ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ, ΑΥΞΗΣΕ ΜΟΥ ΤΗ ΓΝΩΣΗ!

Την Παρασκευή 22/06/07 πληροφορηθήκαμε ότι στο Μοσχάτο έγιναν τα εγκαίνεια ενός Αραβοϊσλαμικού Πολιτιστικού Κέντρου, που διαθέτει κι έναν αξιοπρεπή χώρο λατρείας για τους Μουσουλμάνους.

Την Τρίτη 26/06/07 σε πρωινή εκπομπή των κ.κ. Οικονομέα και Καμπουράκη στο "MEGA" συζητήθηκε μεταξύ των άλλων θεμάτων και η ίδρυση του μουσουλμανικού χώρου λατρείας και του πολιτιστικού κέντρου στο Μοσχάτο. Οι δημοσιογράφοι είχαν καλέσει κι έναν Ορθόδοξο κληρικό, που συχνά πυκνά εμφανίζεται σε τηλεοπτικές εκπομπές, τον πρεσβύτερο και ψυχίατρο κ. Στυλιανό Καρπαθίου. Όσες φορές παρακολούθησα στην τηλεόραση τον κ. Καρπαθίου τα συναισθήματά μου πάντοτε ήταν ανάμεικτα. Κυμαίνονταν σε μία κλίμακα μεταξύ θλίψης και οργής. Θλίψης, γιατί ένας κληρικός της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με περισσήν αμετροέπεια εκδηλώνει έναν φανατισμό έναντι διαφορετικών απόψεων, που όση καλή διάθεση κι αν είσαι διατεθειμένος να δείξεις τούτο είναι αδύνατο. Θλίψης, γιατί ένας Ορθόδοξος κληρικός που συνάμα είναι και γιατρός, επιδεικνύει με φοβερό πάθος, μίσος κατά ανθρώπων με διαφορετική ¨πίστη¨ από τη δική του ή με διαφορετικές απόψεις από τις δικές του. Θλίψη, γιατί ένας Ορθόδοξος κληρικός έχει μεταλλαχτεί σε πύρινο κήρυκα του εθνοφυλετισμού, όπως από το 1872 η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει αποκηρύξει ως αίρεση τον ρατσισμό (Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως). Οργή, διότι ο συγκεκριμένος κληρικός, καλυπτόμενος πίσω από το ¨σχήμα¨του, με αμέτρητη προπέτεια και υπεροψία προβάλλει ποικίλες γνώμες, απόλυτα ιδιωτικές, που μόνο έρεισμα βρίσκουν στην άγνοια και στην προκατάληψή του.

Στην τηλεοπτική εκπομπή της 26/06/07 έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί, ότι η ίδρυση ενός ισλαμικού πολιτιστικού κέντρου στην Αθήνα εγκυμονεί κινδύνους να αποτελέσει τροφείο τρομοκρατών και για τούτο δεν θα έπρεπε να επιτραπεί η λειτουργία του. Σαν παρένθεση επιτρέψτε μου να σημειώσω, ότι όταν ο αγώνας των Παλαιστινίων περνούσε τη φάση της ¨μεγάλης απελπισίας¨ κατά του Ισραήλ και της Δύσης, η πιο ακραία "τρομοκρατική" οργάνωση είχε επικεφαλής έναν Ορθόδοξο Χριστιανό γιατρό, τον Georges Habbas. Όσον αφορά τη λειτουργία μουσουλμανικών τεμένων επικαλέσθηκε τη λέξη ¨αμοιβαιότητα¨, εννοώντας ότι για να λειτουργούν τεμένη στην Ελλάδα, τούτο θα είναι επιτρεπτό υπό την προϋπόθεση ότι σε μουσουλμανικές χώρες θα μπορούν ελεύθερα να λειτουργούν ορθόδοξες εκκλησίες.... Για να υποστηρίξει με αρνητικά παραδείγματα την άποψή του ανέφερε δύο: Τη διακοπή λειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης στην Τουρκία και το ότι στην Ιερουσαλήμ οι Μουσουλμάνοι έχουν τέμενος στο Όρος των Ελαιών εις ανάμνηση της Αναλήψεως του Χριστού, γεγονός που δεν επέτρεψε να ανεγερθεί πριν λίγα χρόνια μεγάλος ορθόδοξος ναός στην ίδια τοποθεσία.

Δυστυχώς για τον κ. Καρπαθίου η αλήθεια δεν είναι αυτή που νομίζει και την διατυμπανίζει διασπείροντας ψευδείς πληροφορίες σε όσους τον ακούν.

Κατ' αρχάς τα πρεσβυγενή πατριαρχεία της Ανατολής (Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων), εδώ και αιώνες υπάρχουν και ανθούν σε μουσουλμανικό περιβάλλον. Οι Μουσουλμάνοι ποτέ δεν εμπόδισαν τις χριστιανικές εκκλησίες, όλων των ομολογιών, και ιδίως τις ανατολικές εκκλησίες (Ορθόδοξη, Αρμενική, Κοπτική, Ασσυριακή κ.λπ.) να υπάρχουν και να λειτουργούν. Όσες φορές εμφανίστηκαν εμπόδια ή κρατικές παρεμβάσεις μεροληπτικές σε βάρος των εκκλησιών, αυτά δεν προήλθαν από Μουσουλμάνους αλλά από εθνικιστικούς πολιτικούς παράγοντες*. Το ζήτημα της Χάλκης είναι πρόβλημα κυρίως πολιτικό και αφορά μια χώρα με αυστηρά ¨κοσμικό καθεστώς¨, που ελάχιστα ενθαρρύνει την απρόσκοπτη έκφραση της μουσουλμανικής πίστης, μολονότι η πλειοψηφία του πληθυσμού της είναι Μουσουλμάνοι. Το ζήτημα της απαγόρευσης ανέγερσης μεγάλου ορθόδοξου ναού εις μνήμη της Αναλήψεως στο Όρος των Ελαιών έχει σχέση με τη νομοθεσία που εφαρμόζει το Κράτος του Ισραήλ ως προς τα προσκυνήματα των τριών αβραμιαίων θρησκειών (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Ισλάμ) στην επικράτειά του. Ο νόμος που εφαρμόζεται είναι οθωμανικός και αποβλέπει στην περιφρούρηση της θρησκευτικής ειρήνης μεταξύ Ιουδαίων, Χριστιανών και Μουσουλμάνων. Προβλέπει μάλιστα το εξής καθεστώς. Εφόσον σε συγκεκριμένο τόπο υπάρχει ιερό κτίσμα εις ανάμνηση ενός γεγονότος, που ανεγέρθηκε με πρωτοβουλία μιας θρησκευτικής κοινότητας, απαγορεύεται σε άλλη θρησκευτική κοινότητα που τιμά εξίσου το ίδιο γεγονός να ανεγείρει νέο ιερό κτίσμα. Στο Όρος των Ελαιών, στην τοποθεσία όπου κατά την παράδοση αναλήφθηκε ο Χριστός, υπάρχει ένα αιωνόβιο μικρό τζαμί, σε ανάμνηση της Αναλήψεως του Χριστού, όπου ο προσκυνητής ή ο επισκέπτης μπορεί να δει σε πέτρα ανάγλυφο ίχνος ανθρώπινου πέλματος, που είναι ίχνος από το πέλμα του Ιησού πριν αναληφθεί. Πριν από λίγα χρόνια, επί πατριαρχείας Διοδώρου, σε παρακείμενο προς το τζαμί οικόπεδο, που το Πατριαρχείο θεωρεί ιδιοκτησία του και όπου υπήρχε ένα διόροφο σπίτι κτισμένο πριν μερικές δεκαετίες, δόθηκε εντολή σε έναν Αγιοταφίτη ιερομόναχο, τον Ιωακείμ Στρογγυλό, να ανεγείρει μεγάλο ναό της Αναλήψεως, χωρίς να υπάρχει σχετική έγγραφη άδεια από τις αρμόδιες αρχές, παρά μόνο πατριαρχικές διαβεβαιώσεις ότι δεν θα υπήρχε πρόβλημα με τις οικοδομικές εργασίες. Όταν ο σκελετός από μπετόν του υπό ανέγερση ναού έφθασε σε ορισμένο ύψος επενέβησαν οι ισραηλινές αρχές και κατεδάφισαν τον σκελετό. Ο π. Ιωακείμ είχε προφτάσει κι έκανε μια υπόγεια εκκλησία, η οποία υπάρχει και λειτουργεί απρόσκοπτα ως ναός της Αναλήψεως. Ο τρόπος που εφαρμόζουν οι ισραηλινές αρχές τον οθωμανικό νόμο περί προσκυνημάτων, στοχεύει στο να αποφεύγονται οι έριδες μεταξύ των διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων στο Ισραήλ και όχι στο να περιορισθεί μεροληπτικά η ελευθερία της λατρείας με την ανέγερση τόπων λατρείας. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην πόλη Συχέμ ή Ναμπλούς, στα κατεχόμενα από το Ισραήλ παλαιστινιακά εδάφη υπάρχουν οι περίφημοι τάφοι των Πατριαρχών (Αβραάμ, Ισαάκ κ.λπ.), που είναι ιερά πρόσωπα και για τις τρεις βιβλικές θρησκείες. Οι τάφοι αυτοί βρίσκονται σ' ένα μουσουλμανικό τέμενος, μέσα στο οποίο ευλαβούνται τα ιερά πρόσωπα του βιβλικού μονθεϊσμού Εβραίοι, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Οι Εβραίοι Ισραηλινοί ουδέποτε διανοήθηκαν, μετά τον πόλεμο των Έξι Ημερών, να μεταφέρουν τους τάφους σε άλλο χώρο ή να μετατρέψουν το τέμενος σε ιουδαϊκό αποκλειστικά προσκύνημα....

