους πολλούς αθώους Ομήρους, που είχαν απαγάγει οι Παλαιστίνιοι τρομοκράτες και ορισμένους, περίπου 100 τους κρύβουν ακόμα σε λαγούμια, δεν είναι ίδια. Σήμερα, 7 Οκτωβρίου 2024, ένα χρόνο μετά η σκέψη μας είναι προσηλωμένη στα φρικτά γεγονότα εκείνης της μέρας, ενώ η αγωνία μας είναι εναργής σχετικά με το τί πρόκειται να συμβεί, μετά τα αντίποινα εκ μέρους του Ισραήλ και τις απαντήσεις εναντίον του εκ μέρους του Ιράν και των οργάνων του (Χεζμπολλάχ, Χούθι, Χαμάς). Παραθέτω στη συνέχεια ένα προφητικό θα έλεγα κείμενο, που έγραψε ο Edip Yüksel, Αμερικανός Μουσουλμάνος ακτιβιστής και διανοούμενος, τουρκοκουρδικής καταγωγής, που την δεκαετία του ΄80 γνώρισε σε επί τέσσερα χρόνια τις τουρκικές φυλακές για τις ιδέες του και τα γραπτά του. Είπα πιο πάνω πως το κείμενο του Yüksel το θεωρώ προφητικό. Είδε το φως της δημοσιότητας το 2007, ως παράρτημα 5 με τίτλο “Manifesto for Islamic Reform”, στην εξαιρετικού ενδιαφέροντος μετάφραση στην αγγλική γλώσσα του Κορανίου, με τίτλο, “Quran, a Reformist Translation”, που από κοινού με δύο συνεργάτιδές του, την Layth Saleh Al-Shaiban και την Martha Schulte-Nafeh, είχε εκπονήσει ήδη από το 2004 και εκδόθηκε το 2007. Πρόκειται για “επίκαιρη” ανάλυση της κρίσης στην Μέση Ανατολή και αλλού. “Για το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, τους βομβιστές αυτοκτονίας και τον τρόμο Σε σύγκριση με τον μικρό πληθυσμό των Εβραίων, η εβραϊκή επιρροή είναι τεράστια στην παγκόσμια αρένα, οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά. Δυσανάλογα με τον πληθυσμό τους, οι Εβραίοι έχουν επιδείξει εκπληκτικά παραδείγματα τόσο σε καλά όσο και σε κακά, τόσο σε επιτυχία όσο και σε αποτυχίες, και έχουν επιτύχει να έχουν ζωντανή παρουσία στην παγκόσμια πολιτική για χιλιετίες. Αυτό εξηγεί γιατί το Κοράνιο τους αναφέρει τόσο συχνά. Παρόλα αυτά, μπορεί να ισχύουν στην περίπτωση των Εβραίων και τα αντίστροφα. Αφού υπήρξαν θύματα μιας γενοκτονίας και φρικτών διωγμών από τις φασιστικές δυνάμεις, οι Εβραίοι διασκορπίστηκαν σε όλο τον κόσμο ως μετανάστες. Ωστόσο, δεν εξαφανίστηκαν από την παγκόσμια σκηνή, ούτε χρειάστηκαν αιώνες για να ανακάμψουν, όπως θα συνέβαινε με πολλά άλλα έθνη. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός, ότι με τη βοήθεια και Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, μπόρεσαν να ιδρύσουν το δικό τους ανεξάρτητο κράτος το 1948, αμέσως μετά την σχεδόν πλήρη εξόντωσή τους. Ένα κράτος όχι στη Γερμανία, αλλά στην ιστορική γη τους, που έχει γίνει για άλλη μια φορά το επίκεντρο μιας παγκόσμιας σύγκρουσης, διεγείροντας τον κόσμο και προβάλλοντας στο προσκήνιο την ανθρώπινη επιθετικότητα, την απληστία, το μίσος, τη σκληρότητα, τον ρατσισμό και τον τρόμο. Όπως φαίνεται, τα έθνη-θύματα μπορεί επίσης να επαναλάβουν τα εγκλήματα των αρπακτικών τους. Θα περίμενε κανείς ότι το Ισραήλ θα ήταν το πρώτο κράτος εναντίον του ρατσισμού και της αποικιοκρατίας. Ωστόσο, το Ισραήλ ήταν το τελευταίο κράτος που διέκοψε τη σχέση του με το ρατσιστικό καθεστώς του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, αντανακλώντας κατά το βάθος την ρατσιστική πολιτική του κατά των Παλαιστινίων. Θα περίμενε κανείς το Ισραήλ να είναι το πρώτο κράτος ενάντια στη βιομηχανία όπλων. Ωστόσο, το Ισραήλ είναι ένας από τους κορυφαίους κατασκευαστές και εξαγωγείς όπλων στον κόσμο. Η ρατσιστική και αποικιακή πολιτική του Κράτους του Ισραήλ δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να γενικευτεί και δεν αφορά όλους τους Εβραίους. Υπάρχουν περισσότεροι Εβραίοι στον κόσμο, που καταδικάζουν αυτή την πολιτική, σε σύγκριση με εκείνους που την ασκούν, και είναι πολλοί οι Εβραίοι που ντρέπονται γι’ αυτό που γίνεται στο όνομά τους! Χωρίς αμφισημίες θα πρέπει να καταδικάσουμε την τρομοκρατία, ως μέθοδο για την ανάκτηση της γης και της ανεξαρτησίας εκ μέρους ενός λαού. Συγχρόνως, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι υπάρχουν πολλοί Άραβες, που ελπίζουν σε μια δίκαιη λύση και ειρηνική συνύπαρξη με τους Εβραίους ξαδέρφους τους. Εβραίοι και Μουσουλμάνοι ζούσαν μαζί ειρηνικά για αιώνες και η τρέχουσα σύγκρουσή τους οφείλεται εν μέρει, στις πρώτες τρομοκρατικές τακτικές που είχαν χρησιμοποιήσει Σιωνιστές αντάρτες και εν μέρει, σε μια μυριάδα εξωτερικών παραγόντων που προσπαθούν να κρατήσουν αναμμένες τις φωτιές. Αυτές οι εξωτερικές δυνάμεις, που επιδιώκουν να υπάρχει φωτιά στη Μέση Ανατολή, περιλαμβάνουν τις φιλοδοξίες κύκλων του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ, που λειτουργούν με γνωρίσματα πολυεθνικών μεγαθηρίων, των ζηλωτών ρατσιστών Σιωνιστών, των διεφθαρμένων Μουλάδων, των ζηλωτών ρατσιστών Σουννιτών, των Ευαγγελικών Σταυροφόρων, των βιομηχανιών όπλων και πετρελαίου, που βγάζουν τεράστια χρηματικά κέρδη από την ένταση στην περιοχή. Δυστυχώς, οι υπερδυνάμεις που έχουν μεσολαβήσει κατά καιρούς στις διαπραγματεύσεις, δεν αναζήτησαν ειλικρινά δικαιοσύνη σε αυτή τη σύγκρουση. Ίσως σκόπιμα, επιθυμούσαν μια συνεχή, αλλά ελεγχόμενη σύγκρουση στην περιοχή, ώστε να μπορούν να εκμεταλλεύονται τους πλούσιους πόρους της, μέσω καθεστώτων ανδρεικέλων. Στον προληπτικό πόλεμο του Ισραήλ το 1967, οι Ισραηλινοί στρατιώτες μετέφεραν το εδάφιο 2:249 του Κορανίου, (“ Όταν ο Σαούλ ξεκίνησε με τους στρατιώτες, τους είπε: «Ο Θεός θα σας δοκιμάσει με ένα ποτάμι. Όποιος πίνει απ’ αυτό δεν είναι μαζί μου, και όποιος δεν γεύεται απ’ αυτό, εκτός από μια χούφτα με το χέρι του είναι με μένα». Αλλά ήπιαν σχεδόν όλοι απ’ αυτό, εκτός από πολύ λίγους. Όταν λοιπόν αυτός κι εκείνοι που αναγνώρισε ως δικούς του το διέσχισαν, είπαν: «Δεν έχουμε δύναμη σήμερα εναντίον του Γολιάθ και των στρατιωτών του!» Αλλά αυτοί που κατάλαβαν, ότι θα συναντηθούν με τον Θεό είπαν: «Πόσες φορές μια μικρή ομάδα έχει νικήσει μια μεγάλη δύναμη ενόπλων με την βοήθεια του Θεού...”), πάνω από τα τανκς τους και όταν εισέβαλαν στο Σινά, αφού νίκησαν τους Άραβες και τον άστοχο αραβικό εθνικισμό τους. Κατά τραγικά ειρωνικό τρόπο, οι κακοποιοί ανάμεσά τους πίεσαν για περαιτέρω αρπαγή γης στην Μέση Ανατολή, υποβάλλοντας έτσι τους Παλαιστίνιους ιθαγενείς, σε φυλετικές διακρίσεις, εξάρθρωση, εξευτελισμό, σφαγές, καταστροφή περιουσίας και υποδομών, νομιμοποίηση βασανιστηρίων και δολοφονιών. Το Ισραήλ σκόπιμα δεν όρισε τα σύνορά του. Απεναντίας κράτησε τα σύνορά του ευέλικτα αναζητώντας δικαιολογίες και προκαλώντας περιστασιακά τους δίχως ανθρωπιά πολίτες του, ώστε να μπορεί να εισβάλει σε νέα εδάφη και να δημιουργεί περισσότερους οικισμούς. Δεκαετίες ταλαιπωρίας, σε συνθήκες βάναυσης και ταπεινωτικής φασιστικής κατοχής κατέστρεψαν τις ελπίδες και τις προσδοκίες του παλαιστινιακού πληθυσμού και γέννησαν βομβιστές αυτοκτονίας, που με τη σειρά τους, προσέφεραν περισσότερες δικαιολογίες στην κατοχική δύναμη να συνεχίσει την εισβολή και τη βαρβαρότητά της. Η μηχανή προπαγάνδας της Δύσης διαστρεβλώνει την πραγματική εικόνα της σύγκρουσης και εξαπατά τον χριστιανικό κόσμο, απεικονίζοντας του Παλαιστίνιους, που είναι θύματα, ως επιτιθέμενους. Οι αριθμοί μιλάνε ξεκάθαρα. Ο αριθμός των Παλαιστινίων αμάχων και παιδιών, που σκοτώθηκαν από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής είναι πολύ μεγαλύτερος από τον αριθμό των Ισραηλινών πολιτών και παιδιών που σκοτώθηκαν από βομβιστές αυτοκτονίας. Οι Παλαιστίνιοι εγκατέλειψαν τη συνέχιση μιας απελπιστικής μάχης με σφεντόνες και πέτρες εναντίον των τανκς. Η αδιαφορία του κόσμου για την αδικία στην περιοχή, και συν τοις άλλοις, η υποστήριξη των υπερδυνάμεων της ωμής ρατσιστικής κατοχής, γέννησε παγκόσμια δυσαρέσκεια και μίσος μεταξύ των Μουσουλμάνων, πυροδοτώντας μια παγκόσμια τρομοκρατία, κατά τα πρότυπα των εγκληματικών συμμοριών (gangsters), νομιμοποιώντας και προβάλλοντας έναν τύπο κράτους -τρομοκράτη. Το Ισλάμ (ακριβέστερα, το Hislam), υπάρχει εδώ και αιώνες, και σε σύγκριση με άλλες θρησκευτικές ομάδες, οι Μουσουλμάνοι δεν έχουν να επιδείξουν μεγαλύτερη βία. Μια αντικειμενική μελέτη της άσκησης τρομοκρατίας μέσω αυτοκτονιών θα μας πληροφορήσει, ότι έχει να κάνει περισσότερο με την επιβολή βάναυσων κατοχών σε βάρος λαών ή εθνών, παρά με θρησκείες ή ιδεολογίες. Η θρησκεία και οι ιδεολογίες χρησιμοποιούνται κυρίως ως άλλοθι για να δικαιολογήσουν καταστάσεις και χάρι της προπαγάνδας που εξυπηρετεί συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους. Ο Robert Pape, του Πανεπιστημίου του Σικάγο, στο βιβλίο του “Dying to Win: The Logic of Suicide Terrorism”, υποστηρίζει ορθά, ότι η ιδέα της τρομοκρατίας μέσω αυτοκτονιών, δεν καθοδηγείται από τη θρησκεία αλλά από πραγματικότητες ξενικών κατοχών. Παρέχει πολλά παραδείγματα: Τις επιθέσεις αυτοκτονίας της μαρξιστικής οργάνωσης Tamil Tigers στη Σρι Λάνκα τη δεκαετία του 1990, που ενέπνευσαν τους Παλαιστίνιους που χρησιμοποιούσαν σφεντόνες, πέτρες και ελαφρά τουφέκια εναντίον των κατοχικών Ισραηλινών στρατιωτών και των τανκς, πριν από την Ιντιφάντα του 2000. Στην πραγματικότητα, η μεγάλη πλειοψηφία των εκστρατειών τρομοκρατών-αυτοκτονίας, που είχαν πραγματοποιηθεί στον Λίβανο, στη Σρι Λάνκα, στην Τσετσενία, στο Κασμίρ και στην Παλαιστίνη, είχαν ως στόχο να αναγκάσουν τις δυνάμεις κατοχής να αποσυρθούν. Δεν είναι περίεργο, ότι ο Ayman al-Zawahiri και η τρομοκρατική του οργάνωση “Ισλαμική Τζιχάντ”, δημιούργηθηκε μετά την κατοχή του Ισραήλ, που προέκυψε μετά τον πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967. Δεν είναι περίεργο, ότι η ρωσική εισβολή και κατοχή στο Αφγανιστάν, μαζί με τη “νομιμοποιημένη” κατοχή της Μέσης Ανατολής από τις ΗΠΑ, μέσω μαριονετών και καταπιεστικών βασιλιάδων και εμίρηδων γέννησαν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν και την “Αλ Κάιντα”. Δεν είναι περίεργο, ότι η ρωσική βάναυση κατοχή της Τσετσενίας γέννησε τον Shamil Basayev και την τρομοκρατική του οργάνωση. Και πάλι, δεν είναι περίεργο που η αμερικανική κατοχή του Ιράκ γέννησε τον Abu Musab al-Zarqawi και εκατοντάδες άλλους βομβιστές αυτοκτονίας. Αν και σε σύγκριση με τους αντάρτες, οι κατακτητές διαπράττουν πολύ χειρότερες πράξεις βαρβαρότητας και τρομοκρατίας στον πληθυσμό των εδαφών που κατέχουν, αυτή η κρατική τρομοκρατία είναι έξυπνα κρυμμένη από τον κόσμο. Κατά τραγικά ειρωνικό τρόπο, οι κατακτητές που δημιουργούν αυτούς τους τρομοκράτες αντάρτες, ή συμβάλλουν ουσιαστικά στην εμφάνισή τους, χρησιμοποιούν τις τρομοκρατικές επιθέσεις για να δικαιολογήσουν και να συνεχίσουν την κατοχή τους! Οι δυνάμεις κατοχής χρησιμοποιούν έξυπνα τον φόβο, την ξενοφοβία και τα πατριωτικά συναισθήματα των φορολογουμένων και εκμεταλλεύονται την άγνοιά τους για τις εξωτερικές υποθέσεις. Οι κυβερνητικές υπηρεσίες εργάζονται έξυπνα για να απεικονίσουν τη βάναυση και αιματηρή κατοχή τους ως μια δικαιολογημένη πράξη ενάντια στο κακό και τη βαρβαρότητα. Οι μυστικές υπηρεσίες πνίγονται στο χρήμα, για να οργανώσουν μυστικές επιχειρήσεις και να πλημμυρίσουν τον κόσμο με εκστρατείες παραπληροφόρησης και αποπροσανατολισμού. Ομιλητές στα μέσα ενημέρωσης αλλά και ακαδημαϊκοί με κύρος, προσλαμβάνονται μυστικά, για να προωθήσουν την πολιτική των καταλήψεων. Δεν είναι περίεργο, παρά την προφανή απάτη, την εξαπάτηση και τα ψέματα, τα κυρίαρχα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης έδωσαν πράσινη κάρτα στον συνασπισμό Νεοσυντηρητικών-Σιωνιστών-Σταυροφόρων για να δικαιολογήσουν τον προληπτικό τους πόλεμο εναντίον του Ιράκ. Οι φωτογραφίες του Ράμσφελντ να χαιρετά εγκάρδια τον Σαντάμ, την ίδια στιγμή που ο Σαντάμ διέπραττε τις φρικτές θηριωδίες του εναντίον των Κούρδων και του Ιράν, ως μαριονέτα της πολυεθνικής επιχείρησης USA-Inc, έγιναν σαν μια υποσημείωση, παρά σαν ένας τεράστιος τίτλος ενοχής, καταδεικνύοντας την υποκρισία των πολεμοκάπηλων. Ο κύκλος της βίας έκτοτε, επιταχύνθηκε από θρησκευτικούς φανατικούς από όλες τις πλευρές. Ο συνασπισμός Σιωνιστών Σταυροφόρων-Καπιταλιστών από τη μια πλευρά και ο συνασπισμός Σαλαφί-Μουλλάδων-Ταλιμπάν από την άλλη, προσθέτουν ο καθένας τους περισσότερο λάδι στη φωτιά. Ο καθένας τους με τη δική του ατζέντα. Οι Σιωνιστές ελπίζουν να αρπάξουν περισσότερη γη από τα Παλαιστινιακά Εδάφη, οι Σταυροφόροι προσεύχονται για έναν αιματηρό Αρμαγεδδώνα που θα ακολουθήσει μια Αγαλλίαση (!!!), ο καπιταλιστής βγάζει σάλια για περισσότερα κέρδη από τους πολέμους. Η άλλη συμμορία κλαίει για να έρθει ο Μαχντί με το σπαθί του, προκειμένου να αναζητήσει Εβραίους που κρύβονται πίσω από βράχους. Μια άλλη πτυχή της πρόσφατης σύγκρουσης μεταξύ χριστιανικού κόσμου και Ισλάμ είναι τα άδεια παπούτσια του «κακού» μετά την κατάρρευση του Κομμουνισμού. Οι παγκόσμιοι ολιγάρχες, που ενισχύουν το πολιτικό και οικονομικό τους κεφάλαιο κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων και της μαζικής παράνοιας, αναζητούσαν ένα υποκατάστατο του κομμουνισμού. Με ένα μείγμα από κρυφές επιχειρήσεις, προκλήσεις, αδικαιολόγητους πολέμους, μαριονέτες τυράννους, την πολιτική “μεταξύ δύο κακών, το λιγότερο κακό είναι προτιμότερο” («δυοῖν κακοῖν προκειμένοιν τὸ μὴ χεῖρον βέλτιστον», σύμφωνα με αρχαίο ελληνικό λόγιο), και την εκπαίδευση μελλοντικών τρομοκρατών, η αποστολή έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Τώρα, οι Μουσουλμάνοι γενικά και οι Άραβες ειδικότερα, θα βαφτιστούν ως το νέο πρόσωπο του κακού! Όσοι διαθέτουμε στοιχειώδη γνώση της ιστορίας, δεν θα πρέπει να μας προκαλέσει κατάπληξη, αν θα γίνουμε μάρτυρες μιας άλλης γενοκτονίας, μιας άλλης χρήσης πυρηνικών όπλων... Θα ακολουθήσουν δάκρυα λύπης, συνεδρίες εξομολόγησης και εκτόξευση της κραυγής "Ποτέ ξανά!" Όσο οι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν τη θεόδοτη λογική τους και ακολουθούν τυφλά τους θρησκευτικούς “ηγέτες”(κάθε θεσμικής θρησκείας) και τους πολιτικούς τους, ο Σατανάς θα χρησιμοποιεί κάθε μέσον που διαθέτει για να δημιουργήσει τεχνητές διαιρέσεις, εχθρότητα και μίσος μεταξύ των παιδιών του Αδάμ. Και ας μην ξεχνούμε, πως ο Σατανάς, έχει ένα επιτυχημένο ρεκόρ παραπλάνησης των ανθρώπων, από τον Κάιν και τον Άβελ. Ας μην ξεχνούμε, πως ο Σατανάς πάντα έβρισκε θρησκευτικούς “ηγέτες” κληρικούς και “τζινγκοϊστές” πολιτικούς, (στην αγγλική πολιτική ορολογία “jingoism” ‘τζινγκοϊσμός’, είναι ο εθνικισμός που επιλέγει την άσκηση επιθετικής και ‘προορατικής’ ή προληπτικής εξωτερικής πολιτικής· όπως η υπεράσπιση της χώρας από απειλές ή πραγματική βία, σε αντίθεση με την επιδίωξη ειρηνικών σχέσεων, και προσπάθειες διασφάλισης αυτού που αντιλαμβάνεται ως εθνικό συμφέροντα μονόπλευρα) Στην αγγλική καθομιλουμένη, ο τζινγκοϊσμός είναι υπερβολική προκατάληψη, που κρίνει κάποιος τη χώρα του ως ανώτερη από τους άλλους, με άλλα λόγια, πρόκειται για έναν ακραίο τύπο εθνικισμού), ως τους καλύτερους συμμάχους του στις πράξεις του διαφθοράς, καταστροφής και αιματοχυσίας στη γη”. Η φωτογραφία, δείχνει μια μητέρα με το παιδί της στην κατεστραμμένη Γάζα, μετά την επίθεση των ισραηλινών δυνάμεων, που ακολούθησε την 07/10/2023.