Όσον αφορά την επίκληση εκ μέρους του κ. Καρπαθίου της ¨αρχής της αμοιβαιότητας¨ για ίδρυση χώρων ετερόθρησκης λατρείας, θα θέλαμε να επισημάνουμε, ότι αυτή η αρχή εφαρμόζεται σε διακρατικές συνθήκες και σε καμιά περίπτωση ο σεβασμός της ελευθερίας της θρησκευτικής πίστης και λατρείας, ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, δεν εξαρτάται από τέτοιου είδους ρήτρες. Αλλά θα ήταν σκόπιμο να προσθέσουμε και τα εξής. Σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες υπάρχουν χριστιανικές εκκλησίες που λειτουργούν απρόσκοπτα. Στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης φυλάσσεται έγγραφη διακήρυξη, με την υπογραφή του προφήτη Μοχάμεντ, που προστατεύει τα δικαιώματα των Χριστιανών σε χώρες όπου επικρατεί το Ισλάμ, ενώ μέσα στον περίβολο της ίδιας μονής υπάρχει τζαμί και μιναρές, όπου συνάζονται και λατρεύουν το Θεό κατά τη συνείδησή τους οι Μουσουλμάνοι νομάδες που ζουν τριγύρω από τη μονή. Στην Τεχεράνη από πολλά χρόνια υπάρχει ελληνορθόδοξη εκκλησία, στην οποία μάλιστα είχε διακονήσει ως εφημέριος ο μακαριστός Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος. Στη Βαγδάτη υπάρχει έδρα Ορθόδοξου Μητροπολίτη του Πατριαρχείου Αντιοχείας, ο οποίος μάλιστα είναι ελληνικής καταγωγής....

Όταν εμφανίζονται στα μέσα μαζικής επικοινωνίας Ορθόδοξοι κληρικοί ή λαϊκοί, που αβασάνιστα αναμασούν τους μύθους και τις φαντασιώσεις του κ. Μπους, συμβάλλοντας στη διασπορά μιας αβάσιμης ισλαμοφοβίας, θα τολμούσα να πω ότι η προπαγάνδα τους, γιατί περί αυτού πρόκειται, είναι ολωσδιόλου ξένη προς το πνεύμα του Ευαγγελίου, είναι απόλυτα αντίθετη προς το θέλημα του Χριστού και το μόνο που καταφέρνει είναι, να συντηρεί μισαλλοδοξία και προκατάληψη έναντι του ΑΛΛΟΥ!

Ο Philip Sherrard για όσους δεν τον γνωρίζουν ήταν ένας Βρετανός διανοούμενος, που συνειδητά μεταστράφηκε στην ορθόδοξη πίστη, αγαπούσε την Ελλάδα και την διάλεξε ως δεύτερη πατρίδα του, όπου άφησε την τελευταία πνοή και όπου αναπαύεται το σκήνωμά του (στη Λίμνη της Εύβοιας). Ο Sherrard έγραψε τον πρόλογο σ' ένα βιβλίο του Ananda K. Coomaraswamy με τίτλο στα ελληνικά ¨Τέχνη και Παράδοση¨και υπότιτλο ¨Οι Μεταφυσικές Αρχές της Τέχνης¨(εκδόσεις ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ, 1991). Γράφει λοιπόν τα εξής σημαντικά στον πρόλογό του ο Sherrard:

¨Ένα από τα πιο ακανθώδη ζητήματα που απασχολούν αυτούς που σήμερα πρεσβεύουν κάποια μορφή θρησκευτικής πίστης είναι αυτό της σχέσης μεταξύ της δικής τους και των άλλων θρησκειών. Το ζήτημα αυτό είναι ιδιαιτέρως οξύ για τους Χριστιανούς. Γιατί πρέπει να παραδεχθούμε -με λύπη, για να μην πούμε με ντροπή- ότι στο παρελθόν οι Χριστιανοί ήταν, από γενική άποψη, τόσο πεπεισμένοι για την μοναδικότητα και την ανωτερότητα της δικής τους θρησκείας, ώστε κάθε θρησκεία εκτός της Χριστιανικής, όπως και κάθε μη-Χριστιανική θρησκευτική εμπειρία, να την αντιμετωπίζουν με φανερή υποψία, και μάλιστα σε βαθμό που να θεωρούν την μελέτη της είτε εξαιρετικά επικίνδυνη είτε ανώφελη. Πραγματικά, η χαρακτηριστική Χριστιανική αντίληψη απέναντι στις άλλες θρησκείες ήταν ένα σύμφυρμα από αποστροφή, φόβο και επιθετικότητα, συνεπικουρούμενο από μια σχεδόν παντελή άγνοια αυτών των θρησκειών.

¨Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί είναι, δυστυχώς, αρκετά επιρρεπείς στην εκδήλωση μιας τέτοιας αντίδρασης. Είναι δύσκολο να βρούμε έστω και ένα έργο που γράφτηκε από Ορθόδοξο θεολόγο και άπτεται του θέματος της σχέσης μεταξύ Χριστιανικής και των άλλων θρησκευτικών παραδόσεων, το οποίο να εκφράζει κάτι διαφορετικό από το χείριστο είδος άγνοιας και εχθρότητας.... Το να φτιάξουμε ένα αμάγαλμα από διαφορετικές θρησκείες, είναι ένας δρόμος που οδηγεί με βεβαιότητα στην πνευματική αυτοκαταστροφή. Όμως για έναν πιστό, το να αρνηθεί ότι είναι δυνατό να λατρέψει αληθινά τον Θεό μέσω του τυπικού μιας πίστης διαφορετικής από την δική του, και να αναθεματίζει κάθε άλλη μορφή πίστης εκτός της δικής του, είναι αποτέλεσμα πνευματικής τυφλότητας....

¨... είναι εντελώς ανόητο να προσπαθήσουμε να κρίνουμε την πνευματική αξία θρησκευτικών παραδόσεων οι οποίες διαφέρουν από την δική μας, αν πρώτα δεν έχουμε απελευθερωθεί από την εχθρότητα, την αλλαζονεία και την άγνοια που χαρακτηρίζουν τόσο συχνά τέτοιου είδους κρίσεις και που καθιστούν αδύνατη την αληθινή κατανόηση οποιουδήποτε πράγματος...¨.

Έχω τη γνώμη ότι όσα αναφέρει ο Philip Sherrard είναι αξιοσημείωτα και αληθινά. Η Αλήθεια είναι ασύνορη και ως προς την ουσία της εν πολλοίς άφατη.

Στο ιερό Κοράνιο υπάρχει μια προσευχή, που προσφέρεται ως υποθήκη στον ίδιο τον προφήτη Μοχάμεντ: "... να πεις: Κύριέ μου, αύξησέ μου τη γνώση" (Σούρα Τάχα [20]:114). Ιδίως στην εποχή μας, που ούτως ή άλλως διαφορετικοί πολιτισμοί συναντιούνται και πίστεις διαφορετικές μεταξύ τους πλησιάζουν η μία την άλλη, η προηγούμενη προσευχή έχει μεγάλη βαρύτητα και επικαιρότητα ταυτόχρονα. Αν ζητούμε από το Θεό να μας αυξάνει τη γνώση, τότε μπορούμε να ελπίζουμε πως ο λόγος "γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς" (Ιω. 8:32) μπορεί να αληθεύσει στη ζωή μας.

*Είναι αλήθεια ότι στη Σαουδική Αραβία είναι απαγορευμένη η ίδρυση χριστιανικών εκκλησιών, όπως και η δημόσια χρήση συμβόλων άλλων θρησκειών εκτός του Ισλάμ. Είναι όμως αναγκαίο να γίνει αναφορά στο γεγονός, ότι στη Σαουδική Αραβία, έχει επικρατήσει ένα ρεύμα στο Ισλάμ, οι Ουαχάμπι, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από τον υπέρμετρο φανατισμό τους, από μία αντίληψη περί "ορθοδοξίας" ιδιαίτερα περιοριστική, από την προσήλωσή τους στην τήρηση πρακτικών απόλυτα παρωχημένων, τόσο σε σχέση με την εποχή μας, όσο και με το περιεχόμενο της πίστης του Ισλάμ και από έναν άκρατο φονταμενταλισμό ως προς την προσέγγιση του κειμένου του ιερού Κορανίου και της ιερής μουσουλμανικής παράδοσης (σούννα). Το πρόβλημα είναι ότι ο Ουαχαμπιτισμός έχει γίνει η επίσημη και κυρίαρχη ιδεολογία του σαουδαραβικού κράτους αφότου η δυναστεία των Σαούντ το επέλεξε. Πολλοί Μουσουλμάνοι θεωρούν τους Ουαχάμπι ως 'αιρετικούς' ή και ως άπιστους ακόμη. Και μάλλον έχουν δίκαιο. Δεν καταπιέζονται μόνο οι Χριστιανοί στη Σαουδική Αραβία, ακόμα και αν πρόκειται για αλλοδαπούς εργαζόμενους, αλλά και οι Μουσουλμάνοι που αποδέχονται τις αρχές του Ουαχαμπισμού. Οι Ουαχαμπίτες έχουν πολλά κοινά σημεία με τους Ευαγγελικούς φονταμενταλιστές, που επηρεάζουν αξισημείωτα αρνητικά τις Η.Π.Α., ιδίως μετά την 11/09. Όταν πριν από πολλά πολλά χρόνια κατέλαβαν ουσιαστικά την εξουσία οι Ουαχαμπίτες στην άλλοτε Χετζάζ και σημερινή Σαουδική Αραβία, ήθελαν να γκρεμίσουν τα μουσουλμανικά προσκυνήματα στην ιερή πόλη Μεντίνα, μεταξύ των οποίων και ο τάφος του προφήτη Μοχάμεντ!

Η πλήρως αλλοιωμένη πίστη και ιδεολογία που εμπνέει τους Ουαχαμπίτες, είναι η ίδια που εμπνέει τους φανατικούς, που καπηλεύονται χωρίς αιδώ το Ισλάμ κι έχουν παραμορφώσει την έννοια της τζιχάντ. Οι Ουαχαμπίτες δυστυχώς είναι οι μέντορες του Μπιν Λάντεν, των Ταλιμπάν και όλων των σκοταδιστικών και πράγματι επικίνδυνων ολοκληρωτικών κινημάτων, που έχουν εμφανισθεί στο μοσουλμανικό κόσμο, έχοντας παραμορφώσει την πίστη και το ιερό Κοράνιο.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα σ' αυτό το χώρο. Όσα επιθυμώ να διατυπώσω σήμερα, έχουν κατά κάποιο τρόπο εξομολογητικό περιεχόμενο, είναι καρπός περισσότερο εμπειριών και λιγότερο απόσταγμα γνώσεων.

Φαίνεται πως ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ον του πλανήτη, που θέλει ν' αποκτήσει αυτογνωσία. Συχνά αυτή η επιθυμία γίνεται πείνα οδυνηρή κι άλλες φορές μεταμορφώνει το πρόσωπο σε καρυδότσουφλο, που χτυπιέται απ' τα κύμματα ενός ωκεανού δίχως ακτές ξηράς, τη μια προς το βορρά και την άλλη προς τη δύση, σ' ένα ταξίδι χωρίς ημερολόγιο....

Αυτή η εκζήτηση κάνει τον άνθρωπο διαφορετικό από τα άλλα θηλαστικά. Ίσως σ' αυτό το χαρακτηριστικό να οφείλεται η υπαρξιακή ποιότητα του ανθρώπου σε σχέση και με τα πιο ανεπτυγμένα έμβια όντα που κοσμούν το περιβάλλον μας. Έχω ακούσει να θεωρούν ορισμένοι την οδοιπορεία μας προς το άγνωστο εσώτατο βάθος της ύπαρξης ως μια 'τραγωδία'. Απεναντίας, πιστεύω πως η επιθυμία κάθε ανθρώπου να ψηλαφήσει, όσο δύναται και αντέχει, το αστάθμητο βάθος του προσωπικού ηφαιστείου που φέρει, συνειδητή ή όχι, λίγη κατά τη γνώμη μου έχει αξία, δίνει την ευκαιρία μιας περιπέτειας, ενός μοναδικού ταξιδιού, ενός προσκυνήματος χωρίς τέλος στο ανορίζον Ιερό του Σύμπαντος Κόσμου.

Η οδοιπορία μας προς τα εσώτερα του εαυτού μας σηματοδοτείται ταυτόχρονα ως αναζήτηση της Πρωταρχής της Ζωής, της δικής μας ατομικής ζωής, αλλά και της Ζωής που έχει μορφοποιήσει και έχει μετατρέψει το Χάος σε Κόσμο. Πρόκειται για την αναζήτηση της όντως Υπάρξεως, που συμβατικά αποκαλούμε Θεό ή όπως αλλιώς, γιατί στη συνείδηση του καθενός και της καθεμιάς μας υπάρχει, συνήθως καλυμμένη με επιμέλεια η πύρινη πληροφορία, ότι το βάθος της κάθε ανθρώπινης ύπαρξης είναι κατοικητήριο του Θεού.... Σε τούτο το βάθος κάθε ανθρώπινης ύπαρξης είναι φυλαγμένη η 'πνοή ζωής', που εμπιστεύτηκε ο Δημιουργός στον απώτατο προγεννήτορά μας και από τότε μας κληροδοτείται αδιάκοπα (Γεν. 2:7). Πρόκειται για μια "δύναμη", μια "ενέργεια", μια "ειδοποιό διαφορά" του ανθρώπου σε σχέση με την υπόλοιπη κτίση, ουσιαστικά απερινόητη, που υπερβαίνει τα όρια της βιολογίας ή της φυσιολογίας του οργανισμού μας, αφού έχει να κάνει με "το κατ' εικόνα του Θεού", οντολογικό χαρακτηριστικό της ύπαρξής μας.

Υπάρχουν άνθρωποι που ματώνουν ενόσω πορεύονται στο προσκύνημά τους. Τα σημάδια της ταλαιπωρίας είναι φανερά στα πρόσωπά τους, η οδύνη της απορίας που προκαλεί κάθε ταξίδι χωρίς φανερό προορισμό, με τα ανθρώπινα μέτρα, αφήνει στίγματα στο σώμα και αδιόρατες κηλίδες στην ψυχή... . Το προσκύνημα είναι ο ιερός προορισμός μας, η δυνατότητα μετάβασής μας από το "κατ' εικόνα" στο "καθ' ομοίωση". Το προσκύνημα προϋποθέτει απέκδυση από το χυδαίο και το ταπεινό, ετοιμασία και εγρήγορση αδιάλειπτη, ώστε η απάντηση του ανθρώπου στην πρόσκληση του Αοράτου Φίλου του να είναι 'ναι', χωρίς επιφυλάξεις και κρατούμενα. Γιατί στ' αλήθεια Εκείνος είναι που προκαλεί το ταξίδι, το προσκύνημα, τη δίψα να μεταλάβουμε από την πηγή που είναι κρυμμένη στο βάθος της ύπαρξής μας.

Τούτο το ταξίδι, μολονότι μπορεί να προκαλεί φοβίες σε πολλούς, για τούτο και το αποφεύγουν διαλέγοντας ένα τρόπο επιβίωσης πεζό, γεμίζει τα κύτταρα του προσκυνητή με χαρά και του μαθαίνει πως το πιο απόκρυφο μυστικό που οφείλει να γνωρίζει καθένας και καθεμιά που ξεκινά το προσκύνημά του, είναι ν' αποκτήσει την τέχνη της Αγάπης! Ο αστρολάβος, η παλέστρα και η πυξίδα είναι αναγκαία όργανα για τα πρώτα μίλια της πορείας. Όταν ανοιχτούμε στο πέλαγος κι αργότερα στις μεγάλες θάλασσες, ελάχιστη βοήθεια μπορεί να προσδοκούμε από τα όργανα. Είναι ωσάν την πίστη, την ελπίδα και τα ποικίλα χαρίσματα που μπορεί να χαριτώσουν έναν άνθρωπο. Όλα αυτά κάποια στιγμή θα χάσουν την αξία τους. Η πίστη θα γίνει άκαιρη και η ελπίδα χωρίς αντίκρυσμα, τα χαρίσματα ολωσδιόλου περιττά και το μόνο που θ' απομείνει αναγκαίο και πολύτιμο θα είναι η Αγάπη (1 Κορ. 13). Μια γυναίκα αστόχαστη, που παρασύρθηκε από ανομολόγητες ασωτίες, με βαρειά συνείδηση και δίψα για λύση των δεσμών της, δεν πρόλαβε, δεν χρειάσθηκε να μετανοήσει, ούτε να διαδηλώσει με οποιοδήποτε τρόπο τον αποτροπιασμό της για τα πολλά αμαρτήματά της. Η πολλή αγάπη της την έκανε παιδούλα χωρίς πληγές στην ψυχή.... Μονάχα η αγάπη! (Λουκ. 7:47). Ό,τι και αν λένε οι θεολόγοι, οι ιερείς και οι αρχιερείς, οι ποιμένες και οι πνευματικοί οδηγοί το κριτήριο της αγάπης είναι το μόνο που ισχύει τώρα και πάντοτε. Μήτε οι ομολογίες πίστεων ορθοδόξων κατά αιρέσεων σώζουν, ούτε τα πύρινα κηρύγματα που προκαλούν σπασμούς συγκίνησης στους απλούς και τους πονεμένους σώζουν, μήτε η ανάλωση ολόκληρης ζωής χάριν ιερών αποστολών προς μεταστροφή των άπιστων στην πίστη σώζει, ούτε η επιλογή της παρθενικής ζωής και του ερημιτικού βίου μπορεί να αντικρύσει ισάξια την αγάπη. Η αγάπη σώζει, δηλαδή τον άνθρωπο που αφέθηκε να γίνει κομμάτια και θρύψαλα, τον επαναφέρει στην πρότερη αρτιότητα, τον πλουτίζει με χαρά και χαμόγελο, με υπομονή και καρτερία, τον αξιώνει να ζει χωρίς να ζητά αντίδωρα ή ανταμοιβές για την αναθρωπιά του (Ματθ. 25:31-46). Η Αγάπη αποκαλύφθηκε ως υποστατική ιδιότητα του Θεού (1 Ιω.7:16). Υπήρξε η μόνη ακτίδα φωτός που διέφυγε από την παρουσία της Πηγής της Ζωής κι έφτασε ως το δικό μας επίπεδο, το επίπεδο του ανθρώπου, του μικρού και συνάμα μέγα....