Saturday, September 21, 2024

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ, ΤΟΥ ΧΙΚΜΕΤ...

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος αφότου ο Φίλος Σωτήρης πέρασε στην άλλη πλευρά του Κόσμου. Όσες και όσοι είχαμε την ευλογία να γνωρίσουμε και ακόμα περισσότερο, να πορευτούμε στη ζωή εναρμονίζοντας τα βήματά μας μ' εκείνα του Σωτήρη, κρατούμε την μορφή του φυλαγμένη... Προσωπικά, τον θυμάμαι ως έναν Σοφό και Αγαθό Άρχοντα! Για τούτο και κάποιοι πολύτιμοι Φίλοι τον ονόμαζαν Χικμέτ, που σημαίνει "Σοφός". Στις δουλειές που έκανε για να βιοποριστεί, ιδίως στα πολλά χρόνια, που είχε εργαστεί ως βιομηχανικός εργάτης στα Κλωστήρια Ναούσης, είχε δείξει πρωτόγνωρο ήθος και αλληλεγγύη για τους συναδέλφους του. Η διεύθυνση του εργοστασίου του είχε προτείνει να τον κάνει υπάλληλο, αλλά να τον μεταθέσει σε άλλη μονάδα, για να μην ασχολείται με τον συνδικαλισμό. Ο Σωτήρης Μπούσκας το αρνήθηκε κι έμεινε εργάτης. Δεν τον χειραγωγούσε κάποιο κόμμα, μολονότι ήταν Αριστερός, αλλά όντας ελεύθερος και ακηδεμόνευτος από ντιρεκτίβες, διέθετε την ωριμότητα που τον έκανε σεβαστό στους συναδέλφους του. Μεγάλη χαρά είχε νιώσει ο Σωτήρης, όταν η λατρεμένη μοναχοκόρη του, η Πένη Μπούσκα, ανακηρύχθηκε η πρώτη Διδάκτορας της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Φίλε, η ανάμνησή σου μας συντροφεύει... Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2024

Wednesday, September 18, 2024

ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΤΑΤΟΥΡΚ

Ο Κεμάλ Ατατούρκ, το τέκνο της Θεσσαλονίκης, δικαιολογημένα θεωρείται ο πατέρας των σύγχρονων Τούρκων και ο δημιουργός της δημοκρατικής Τουρκίας. Αρκεί να προσέξει ο οποιοσδήποτε την διαλυμένη και συρρικνωμένη Οθωμανική Τουρκία στον χάρτη της Συνθήκης των Σεβρών (1920), όπως την είχαν σχεδιάσει οι νικητές, κάτι που είχε δεχθεί ο Οθωμανός Σουλτάνος, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και να την συγκρίνει με την Τουρκική Δημοκρατία, για να καταλάβει τί πρόσφερε στη χώρα και στο λαό του ο Κεμάλ Ατατούρκ. Χάριν του Ατατούρκ, μετά το τέλος του τουρκικού πολέμου της Ανεξαρτησίας (İstiklâl Harbi ή Kurtuluş Savaşı 1919-1923), οι όροι της Συνθήκης των Σεβρών ακυρώθηκαν ως προς την Τουρκία και ακολούθησε η Συνθήκη της Λοζάνης (1923), που τερμάτισε και συμβατικά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας κατά την τουρκική πλευρά, τα γεγονότα του οποίου ως ένα σημείο, ταυτίζονται με την μικρασιατική εκστρατεία κατά την ελληνική πλευρά. Με τη Συνθήκη της Λοζάνης προσδιορίστηκαν τα σύνορα της τουρκικής επικράτειας όπως μας είναι γνωστά ως σήμερα και στη συνέχεια των εξελίξεων αναδύθηκε στο προσκήνιο της ιστορίας η νέα Τουρκία. Ένα ανακριβές μύθευμα, που κατά καιρούς εξάγεται από το συρτάρι της προπαγάνδας και ουσιαστικά στρέφεται κατά της συνεργασίας Ελλάδος και Τουρκίας, ενώ συγχρόνως αποσκοπεί στη συντήρηση της ιδέας, πως ο ‘Τούρκος’ είναι το αρχέτυπο του εχθρού και αντιπάλου για τον Έλληνα, είναι η κραυγαλέα καταγγελία πως ο Κεμάλ Ατατούρκ ευθύνεται για τους διωγμούς που υπέστησαν Έλληνες (1914) και Αρμένιοι (1915-1916) της Τουρκίας. Πράγματι οι Έλληνες της Τουρκίας υπέστησαν μαζικούς διωγμούς, που άρχισαν το θέρος του 1914, με αποτέλεσμα να χαθούν άδικα ανθρώπινες ζωές! Επίσης κατά τα έτη 1915 και 1916 εξαπολύθηκαν μαζικοί διωγμοί κατά των Αρμενίων της Τουρκίας, με ανθρώπινα θύματα που φτάνουν το 1.500.000! Η κυβερνητική εξουσία στην Οθωμανική Τουρκία εκείνες τις περιόδους ανήκε στα στελέχη του πολιτικού σχήματος της ‘Επιτροπής Ένωσης και Προόδου’ (İttihat ve Terakki Cemiyeti), περισσότερο γνωστοί ως “Νεότουρκοι”. Οι μοιραίοι αρχιτέκτονες των βάναυσων ακροτήτων κατά των Χριστιανών της Τουρκίας θεωρούνται οι τρεις πασάδες, όπως συνηθίζεται να αναφέρονται, και ήταν τα ηγετικά στελέχη των Νεοτούρκων (Jön Türkler) Ενβέρ Πασάς, Τζεμάλ Πασάς και Ταλαάτ Πασάς. Τον Σεπτέμβριο του 1907 ο Μουσταφά Κεμάλ έγινε μέλος της ‘Επιτροπής Ένωσης και Προόδου’ με αριθμό μητρώου 322. Τελικά, όχι μόνο δεν ανελίχθηκε στην ιεραρχία της οργάνωσης αλλά λίγο αργότερα από την είσοδό του, διαφώνησε με την πολιτική που ακολουθούνταν, ασκώντας έντονη κριτική, γεγονός που τον απομάκρυνε από τους Νεότουρκους. Την περίοδο που η ηγεσία των Νεοτούρκων είχε αρχίσει τους διωγμούς κατά Ελλήνων και Αρμενίων της χώρας (1914, 1915, 1916), ο Μουσταφά Κεμάλ ως μάχιμος αξιωματικός υπηρετεί σε διάφορες θέσεις που τοποθετείται. Την περίοδο 25 Απριλίου 1915 έως και τις 9 Ιανουαρίου 1916 διεξάγεται η περίφημη μάχη της Καλλίπολης. Γαλλικά και Βρετανικά στρατεύματα, συμπεριλαμβανομένων των δυνάμεων της ANZAC (Αυστραλιανά και Νεοζηλανδικά Στρατιωτικά Σώματα), επιχειρούν να καταλάβουν την χερσόνησο της Καλλίπολης, με σκοπό να προωθηθούν στην Κωνσταντινούπολη. Διοικητής των τουρκικών δυνάμεων είναι ο Μουσταφά Κεμάλ, που καταφέρνει να κατατροπώσει τις δυνάμεις των δυτικών συμμάχων και τότε αποκτά τον τίτλο του Γαζή. Στις 14 Ιανουαρίου 1916 ο Γαζή Μουσταφά Κεμάλ τοποθετείται στην Αδριανούπολη, αλλά αμέσως μετά, του ανατίθεται η διοίκηση του XVI Σώματος της Δεύτερης Στρατιάς και στέλνεται στον Καύκασο για να αντιμετωπίσει την επιτυχημένη μαζική ρωσική επίθεση, που είχε ως συνέπεια να καταληφθούν πόλεις κλειδιά στην Ανατολία. Ο Μουσταφά Κεμάλ στις 7 Αυγούστου 1916 αντεπιτίθεται στα ρωσικά στρατεύματα, καταλαμβάνει τις πόλεις Μπιτλίς και Μους κι έτσι ανατρέπει τα στρατηγικά σχέδια των ρωσικών δυνάμεων. Τα στοιχεία που παρέθεσα πιο πάνω, όσον αφορά τη στρατιωτική δραστηριότητα του Μουσταφά Κεμάλ κατά την περίοδο που η οθωμανική κυβέρνηση των Νεοτούρκων εξαπέλυσε διωγμούς κατά χριστιανών μειονοτικών της Τουρκίας, είναι νομίζω αρκετά για να παύσουν από ελληνικούς (και αρμενικούς) εθνικιστικούς κύκλους, οι αβάσιμες καταγγελίες κατά της μνήμης του Κεμάλ Ατατούρκ, ως υπεύθυνου δήθεν γι’ αυτούς τους διωγμούς…. Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτής του νέου τουρκικού κράτους, στις 22 Ιουνίου 1926 είχε παραχωρήσει συνέντευξη στον Ελβετό δημοσιογράφο Emile Hilderbrand, η οποία δημοσιεύθηκε πρωτοσέλιδα στο κυριακάτικο φύλλο της αμερικανικής εφημερίδας ‘Los Angeles Examiner’ της 1 Αυγούστου 1926. Πριν σχετικά λίγες μέρες είχε γίνει απόπειρα δολοφονίας του Ατατούρκ από πρώην μέλη της οργάνωσης ‘Επιτροπής Ένωσης και Προόδου’. Σε μια περίοδο της συνέντευξης ο Ατατούρκ αναφέρει: «Είμαι έτοιμος να δείξω σ’ αυτούς τους συνωμότες, ότι η Τουρκική Δημοκρατία δεν μπορεί να ανατραπεί με δολοφόνους ή μέσω των δολοφονικών σχεδιασμών τους. Αυτά τα υπολείμματα από το άλλοτε Κόμμα των Νεοτούρκων, όφειλαν να λογοδοτήσουν για τη ζωή εκατομμυρίων Χριστιανών υπηκόων μας, οι οποίοι απομακρύνθηκαν μαζικά από τα σπίτια τους και δολοφονήθηκαν. Μια τέτοια συμπεριφορά είναι απαράδεκτη υπό συνθήκες δημοκρατικής νομιμότητας» (Η συνέντευξη του Ατατούρκ έχει δημοσιευθεί στο τουρκικό περιοδικό ‘Tarih ve Toplum Dergisi’, Ισταμπούλ, Μάιος 1988. Από παραδρομή αναφέρεται λανθασμένα η εφημερίδα ‘Los Angeles Time’. O Niyazi Kızılyürek στο βιβλίο του ‘Κεμαλισμός’ (εκδ. Αθήνα 2006), μεταφέρει το περιεχόμενο της συνέντευξης του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στις σελ. 50,51). Κατ’ αρχήν δεν έχω την πρόθεση να γράψω αγιολόγιο για τον Κεμάλ Ατατούρκ. Αλλά η δήλωση του Ατατούρκ σχετικά με τα αθώα θύματα των διωγμών του καθεστώτος των Νεοτούρκων κατά Οθωμανών Χριστιανών, δείχνει ότι ο Τούρκος ηγέτης διακρινόταν για την πολιτική αρετή, που ομολογεί λάθη και δεν ανέχεται απόκρυψη της αλήθειας. Οι επίγονοί του στην τουρκική πολιτική σκηνή, πολλές φορές έχουν αποδειχθεί υπερβολικά μικρότεροί του, ιδίως σε κρίσιμες περιστάσεις όσον αφορά τις σχέσεις Ελλάδος και Τουρκίας! Πριν κλείσω το ιστορικό μου σημείωμα, θα ήθελα να προσθέσω δύο, κατά τη γνώμη μου σημαντικά στοιχεία: Το περιεχόμενο του άρθρου 59 της Συνθήκης της Λοζάνης (1923): “Η Ελλάς αναγνωρίζει την υποχρέωσιν αυτής όπως επανορθώση τας προξενηθείσας εν Ανατολία ζημίας εκ πράξεων του ελληνικού στρατού ή της ελληνικής διοικήσεως αντιθέτων προς τους νόμους του πολέμου. Εξ άλλου η Τουρκία, λαμβάνουσα υπ’ όψιν την οικονομικήν κατάστασιν της Ελλάδος, ως αύτη προκύπτει εκ της παρατάσεως του πολέμου και των συνεπειών αυτού, παραιτείται οριστικώς πάσης απαιτήσεως κατά της Ελληνικής Κυβερνήσεως περί επανορθώσεων”. Την πρόταση του Ελευθερίου Βενιζέλου το 1934, για την απονομή στον Κεμάλ Ατατούρκ του Βραβείου Νομπέλ για την Ειρήνη. Η εγκληματική δραστηριότητα του Φεριντουνζαντέ Οσμάν, του επιλεγόμενου Τοπάλ Οσμάν, Οθωμανού αξιωματικού, που έφτασε στον βαθμό του αντισυνταγματάρχη, υπήρξε αναμφίβολη, σε βάρος των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου. Τελικά, επειδή στασίασε και κατά των αρχών της Τουρκικής Δημοκρατίας, την 1η Απριλίου του 1923, κατ’ εντολή του İsmail Hakkı, πυροβολήθηκε στο κεφάλι και θανατώθηκε από στρατιωτική δύναμη του τουρκικού στρατού. 18/09/2024

Thursday, September 05, 2024

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ, ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ...

Το Ειρηνοδικείο της Φλώρινας είχε εκδώσει τη διάταξη αριθμός 27/2022, με την οποία αναγνωρίστηκε σωματείο με την επωνυμία “Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα” και έδρα στην πόλη Φλώρινα. Στο Δελτίο Δικαστικών Δημοσιεύσεων η περίληψη της διάταξης, όπως προβλέπει ο νόμος, δημοσιεύθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2022. Στο άρθρο 2 του καταστατικού, αναφέρεται ως σκοπός, “η διατήρηση και καλλιέργεια της μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα”. Αντέδρασαν πολλοί για την έκδοση της παραπάνω διάταξης-απόφασης του Ειρηνοδικείου. Διατυπώθηκαν τότε, ποικίλα σχόλια, με κατηγορίες κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, από γνωστούς και άγνωστους “μακεδονομάχους”. Είναι γεγονός, πως ένα χαρακτηριστικό των δεξιών εθνικοφρόνων, που περικλείει όχι μόνον όσους χαρακτηρίζονται σαν Δεξιοί στην πολιτική κονίστρα της χώρας, αλλά και ένα σωρό αριστερούς, από πούρους κομμουνιστές του ΚΚΕ, όσο και από εκλεκτούς αμύντορες της λεγόμενης ανανεωτικής αριστερά, που “εκφράζει” ο ΣΥΡΙΖΑ. Κατά τη γνώμη μου, όλοι και όλες που μηρυκάζουν ακαταπαύστως το σύνθημα των όψιμων μακεδονομάχων, ότι “η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική”, δεν σέβονται ούτε τη Δημοκρατία, ούτε το Σύνταγμα της χώρας και πετούν σε ένα καλάθι αχρήστων, όσους Έλληνες και Ελληνίδες πολίτες αυτοπροσδιορίζονται ότι ανήκουν σε οποιασδήποτε μορφής μειονότητα, ως μέλη αόρατης πέμπτης φάλαγγας, που επιβουλεύεται το ελληνικό έθνος! Εν τέλει, οι συνασπισμένοι “Μακεδονομάχοι”, μαζί με την Εισαγγελέα Πρωτοδικών Φλώρινας προσέφυγαν στο Μονομελές Εφετείο Δυτικής Μακεδονίας, που εξέδωσε την υπ’ αριθμόν 82/2024 απόφαση κατά την διαδικασία της Εκούσιας Δικαιοδοσίας, η οποία έχει προβεί στην ακύρωση της υπ’ αριθμόν 27/2022 διαταγής του Ειρηνοδίκη Φλώρινας με την οποία είχε γίνει δεκτή σχετική αίτηση και είχε αναγνωρισθεί σωματείο με την επωνυμία “Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα”. Η δικαστής, στο σκεπτικό της παραπάνω απόφασής της περιέχει και τις εξής σκέψεις: “Όσον αφορά τον υπό στοιχείο “α" σκοπό, ήτοι της “διατήρησης" και “καλλιέργειας” της Μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα, αυτός κατά την κρίση του παρόντος δικαστηρίου, σαφώς αντίκειται στον νόμο και στη δημόσια τάξη, ενώ δημιουργεί αναμφισβήτητα σύγχυση, πρωτίστως διότι η χρήση του όρου “διατήρηση" παραπέμπει σε κάτι το οποίο ήδη υφίσταται ώστε να μπορεί να "διατηρηθεί" και εν συνεχεία να “καλλιεργηθεί", πλην όμως, ουδέποτε στην ελληνική επικράτεια υπήρξε ως ομιλούμενη γλώσσα η “μακεδονική γλώσσα" (ήτοι η επίσημη γλώσσα του κράτους της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας) ώστε να μπορεί να γίνει λόγος για διατήρηση και καλλιέργεια αυτής”. Η απόφαση του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας θέτει εκ νέου το ερώτημα: Τελικά, υπάρχει μακεδονική γλώσσα και αν ναι, ομιλείται αυτή σε περιοχές της Ελλάδος από Έλληνες και Ελληνίδες πολίτες; Ας αναδιφήσουμε στοιχεία από την ιστορία του τόπου. Η Ελλάδα το 1920 αναφερόταν στη γλώσσα των σλαβόφωνων Μακεδόνων, ως μακεδονική. Το 1928 την ονόμασε μακεδονοσλαβική, ενώ το 1940 ονομάστηκε σλαβική, χωρίς επί πλέον επιθετικό προσδιορισμό. Στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, με υπόμνημά του ο Φίλιππος Δραγούμης, εισηγείται, οι σλαβόφωνοι κάτοικοι της Μακεδονίας να αποκαλούνται “βουλγαρόφωνοι” και επομένως η γλώσσα τους να θεωρείται βουλγαρική. Το 1907 ο γυμνασιάρχης του ελληνικού Γυμνασίου Μοναστηρίου (Μπίτολα) Κωνσταντίνος Τσιούλκας, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο, “Εκ συγκρίσεως της σλαβοφανούς μακεδονικής γλώσσης προς την ελληνικήν”, που υποστήριζε, ότι σλαβική μακεδονική γλώσσα δεν υπάρχει, αλλά “τα εντόπια” είναι ελληνική διάλεκτος με “περίβλημα” σλαβικό! Αργότερα, με το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ (Σεπτέμβριος 1924), που υπέγραψαν οι υπουργοί εξωτερικών Ελλάδος και Βουλγαρίας, η Ελλάδα δεχόταν, ότι όλοι οι σλαβόφωνοι της δυτικής κυρίως Μακεδονίας αποτελούσαν βουλγαρική μειονότητα. Με βάση αυτό το πρωτόκολλο, το ελληνικό κράτος εξέδωσε το αλφαβητάριο “ΑΜΠΕΤΣΕΝΤΑΡ”, για να διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία σε σλαβόφωνους μαθητές.... Το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ δεν επικυρώθηκε από την ελληνική Βουλή και το “ΑΜΠΕΤΣΕΝΤΑΡ”, ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε ως διδακτικό βιβλίο! Όταν ενσωματώθηκε μετά τους βαλκανικούς πολέμους το μείζον τμήμα της οθωμανικής Μακεδονίας στην Ελλάδα, η ελληνική κυβέρνηση ανέθεσε στον Ελβετό Rudolphe Archibald Reiss, μετά από επιτόπια έρευνα στα νέα εδάφη της επικράτειας, να συντάξει μια έκθεση για τους “άγνωστους” στην Αθήνα κατοίκους των νέων ελληνικών επαρχιών. Ο Reiss παρέδωσε την έκθεσή του στην ελληνική κυβέρνηση το 1913 στην γαλλική γλώσσα με τίτλο: Rapport sur la situation des Macédoniens et des Musulmans dans les nouvelles provinces grecques. (Έκθεση για την κατάσταση των Μακεδόνων και των Μουσουλμάνων στις νέες ελληνικές επαρχίες). Το 1918 η έκθεση του Reiss εκδόθηκε με τον παραπάνω τίτλο στο Παρίσι από τον Typ. Plon-Nourrit. Στην αγγλική μετάφραση η παραπάνω έκθεση επιγράφεται ως “Report on the Situation of the Bulgarophones and the Moslems in the New Provinces of Greece” και στην σελίδα 6, ο συγγραφέας της αναφέρει τα εξής: “Αυτούς που ονομάζετε βουλγαρόφωνους, θα τους έλεγα απλώς Μακεδόνες. Τους αποκαλείτε βουλγαρόφωνους, επειδή η γλώσσα τους μοιάζει με τη βουλγαρική ..., αλλά είναι η ίδια γλώσσα που μιλούν στη Σόφια; Όχι. Τα Μακεδονικά μοιάζουν τόσο με τα Σέρβικα, όσο και με τα Βουλγαρικά ..., αλλά δεν ομιλούνται ούτε στη Σόφια ούτε στο Βελιγράδι. Είναι μια ξεχωριστή σλαβική γλώσσα ... Οι έρευνές μου δείχνουν, ότι η μακεδονική γλώσσα είναι το αποτέλεσμα όλων των διαδοχικών κατακτήσεων που έχει υποστεί η χώρα ... Βρίσκουμε στη γλώσσα βουλγαρικά, σερβικά, τουρκικά στοιχεία. Κατά τη γνώμη μου δεν μπορούμε να ονομάσουμε τους Μακεδόνες, ούτε Βούλγαρους ούτε Σέρβους, αλλά απλώς Μακεδόνες”. Ο ελληνικής καταγωγής Αμερικανός ιστορικός Lefteris Stavros Stavrianos (1913-2004), στο μνημειώδες βιβλίο του με τίτλο, “The Balkans’ since 1453” (L. S. Stavrianos, The Balkans' since 1453. New York: Rinehart and Company, 1958, επανέκδοση C. Hurst & Co. Publishers, 2000) γράφει στη σελίδα 518: “Αυτοί οι Μακεδόνες είχαν μια διάλεκτο και ορισμένα πολιτιστικά χαρακτηριστικά, που δικαιολογούν την ταξινόμησή τους ως μιας ξεχωριστής ομάδας Νότιων Σλάβων”( “These Macedonians had a dialect and a certain cultural characteristics which justify their being classified as a distinct South Slav group”. L. S. Stavrianos The Balkans since 1453, New York 1958 p. 518). Πέραν όσων αναφέρονται παραπάνω, τον 16ο αιώνα είχε εκδοθεί Λεξικό της Μακεδονικής Γλώσσας, το οποίο επανεκδόθηκε το 1958 στο Παρίσι, από το Ινστιτούτο Σλαβικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Παρισιού, με επιμέλεια του Ciro Giannelli, Καθηγητή του Πανεπιστημίου της Ρώμης με τη συνεργασία του André Vaillant και τίτλο “Un Lexique Macédonien du XVIᴱ siécle”. Οι δικαστές είναι κοινοί θνητοί και πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας, έχουν το δικαίωμα στο λάθος, αλλά νομίζω πως δεν έχουν δικαίωμα να επιτρέπουν στις προσωπικές τους απόψεις, να παρεισφρέουν κατά την διατύπωση της δικανικής κρίσης τους. Η μακεδονική γλώσσα δεν είναι απλά η επίσημη γλώσσα του κράτους της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας. Πρόκειται για μια νοτιοσλαβική γλώσσα, που ομιλείται σε περιοχές της βόρειας Ελλάδος, όπως και σε περιοχές της νοτιοδυτικής Βουλγαρίας, γνωστής ως Μακεδονίας του Πιρίν. Αν η κυρία Εφέτης ήταν πρόθυμη να περιηγηθεί χωριά της περιοχής της Νάουσας, της Αλμωπίας, της Φλώρινας, αλλά και των Σερρών και της Δράμας, ελπίζω ότι θα άλλαζε άποψη, ως προς το αν στην ελληνική επικράτεια υπήρξε ως ομιλούμενη γλώσσα η “μακεδονική γλώσσα", διότι πολύ απλά θα την άκουγε να ομιλείται σήμερα, το 2024. Αν μάλιστα πήγαινε σε κάποιο πανηγύρι, θα άκουγε τραγούδια στην μακεδονική γλώσσα και η μουσική που ντύνει αυτά τα τραγούδια, είμαι βέβαιος ότι θα την αποζημίωνε για τον κόπο αυτής της περιήγησης.... 5 Σεπτεμβρίου 2024 Γιώργος Α. Δούδος Νομικός

Friday, August 30, 2024

Δαμιανός Ιωσηφίδης, ένας Αριστερός χωρίς δείγμα σχιζοφρένειας....