Οι αλήθειες της Ζωής για να μαθευτούν, και πρώτιστα η μύηση στην Αγάπη απαιτεί από τον άνθρωπο να μαθητεύσει. Τίποτα δεν μπορούμε να μάθουμε, ακόμα και τα πιο στοιχειώδη, αν δεν γίνουμε μαθητές, ακούγοντας όσα έχει να μας πει ένας δάσκαλος. Κι όπως τα πιο βασικά για την επιβίωσή μας τα μαθαίνουμε από γονείς και στενούς συγγενείς ενόσω είμαστε βρέφη και νήπια, έτσι και τα πιο ουσιώδη, για το προσκύνημα στο Ιερό του Σύμπαντος δεν μπορούμε να μάθουμε στα συνηθισμένα σχολεία, ούτε καν στα πιο λαμπρά πανεπιστήμια του κόσμου. Πρέπει να βρούμε το δάσκαλο ή τη δασκάλα που θα μας μάθει τα ρεύματα των υδάτων στις θάλασσες, τους προσανατολισμούς των ανέμων, τα σημάδια των αστερισμών που μένουν κρυφά στους άμαθους και στους αυθάδεις.

Ο αληθινός δάσκαλος, ο φίλος ή η φίλη της ψυχής μας (anamachara λένε οι Κέλτες), είναι εκείνος που χαίρεται όταν δει το μαθητή του να βγάζει φτερά και να μπορεί να πετάξει ελεύθερος. Που δακρύζει από βαθειά συγκίνηση βλέποντας το μαθητή να δαμάζει τα κύμματα, με τρόπο γενναίο, που ο ίδιος ο δάσκαλος ή η δασκάλα αγνοούν....

Ο αληθινός δάσκαλος δεν επιδιώκει, ούτε καν του περνά σαν σκέψη, να καθυποτάξει τον άνθρωπο, που του εμπιστεύτηκε την ψυχή του, να τον δουλώσει σε δικές του πίστεις, σε δικούς του λογισμούς, σε δικές του αρχές.... Ο αληθινός δάσκαλος δοκιμάζεται κατά πόσο είναι παιδαγωγός στην ελευθερία και κατά πόσο σέβεται το πρόσωπο του μαθητή ή της μαθήτριας. Από την άλλη μεριά, όση αφοσίωση και αν δείξουμε στον πλέον τέλειο των δασκάλων, όσο και αν έχουμε εκθέσει στα πόδια του σύνολη την ύπαρξή μας, μη λησμονούμε πως έχουμε εμείς ευθύνη για τα πάντα στο βίο μας, και όχι οποιοσδήποτε άλλος, ακόμα κι αν είναι ο δάσκαλός μας, ο έσχατος κριτής μας είναι η δική μας συνείδηση και όχι η συνείδηση κάποιου άλλου και ότι ποτέ, μα ποτέ δεν θα έχουμε ελαφρυντικό, αν έστω και ελάχιστα δείξουμε ασέβεια και έλλειψη εμπιστοσύνης στο 'λόγο', με τον οποίο μας κόσμησε ο Δημιουργός, που πριν ακόμα μας δώσει μορφή κατά τη βούλησή Του, μας αγάπησε!

Ο αληθινός δάσκαλος, (ο γέροντας, ο πνευματικός, ο σείχης, ο γκουρού, όποιο όνομα κι αν του δίνουν οι άλλοι), είναι σεμνός, αλλ' όχι σεμνότυφος, ταπεινός, μα διόλου δουλοπρεπής και προπάντων είναι αφιλάργυρος, ελεύθερος κάθε εξουσίας, χωρίς να φαίνεται αμετροεπής απέναντι σε όσους διαχειρίζονται εξουσίες, γιατί έτσι αρμόζει να γίνεται στις κοινωνίες, ευγενικός και οικείος, χωρίς να μεταπίπτει σε εκχυδαϊσμό της οικειότητας, απόλυτα διακριτικός και έλλογος. Προπάντων όμως είναι άνθρωπος Αγάπης. Δεν πιστεύει στο Θεό, ούτε έχει λόγο να εμπλακεί σε συζητήσεις για τους όρους της "ορθής πίστης" και την απαξία της πλάνης. Ζει, κινείται και υπάρχει εντός Του (Πρ. 17:28). Τα λόγια περί Θεού είναι περιττά, άλλωστε η σιωπή είναι η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος, η γλώσσα της Αλήθειας, που είναι άφατη....

IN MEMORIAM

Στην Ελλάδα ο Louis Massignon (1883-1962) δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός, ακόμα και στους κύκλους των ερευνητών και των διανοουμένων. Ίσως γιατί η ένθερμη αφοσίωσή του να κατανοήσει το Ισλάμ και να προσεγγίσει θετικά τους Μουσουλμάνους, ανήκει στα θέματα εκείνα, που για πολλούς από τους Έλληνες διανοούμενους είναι taboo.

Με πολύ σεβασμό γράφω τούτο το κείμενο στη μνήμη του μακαριστού πατέρα Louis Massignon, -σε ηλικία εξήντα επτά χρονώ χειροτονήθηκε ιερέας της Μελχιτικής Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας-, θεωρώντας πως η παρακαταθήκη που μας άφησε είναι ιδιαίτερα σημαντική για την εποχή μας. Μια εποχή, που σκοτεινά σύννεφα αντιπαράθεσης εμφανίζονται στον ορίζοντα και προκαλούν φόβο ποικίλων κινδύνων όσον αφορά τη συνύπαρξη ανθρώπων και λαών διαφορετικών πολιτισμών και πίστεων, και κυρίως όσον αφορά την ανάπτυξη γόνιμου διαλόγου ανάμεσα σε ανθρώπους και λαούς διαφορετικών ταυτοτήτων.

Ο Louis Massignon διέφερε σημαντικά από άλλους ερευνητές της Δύσης που μελέτησαν τη μουσουλμανική Ανατολή και ιδίως τους Άραβες, ως κάτι το εξωτικό και από μια οπτική γωνία υπέρτερης θέσης. Ο Massignon βρέθηκε στο Ιράκ της περιόδου του Μεσοπολέμου, -τότε η χώρα αυτή ήταν υπό βρετανικό έλεγχο-, για να συμμετάσχει σε ανασκαφές γαλλικής αποστολής. Θεωρήθηκε ως κατάσκοπος από τους Βρετανούς και γι' αυτό συνελήφθη. Πέρασε και άλλες δοκιμασίες που έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή του. Τελικά σώθηκε χάριν της φροντίδας και της προστασίας που του προσφέρθηκε από τη σημαντική μουσουλμανική οικογένεια Alusi της Βαγδάτης, η οποία επιπρόσθετα του άνοιξε διάπλατα τον κόσμο του αγίου Husayn Ibn Mansur al-Hallaj, που ο βίος και το μαρτύριό του ήδη είχαν ελκύσει το ερευνητικό ενδιαφέρον του Massignon. Για τον Louis Massignon η επιστημονική ενασχόλησή του με την προσωπικότητα και την παρακαταθήκη του al-Hallaj δεν αποτελούσε ένα σύνηθες έργο ακαδημαϊκού ερευνητή. Το πρόσωπο του πρωτομάρτυρα των Σούφι δεν ήταν απλά ένα 'αντικείμενο' έρευνας για τον Massignon, αλλά το υποκείμενο βαθέος σεβασμού που αξίζει να μελετηθεί ο βίος και το μαρτύριό του με το ήθος που απαιτείται όταν προσεγγίζεται ένας αυθεντικός άγιος άνθρωπος του Θεού!

Όντας ο Massignon κατ΄αρχάς ένας άνθρωπος από τη Δύση ανακάλυψε νέες, πρωτόγνωρες αξίες στην Ανατολή και ιδίως μεταξύ των Αράβων, Μουσουλμάνων και Χριστιανών. Ανακάλυψε τη φιλοξενία, την αρετή που αξίωσε να γίνει ο Αβραάμ αγαπημένος φίλος του Θεού, μετά τη φιλοξενία που πρόσφερε στους τρεις αγίους Αγγέλους, που κατά μία ερμηνεία δεν ήταν παρά κάλυψη της παερουσίας Αυτού του Ίδιου του Θεού. Ανακάλυψε τη μυστική υποκατάσταση, υιοθετώντας την αραβική λέξη badaliya, που σημαίνει παίρνω τη θέση κάποιου άλλου ή αντικαθιστώ έναν άλλο, με μόνο κίνητρο την αγαπητική συμπάθεια, έστω και αν η επιλογή της υποκατάστασης του άλλου εμπεριέχει την κατάφαση στη θυσία, ακόμα κι αν τούτο σημαίνει παράωρη γεύση θανάτου. Στη μυστική υποκατάσταση που βρήκε στον κόσμο του Ισλάμ ο Massignon αναγνώρισε βιωματικά την εκ μέρους του Ιησού Χριστού επιλογή του Σταυρού. Ανακάλυψε τέλος τη μεσιτεία, τη διαμεσολάβηση με πόνο και δάκρυα χάριν του άλλου, του άγνωστου, του περιθωριακού, του φτωχού και ασήμαντου, που ο βίος του είναι εμπερίστατος και ζοφερός, σημαδεμένος από τη θλίψη και την απελπισία. Πρόκειται για τ ην κατ΄εξοχήν εκδήλωση της αγιότητας. Οι άγιοι άνθρωποι του Θεού είναι δίαυλοι ανάμεσα στη γη και στον ουρανό. Ευαίσθητοι στο ανθρώπινο κλάμα ή στη σιωπή του πόνου μεταφέρουν τις ικεσίες μας στον Φιλάνθρωπο και Ελεήμονα Πατέρα....