Στις χριστιανικές χώρες των Βαλκανίων, που ήταν για πολλές δεκαετίες υπό οθωμανική κατοχή υπάρχει μια ξεχωριστή χορεία αγίων στις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες, αυτή των Νεομαρτύρων. Κύριο γνώρισμα των Νεομαρτύρων ήταν η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας του ανθρώπου απέναντι στην μουσουλμανική βαρβαρότητα, που δεν ανεχόταν την αλλαγή της πίστης ενός ανθρώπου, που κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, κάποια στιγμή της ζωής του έγινε Μουσουλμάνος, ενώ είχε γεννηθεί Χριστιανός.... Στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και της ξενικής Κατοχής της χώρας, υπάρχει μια χορεία ανθρώπων, που μοιάζει πολύ με τους Νεομάρτυρες της οθωμανικής περιόδου. Πρόκειται για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, που οργανώθηκαν στην Εθνική Αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και αμφισβήτησαν την εξουσία των Ναζί, των Φασιστών και των Βουλγάρων.... Το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος, όχι μόνο δεν τίμησε τους Αντιστασιακούς πολίτες του, που στρατεύθηκαν με το ΕΑΜ κατά των κατακτητών, αλλά τους έστειλε σε ξερονήσια, με τον πλέον μαρτυρικό τόπο, αυτόν της Μακρονήσου, που στάλθηκαν έφεδροι οπλίτες και αξιωματικοί, που είχαν κριθεί επικίνδυνοι κομμουνιστές, ακόμα και αν δεν ήταν κομμουνιστές! Ανάμεσα στους κρατούμενους της Μακρονήσου, υπήρξε μια κατηγορία που μαρτύρησε ξεχωριστά για τον πατριωτισμό και την αξιοπρέπειά τους. Εκείνοι που αρνήθηκαν να υπογράψουν δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης του Κομμουνισμού. Για να τους λυγίσουν, οι βασανιστές τους τούς είχαν περίκλειστους στα σύρματα, εκτεθειμένους στον ήλιο την ημέρα και στο ψύχος τη νύχτα. Ένας από τους έγκλειστους στα σύρματα ήταν ο Δαμιανός Ιωσηφίδης, εργάτης από τη Νάουσα, που ίσως να υπέμενε τις δοκιμασίες του, πλάι στον Υφηγητή της Φιλοσοφίας του Δικαίου Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο, εξόριστο στη Μακρόνησο έφεδρο αξιωματικό, που ήταν επίσης κλεισμένος στα σύρματα... Ο Δαμιανός Ιωσηφίδης ήταν ένας έντιμος άνθρωπος, που εργαζόταν σκληρά για να συντηρήσει την οικογένειά του. Ήταν πρόσφυγας από τον Πόντο και συνειδητός Κομμουνιστής. Στα δύσκολα χρόνια των διωγμών κατά των Αριστερών, που είχε επιβάλλει το κράτος μετά την λήξη του Εμφυλίου, στη Νάουσα η πόλωση είχε αγγίξει ακραία σημεία. Οι μπράβοι της Ασφάλειας κάποιο βράδυ, ξυλοκόπησαν τόσο άγρια τον Δαμιανό, που νομίζοντας ότι τον είχαν δολοφονήσει, τον παράτησαν αιμόφυρτο στο ρείθρο ενός πεζοδρομίου. Όταν έγινε η διάσπαση του ΚΚΕ, ο Δαμιανός Ιωσηφίδης συντάχθηκε με το ΚΚΕ εσωτερικού. Γνώρισα τον Δαμιανό μετά το 1975, όταν εγκαταστάθηκα στη Νάουσα ως νέος Δικηγόρος. Ήξερα πως ο Δαμιανός εργαζόταν ως υπάλληλος στην εταιρεία τυποποίησης και εμπορίας φρούτων, γνωστής με το όνομα “ΤΡΑΜΕΛΚΟ” και ήταν ο άνθρωπος της απόλυτης εμπιστοσύνης των εργοδοτών του, των Αδελφών Τράιου. Ένα πρωινό λίγο δισταχτικά χτύπησε την πόρτα του γραφείου μου και όταν τον αντίκρισα ένιωσα πολλή χαρά. Κάθισε και αφού αποσώσαμε τον καφέ μας, μου εκμυστηρεύτηκε τα εξής, με έκδηλη την στεναχώρια στο πρόσωπό του. “Για να φτιάξω το σπίτι μου στο συνοικισμό πήρα δάνειο από την Εργατική Κατοικία. Όπως φαίνεται οι δουλειές στην ΤΡΑΜΕΛΚΟ δεν πάνε καλά. Δεν ξέρω τί θα γίνει. Το πρόβλημα είναι, ότι ενώ πηγαίνω καθημερινά στη δουλειά, εδώ και μήνες είμαι απλήρωτος. Ζω με δανεικά στην κυριολεξία. Με στενοχωρεί που δεν μπορώ να είμαι συνεπής με το δάνειο του σπιτιού και φοβάμαι κιόλας τις συνέπειες από την καθυστέρηση”. Τον άκουγα με προσοχή και συλλογιζόμουν τί θα μπορούσε να γίνει.... Πάνω στην κουβέντα ο Δαμιανός μου λέει: “Ξέρεις το σπίτι του .... Τράιου, ενός από τους εργοδότες μου είναι στο όνομά μου”. Με έκπληξη τον ρωτώ, τί εννοεί όταν λέει ότι είναι στο όνομά του. “Κάποτε, ο ..... Τράιος είχε προβλήματα με χρέη και πήγαμε σε συμβολαιογράφο και έγινε εικονική πώληση του σπιτιού του σε μένα, έτσι ώστε να φαίνεται πως δεν έχει περιουσία”. Χαμογέλασα και του είπα: Υπάρχει ένας τρόπος να πιέσουμε το αφεντικό σου, που μένει στο σπίτι που είναι στο όνομά σου. Θα κάνουμε δικαστήριο σε βάρος του, με αντικείμενο το σπίτι, που νομικά είναι δικό σου, ώστε να εξαναγκαστεί να δανειστεί αυτός για να πληρωθείς τα δεδουλευμένα σου.... Ο Δαμιανός άναψε και κόρωσε! “Αυτό δεν μπορεί να γίνει”, μου είπε ορθά κοφτά. “Δεν πρόκειται να προδώσω την εμπιστοσύνη που μου έδειξε”. Αυτός ήταν ο Δαμιανός Ιωσηφίδης, ο Αριστερός, που στην Μακρόνησο τον είχαν κλείσει στα σύρματα, γιατί αρνιόταν να αποκηρύξει τον κομμουνισμό και τις παραφυάδες του. Ο Δαμιανός Ιωσηφίδης ζούσε με αξιοπρέπεια και δίχως έστω μια χαραμάδα στη ζωή του ασυνέπειας σε όσα πίστευε. Όσα παρακολουθώ να συμβαίνουν στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς στη χώρα μας, που επαγγέλλεται ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ένα πράγμα μου φέρνει στο νου, η αήθεια στελεχών, σε πολιτικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο προσωπικών επιλογών τους: Ότι πρόκειται για αριστερούς, που απλά είναι σχιζοφρενείς! Θάσος, 30 Αυγούστου 2024

Tuesday, August 27, 2024

“εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος”. Ψαλμός 111: 6 Μνήμη Χρήστου Γιανναρά... Η τραγική κορύφωση του μετεμφυλιακού κράτους στην Ελλάδα ήταν η επτάχρονη δικτατορία των στρατιωτικών (1967-1974). Το ελληνικό κράτος μετά την Κατοχή εμφάνισε μια ξεχωριστή ιδιαιτερότητα: Οι δωσίλογοι, με εξαίρεση ελάχιστες περιπτώσεις, όχι μόνον δεν τοποθετήθηκαν ως προδότες στο περιθώριο της απαξίας της εθνικής μνήμης και δεν καταδικάστηκαν από από τα Ειδικά Δικαστήρια Δωσιλόγων, αλλά απεναντίας, “πλούτισαν” την τάξη των εθνικοφρόνων που αντιτάχθηκαν στον κομμουνισμό, ενώ ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος, υπήρξε η πρώτη αιματηρή σύγκρουση των δύο στρατοπέδων εντός του Ψυχρού Πολέμου. Ενώ εξελισσόταν ο ελληνικός Εμφύλιος, έπρεπε να προβληθεί το ιδεολογικό αντίπαλο δέος του εθνικού κράτους, κατά του Μαρξισμού-Λενινισμού, της ιδεολογίας του ΚΚΕ. Το 1948 ιδρύεται ο Σύλλογος “Το Ελληνικόν Φως” , από τη θρησκευτική οργάνωση “Αδελφότης Θεολόγων «Η Ζωή»”, μετά από πρωτοβουλία του καθηγητή της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας Αλέξανδρου Τσιριντάνη, του προϊσταμένου της «Ζωής» Σεραφείμ Παπακώστα, σε συνεργασία με τον βασιλέα Παύλο. Ο σύλλογος αυτός διαδραμάτισε εξαιρετικά σημαντικό ρόλο, όσον αφορά την «πνευματικήν καθοδήγησιν και τόνωσιν του εθνικού αγώνος», δηλαδή του εμφυλίου πολέμου, υπερασπιζόμενος τις κυβερνητικές δυνάμεις. “Το Ελληνικόν Φως” με πλουσιοπάροχη οικονομική συνδρομή εκ μέρους του κράτους, ανέλαβε τη διεξαγωγή του προπαγανδιστικού αντικομουνιστικού αγώνα, με βιβλία, περιοδικά, φυλλάδια, ομιλίες και άλλες δραστηριότητες. Η Αδελφότητα “Ζωή”, από τον μεσοπόλεμο ακόμα, με αποκορύφωμα όμως την διάρκεια του Εμφυλίου, υπήρξε το προπαγανδιστικό οπλοστάσιο του κράτους κατά του Κομμουνισμού. Με την ίδρυση του “Ελληνικού Φωτός”, το ίδιο το παλάτι ανέθεσε επίσημα στην “Ζωή” τον αντικομμουνιστικό αγώνα. Η αντικομμουνιστική προπαγάνδα του κράτους, εμφανιζόταν παραπλανητικά στον λαό, ως λόγος, αμιγώς θρησκευτικός! Το ελληνικό Σύνταγμα του 1952 επίσημα, στο άρθρο 16, υιοθετεί ως αντίβαρο στον Κομμουνισμό, που ήδη είχε ηττηθεί με το τέλος του εμφυλίου, την ιδεολογία του “ελληνοχριστιανικού πολιτισμού”. Ο Χρήστος Γιανναράς έγινε μέλος της Αδελφότητας Θεολόγων “η Ζωή”, αλλά είχε την τόλμη και την εντιμότητα να αποχωρήσει το 1964, σε ηλικία είκοσι εννιά χρόνων. Μετά την αποχώρησή του από την “Ζωή” δεν έμεινε σιωπηλός “ιδιώτης”. Απεναντίας, το 1964 εκδίδει μια μικρή συλλογή μεστών προβληματισμού γραπτών του με τίτλο “Πείνα και Δίψα”, που επανεκδίδεται το 1969, ενώ ηγεμονεύει στην Ελλάδα η συνταγματική εκτροπή των επίορκων αξιωματικών. Το 1966 κυκλοφορεί ο Γιανναράς το βιβλίο του “Τίμιοι με την Ορθοδοξία” και το 1970 βιβλίο με τίτλο “Η Ελευθερία του Ήθους”. Η Αντίσταση κατά της χούντας δε γινόταν μόνον από τις διάφορες αριστερές οργανώσεις του εξωτερικού και του εσωτερικού, ή από ιδεολόγους της Δημοκρατίας όπως ο Αλέκος Παναγούλης. Υπήρχε και μια άλλη αντίσταση κατά της βαρβαρότητας, που αμφισβητούσε καίρια τον ιδεολογικό πυρήνα, που προκάλεσε την κατάληψη της χώρας από την χούντα. Ο Χρήστος Γιανναράς, με περισσή τόλμη, δίχως τυμπανοκρουσίες αντιστασιακές, με τα γραπτά του, που κυκλοφορούσαν κατά την Επταετία αμφισβητούσε έντονα τη νομιμοποίηση της χούντας! Οι συνταγματάρχες ένα από τα πρώτα μέτρα που έλαβαν, για τον έλεγχο της ψυχής και της συνείδησης του Λαού ήταν η επιβολή κανονικής εκτροπής στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος. Αλίευσαν από την Αδελφότητα “Ζωή” κατά πρώτον, αλλά και από την Αδελφότητα “ο Σωτήρ” πρόθυμους μοιχεπιβάτες, που τοποθέτησαν σε επισκοπικούς θρόνους, ενώ απομάκρυναν από την Αθήνα και τον Αυγουστίνο Καντιώτη, ιδρυτή πλέγματος παρεκκλησιαστικών οργανώσεων και τον έκαναν μητροπολίτη στην ακριτική Φλώρινα, έτσι ώστε, το σύνθημά του “ελευθέρα και ζώσα εκκλησία” να είναι πλέον κενό περιεχομένου και αξίας. Ο Χρήστος Γιανναράς άσκησε έντονη κριτική στο ήθος, στην νοοτροπία και στις πρακτικές της “Ζωής”, αλλά και όλων των χριστιανικών οργανώσεων, που λειτουργούσαν στην Ελλάδα και είχαν προέλθει από την μήτρα της “Ζωής”. Αυτή η κριτική του Γιανναρά ήταν πράξη αντίστασης κατά της χούντας.... Ήμουν φοιτητής κατά την Επταετία. Τότε ανακάλυψα τον Γιανναρά. “Πείνα και Δίψα”, “Τίμιοι με την Ορθοδοξία”, “Η Ελευθερία του Ήθους”..... Στο βαρύ κλίμα της πνευματικής και πολιτικής ανελευθερίας των φοιτητικών μου χρόνων, ο Χρήστος Γιανναράς, άνοιξε σε μένα, όπως και σε άλλους φίλους και φίλες εκείνης της εποχής, παράθυρα απ’ όπου ανασαίναμε έναν φρέσκο αέρα και ζούσαμε.... Τα γραπτά του Γιανναρά που σημάδεψαν τον τρόπο της σκέψης μου είναι “Το Καταφύγιο Ιδεών” (1987) και το υπέροχο, “Σχόλια στο Άσμα Ασμάτων” (2016).... Ο Χρήστος Γιανναράς υπήρξε Φιλόσοφος αλλά και Θεολόγος. Όταν με επικεφαλής τον Σάκη Καράγιωργα μεθοδεύονταν ποικίλες αντιδράσεις προκειμένου να μην εκλεγεί Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ήμουν πολύ θυμωμένος και χάρηκα, όταν τελικά ο Γιανναράς εκλέχτηκε καθηγητής Φιλοσοφίας. Τρεις σημαντικοί Καθηγητές της Θεολογικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών είχαν προτείνει στον Χρήστο Γιανναρά να υποβάλλει διδακτορική διατριβή, που όπως είχε ακουστεί είχε σχεδόν έτοιμη. Οι Καθηγητές εκείνοι ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και Αλβανίας Αναστάσιος Γιαννουλάτος, ο μακαριστός Νίκος Νησιώτης και αν δεν με προδίδει η μνήμη, ο επίσης μακαριστός Ηλίας Βουλγαράκης. Αυτά πρέπει να συνέβησαν πριν το 1970. Τότε ολόκληρη η Θεολογική Σχολή της Αθήνας δέχθηκε έναν αήθη εκβιασμό, που στο κέντρο του βρισκόταν ο Γιανναράς και οι απόψεις του. Ο καθηγητής Ποιμαντικής και Κανονικού Δικαίου Κωνσταντίνος Μουρατίδης, είχε δηλώσει, ότι αν γίνει δεκτή διδακτορική διατριβή του Χρήστου Γιανναρά, θα αποχωρήσει από την Σχολή και θα την καταγγείλει παντού για κακοδοξία και αίρεση.... Τελικά ο Γιανναράς αποφάσισε να προσφύγει στον τότε παντοδύναμο Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Παναγιώτη Χρήστου. Ο Χρήστου δέχθηκε την διατριβή του Χρήστου Γιανναρά, με έναν όρο: Να μεταγραφεί από την δημοτική στην καθαρεύουσα το κείμενο. Το 1970 έγινε δεκτή η δικτατορική διατριβή του Γιανναρά, με τίτλο “Το οντολογικόν περιεχόμενον της θεολογικής εννοίας του προσώπου”, από την Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ. Ο Χρήστος Γιανναράς αμφισβήτησε έντονα την δαιμονοποίηση του έρωτα, από τις χριστιανικές οργανώσεις και από την υπόδουλη σ’ αυτές Εκκλησία της Ελλάδος. Τότε επιστρατεύθηκε ο Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης και η εφημερίδα “Ορθόδοξος Τύπος” για να πλήξουν τον Γιανναρά σαν αιρετικό! Οι εκδόσεις της εφημερίδας κυκλοφόρησαν το 1989 ένα μικρό βιβλίο του Θεόκλητου Διονυσιάτη με τίτλο, “Ο Νικολαϊτικός Ερωτισμός των Νεορθοδόξων (με θεωρητικό τον κ. Γιανναρά)”! Ο Χρήστος Γιανναράς, σε δίσεκτους καιρούς, για την Ελλάδα και την τοπική Εκκλησία της, υπήρξε το όργανο του Παρακλήτου, που άνοιξε πόρτες και παράθυρα, κλειστά ως τότε, για να πνεύσει ο φρέσκος αέρας που ζωοποιεί. Ο Γιανναράς, κατέκρινε τον πιετισμό και πρότεινε το ήθος της Ελευθερίας. Ο Γιανναράς, κατέκρινε την δαιμονοποίηση του έρωτα και διακήρυξε πως ο έρωτας είναι ο μόνος δρόμος για την ολοκλήρωση του προσώπου. Ο Γιανναράς, απέκδυσε την Εκκλησία του Χριστού από τον μανδύα της θρησκείας και διακήρυξε, πως η Εκκλησία υπάρχει με κέντρο την Ευχαριστιακή Σύναξη, όπου με τον Άρτο και τον Οίνο πραγματώνεται η θεανδρική παρουσία του Ιησού Χριστού στην ζωή μας.... Κλείνω τούτο το ελάχιστο αφιέρωμα στον Δάσκαλο Χρήστο Γιανναρά με όσα λέει η εξόδιος ακολουθία: Μακαρία ἡ ὁδός, ᾗ πορεύει σήμερον, ὅτι ἡτοιμάσθη σοι τόπος ἀναπαύσεως.... 27 Αυγούστου 2024

Sunday, August 11, 2024

In memory of Tisha B΄Av/Εις ανάμνησιν του Tisha B΄Av

Tisha B’Av (Hebrew: תשעה באב or ט׳ באב, “the Ninth of Av,”) is an annual fast day in Judaism, named for the ninth day (Tisha) of the month of Av in the Hebrew calendar. The fast commemorates the destruction of both the First Temple and Second Temple in Jerusalem, which occurred about 655 years apart, but on the same Hebrew calendar date. The First Temple was burned by the Babylonians in 423 BCE and the Second Temple fell to the Romans in 69 CE, unleashing a period of suffering from which our nation has never fully recovered. The Bar Kochba revolt against the Romans in 133 CE ended in defeat: The Jews of Betar were butchered on the 9th of Av and the Temple Mount was plowed one year later on the same date. Rabbi Cat Zavis of the Beyt Tikkun Synagogue in USA, on the occasion of Tisha B'Av, has expressed the following thoughts, tragically relevant to what is causing grief to the Jews of Israel and the world: “We are in the month of Av. The ninth of Tisha B’av is a day of mourning for our suffering. On Tisha B’av, we chant Jeremiah’s Book of Lamentations in which he warns the people and holds the people accountable for all of their mistakes. It is Jeremiah speaking truths. At Beyt Tikkun, we’ve been doing some deep dives exploring and listening to truths, sometimes truths that make us uncomfortable. In particular, truths about the establishment of the State of Israel and what is happening today. We are going to continue to do that. A lot of us are grappling with the fact that we have been told a story about the establishment of the State of Israel that is not fully accurate, distorts the history, and silences Palestinian voices, lives, and culture. We are hearing Palestinian and Jewish voices that provide a different historical perspective.  Just as we might want to argue with Moses when he tells the younger generation that it was their parents’ fault that he did not get to enter the promised land, so too many of us today want to yell back at the stories and people who have told us a particular history of the State of Israel. We want to say, no, that is not true—there’s a different story about the establishment of the State of Israel that goes way back in history. There actually were people on the land, they had a rich culture and traditions, they had beautiful buildings, schools, mosques, churches, temples. They had rich lives. There was a mixed community of Muslims, Christians, Jews, Palestinians, Druze, and Bedoin who lived together in peace. The past few weeks I have been reflecting on the teaching that the world stands on three pillars: trust, justice, and peace. In order to get to justice and then peace, we need to listen to and tell the truth. Even Moses struggles to tell the truth! He tells aspects of the truth and distorts other aspects to make himself look better, perhaps to garner more respect, care, and love. Maybe he’s concerned that the parents of his generation spoke poorly of him and he wants another story or perspective to be known. Yet, we cannot get to justice and peace without truth telling.  If we are willing to listen to the truth, even when it challenges us, we pave the way to justice. In this parsha, Moses reiterates the importance of installing judges, who are wise and decide justly between any Israelite and their brother (any Israelite, regardless of class and race) and between an Israelite and stranger. He emphasizes that judges shall not be partial in judgment; they shall hear out the low as well as the high. And, perhaps most importantly, they should not be afraid of anyone for judgment is God’s. (“So I took the heads of your tribes, wise men, and full of knowledge, and made them heads over you, captains of thousands, and captains of hundreds, and captains of fifties, and captains of tens, and officers, tribe by tribe. And I charged your judges at that time, saying: 'Hear the causes between your brethren, and judge righteously between a man and his brother, and the stranger that is with him. Ye shall not respect persons in judgment; ye shall hear the small and the great alike; ye shall not be afraid of the face of any man; for the judgment is God's...” Deuteronomy 1:15-17) Our tradition is so powerful. The prophets both rebuke us and comfort us. And we need both.  We need the truth to warn us about the myriad of ways we have so severely missed the mark that we are going to face catastrophe and we need the reminder that things will also turn around and we will be ok”. Απόδοση στην ελληνική γλώσσα. Η Tisha B'Av (εβραϊκά: תשעה באב ή ט׳ באב, «η ένατη του Av»,) είναι μια ετήσια ημέρα νηστείας στον Ιουδαϊσμό, που ονομάστηκε για την ένατη ημέρα (Tisha) του μήνα Av στο εβραϊκό ημερολόγιο. Η νηστεία καθιερώθηκε εις ανάμνηση της καταστροφής του Πρώτου Ναού, αλλά και του Δεύτερου Ναού της Ιερουσαλήμ, που συνέβησαν με διαφορά περίπου 655 ετών, αλλά την ίδια ημερομηνία σύμφωνα με το εβραϊκό ημερολόγιο. Ο Πρώτος Ναός κάηκε από τους Βαβυλώνιους το 423 π.Χ., ενώ ο Δεύτερος Ναός είχε καταληφθεί από τους Ρωμαίους το 69 μ.Χ.. Η κατάληψη του Δευτέρου Ναού από τους Ρωμαίους, σηματοδοτεί μια μακρά περίοδο βασάνων για τον Λαό Ισραήλ, από την οποία δεν έχει υπάρξει πλήρης ανάκαμψη ακόμα. Η εξέγερση του Bar Kochba κατά των Ρωμαίων το 133 μ.Χ. έληξε με ήττα: Οι Εβραίοι του Betar (το Betar ήταν μια αρχαία εβραϊκή πόλη στα βουνά της Ιουδαίας,που κατά την εξέγερση του Bar Kochba, υπήρξε το τελευταίο προπύργιο των επαναστατώ και καταστράφηκε από τους Ρωμαίους, με εντολή του Αυτοκράτορα Αδριανού το 135 μ.Χ.) σφαγιάστηκαν στις 9 του μήνα Av και το Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ οργώθηκε ένα χρόνο αργότερα την ίδια ημερομηνία. Η Ραβίνος Cat Zavis της Συναγωγής Beyt Tikkun στις Η.Π.Α., με αφορμή την Tisha B’Av έχει διατυπώσει τις ακόλουθες σκέψεις, τραγικά επίκαιρες με όσα προκαλούν θλίψη στους Εβραίους του Ισραήλ και όλου του κόσμου: “Βρισκόμαστε στον μήνα Av. Η ένατη ημέρα αυτού του μήνα, η Tisha B’av είναι ημέρα πένθους για τα βάσανά μας. Στην Tisha B'av, ψέλνουμε από το Βιβλίο των Θρήνων του Ιερεμία, που προειδοποιεί τους ανθρώπους και τους θεωρεί υπεύθυνους για όλα τα λάθη τους. Ο Ιερεμίας λέει αλήθειες! Στην Συναγωγή Beyt Tikkun, έχουμε κάνει μερικές βαθιές καταδύσεις, εξερευνώντας και ακούγοντας αλήθειες, που μερικές φορές μας κάνουν να νιώθουμε άβολα. Ειδικότερα, όσον αφορά αλήθειες, που έχουν σχέση με την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ και όσα συμβαίνουν σήμερα. Θα συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό. Πολλοί από εμάς, παλεύουμε με το γεγονός, ότι μας έχουν πει μια ιστορία για την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, που δεν είναι απόλυτα ακριβής, διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και φιμώνει τις φωνές, τις ζωές και τον πολιτισμό των Παλαιστινίων. Ακούμε παλαιστινιακές και εβραϊκές φωνές που προσφέρουν μια διαφορετική ιστορική προοπτική. Ακριβώς, όπως θα μπορούσαμε να μαλώσουμε με τον Μωυσή, όταν λέει στη νεότερη γενιά ότι ήταν λάθος των γονιών τους που δεν μπήκε στη Γη της Επαγγελίας, έτσι πολλοί από εμάς σήμερα, θέλουμε να φωνάξουμε για τις ιστορίες και τους ανθρώπους που μας έχουν πει μια ιδιαίτερη ιστορία για το Κράτους του Ισραήλ. Θέλουμε να πούμε, όχι, αυτό δεν είναι αλήθεια. Υπάρχει μια διαφορετική ιστορία σχετικά με την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, που πηγαίνει πολύ πίσω στην ιστορία. Στην πραγματικότητα, υπήρχαν άνθρωποι στη γη, είχαν πλούσιο πολιτισμό και παραδόσεις, είχαν όμορφα κτίρια, σχολεία, τζαμιά, εκκλησίες, ναούς. Είχαν πλούσια ζωή. Υπήρχε μια μικτή κοινότητα Μουσουλμάνων, Χριστιανών, Εβραίων, Παλαιστινίων, Δρούζων και Βεδουίνων που ζούσαν μαζί ειρηνικά. Τις τελευταίες εβδομάδες σκέφτομαι την διδαχή, ότι ο κόσμος στηρίζεται σε τρεις πυλώνες: Εμπιστοσύνη, Δικαιοσύνη και Ειρήνη. Για να φτάσουμε στη Δικαιοσύνη και μετά στην Ειρήνη, πρέπει να ακούσουμε και να πούμε την Αλήθεια. Ακόμα και ο Μωυσής παλεύει να πει την Αλήθεια! Λέει πτυχές της αλήθειας και διαστρεβλώνει άλλες πτυχές, για να φαίνεται καλύτερος, ίσως για να συγκεντρώσει περισσότερο σεβασμό, φροντίδα και αγάπη. Ίσως ανησυχεί ότι οι γονείς της γενιάς του μίλησαν άσχημα γι’ αυτόν και θέλει να γίνει γνωστή μια άλλη ιστορία ή διαφορετική οπτική. Ωστόσο, δεν μπορούμε να φτάσουμε στη Δικαιοσύνη και την Ειρήνη χωρίς να λέμε την Αλήθεια. Αν είμαστε πρόθυμοι να ακούσουμε την Αλήθεια, ακόμα κι όταν μας προκαλεί, ανοίγουμε το δρόμο προς τη Δικαιοσύνη. Σε αυτήν την “parsha” (εβδομαδιαίο απόσπασμα από την εβραϊκή Βίβλο, που αναγιγνώσκεται στις Συναγωγές), ο Μωυσής επαναλαμβάνει τη σημασία της εγκατάστασης δικαστών, οι οποίοι είναι σοφοί και αποφασίζουν δίκαια μεταξύ οποιουδήποτε Ισραηλίτη και αδερφού τους (οποιουδήποτε Ισραηλίτη, ανεξάρτητα από την κοινωνική τάξη και φυλή), και μεταξύ ενός Ισραηλίτη και ενός ξένου. Τονίζει ότι οι δικαστές δεν πρέπει να μεροληπτούν στην κρίση τους. Οφείλουν να ακούσουν τόσο εκείνον που βρίσκεται σε χαμηλό επίπεδο, όσο κι εκείνον που κατέχει κάποιο υψηλό επίπεδο μέσα στην Κοινότητα. Και, το πιο σημαντικό, οι δικαστές, δεν πρέπει να φοβούνται κανέναν, γιατί η κρίση είναι του Θεού. (“Στους αρχηγούς , λοιπόν, των φυλών σας, οι οποίοι ήταν άντρες ικανοί και έμπειροι, έδωσα εξουσία πάνω σε χίλια, σε εκατόν, σε πενήντα και σε δέκα άτομα, και σε άλλους απ’ αυτούς ανέθεσα την επίβλεψη ολόκληρης φυλής. Επίσης, με την ευκαιρία, έδωσα στους δικαστές σας αυτούς ορισμένες οδηγίες: «Ν’ ακούτε», τους είπα, «με προσοχή τις υποθέσεις των συμπατριωτών σας και να κρίνετε δίκαια τις διαφορές του καθενός, είτε αυτές είναι μ’ έναν Ισραηλίτη είτε μ’ έναν ξένο. Να μη μεροληπτείτε όταν κρίνετε. Ν’ ακούτε με την ίδια προσοχή και τους ασήμαντους και τους σπουδαίους. Μη φοβάστε κανέναν, γιατί η κρίση σας είναι έργο θεϊκό....»” Δευτερονόμιο 1:15-17) Μετά από όλες τις προφητικές φωνές που μας προειδοποιούν για την καταστροφή και την ερήμωση που έρχεται επειδή έχουμε χάσει το δρόμο μας, αυτά τα ίδια προφητικά κείμενα μας λένε, ότι τα πράγματα θα αντιστραφούν. Η παράδοσή μας είναι τόσο δυνατή. Οι προφήτες μας επιπλήττουν και μας παρηγορούν ταυτόχρονα. Χρειαζόμαστε και τα δύο. Χρειαζόμαστε την Αλήθεια, για να μας προειδοποιήσει, για τους μυριάδες τρόπους με τους οποίους χάσαμε τόσο σοβαρά το σημάδι, ότι θα αντιμετωπίσουμε την καταστροφή και χρειαζόμαστε την υπενθύμιση, ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, και τότε θα είμαστε εντάξει”.