Το 1934 στη φραγκισκανική εκκλησία της Δαμιέττης, στην Αίγυπτο, μαζί με την από πολλά χρόνια Αιγύπτια Χριστιανή φίλη του Μαίρη Kahil, έδωσαν υπόσχεση να τηρήσουν τη badaliya για τους Μουσουλμάνους προσφέροντας τις προσευχές του για τούτο το σκοπό και συμβάλλοντας στην προαγωγή της κατανόησης μεταξύ Εβραίων, Χριστιανών και Μουσουλμάνων του μεταξύ τους συνδέσμου εξαιτίας της κοινής αβραμιαίας κληρονομιάς τους. Η υπόσχεση δόθηκε στην εκκλησία που χτίσθηκε σε ανάμνηση της συνάντησης στον ίδιο τόπο, το 1219, του αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης με τον Σουλτάνο Μαλίκ αλ Καμίλ.

Ο Luis Massignon είχε επηρεαστεί από τη ζωή και την αποστολή του μακαρίου Καρόλου ντε Φουκώ, του ερημίτη της Σαχάρας, που δολοφονήθηκε στο ησυχαστήριό του στο Tamansaret. Ο Κάρολος ντε Φουκώ ζούσε μεταξύ των Τουαρέγκ της ερήμου, υπάρχοντας ως ζώσα μαρτυρία Ιησού Χριστού χωρίς πρόθεση να ασκήσει προπαγάνδα μεταστροφής οποιουδήποτε από το Ισλάμ στο Χριστιανισμό.

Το 1958 ο Μassignon είχε γράψει: "Δεν υπάρχουν εκλεκτοί λαοί. Η χάρις του Χριστού περιρρέει οπουδήποτε. Ο Χριστός είναι παρών σε κάθε ζωντανή ύπαρξη. Η φανέρωση της χάριτος στο Ισλάμ, δεν αποτελεί κίνδυνο. Απεναντίας είναι καρπός της απολυτρώσεως. Το μεγαλύτερο εμπόδιο (στη ροή της χάριτος) ορθώνεται από μας τους ίδιους. Έχουμε ανάγκη την κάθαρση. Να αξιωθούμε να είμαστε καθαροί στις σκέψεις μας και στον τρόπο που θεωρούμε τα πράγματα".

Σε μιαν εποχή, που μεταξύ κύκλων της Δύσης, (πολιτικών, θρησκευτικών κ.ά.) καλλιεργείται με ποικίλους τρόπους η ένταση ανάμεσα στην "ιουδαιοχριστιανική" Δύση και στο Ισλάμ, με νομοτελειακή κατάληξη τη σύγκρουση των δύο κόσμων. Σε μιαν εποχή, που κύκλοι της Δύσης έχουν δαιμονοποιήσει τον κόσμο του Ισλάμ και επίσης μουσουλμανικοί κύκλοι φανατικών έχουν δαιμονοποιήσει τη Δύση και ιδίως τις Η.Π.Α., χωρίς διάκριση μεταξύ λαού και ηγεσίας, περιλαμβάνοντας στο στόχαστρο του μίσους τους τόσο το Χριστιανισμό όσο και τον Ιουδαϊσμό, το μήνυμα του Louis Massignon είναι ζωτικά επίκαιρο, όπως και η διακονία της κίνησης 'Badaliya', που μορφοποιείται ως αδελφότητα προσευχής μεταξύ Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Εβραίων οι οποίοι έχουν αποκτήσει βαθειά συνείδηση της κοινής πνεματικής καταγωγής τους.

Ο Louis Massignon συνέβαλε κατά τη διάρκεια των εργασιών της ΙΙ Βατικανής Συνόδου στην θετική πρόσληψη του Ισλάμ εκ μέρους της Καθολικής Εκκλησίας, γεγονός που έχει αποτυπωθεί στο συνοδικό κείμενο 'Nostra Aetate'.

Ένας ερευνητής του έργου και της παρακαταθήκης του Louis Massignon o J. J. Waardenburg έχει συνοψίσει ως εξής την πνευματική κληρονομιά που άφησε ο π. Louis:

1. Ο Θεός είναι ελεύθερος να αποκαλύπτει τον Εαυτό Του, όποτε και όπου επιθυμεί.

2. Η ενέργεια του Θεού δρα στον κόσμο της χάριτος. Τούτο σημαίνει πως η χάρις του Θεού μπορεί να φανερωθεί και πέραν των ορίων του Χριστιανισμού. Μπορεί να τη συναντήσουμε στα μυστικά μονοπάτια (tarikats) που διατρέχουν το σώμα του Ισλάμ.

3. Η θρησκευτική ανακάλυψη έχει υπαρξιακό χαρακτήρα. Το αντικείμενο της θρησκευτικής αναζήτησης είναι σημαντικό για τον αναζητητή.

4. Η 'θρησκευτική επιστήμη' αποτελεί μια σπουδή κατά το ακριβές, το ουσιαστικό περιεχόμενο της λέξης: Είναι μια ανακάλυψη της Χάριτος, δηλαδή του έργου του Αγίου Πνεύματος, του Ruh Allah.

Τελειώνοντας τούτο το in memoriam σημείωμα θα ήταν παράλειψη αν δεν αναφερόμασταν στην πρόταση του μακαριστού πατέρα Louis Massignon, για την ανάγκη μιας νέας πνευματικότητας, έμπλεης από τα εξής στοιχεία: Μια αυθεντική πνευματικότητα θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από την προτεραιότητα που προσφέρει στο διάλογο, από την ανάγκη καλλιέργειας ευρυχωρίας πνεύματος και από την χωρίς παρεκκλίσεις τήρηση της αρχής της ανεκτικότητας.

Υποσημείωση:

Οι Φίλοι του Louis Massignon, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί κυρίως, πραγματοποιούν ετήσιο προσκύνημα στο Ιερό Παρεκκλήσι των 'Επτά Κοιμωμένων Νέων της Εφέσου', στο Vieux Marche της Βρεττάνης (Γαλλία). Οι Επτά Κοιμώμενοι θεωρούνται περισσότερο ένας ευσεβής θρύλος παρά μια πραγματικότητα, αλλά παρόλα αυτά η μνήμη τους γιορτάζεται στην Ανατολική Εκκλησία στις 22 Οκτωβρίου, ενώ στη Δυτική στις 27 Ιουλίου. Η μνήμη τους τιμάται και στο Ισλάμ, μιας και το Κοράνιο τους αφιερώνει τη σούρα 18 (το Σπήλαιο).