Thursday, July 18, 2024

Εις τιμήν και μνήμην της οσίας Γαβριηλίας της Παπαγιάννη

Στις 18 Ιουλίου για πρώτη φορά εφέτος, γιορτάζεται η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων της αγίας Γαβριηλίας της Παπαγιάννη, που με απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κατατάχθηκε μεταξύ των Αγίων της Εκκλησίας στις 3 Οκτωβρίου του 2023. Η κατά κόσμον Αυρηλία Παπαγιάννη υπήρξε μια χαρισματική προσωπικότητα. Από την Κωνσταντινούπολη όπου γεννήθηκε το 1897, μαζί με την οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1923. Φοίτησε ως ακροάτρια στην Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, γιατί τότε δεν γίνονταν δεκτές ως φοιτήτριες γυναίκες. Έχουν γίνει γνωστά πολλά για την βιοτή της Αυρηλίας Παπαγιάννη. Για το έργο της στην Ινδία ανάμεσα σε λεπρούς και στους πλέον φτωχούς των φτωχών. Για την αγάπη και την τυφλή εμπιστοσύνη της στον Ιησού. Για την τρυφερή αγάπη της προς την Παναγία. Στην Ινδία συναναστρεφόταν με ανθρώπους διαφορετικών πίστεων, αλλά ποτέ δεν υπήρξε “επιθετική” ιεραπόστολος. Μιλούσε για τον Χριστό και το Ευαγγέλιο, μονάχα αν της το ζητούσαν.... Η ζωή της ήταν μαρτυρία για τον Χριστό και το Ευαγγέλιο. Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου βρέθηκε στην Μεγάλη Βρετανία. Εκεί σπούδασε Χειροπρακτική και Φυσιοθεραπεία. Το 1945 επέστρεψε στην Ελλάδα. Συνεργάστηκε με την Αποστολή Προσφύγων των Φίλων (οι Φίλοι, είναι περισσότεροι γνωστοί ως Κουάκεροι) και την Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης. Μετά το τέλος του πολέμου και ενώ η Ελλάδα μάτωνε από τον Εμφύλιο Πόλεμο, ο Σκωτσέζος Sydney Loch και η Αυστραλή σύζυγός του Joice Loch, και οι δύο Κουάκεροι, κατάφεραν κάτι σημαντικό. Έπεισαν τους Κουάκερους στο Λονδίνο να ιδρύσουν ένα σχολείο για κορίτσια, παρόμοιο με το σχολείο της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής. Οι Loch εξασφάλισαν την οικονομική ενίσχυση και ο διευθυντής της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής Charlie House παραχώρησε την γη και τα ξύλινα κτίσματα. Το νέο εκπαιδευτήριο μαζί με οικοτροφείο ονομάστηκε Οικοκυρική Σχολή των Κουάκερων, ενώ έμεινε γνωστή και ως Σχολή Θηλέων της ΑΓΣ ή Σχολή των Κουάκερων. Περισσότερα από 40 κορίτσια από περιοχές της Χαλκιδικής, γράφτηκαν στο σχολείο, δίχως να πληρώσουν δίδακτρα, ούτε τροφεία για διατροφή και στέγη. Η Αυρηλία Παπαγιάννη, διορίστηκε διευθύντρια της Οικοκυρικής Σχολής Θηλέων της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής Θεσσαλονίκης ή της Σχολής των Κουάκερων, για το διάστημα των ετών 1946 έως 1948. Σε ηλικία 66 χρόνων, το 1963, έλαβε το μικρό μοναχικό σχήμα από τον άγιο Αμφιλόχιο Μακρή στην Πάτμο. Ως Μοναχή Γαβριηλία πλέον, διακόνησε στην Οικουμενική Κοινότητα του Taize, όπου στάλθηκε για λίγο από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα. Αργότερα στάλθηκε στην Αμερική, ενώ διακόνησε στην Μητρόπολη Γερμανίας, μετά από πρόσκληση του από Κισάμου και Σελίνου Μητροπολίτη Γερμανίας Ειρηναίου Γαλανάκη. Για μια δεκαετία (1967-1977) επισκεπτόταν χάριν διακονίας την Ανατολική Αφρική και την Ευρώπη. Στην Ευρώπη συναντιόταν με αγαπημένους φίλους και πνευματικούς Πατέρες, όπως ο Lev Zillet και ο άγιος Σωφρόνιος του Essex. Για αρκετά χρόνια, από το 1977, έζησε σε ένα ισόγειο μικρό διαμέρισμα στα Πατήσια, στην καρδιά της Αθήνας, που είχε ονομάσει “το Σπίτι των Αγγέλων”, γιατί ήταν ανοιχτό σε καθένα και καθεμιά, που ζητούσε να δει την Γερόντισσα Γαβριηλία.... Το 1989 εγκατέλειψε την Αθήνα και βρήκε καταφύγιο στο Ερημητήριο της Αγίας Σκέπης στην Αίγινα, πολύ κοντά στο προσκύνημα του αγίου Νεκταρίου. Το ερημητήριο ήταν ανοιχτό σε όσες και όσους ήθελαν να την συναντήσουν.... Κατά την αρχή της Μεγάλης Σαρακοστής του 1990, νοσηλεύτηκε για καρκίνο των λεμφαδένων επί σαράντα μέρες στο νοσοκομείο. Έλαβε εξιτήριο την Μεγάλη Εβδομάδα και κοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια το Πάσχα. Προς μεγάλη έκπληξη των γιατρών της, οι εξετάσεις που υποβλήθηκε λίγο καιρό αργότερα αποκάλυψαν, ότι ο καρκίνος είχε εξαφανιστεί με θαυμαστό τρόπο! Μετά από τα προηγούμενα συμβάντα η Γερόντισσα Γαβριηλία αποσύρθηκε στην “έρημο”. Με σύντροφο μόνο μια μοναχή, μετακόμισε για τελευταία φορά στη ζωή της και εγκαταστάθηκε στο νησί της Λέρου. Εκεί ίδρυσε το Ησυχαστήριο των Αγίων Αρχαγγέλων. Τον τελευταίο χρόνο της ζωής της, η Γερόντισσα δέχτηκε το Μεγάλο και Αγγελικό Μοναχικό Σχήμα από τον Πνευματικό της πατέρα Διονύσιο, από την Συνοδεία του αγίου Γερασίμου του Υμνογράφου στην Σκήτη της Μικράς Αγίας Άννης του Αγίου Όρους. Ο π. Διονύσιος ήρθε στην Λέρο και έκειρε την αγία Γαβριηλία μεγαλόσχημη Μοναχή στο Παρεκκλήσι της Παναγίας του Κάστρου, στην κορυφή της Λέρου. Η Γερόντισσα Γαβριηλία έφυγε απ’ αυτόν τον κόσμο στις 28 Μαρτίου 1992. Μόνον οι άγγελοι θα μπορούσαν να μετρήσουν τον αριθμό των ανθρώπων, που άγγιξε ο Θεός και τους άλλαξε μέσω της Γερόντισσας. Η βιογραφία της και διάφορες επιστολές και διδαχές της Γερόντισσας Γαβριηλίας αποτέλεσαν το υλικό ενός βιβλίου με τίτλο “Η Ασκητική της Αγάπης”, που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1996, από την πνευματική θυγατέρα της Μοναχή Γαβριηλία Γεωργίου και έκτοτε επανεκδόθηκε πάρα πολλές φορές. Όποιος είχε γνωρίσει τη Γερόντισσα Γαβριηλία, έχει συνειδητοποιήσει, ότι ο Θεός ποτέ δεν μας αφήνει χωρίς τους Αγίους Του. Οι λέξεις είναι εργαλεία αυτού του κόσμου. Το θαύμα της βιοτής της Γερόντισσας είναι καλυμμένο από το μυστήριο της σιωπής του κόσμου που έρχεται! Η αγία Γαβριηλία δεν αναζήτησε ποτέ τη φήμη. Δεν επέτρεψε ποτέ να δημοσιευθεί τίποτα γι’ αυτήν ενόσω ζούσε. Μόνο στα τελευταία χρόνια της, επέτρεπε στα “παιδιά” της να την φωτογραφίζουν.... Όσους άγγιξε ο Θεός μέσω αυτής, την αποκαλούσαν Γερόντισσα. Η ίδια όμως, ποτέ δεν επιδίωξε να φτιάξει κάποια “εικόνα” για τον εαυτό της, ούτε να δημιουργήσει ομάδα ακολούθων “υποτακτικών”. Δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά η μοναχή Γαβριηλία. Στο πρόσωπό της, η ταπεινοφροσύνη και η αγάπη εύρισκαν ανάπαυση και ενσαρκώνονταν! Παρόλα αυτά, “επίσημα”, το Γραφείο επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, του γνωστού για τις ακραίες απόψεις του Μητροπολίτη Σεραφείμ Μεντζελόπουλου, έχει χαρακτηρίσει την αγία Γαβριηλία, ως φορέα “νόθης πνευματικότητος”. Ο διάκονος της Μητρόπολης Πειραιώς Βασίλειος Σπηλιόπουλος, κατανάλωσε φαιά ουσία για την συγγραφή μελέτης με τίτλο, “Κρίσεις και σχόλια στο περιεχόμενο του βιβλίου ‘Ασκητική της αγάπης’” (έκδοση 2003). Τον πρόλογο στο παραπάνω βιβλίο του Διακόνου είχε γράψει ο αρχιμανδρίτης Σαράντης Σαράντος, που όσο ζούσε, δεν έπαυσε να αμφισβητεί την πίστη και το ήθος της αγίας Γαβριηλίας, με ιδιαίτερο μένος! Οι κατηγορίες κατά της Αγίας του Θεού, από την Μητρόπολη Πειραιώς, μεταξύ των άλλων ήταν, ότι δήθεν στο βιβλίο “η Ασκητική της Αγάπης”, “κυριαρχεί από την αρχή ως το τέλος το στοιχείο του θρησκευτικού συγκρητισμού και του Διαθρησκειακού Οικουμενισμού, ενώ παράλληλα ακυρώνεται η μοναδικότητα του Θεανδρικού προσώπου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Οποίος ισοπεδώνεται και τοποθετείται στο ίδιο επίπεδο με τους άλλους αρχηγούς θρησκειών”. Το μόνο που αξίζει να ειπωθεί, είναι ότι ο διάκονος Σπηλιόπουλος και ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, υποκαθιστώντας με προφανή αμετροέπεια τον δικαιοκρίτη Θεό, από ένα βιβλίο, που ενόσω ζούσε η αγία Γαβριηλία η Παπαγιάννη δεν συνέταξε ούτε μισή αράδα, “πέταξαν” στο πυρ το εξώτερο σαν αιρετική και μάλιστα επικίνδυνη για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς μια αγία Γυναίκα, που με την ζωή της έδειξε πως αγάπησε πολύ τον Ιησού... Επίσης, κατέδειξαν την βαθειά άγνοιά τους σε εκείνο που ο Ιησούς είπε, ότι “Τό πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ, καί τήν φωνήν αὐτοῦ ἀκούεις, ἀλλ᾿ οὐκ οἶδας πόθεν ἔρχεται καί ποῦ ὑπάγει” (Ευαγγέλιο του Ιωάννη 3: 8). Στην Εκκλησία του Χριστού της Ανατολής, οι Άγιοι αναγνωρίζονται από την συνείδηση του Λαού του Θεού, που μαρτυρεί για την αγιότητα ανθρώπων ομοιοπαθών κατά πάντα με όλες και όλους τους θνητούς. Οι Άγιοι του Θεού δεν είναι υπεράνθρωποι, ούτε αλάθητοι, ούτε άμωμοι. Απλά είναι άνθρωποι της μεγάλης αγάπης, που ελκύονται εν Αγίω Πνεύματι από τον Χριστό και δείχνουν ως φωτοδείχτες τον δρόμο προς Εκείνον που είναι Αγάπη. Τα όργανα της διοικούσας και ποιμαίνουσας Εκκλησίας, όπως είναι η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, λαμβάνοντας υπόψη την μαρτυρία της συνείδησης του Λαού του Θεού, διακηρύττει πως ένας άνθρωπος, είναι Άγιος και τον κατατάσσει στις δέλτους των Αγίων της Εκκλησίας ορίζοντας την ημέρα τιμής της μνήμης του. Αυτό συνέβη με την Γερόντισσσα Γαβριηλία την Παπαγιάννη. Αρκετά πριν τον Οκτώβριο του 2023, που το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως κατέταξε ως αγία της Εκκλησίας την Γερόντισσα, στη συνείδηση των Χριστιανών και όχι αποκλειστικά των ελληνικής καταγωγής, η Μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη, ήταν ένας Άγιος άνθρωπος του Θεού. Σε τοιχογραφία στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Ιννοκεντίου της Αλάσκας στο Ντιτρόιτ των Η.Π.Α., εικονίζονται οι ευλογημένες (blessed) Μαρία Σκομπτόβα, Ματρώνα της Μόσχας και Γαβριηλία Παπαγιάννη, με φωτοστέφανα της δόξας. Η τοιχογραφία είχε ιστορηθεί πριν ακόμα οι παραπάνω Άγιες Γυναίκες καταταγούν στις δέλτους των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας.... Το Κοντάκιον, που έχει γραφεί εις τιμήν και μνήμην της αγίας Γαβριηλίας την επευφημεί, με τις εξής λέξεις: “Θερμῆς ἀγάπης συνοδὸν καὶ ταπεινώσεως, τὴν ἐν τῷ κόσμῳ ἔξω κόσμου παραμένουσαν, εὐχομένην καὶ προσφέρουσαν ὡς θυσίαν ἑαυτὴν Χριστῷ ἐκθύμως ἀνυμνήσωμεν θεαυγῆ Γαβριηλίαν, τὴν ἀσκήτριαν, πόθῳ κράζοντες· Χαίροις, μῆτερ θεόληπτε”. Στην πρώτη φωογραφία είναι η τοιχογραφία των τριών Αγίων Γυναικών στην εκκλησία του αγίου Ιννοκεντίου στο Ντιτρόιτ. Στην δεύτερη είναι η διευθύντρια της Οικοκυρικής Σχολής των Κουάκερων Αυρηλία Παπαγιάννη με τις μικρές μαθήτριές της και στην τρίτη είναι η Αυρηλία Παπαγιάννη και η Joice Loch, μέλη της Αποστολής Προσφύγων των Φίλων (Κουάκερων). Γιώργος Δ. 18/07/2024