Η ΚΟΛΑΣΗ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ

Προτού μια ή δύο μέρες, ένας αναγνώστης, που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο (;) 'Anonymous' επισκέφθηκε τούτη την ιστοσελίδα μου, διάβασε ορισμένα δημοσιεύματά μου και άφησε λακωνικά, δύο σχόλιά του. Προβάλλει ως μομφή σε βάρος μου, το ό,τι είμαι Εβραίος*(όπως με θεωρεί), που επιδιώκω μαζί με άλλους όμοιούς μου (Εβραίους) να καταστρέψουμε την Ελλάδα και τους Έλληνες. Στο άλλο σχόλιο κατηγορεί τη θρησκεία του Ισλάμ με χυδαίες εκφράσεις και με παρακαλεί να διαβιβάσω, ως Εβραίος, τους χαιρετισμούς μου σε κάποιον 'Μορδεχάι', που τελικά υπονοεί τον άλλοτε πρωθυπουργό της χώρας κ. Κ. Σημίτη.
Προσωπικά είμαι ιδιαίτερα ικανοποιημένος, που η Ελλάδα, ο τόπος μου, στα πλαίσια του δημοκρατικού εκσυγχρονισμού της, διαθέτει μια Ανεξάρτητη Αρχή που προστατεύει από κάθε είδους παραβίαση τον εσωτερικό πυρήνα κάθε ανθρώπου που ζει σε τούτο τον τόπο, που προστατεύει με άλλα λόγια τα προσωπικά και ευαίσθητα δεδομένα του καθενός και της καθεμιάς και επίσης έχει μια αρκετά αυστηρή νομοθεσία, που από τη μια μεριά προστατεύει τα προσωπικά και ευαίσθητα δεδομένα κάθε ανθρώπου από βάρβαρες παραβιάσεις και χρήσεις και από την άλλη προβλεπει σοβαρές ποινικές κυρώσεις σε βάρος όσων παραβιάζουν το νόμο.
Ρατσισμός υπάρχει στην Ελλάδα, δυστυχώς.... Ίσως δεν είναι αυστηρά ιδεολογικά θεμελιωμένος, όπως συμβαίνει με τον ρατσισμό των λευκών Αμερικανών, ιδίως του Νότου, έναντι των Αφροαμερικανών ή όπως συνέβαινε με το ρατσιμό που εξέθρεψε το καθεστώς του φυλετικού διαχωρισμού στη Δημοκρατία της Νότιας Αφρικής. Πάντως ρατσιμός υπάρχει. Και εκδηλώνεται κατά των Εβραίων, κατά των Αλβανών, κατά των Μακεδόνων σλαβικής καταγωγής της γειτονικής μας Δημοκρατίας της Μακεδονίας, που συχνά κάποιοι τους αποκαλούν 'γυφτοσκοπιανούς', κατά των Μαρτύρων του Ιεχωβά, των πιο γνωστών ως 'Γιαχωβάδων', κατά των Μουσουλμάνων της Θράκης, ιδίως όσων αυτοπροσδιορίζονται εθνοτικά ως Τούρκοι, και εναντίον κάθε συνανθρώπου μας, που είναι διαφορετικός και θεωρείται ξένος προς την πλειοψηφία των Ελλήνων....
Το αν εγώ ή όποιος άλλος ή άλλη είμαστε Εβραίοι ή Τούρκοι ή Σλάβοι Μακεδόνες ή Αρβανίτες είναι κάτι που αφορά αποκλειστικά εμάς τους ίδιους και κανέναν άλλον. Σύμφωνα με τη νομοθεσία που ισχύει στην Ελλάδα η ιδιότητα του Έλληνα, ως πολίτη αυτής της χώρας, δεν επιτρέπεται να καθορίζεται με χρήση κριτηρίων φυλετικού χαρακτήρα, ούτε είναι ανεκτές διακρίσεις σε βάρος των Ελλήνων πολιτών με κριτήρια τα θρησκευτικά πιστεύω τους.
Δυστυχώς όμως, υπάρχουν συνάνθρωποι, που αγνοούν θεμελιώδεις αλήθειες και ζουν σ' ένα βάραθρο σκοτεινών προκαταλήψεων, οι οποίες υφαίνουν πλέγματα φόβου μέσα στις έλικες του εγκεφάλου τους και τρέμουν μπροστά σε όποιον είναι διαφορετικός ή θεωρείται ξένος. Τέτοιο άνθρωποι δεν ανήκουν μόνο σε κοινωνικές ομάδες του περιθωρίου. Απεναντίας, υπάρχουν ως μέλη της Βουλής των Ελλήνων, ασκούν διοίκηση ως επικεφαλής Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων, στελέχώνουν υπηρεσίες του δημοσίου και των δήμων, εκφράζοντας το χωρίς επίγνωση αιτίας μίσος τους κατά των αλλοδαπών, των άλλων, των διαφορετικών, των ξένων, που προσέρχονται στις υπηρεσίες τους για να εξυπηρετηθούν. Ακόμα πιο τραγικά, ρατσιστές είναι επίσκοποι της Ελλαδικής Εκκλησίας, η οποία το 1872 στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως διακήρυξε πως ο 'εθνοφυλετισμός' είναι αίρεση. Όχι μια απλή παράβαση τύπων ή παρέκκλιση από ηθικούς κανόνες, αλλά παράβαση της εκκλησιαστικής αλήθειας, που καθιστά εκείνον που υποπίπτει σε τούτη την αίρεση απόβλητο από την Εκκλησία. Κι όμως , πόσες φορές δεν ακούσαμε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Χριστόδουλο Παρασκευϊδη να γίνεται ένας προπαγανδιστής του πιο βάρβαρου εθνοφυλετισμού, ένας χυδαίος κήρυκας του ρατσισμού.... Και ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος Ρούσσας, επανειλημμένα έχει εκδηλώσει τις ρατσιστικές θέσεις του, τόσο παλαιότερα ως Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως (εκφραζόμενος κατά των Μουσουλμάνων της Θράκης), όσο και τώρα, που του δόθηκε η ευκαιρία να ασχολείται κατά τρόπο χυδαίο και ευτελή με τους Μακεδόνες Σλάβους της γειτονικής μας χώρας. Πριν μερικά χρόνια η Κομοτηνή έγινε θέατρο τραγικών, ευτυχώς μεμονωμένων, συγκρούσεων μεταξύ Μουσουλμάνων και Χριστιανών κατοίκων της πόλης. Υπήρξαν τραυματίες . Υπήρξαν θύματα προπηλακισμών. Όλοι γνωρίζουν στην Κομοτηνή, πως ο ηθικός αυτουργός εκείνης της επικίνδυνης κρίσης ανάμεσα στις δύο κοινότητες της πόλης ήταν ο Μητροπολίτης Μαρωνείας κ. Δαμασκηνός. Μόνον οι αρμόδιες αρχές του κράτους, που όφειλαν και μπορούσαν να αποκαλύψουν και να καταδικάσουν τη στάση του κ. Δαμασκηνού αντιμετώπισαν το όλο θέμα με τη σιγή!
Είναι τραγικό το πόσοι άνθρωποι, ακόμη και απόφοιτοι πανεπιστημίων ζουν μέσα στο βούρκο της κόλασης της άγνοιας και αναπαράγουν συνεχώς μολυσματικές προκαταλήψεις, εμφανιζόμενοι, ως δήθεν αμύντορες του Ελληνισμού, της Ελλάδος κ.α.ό.. Όσοι μιλούν πολλά για την καθαρότητά τους ως Ελλήνων, εύλογα γεννούν αμφιβολίες. Στ' αλήθεια, τί είμαστε, άλογα ιππικών αγώνων και μας απασχολεί η 'φυλετική' μας καθαρότητα ή άνθρωποι;
Δυστυχώς, υπάρχουν έμβια όντα, που φέρουν ανθρώπινο προσωπείο, αλλά η όλη τους συμπεριφορά και στάση ζωής καταδεικνύει πως είναι απλώς ένα προσωπείο, μια μάσκα, όχι το πρόσωπο του ανθρώπου....

*Δεν έχω την πρόθεση να επιβεβαιώσω ούτε να αρνηθώ την ιδιότητα που μου έχει αποδοθεί, ότι δηλαδή 'είμαι Εβραίος'. Δεν πρόκειται να ικανοποιήσω έστω και στο ελάχιστο, οποιονδήποτε ρατσιστή επώνυμο ή ανώνυμο, που διαχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με τη φυλετική καταγωγή τους ή την εθνοτική τους συνείδηση. Η λέξη 'Εβραίος', όπως και η λέξη 'Έλληνας', 'Τούρκος', 'Κέλτης' αποτελούν επιθετικούς προσδιορισμούς, που αναφέρονται σε ανθρώπους. Το πρωτεύον είναι η ιδιότητά μας ως ανθρώπων και ανεξαρτήτως χρώματος επιδερμίδας ή άλλων εξωτερικών γνωρισμάτων, που μπορεί να ξεχωρίζουν μεταξύ τους τούς ανθρώπους, μέχρι σήμερα η επιστήμη δεν έχει δεχθεί παρά μόνον ένα "ανθρώπινο γένος", πραγμ,ατικότητα που καθιστά τις όποιες ρατσιστικές φαντασιώσεις σκέτα σκουπίδια.... Είμαι λοιπόν άνθρωπος και επιδιώκω να είμαι σε μια πορεία ατελεύτητης υπαρξιακής ολοκλήρωσης. Οι υπόλοιποι επιθετικοί προσδιορισμοί, που δείχνουν καταγωγή ή θρησκεία ή οτιδήποτε άλλο, υποχωρούν μπροστά στο κύριο γνώρισμα, αυτό του ανθρώπου.

Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΑΗΘΕΙΑΣ

Ο πόλεμος καταστρέφει εκ νέου σώματα και ψυχές ανθρώπινων υπάρξεων. Προβάλλει το φοβερό προσωπείο του και εξαπολύει προς κάθε κατεύθυνση την αναίδειά του έναντι της φύσης, μηδενίζοντας το κάλλος που την κοσμεί. Ο Λίβανος και οι περιοχές του βόρειου Ισραήλ κατά τρόπο τραγικό προγεύονται τα δεινά της κολάσεως....

Οι πολιτικοί ηγέτες, σχεδόν όλων των χωρών, είτε συναθροίζονται στην έδρα του Ο.Η.Ε., είτε του Ν.Α.Τ.Ο., είτε της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν αλλοτριωθεί σε τόσο βάθος, που αγνοούν επίτηδες και χυδαία πλέον την αξία του ανθρώπινου προσώπου, ακόμα και του ελαχίστου των ανωνύμων, και την προτεραιότητα που επιβάλλει αυτή η απόλυτη αξία έναντι οποιασδήποτε σκοπιμότητας. Ενδιαφέρονται για την ευόδωση των στρατηγικών σχεδιασμών τους, για την εδραίωση ακόμη περισσότερο της επιρροής τους σε ζωτικούς γεωπολιτικούς χώρους ....

Προβάλλονται υποκριτικά η αξία της θρησκευτικής πίστης, ο αγώνας κατά των δυνάμεων του ιμπεριαλισμού, η θυσία χάριν μιας μέλλουσας ουτοπίας που θα εγγυάται την καθαρότητα του δόγματος, των ηθών. Και όλα αυτά τα γελοία μπιχλιμπίδια, που είναι προϊόντα αυθαίρετων φαντασιώσεων προβάλλονται σε βάρος του ανθρώπου και της ζωής του και της ζωής της πλάσης. Προβάλλονται κατά τρόπο αναίσχυντο ως δήθεν ιερά, όλα τα παραπάνω, για να βεβηλώσουν κατά ανίερο τρόπο το όντως ιερό, τη ΖΩΗ!

Φτάσαμε στα άκρα της ανεκτικότητας απέναντι στην πιο φοβερή βαρβαρότητα, που επιτίθεται κατά του ανθρώπου. Από τη μια μεριά το Κράτος του Ισραήλ, με την απροκάλυπτη συμπαράσταση των Η.Π.Α., χρησιμοποιεί τη φονική βία καταστρέφοντας αθώους ανθρώπους, με επιχείρημα την επιβίωσή του, αλλά και την επικυριαρχία του στη Μέση Ανατολή, μέσω του φόβου.... Από την άλλη μεριά η οργάνωση του Σιϊτών Μουσουλμάνων του Λιβάνου 'Χεζμπολλάχ' (που σημαίνει το 'κόμμα του Αλλάχ'), που με πρόσχημα την υπεράσπιση όσων αδικούνται από το Ισραήλ χρησιμοποιεί επίσης τη φονική βία για να εδραιώσει τη θέση του στο Λίβανο και στη Μέση Ανατολή, με το επικίνδυνο 'άλλοθι' για όσα φοβερά πράττει την επίκληση της "απόλυτης αλήθειας" που κατέχει, ως κόμμα του θεού.... Τα πτώματα, οι τραυματίες, οι φοβισμένοι, τα σπαράγματα της βιασμένης ζωής, τόσο στο Λίβανο, όσο και στο Ισραήλ δεν ενδιαφέρουν τους χρήστες της βίας, ούτε διεγείρουν το έλεος του θεού, που υποτίθεται πως πιστεύει η κάθε πλευρά....

Αν στη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, που οι Ναζί εξόντωναν τους Εβραίους, όλοι οι ενσυνείδητοι άνθρωποι, όφειλαν να φέρουν στο στήθος το 'μαγκέν Νταβίντ', ταυτίζοντας τη μοίρα τους με τη μοίρα των ανθώων θυμάτων, σήμερα, δηλώνουμε πως είμαστε Λιβανέζοι, άνθρωποι χωρίς θρησκεία, δίχως κοινωνική ταυτότητα, άνθρωποι του Λιβάνου, που μετά τους βομβαρδισμούς αποτολμούμε να δούμε τον ήλιο από τα χαλάσματα των πόλεων και των χωριών μας, σέρνοντας την ερειπωμένη ελπίδα μας στο φως!

Αρνούμαστε την απόλυτη αλήθεια, οποιασδήποτε προέλευσης, γιατί έχουμε καταλάβει με πολύ πόνο πως αυτή η 'αλήθεια' δεν έχει σχέση, ούτε με το Θεό, ούτε με τον Άνθρωπο, ούτε με τον Κόσμο!

CHERΝOBYL! 20 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ...

Μετά το τραγικό πυρηνικό ατύχημα που συνέβη στις 25 προς 26 Απριλίου του 1986 στον σταθμό παραγωγής πυρηνικής ενέργειας στην περιοχή της πόλης Chernobyl της Ουκρανίας και πολύ κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία, το άγνωστο μέχρι τότε τοπονύμιο έγινε πλέον συνώνυμο της φρίκης που μπορεί να προκαλέσει ένα πυρηνικό ατύχημα, όπως εκείνο.
Ο Καθηγητής Nesterenko από τη Λευκορωσία, λαμβάνοντας υπόψη του επίσημα στατιστικά στοιχεία και τα ευρήματα από δική του έρευνα, ανέφερε τα εξής: "Το 1985, ποσοστό ενενήντα εννιά τοις εκατό από τα παιδιά ήταν υγιή. Σήμερα, μόνον ένα ποσοστό είκοσι τοις εκατό των παιδιών είναι υγιή. Αυτές οι πληροφορίες παρέχονται από επίσημα στατιστικά στοιχεία...".
Η λίμνη Αράλ ή Αράλη πριν από χρόνια ήταν μια τεράστια σε έκταση αλμυρή λίμνη στα σύνορα Καζακστάν και Ουζμπεκιστάν, γι' αυτό και ονομαζόταν Θάλασσα Αράλ. Πριν χρόνια, η πόλη Αράλ του Καζακστάν ήταν ένα αλιευτικό λιμάνι στις όχθες της Θάλασσας Αράλ. Σήμερα η απόσταση ανάμεσα στις όχθες της λίμνης και στην πόλη, που κάποτε ήταν λιμάνι, είναι περίπου εκατό χιλιόμετρα (100 km). Η Θάλασσα Αράλ συρρικνώθηκε σε έκταση. Είναι ένα αδιάψευστο τραγικό μνημείο βιασμού της φύσης από τον άνθρωπο. Εκεί που ήταν η Θάλασσα Αράλ ο χάρτης έχει αλλάξει πια. Η Αράλ όπως ήταν, δεν υπάρχει πλέον. Η καταστροφή της μεγάλης λίμνης ολοκληρώθηκε με πολύ γρήγρους ρυθμούς. Χρειάστηκαν μόλις τριάντα εννιά χρόνια στον άνθρωπο, για να καταστρέψει, ό,τι η φύση χρειάστηκε εκατοντάδες ετών για να διαμορφώσει.

Από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και μετά, ο άνθρωπος της Δύσης κυρίως, ένιωσε κατά κάποιο τρόπο έναν εκαστατικό θαυμασμό μπροστά στα επιτεύγματα των θετικών επιστημών και της τεχνολογίας, αλλά δυστυχώς χωρίς διάκριση και δίχως στάλα αιδούς.... Παρασυρθήκαμε ως είδος εμπρός στα χειροτεχνήματά μας και μας διέφυγε πέρα ως πέρα το γεγονός, που εκ των υστέρων αποδείχθηκε φρικτό, ότι πολλά απ' αυτά που φτιάξαμε, όχι μόνον αποδείχθηκαν περιττά και άχρηστα, αλλά τραγικά καταστροφικά. Ο δαίμονας της κολάσεως έσπασε τα δεσμά που τον κρατούσαν φυλαγμένο και φυλακισμένο ταυτόχρονα στα βάθη του ανυπόστατου σκότους. Του προσφέραμε διέξοδο στην επιφάνεια της Γης κι εκείνος, ωσάν πλάσμα υποχείριο σκοτεινών δυνάμεων, άρχισε ξέφρενο χορό σκορπώντας τρόμο και στάχτη, πόνο και ορφάνια, καταστροφή, καταστροφή, καταστροφή σε ανθρώπους, σε ζώα, σε πτηνά και ψάρια, σε δέντρα, σε θάμνους, σε ταπεινά δυσδιάκριτα ανθάκια.... Άρχισε να ασκεί την αναίσχυντη εκπόρνευσή του κατά της Γης, κατά του Κόσμου και του Κάλλους.

Η αίσθηση του ιερού χάθηκε για τους περισσότερους από μας. Καμωνόμαστε πως δήθεν σεβόμαστε το Θεό, με όποιο Όνομα και αν τον επικαλούμαστε, ενδυόμαστε την πανοπλία του πολεμιστή της Πίστης μας, προκειμένου να περιφρουρήσουμε ο καθένας το δόγμα ΤΟΥ, αλλά έχομε χάσει ολοκληρωτικά την αίσθηση του ΙΕΡΟΥ! Παύσαμε να βλέπουμε το ιερό στα πρόσωπα των άλλων, γνωστών και αγνώστων, δικών μας και ξένων, δίχως διάκριση. Παύσαμε να διακρίνουμε το ιερό στη φύση, στον ίσκιο των δασών και στη δροσιά των πηγαίων υδάτων, στους ιριδισμούς των θαλάσσιων κυμάτων. Δεν έχουμε πλέον την αίσθηση πως το ιερό υπάρχει, όπου ανθίζει η ζωή!

Για όλους αυτούς τους λόγους καταστρέφουμε την κατοικία μας, την κοινή μας κοσμική πατρίδα, τη Γη, χάριν οικονομικής ισχύος, χάριν εξουσίας επί ψυχών και σωμάτων. Και δυστυχώς, όπως φαίνεται, η μετάνοια αργεί ....

ΕΑΡ ΤΟ ΓΛΥΚΥ, ΚΑΙΡΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ!

Η Άνοιξη, για όλους τους λαούς που μοιράζονται τον πλανήτη Γη ως κατοικία τους, αλλά ιδίως για όσους ζουν από τις ακτές της ανατολικής Μεσογείου ως τα άκρα της Μέσης Ανατολής, έχει ιδιαίτερη αξία. Είναι η εποχή της ελπίδας και της αισιοδοξίας, μιας πανηγύρεως χρωμάτων, αρωμάτων και εικόνων που υποβάλλουν στην κατάφαση στη Ζωή χωρίς ερωτηματικά. Είναι ο καιρός όπου τα πάντα φανερώνουν τη δύναμη της Ζωής, ως αέναης παρουσίας σ' έναν κύκλο μεταμορφωτικών διαδικασιών που αναιρεί καταλυτικά τα φαινόμενα της φθοράς, που κατ' επίφαση έδειχναν να κυριαρχούν ενόσω διαρκούσε ο Χειμώνας. Η Εαρινή Ισημερία, που οριοθετεί αστρονομικά την αφετηρία της Ανοίξεως, σηματοδοτεί για πολλούς λαούς της Ανατολής με ρίζες αρχαίες την αφετηρία του νέου ενιαυτού (ιδίως Κούρδοι, λαοί του Ιράν και του Αφγανιστάν). Αξίζει να θυμηθούμε τα 'Ανθεστήρια', περίλαμπρες ελληνικές γιορτές κατά την αρχαιότητα, όπου πρωτεύοντα ρόλο στην όλη τελετουργία των λατρευτικών πομπών είχαν τα εαρινά άνθη, εξ ου και η ονομασία των γιορτών.