Friday, July 12, 2024

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΪΣΙΟ

Εἶχα τήν εὐκαιρία νά ἐπισκεφθῶ τό Ἃγιον Ὂρος γιά πρώτη φορά τήν περίοδο τοῦ Πάσχα τοῦ 1966. Ἢμουν μαθητής τῆς δευτέρας Λυκείου. Οἱ σχέσεις μου μέ τό Ὂρος συνεχίστηκαν καί οἱ ἐπισκέψεις μου, πύκνωναν τό κατά δύναμη. Κάποια στιγμή ἂκουσα γιά ἓνα μοναχό πού ζοῦσε στά Κατουνάκια καί ἀπό τήν πολλή ἀγάπη του προσευχόταν ἀκόμα καί γιά τόν Διάβολο, νά βρεῖ ἒλεος…. Τό ὂνομά του Παΐσιος…. Τή δεκαετία τοῦ ’70 συνδέθηκα κατά κάποιο τρόπο μέ τήν Μονή Σταυρονικήτα καί τόν εὐλογημένο γέροντά της πατέρα Βασίλειο. Σέ ἀκολουθίες τῆς Μονῆς εἶχα τήν εὐκαιρία νά γνωρίσω κατά πρόσωπο τόν χαριτωμένο γέροντα, τόν πατέρα Παΐσιο. Τόλμησα κάποια φορά νά τόν ἐπισκεφθῶ στό Κελλάκι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ὃπου ἐγκαταβίωνε. Δέν θυμᾶμαι πολλά ἀπό τήν πρώτη συνάντηση. Ἀλλά, τώρα πού ἀναπολῶ τά παρελθόντα, θυμᾶμαι πώς ἡ ἀγάπη τοῦ Γέροντα μέ σκέπασε μέ πολλή τρυφερότητα. Ἐκείνη τήν ἐποχή, ὁ Γέροντας ὃταν ἐρχόταν στή Θεσσαλονίκη, ἂν δέν μέ ἀπατᾶ ἡ μνήμη μου ἒμενε στό σπίτι ἑνός γιατροῦ στήν περιοχή τῆς Ἁγίας Σοφίας. Σέ μιά ἐπίσκεψή του ἢθελε νά μέ συναντήσει. Πρέπει νά ἦταν μᾶλλον τό 1972 ἢ τό 1973, τελείωνα τό Πανεπιστήμιο. Γιά νά γίνει ἡ συνάντησή μας ἒκανε ἀγάπη καί ἦρθε στό σπίτι ἑνός καλοῦ φίλου μου, στήν ὁδό Σπάρτης. Ἦρθε ἐκεῖνος κοντά μου…. Ἀργότερα ἢμουν στρατιώτης καί ὑπηρετοῦσα στό Χαϊδάρι τῆς Ἀττικῆς. Δέν θυμᾶμαι μέ ποιό τρόπο ὁ Γέροντας πληροφορήθηκε τήν ἐκεῖ διαμονή μου. Μοῦ διαμήνυσε λοιπόν πώς θά βρισκόταν στήν Ἀττική, σ’ ἓνα μοναστήρι στό Κορωπί καί νά πήγαινα νά τόν συναντήσω…. Ὃταν ἒμενε πλέον στήν Παναγούδα, στό κουτλουμουσιανό Κελλί, ὃποτε πήγαινα στό Ὂρος ἒπρεπε ὁπωσδήποτε νά τόν ἐπισκεφθῶ. Ὑπῆρξαν φορές πού ἐνῶ περίμενα ἀρκετήν ὣρα στήν ἐξώθυρα τοῦ Κελλιοῦ ὁ Γέροντας δέν ἂνοιξε. Παρόλα αὐτά δεν ἒφευγα μέ παράπονο, ἀλλά μᾶλλον μέ χαρά. Ὁ τόπος ἦταν μιά μυστική εὐλογία…. Εἶχα ἀκούσει ὃτι ὁ Γέροντας φιλοξενοῦσε στό Κελλάκι του κατά καιρούς ἀνθρώπους πού περνοῦσαν δύσκολες καταστάσεις, χωρίς νά ἒχω προσωπική γνώση. Μιά φορά τόν ἐπισκέφθηκα σχετικά ἀργά ἓνα καλοκαιρινό ἀπόγευμα. Ἢμασταν μόνοι καί καθώς ἡ ὣρα περνοῦσε καί ὁ ἣλιος σέ λίγο θά ἒγερνε στή δύση του μέ κατευόδωσε γιά νά μήν κλειστῶ ἒξω ἀπό τή Μονή Κουτλουμουσίου ὃπου θά διανυκτέρευα. Εἶχα διανύσει τό μεγαλύτερο μέρος τῆς ἀπόστασης καί πλησίαζα στό μοναστήρι. Ἀπό τή μεριά τῆς Παναγούδας ἂκουσα μιία φρικώδη κραυγή, πού ἀκόμα καί τώρα, μετά ἀπό τόσα χρόνια, ἀνατριχιάζω ὃποτε θυμᾶμαι το περιστατικό. Ἢμουν βέβαιος πώς ἐρχόταν ἀπό τό Κελλί τοῦ Γέροντα καί μᾶλλον θά προερχόταν ἀπό κάποιον πού βασανιζόταν καί ὁ Γέροντας τόν κάλυπτε μέ τήν ἀγάπη καί τίς προσευχές του…. Ὁ πατέρας Γρηγόριος συνδεόταν ἀπό παλιά μέ τόν Γέροντα. Ἐγκαταβίωνε ἓνα διάστημα στή Μονή Σταυρονικήτα καί ἀργότερα μέ τή μικρή του συνοδεία πῆγαν σ’ ἓνα κουτλουμουσιανό Κελλί πολύ κοντά στήν Παναγούδα. Τό Κελλί χρειαζόταν φροντίδα γιά νά γίνει κατοικήσιμο. Σέ μιά ἐπίσκεψή μου δέν βρῆκα τόν Γέροντα στό Κελλάκι, ἀλλά κάποιος μοῦ εἶπε ποῦ θά τόν βρῶ. Ἒτσι βρέθηκα στό Κελλί τοῦ Γέροντα Γρηγορίου, ὃπου ἐργάζονταν οἱ πατέρες γιά νά ὀμορφύνουν τόν τόπο. Ἐκεῖ λοιπόν ἀντίκρυσα τόν Παππούλη πού ὡς ἒμπειρος ἀπό παλιά μαραγκός ἀσχολούνταν μέ τά κουφώματα τῶν παραθύρων τοῦ Κελλιοῦ. Τελευταία φορά, πρίν ἀπό τήν κοίμησή του, ὁ Γέροντας μοῦ ἒκανε μιά μεγάλη τιμή. Ἢμασταν μόνοι στήν Παναγούδα. Μέ ἒβαλε στο Κελλάκι του καί καθήσαμε στό ἐκκλησάκι. Μάλιστα μ’ ἒβαλε νά καθήσω σ’ ἓνα στασίδι πού ἦταν στή θέση τοῦ δεσποτικοῦ. Τότε μοῦ ἒδωσε ὁ Γέροντας ἓνα μικρό κομποσχοινάκι πού τό ἒπλεξε μέ τά εὐλογημένα χέρια του καί κάποιο ξύλινο εἰκονάκι ἀπ’ αὐτά πού ἒφτιαχνε ὡς ἐργόχειρο καί τά μοίραζε εὐλογία στούς προσκυνητές πού τόν ἐπισκέπτονταν. Προσωπικά ἓνα ἒχω νά πῶ ὡς μαρτυρία γιά τόν Γέροντα Παΐσιο: Ὑπῆρξε ἐνόσω ἦταν σωματικά ἀνάμεσά μας, πράγματι ἓνας ἃγιος ἂνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Ὑπῆρξε καί συνεχίζει τώρα πού βρίσκεται πλησίον τοῦ Ἀγαπημένου του, ἂνθρωπος ἀγάπης, ἁπλότητας καί πνευματικῆς ἀχοντιᾶς. Οἱ ἂνθρωποι τοῦ Θεοῦ εἶναι πλημμυρισμένοι ἀπό τό Ἃγιο Πνεῦμα, ζοῦν ἐν χάριτι καί ἑπομένως μπορεῖ ὁ Θεός μέσῳ αὐτῶν νά φανερώνει τό ἒλεος καί τήν χάρη του στούς ἀνθρώπους μέ ποικίλους τρόπους. Ὁ Ἅγιος Γέροντας δίχως τούς περιορισμούς τῆς σάρκας φανερώνει ἀκόμα περισσότερο τήν ἀγάπη μέ τήν ὁποία τόν εἶχε χαριτώσει ὁ Κύριός μας πού εἶναι Ἀγάπη…. 12 Ἰουλίου 2024 Μνήμη ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

Thursday, July 11, 2024

RELIGION-POWER AGAINST LIFE AND SPIRIT THE MESSAGE OF KARBALA

The turning of a Life movement into a religion, a vehicle of power and manipulation of people, is a very common phenomenon. It was not possible for Islam not to fall into a religion of power, while the Prophet Muhammad, with the revelation of the Qur’an, offered humanity a message of Life, Freedom and Justice! On July 8 common date, the new Islamic year 1446 AH and the month of Muharram began. For the majority of Muslims, who follow Sunni Islam, it is an anniversary of joy, wishes and gifts. For a sizeable community of Muslims, the Shia as well as the Sufis, the month of Muharram marks a period of Mourning, culminating in the 10th day of the month of Muharram, Ashura. In October of the year 61 AH (681 AD) in the city of Karbala, in present-day Iraq, the forces of the Caliph of Damascus Muawiya I, led by his son Yazid, clashed with the forces of Imam Hussayn, son of Imam Ali, of last of the Righteous Caliphs, assassinated while praying in the mosque and grandson of the Prophet Muhammad. In Karbala under horrible circumstances Imam Hussayn was murdered, almost all the members of his Family and his army was defeated.... Sunni Islam was shaped as a form of Ummah centralizing and domineering religion by Muslim monarchs, following the standards of the rulers of the 7th century of common date, with the first being Muawiya I, who moved the seat of his "throne" from Arabia to Damascus. Shia Muslims, like the Sufi Brotherhoods, who seek the depth of the words of the Qur'an, behind the words, question and refuse to submit to an authority, which under the guise of the religion of Islam, manipulates the Ummah and deprives the people of the Freedom of existence! Unfortunately, in modern times, we have the case of the Islamic Republic of Iran, which while invoking the Shia tradition brutally denies it, since it is a dictatorship, in the tradition of the rulers who were called caliphs.... Today, Muslims, at least those who respect and love Allah, honor the Prophet Muhammad and his legacy, must overcome the division of the Ummah (Universal Community of Believers). Karbala is a point that should illuminate the choices of the Believers, but their duty is to study and understand, with an open mind, not only the obvious points of the holy Book (zahir), but above all, what needs consideration to understand them man, the so-called "hidden" points of the Koran (batin). Ali Osman Wadud 5 Muharram 1446 AH/ 11 of July 2024 For copying George Doudos

Tuesday, July 09, 2024

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ... ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ ΤΟΥ!

Η πρώτη και η δεύτερη φωτογραφία αποτυπώνουν, από διαφορετικές γωνίες, την συστάδα κουφαριών μαύρης πεύκης στον προαύλιο χώρο συγκροτήματος παραθεριστικών κατοικιών στην τοποθεσία Νυστέρι της Θάσου. Τα υποκείμενα της πεύκης είχαν κριθεί ασθενή και η αντιμετώπιση της “ασθένειάς” τους ήταν η καρατόμησή τους και εντέλει η δολοφονία τους! Η καρατόμηση των πεύκων έγινε με άδεια, που είχε ληφθεί από πολιτικό μηχανικό και όχι με γνώμη έστω της τοπικά αρμόδιας δασικής υπηρεσίας, μολονότι η μαύρη πεύκη είναι δένδρο αποκλειστικά δασικού χαρακτήρα. Η τρίτη φωτογραφία δείχνει τον Στραβό Πλάτανο της Νάουσας, που η ηλικία του συνδέεται με την οικοδόμηση της πόλης από τον Αχμέτ Εβρενόσογλου (εγγονό του μεγάλου Γαζή Εβρενός Μπέη) και έχει κηρυχθεί διατηρητέο στοιχείο του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος της πόλης με την Υπουργική Απόφαση (ΜακΘρακ) αρ. 1221/2002 (ΦΕΚ Δ΄428). Θεωρήθηκε ότι ο πλάτανος ίσως ήταν ασθενής και με επίβλεψη Γεωπόνου του Δήμου και όχι Δασολόγου (!!!) συνεργείο επέβαλλε μερική καρατόμηση κλάδων του αιωνόβιου πλατάνου! Οι φωτογραφίες είναι μάρτυρες της απαξίας που επιδεικνύουν οι άνθρωποι για την Φύση. Η Φύση αντιμετωπίζεται από τον εγωτικό άνθρωπο, σαν “άψυχο” αντικείμενο, που προσφέρεται προς εκμετάλλευση χάριν του κέρδους! Στην Ελλάδα, είμαστε μάρτυρες τελευταία, με φονική ευθύνη της πολιτείας, να καταστρέφονται πράσινα δάση ουσιαστικά, για να “φυτευτούν” σε κορυφογραμμές γιγάντιες ανεμογεννήτριες, που εγκαθίστανται από κερδοσκοπικές επιχειρήσεις παραγωγής “πράσινης” ηλεκτρικής ενέργειας! Άλλο τραγικό φαινόμενο, είναι η εγκατάσταση κατόπτρων συλλογής ηλιακής ενέργειας, προς παραγωγή ηλεκτρισμού, σε γόνιμες εκτάσεις.... Η εγκατάσταση των ηλιακών κατόπτρων γίνεται από επιχειρηματίες που επιδιώκουν το κέρδος και διόλου δεν τους ενδιαφέρει η εναλλακτική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας! Η ύβρις και η αμετροέπεια του ανθρώπου απέναντι στην Φύση, είχε επισημανθεί ήδη από το 1966 από τον Lynn Townsend White Jr., που είχε υποστηρίξει ότι η ιουδαιοχριστιανική κουλτούρα, που επικρατεί στη Δύση, έχει αποδειχτεί με οξύ τρόπο αντι-οικολογική! Η αποδοχή του δυαλισμού από τον Χριστιανισμό της Δύσης κυρίως, επέβαλλε αντιμαχία μεταξύ των ανθρώπων και του φυσικού περιβάλλοντος. Οι άνθρωποι θεωρούσαν και επιμένουν να θεωρούν τον εαυτό τους ξεχωριστό και ανώτερο ον από την Φύση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της βάναυσης επίθεσης του ανθρώπου κατά της φύσης και της επακόλουθης καταστροφής, παρατηρήθηκε, όταν με πρόσχημα την διάδοση ενός στρεβλού Ευαγγελίου, ο Δυτικός άνθρωπος, σαν ιεραπόστολος, επέβαλλε καταστροφή και απαξία των ιθαγενών θρησκευτικών πεποιθήσεων, που χαρακτηρίζονται από εναρμόνιση και βαθύ σεβασμό προς την Φύση και προσβλέπουν στην Γη ως κοινή Μητέρα! Κάποια στιγμή της ιστορικής μας διαδρομής, εμφανίστηκε ο Καπιταλισμός, που παρά τις προσαρμογές του στις κάθε φορά συνθήκες, παραμένει συνεπής σε τούτο: το κέρδος είναι ο ύψιστος στόχος. Ο Max Weber στο κλασικό έργο του, “Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού” (τίτλος πρωτοτύπου: Die protestantische Ethik und der Geist des Kapitalismus) (1904-1905), είχε υποστηρίξει βάσιμα, ότι οι κοινωνίες που είχαν υιοθετήσει τον Καλβινικό Πορτεσταντισμό, ενθάρρυναν έναν εγκόσμιο ασκητικό τρόπο ζωής, με κύρια χαρακτηριστικά την συσσώρευση υλικού πλούτου, ως παράγωγο “ιεροποίησης” της σκληρής εργασίας, αλλά και την λιτή διαβίωση. Η ανάπτυξη της Ελβετίας ως του κατ’ εξοχήν κέντρου του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος, οφείλεται στους Προτεστάντες, ακόλουθους του Ιωάννη Καλβίνου, που είχε ως κέντρο της μεταρρυθμιστικής δράσης του τη Γενεύη. Ο Καπιταλισμός, χάριν της επιδίωξης όλο και περισσότερου κέρδους, αντιμετωπίζει την φύση και γενικότερα το περιβάλλον σαν αντικείμενο εκμετάλλευσης και μόνο! Αυτή η συμπεριφορά είναι εναρμονισμένη με την “χριστιανική” πεποίθηση του ανθρωποκεντρισμού, δηλαδή της πίστης ότι ο άνθρωπος αποτελεί την κορωνίδα του σύμπαντος και επομένως “ως κατ’ εικόνα Θεού”, είναι ο κυρίαρχος του φυσικού περιβάλλοντος. Ο Μαρξισμός αποτέλεσε μια εξαιρετικά εμβριθή ανάλυση του καπιταλισμού και της βιομηχανικής επανάστασης. Η οικολογία δεν είχε συμπεριληφθεί μεταξύ των ενδιαφερόντων της μαρξικής σκέψης. Αργότερα, όταν επί Στάλιν ο Μαρξισμός μορφοποιήθηκε σε δόγμα, όπως συμβαίνει στις μονοθεϊστικές θρησκείες, με την οικοδόμηση του “Μαρξισμού-Λενινισμούό”, επιδίωκε επίσης την συσσώρευση πλούτου, στο ολοκληρωτικό κράτος της πρώτης “σοσιαλιστικής χώρας”, αντιμετωπίζοντας το φυσικό περιβάλλον, ως αντικείμενο εκτεθειμένο σε συνθήκες υπερεκμετάλλευσης. Ας έχουμε κατά νου πως το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνομπίλ συνέβη στην Σοβιετική Ένωση, όπως και η έντονη ανησυχία παλιότερα, για ένα πιθανό πυρηνικό ατύχημα στο Κοζλοντούι της Βουλγαρίας, της εποχής του “υπαρκτού σοσιαλισμού”. Στην Ανατολή, φιλοσοφικά ρεύματα που αναπτύχθηκαν στον ελληνικό χώρα, αλλά και στον Χριστιανισμό που καλλιεργήθηκε εδώ, ο δυαλισμός θεωρείται ξένο σώμα, παράγωγο του Μανιχαϊσμού, ιδίως για τους Χριστιανούς στοχαστές. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας και Στωϊκός φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος (121-180), στο σημαντικό έργο του “Τα εις εαυτόν”, που έγραψε στα ελληνικά κατά την διάρκεια των εκστρατειών του, έχει γράψει (6, 38): Πολλάκις ἐνθυμοῦ τὴν ἐπισύνδεσιν πάντων τῶν ἐν τῷ κόσμῳ καὶ σχέσιν πρὸς ἄλληλα. τρόπον γάρ τινα πάντα ἀλλήλοις ἐπιπέπλεκται καὶ πάντα κατὰ τοῦτο φίλα ἀλλήλοις ἐστί˙ καὶ γὰρ ἄλλῳ ‹ἄλλο› ἑξῆς ἐστι ταῦτα διὰ τὴν τονικὴν κίνησιν καὶ σύμπνοιαν καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς οὐσίας. Η Φύση είναι απόλυτα σεβαστή και η πεποίθηση της ιερότητάς της μαρτυρείται από μια αρκετά διαδεδομένη προσευχή προς τον Παράκλητο: ο Θεός, είναι “ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν” (Δοξαστικό της Πεντηκοστής). Επίσης, στο Ισλάμ υπάρχει όμοια μαρτυρία από το ιερό Κοράνιο: “όπου και αν στρέψετε το βλέμμα σας, εκεί είναι ο Αλλάχ” (σούρα αλ Μπάκαρα 115).” Σώζεται από τον λόγο 81 του αγίου Ισαάκ του Σύρου, ένα απόσπασμα, ‘Περί τῆς ἐλεήμονος καρδίας’: “Τι είναι μια σπλαχνική καρδιά; Μια καρδιά σε πυρκαγιά για ολόκληρη τη δημιουργία, για την ανθρωπότητα, για τα πουλιά για τα ζώα, για τους δαίμονες, και για όλα όσα υπάρχουν. Με την ενατένισή τους, τα μάτια ενός ευσπλαχνικού ατόμου χύνουν δάκρυα σε αφθονία. Με το ισχυρό και έντονο έλεος που συγκρατεί την καρδιά του ατόμου αυτού, και με τόσο μεγάλη συμπόνια, η καρδιά είναι ταπεινωμένη και κανείς δεν μπορεί να αντέξει να ακούσει ή να δει κάθε τραυματισμό ή παραμικρή θλίψη σε οποιαδήποτε δημιουργία. Για το λόγο αυτό, ένα τέτοιο πρόσωπο, προσφέρει διαρκώς προσευχή με δάκρυα ακόμα και για άλογα θηρία, για τους εχθρούς της αλήθειας, και για εκείνους που τον βλάπτουν, να προστατευτούν και να λάβουν έλεος. Λόγω της μεγάλης συμπόνοιας που καίγεται χωρίς μέτρο σε μια καρδιά που είναι σε ομοιότητα του Θεού”. Ένας κορυφαίος μυστικός της Ανατολής, ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής έχει γράψει (Προς Θαλάσσιον 15): “Τό Πνεῦμα τό ἅγιον, οὐδενός ἄπεστι τῶν ὄντων· καί μάλιστα τῶν λόγου καθοτιοῦν μετειληφότων.... Συνεκτικόν γάρ ὑπάρχει τῆς ἑκάστου γενέσεως, ὅτι Θεός καί Θεοῦ Πνεῦμα κατά δύναμιν προνοητικήν διά πάντων χωροῦν...”. Θα θυμίσω και ένα απόσπασμα από την περίφημη “Εξαήμερον” του αγίου Βασίλείου του Μεγάλου: “Μη νομίσεις άνθρωπε, ότι επειδή στη φύση υπάρχουν ζώα ή φυτά, τα οποία μπορεί να βλάπτουν εσένα, αυτά είναι άχρηστα ή δημιουργήθηκαν από λάθος του δημιουργού. Αυτά τα οποία μπορεί να φαίνονται βλαπτικά σ’ εσένα είναι ωφέλιμα για άλλες ζωντανές υπάρξεις”. Γιατί, “…ου πάντα της γαστρός ένεκεν της ημετέρας δε δημιουργήται”! “Αντικρίζω τον Θεό μου ντυμένο το Κάλλος του Σύμπαντος και θαυμάζω σιωπηλός! Γιατί ο Θεός μου έχει προικίσει με την χάρη Του, ό,τι υπάρχει στο Σύμπαν και όχι μονάχα τους ανθρώπους, όπως πιστεύουν πολλοί... Ο Θεός μου υπάρχει παντού. Δεν μπορώ να φανταστώ γωνιά στο Σύμπαν, οπουδήποτε στη Γη μας, είτε στον Ήλιο ή στη Σελήνη και στους άλλους Πλανήτες, όπου ο Θεός μου δεν αναπαύεται. Δεν υπάρχουν ασήμαντες γωνιές για τον Θεό μου, δεν υπάρχουν μέρη μιαρά και ανίερα, όπως νομίζουν άνθρωποι ανόητοι και υπερόπτες...”. Κλείνοντας, θα ήθελα να θυμηθώ την Πίστη Konkokyo (Διδαχές του Χρυσού Φωτός), από την Ιαπωνία. Ο Θεός με το όνομα Tenchi Kane No Kami, πιστεύεται, πως είναι το συνειδητό πνεύμα και η ενέργεια, που ρέει και διαχέεται μέσα στο Σύμπαν, νιώθοντας αγάπη για όλα τα έμβια όντα... ©Γιώργος Δούδος Θάσος, 9 Ιουλίου 2024

Saturday, July 06, 2024

ΠΟΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ...

Με αφορμή όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στην μη δογματική και ανανεωτική Αριστερά στην πατρίδα μας, την Ελλάδα, κυρίως στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, που είναι το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στη χώρα, με απειροελάχιστες διορθώσεις, δημοσιεύω ένα κείμενο-μαρτυρία, που είχα γράψει πριν ένα χρόνο περίπου. Μοιράζομαι τις σκέψεις μου, γιατί νομίζω πως μπορεί να προκαλέσουν γόνιμο προβληματισμό σε συνοδοιπόρισσες και συνοδοιπόρους. Στρατεύτηκα στην Αριστερά πριν πολλά χρόνια, κόντρα στην παράδοση της οικογένειάς μου. Ήταν μια επιλογή με πρόσημο το ήθος και μόνο, καθώς δεν υπήρχαν ταξικές προϋποθέσεις. Η Αριστερά μου, θέλω να έχει τρυφερό ανθρώπινο πρόσωπο, χωρίς αγκυλώσεις από δόγματα ιδεολογικά.... “...στη ζυγαριά της αλήθειας, ο πόνος βαραίνει περισσότερο, από οποιοδήποτε ανατρεπτικό κίνημα, χάριν της ουτοπίας”. Don Ernesto de la Barca Η Αριστερά, με όλα τα προσωπεία που έχει φορέσει στη διαδρομή του χρόνου, επέμενε να φανερώσει πάνω στη γη μιαν Ουτοπία. Και σε τούτο τον αγώνα, η μέθη για την πραγμάτωση ενός άπιαστου ονείρου σκόρπισε πολύ πόνο, έγιναν φρικτά εγκλήματα. Δολοφονήθηκαν αθώοι άνθρωποι, γιατί οι Αριστεροί νόμιζαν, πως στέκονταν εμπόδιο στην πραγμάτωση της Ουτοπίας. Ξεθεμελιώθηκαν μακραίωνες αρχές και παραδόσεις, που είχαν κριθεί σαν φρένα στο είδωλο που ονομάστηκε Πρόοδος. Παρόλα αυτά, η Αριστερά αντέχει στον 21ο αιώνα, προσαρμοσμένη στις νέες συνθήκες. Το Όραμα μιας πιο δίκαιης κοινωνίας, όχι ως Ουτοπίας, μα ως πολιτικής πρότασης, παραμένει επίκαιρο, όσο υπάρχουν αδικημένοι άνθρωποι, όσο υπάρχει φτώχεια και εκμετάλλευση, όσο μια μειοψηφία ισχυρών της οικονομίας διαφεντεύει τις ζωές μας, χάριν του κέρδους, που γεννά κατόπιν την δύναμη και την επιβολή. Η Αριστερά μου γνωρίζει δυο αγκωνάρια που την στηρίζουν: Ελευθερία και Αλληλεγγύη. Αξίες απαρέγκλιτες και απόλυτα αδιαπραγμάτευτες. Σε τούτες τις αρχές οικοδομείται συνεχώς, μέρα με τη μέρα η Ανοιχτή Κοινωνία των Ανθρώπων. Ανοιχτή Κοινωνία, δίχως αποκλεισμούς, δίχως περιθωριοποιήσεις, δίχως φράχτες διακρίσεων για οποιοδήποτε λόγο.... Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς είχε γράψει, “…ἔμφυτος ἅπασιν ἀνθρώποις ὁ τῆς ἐλευθερίας πόθος…” (Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Λόγος δ΄, κεφάλαιον ΠΓ, 2). Ο Προφήτης του Θεού, είχε καλέσει τους ανθρώπους· “δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς” (Ησαΐας 26:9). Η Αριστερά είναι ένας τεράστιος χώρος σκέψης, κοινωνικού προβληματισμού και πολιτικής δράσης. Μετά την χωρίς την παραμικρή αμφιβολία αποκάλυψη των εγκλημάτων του Στάλιν και αργότερα του Μάο Τσε-τουνγκ, η Αριστερά δεν έχει καμιά σχέση, με τον σταλινικό “μαρξισμό-λενινισμό”, ούτε με όσα φοβερά έγιναν στην λεγόμενη πολιτιστική επανάσταση της Κίνας, ούτε βέβαια με τις μαζικές γενοκτονικές δολοφονίες των Ερυθρών Χμερ. Η Αριστερά οφείλει να απεγκλωβιστεί από πολιτικές αναλύσεις εξαρτημένες από παρωχημένες εποχές, με διαφορετικά δεδομένα. Για την Αριστερά, η διασφάλιση της αρχής της ελευθερίας συμπορεύεται με το κράτος δικαίου, την θεσμική διασφάλιση της ελευθερίας της έκφρασης και της επικοινωνίας. Για την Αριστερά, η Αλληλεγγύη, ως δύναμη συνοχής των κοινωνικών ομάδων που συγκροτούν το τμήμα των εργαζόμενων του λαού πρέπει να παραμένει συνεχώς ενεργή πρόταση. Η αλληλεγγύη ως πολυεπίπεδη πολιτική επιλογή, σημαίνει ενίσχυση του κράτους πρόνοιας και των θεσμών του. Αλληλεγγύη όμως σημαίνει πως η Εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες είναι προσιτή για όλους. Ότι η Υγεία δεν αντιμετωπίζεται σαν εμπόρευμα. Αριστερά δεν μπορεί να σημαίνει κρατισμό, ούτε ανάληψη από το κράτος επιχειρηματικής δραστηριότητας. Η επιχειρηματικότητα δεν μπορεί να δαιμονοποιείται, αλλά να ενθαρρύνεται με ακύρωση της περιττής γραφειοκρατίας. Η ενθάρρυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας σε όλους τους τομείς από την πολιτεία, σημαίνει ταυτόχρονα για την Αριστερά, λειτουργία θεσμών κοινωνικού ελέγχου των ιδιωτικών επιχειρήσεων στα πλαίσια της κοινωνικής ευθύνης και εύρους επιρροής κάθε επιχείρησης. Η Αριστερά και οι πολιτικοί φορείς που επικαλούνται τις αξίες της στους σύγχρονους καιρούς, δεν μπορεί να είναι αγκυλωμένοι από σεκταρισμό και πολιτικό δογματισμό. Κοντολογίς, ο διάλογος με ευρύ φάσμα πολιτικών σχημάτων πρέπει να διακρίνει κόμματα που επικαλούνται αριστερές αρχές και συνακόλουθα, να είναι πρόθυμα για συμβιβασμούς, όχι για την διαχείριση και τη νομή της κρατικής εξουσίας αλλά για την πληρέστερη διακονία του λαού. Τέλος κάτι πολύ σημαντικό κατά τη γνώμη μου, είναι πως η Αριστερά, έχει χρέος να αμφισβητεί ακατάπαυστα το κύρος και την αυθεντία της κρατικής εξουσίας. Το κράτος, όταν γίνεται tatoo, απυρόβλητο στην κριτική, ακόμα και στην αμφισβήτηση, τρέφει τις ταξικές διακρίσεις και γεννά συνεχώς καινούργια φαρμακερά κεφάλια της λερναίας ύδρας. Η Αριστερά οφείλει, αν πρόκειται να είναι αυθεντική, να συγκατανεύει στην Αναρχία! Τα παρακάτω λόγια του Errico Malatesta, δεν είναι δυνατό να αφήνουν αδιάφορους τους Αριστερούς και τα κόμματα, που επικαλούνται την Αριστερά: “οι καταπιεσμένες μάζες που ποτέ δεν αποδέχτηκαν πλήρως την καταπίεση και τη φτώχεια και που… δείχνουν να διψούν για δικαιοσύνη, ελευθερία και ευημερία, αρχίζουν να κατανοούν ότι δεν θα μπορέσουν να επιτύχουν τη χειραφέτησή τους παρά μόνο με την ένωση και την αλληλεγγύη με όλους τους καταπιεσμένους, με τους εκμεταλλευόμενους όπου γης”. Η Αριστερά μου, κρατά σαν φυλαχτό τον λόγο του Εβραίου σοφού Χιλέλ του Πρεσβύτερου (περίπου 110 π.Χ.- 10 μ.Χ.): “Όποιος καταστρέφει μια ψυχή, είναι σα να έχει καταστρέψει ολόκληρο τον κόσμο. Και όποιος σώζει μια ζωή, είναι σα να σώζει ολόκληρο τον κόσμο”. Δυστυχώς, συχνά αληθεύει η σκέψη του Jacques Julliard, αρθρογράφου στο αριστερό περιοδικό «Marianne», ότι, “...σήμερα η Αριστερά υπάρχει κυρίως μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, ως πόθος για ελευθερία και ισότητα, απαύγασμα της δικαιοσύνης, ενώ δύσκολα θα τη βρούμε σε κόμματα που την επικαλούνται.” Στοιχειωμένα τα όνειρά μας.... Είχαμε την ψευδαίσθηση, πως οι εφιάλτες μας, είχαν βυθιστεί στο έρεβος της λήθης. Πόσο στ’ αλήθεια έχουμε σφάλλει. Ο τρόμος, η ύβρις, η άρνηση κάθε ίχνους πολιτισμού, ορθώνονται μπροστά μας με περισσήν αναίδεια... Το ήθος, έχει πεταχτεί σαν άχρηστο σκουπίδι της μανιώδους κατανάλωσης που μας διαφεντεύει. Ο εφιάλτης, που έλαβε σάρκα, οστά κι ένα χαμόγελο αυτάρεσκο έχει όνομα, είναι το Κράτος.... Μιλώντας για την Αριστερά μου, λέγω στους συνοδοιπόρους μου: Μη λησμονείτε σύντροφοι και συντρόφισσες, πως τούτο τον κόσμο τον σώζουν μονάχα οι τρελοί και οι προφήτες. Αυτοί τον σπρώχνουν προς τα μπρος, αυτοί γιατρεύουν τις πληγές του, που ματώνουν ή έχουν κακοφορμίσει. Οι "καθώς πρέπει", σέρνονται πέρα δώθε στον κόσμο και τον σκονίζουν μονάχα. Οι παντιέρες της Αριστεράς μου, θέλω να είναι πολύχρωμες, στολισμένες με τα χρώματα του Ουράνιου Τόξου. Να δείχνουν πως η Ανοιχτή Κοινωνία της Αριστερής Πρότασης είναι απαλλαγμένη από κάθε είδους εθνικισμούς και προκαταλήψεις λόγω γλώσσας, φυλής, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού ή σεξουαλικής επιλογής. Η Αριστερά μιου, οφείλει να τιμά και να αναγνωρίζει τις μειονοτικές κοινότητες στη χώρα μου, αλλά και στην πιο πλατειά πατρίδα την Ευρώπη. Γιώργος Δούδος Mάιος 2023/Ιούλιος 2024