Οι Έλληνες, αφότου ασπάζονται το Χριστιανισμό, κάνοντας λόγο για την Άνοιξη, αναφέρονται στο 'έαρ το γλυκύ'. Η λέξη έαρ είναι πολυσήμαντη και σημαίνει 'ομορφιά' και 'καθετί που βρίσκεται στην άνθισή του'. Τη Μεγάλη Παρασκευή όταν ψάλλονται τα εγκώμια ο Χριστός αποκαλείται 'το γλυκύ έαρ'.

Η Άνοιξη είναι πράγματι 'καιρός Αναστάσεως' αφού τα πάντα στη φύση, μετά την περίοδο της φθοράς, του θανάτου και της σιγής επανέρχονται θριαμβευτικά στη Ζωή! Αυτή η μεγαλειώδης κοσμική, -από το Κόσμος και όχι από το κοσμικός, συνώνυμο του κοινωνικός- , πανήγυρη σταλάζει στις ψυχές των ανθρώπων χαρά, αναζωογονεί ελπίδες, πληροί τις υπάρξεις με αισιοδοξία και προσφέρει έναν θετικό τρόπο θέασης των πάντων....

Κατά την εποχή του έαρος γιορτάζεται το Πάσχα των Χριστιανών, κληρονομία του εβραϊκού peshah, για να σηματοδοτεί διάβαση νοητή πλέον, όχι από τη χώρα της Αιγύπτου προς τη γη της Χανάαν, αλλά από τη χώρα της άγνοιας και της αφιλίας στη χώρα της όντως γνώσεως που ελευθερώνει και της κοινωνίας που αληθεύει εντός της Αγάπης. Σε τούτο το Πάσχα, όπου κυριαρχεί λατρευτικά το Φως, γιορτάζεται η Ανάσταση του Χριστού. Αν πράγματι ο Χριστός προσφέρεται ως ένοικος κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, τότε η Ανάσταση είναι κάτι το ξεχωριστά οικείο για την καθεμιά και τον καθένα μας.

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς Ανέστη!

Dialogue και όχι Sohbet

Όταν τον Αύγουστο του 2005 έφτιαξα αυτήν την ιστοσελίδα, προκειμένου να εκθέτω σκέψεις, απόψεις, κρίσεις και προβληματισμούς και συνάμα να εκτίθεμαι σε φίλους αλλά και ενώπιον αγνώστων επισκεπτών του 'τόπου', θέλοντας να επισημάνω τον προσανατολισμό της, την ονόμασα 'sohbet'. Σήμερα, 31 Ιανουαρίου 2006 έσβησα αυτήν, την κατά κάποιο τρόπο γενική επικεφαλίδα και ονόμασα τον ιστοτόπο μου 'Dialogue', απόδοση στην αγγλική της ελληνικής λέξης 'Διάλογος'.

Ο Διάλογος προϋποθέτει την παρουσία τουλάχιστον δύο ανθρώπων, που ζητούν να μοιραστούν μεταξύ τους το Λόγο. Ή να κοινωνήσουν του Λόγου.... Παραδοσιακά, το sohbet σημαίνει πνευματική συζήτηση, κατά την οποία, στη διάρκεια διαλεκτικής μύησης υπό την οδηγία και τη διεύθυνση ενός αγίου και σοφού ανθρώπου, αποκαλύπτονται κρυμμένες και ίσως συχνά δυσνόητες στην κοινή λογική αλήθειες ζωής. Ο Διάλογος περιλαμβάνει τη διαδικασία της συζητητικής μυήσεως, αλλά περιέχει εννοιολογικά κάθε επιχείρημα επικοινωνίας δύο ή και περισσότερων ανθρώπων.

Ο Διάλογος δεν είναι απλά χρήσιμος, αλλά αναγκαίος. Δεν είναι απλή η διαδικασία του. Απαιτεί σεβασμό του άλλου, ανεκτικότητα και αποδοχή του άλλου, περισσότερο όταν είναι ξένος ή διαφορετικός από μας. Ο Διάλογος είναι σύμφυτη λειτουργία με τη δημοκρατία και τον αυθεντικό πολιτισμό του ανθρώπου. Γι' αυτό τον διάλεξα ως όνομα του ιστοτόπου μου.

Η Ελπίδα βρήκε καταφύγιο στη Λατινική Αμερική;

Στη Βολιβία με τον ερχομό του 2006 έγινε μια πρωτόγνωρη ανατροπή. Μετά από εκλογές, που κανένας δεν αμφισβήτησε, αναδείχθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο κ. Juan Evo Morales Ayma. Πρόκειται για τον πρώτο ιθαγενή (Ινδιάνο) της χώρας αυτής που αναλαμβάνει το ανώτατο αξίωμα της πολιτείας.
Εκλέχτηκε ως ηγέτης του Κινήματος προς το Σοσιαλισμό. Ενός πολιτικού κινήματος που εξέφραζε τις μη προνομιούχες ομάδες της Βολιβίας και ιδίως τους φτωχούς ιθαγενείς που παραδοσιακά, εδώ και αμέτρητα χρόνια, καλλιεργούν το φυτό κόκα και είναι γνωστοί ως κοκαλέρος. Ο κ. Έβο Μοράλες αναδείχθηκε στην πολιτική σκηνή της πατρίδας του ως αγωνιστής καλλιεργητής της κόκα, σ' έναν αγώνα, που από τη μια μεριά διεκδικεί το δικαίωμα για ένα βιοτικό επίπεδο, αντάξιο της αξιοπρέπειας του ανθρώπου και από την άλλη προσπαθεί να αποτινάξει την κίβδηλη κατηγορία, που είχαν σχεδιάσει από καιρό και διαδίδουν κύκλοι που εξυπηρετούν συμφέροντα των Η.Π.Α. και άλλων υποχθόνιων κύκλων εναντίον των φτωχών κοκαλέρος, που ανερυθρίαστα τους ταυτίζουν με τους 'βαρώνους' της κοκαίνης!
Ο κ. Μοράλες δεν είναι απόφοιτος του Harvard ή του Yale ή του Cambridge. Ούτε προέρχεται από κύκλους που είναι εθισμένοι στις συναλλαγές, που συμφωνούνται σε αίθουσες δεξιώσεων ή σε κοσμικά θέρετρα της Αμερικής ή της Ευρώπης. Είναι ένας απλός άνθρωπος του λαού του, των ιθαγενών των Άνδεων, που ευτυχώς, η μανία των κονκισταντόρες, δεν κατάφερε να τους εξαφανίσει από προσώπου γης, ούτε να τους αλλοτριώσει πολιτισμικά, ώστε να λησμονήσουν το πλούσιο παρελθόν τους.
Όπως μετέδωσαν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία, πριν αναλάβει τα καθήκοντά του ο κ. Μοράλες κατά τον τρόπο και την εθιμοτυπία που προβλέπει το Σύνταγμα της Βολιβίας, πρωταγωνίστησε σε μια αρχαία τελετή, κοντά στη λίμνη Τιτικάτα, όπου κατά το τελετουργικό της φυλής του αναδείχθηκε μεγάλος αρχηγός των ιθαγενών των Άνδεων. Η φωτογραφία που φιλοξενώ στην αρχή του σημειώματός μου είναι απ' αυτή την τελετή.
Επί τέλους, η υπό απαγόρευση ιδιοπροσωπία των ιθαγενών της Βολιβίας, αλλά και όλης της Αμερικής, αναδείχθηκε με απόλυτη αξιοπρέπεια με την ευκαιρία της ανάδειξης του κ. Μοράλες στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα της χώρας του.
Ο Σοσιαλισμός, όσο και αν αμφισβητείται από τον μετακαπιταλισμό της καταναλωτικής κοινωνίας, που αναμφίβολα έχει ισχυρό σύμμαχο και τους πολιτικούς και οικονομικούς 'θεσμούς' της παγκοσμιοποίησης, συνεχίζει να αποτελεί μια πολιτική πρόταση που διασώζει την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, το σεβασμό στην ελευθερία χωρίς προϋποθέσεις.
Μολονότι ο Σοσιαλισμός και το παγκόσμιο κίνημα που εμπνέεται από τις ιδέες και τις αρχές του, είχε κακοποιηθεί από το μόρφωμα, που λεγόταν 'σοσιαλισμός' και είχε γίνει καθεστώς σε όλη την Ανατολική Ευρώπη, στη Ρωσική 'Αυτοκρατορία' και παραμένει ακόμα στην ηπειρωτική Κίνα, ευτυχώς δεν παραπλάνησε τους νοήμονες πολίτες, τους ευαίσθητους ανθρώπους, ώστε να πέσουν στο λάκκο της αδιακρισίας και να συγχέουν τη σταλινική δικτατορία που έτεξε τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό με το Σοσιαλισμό της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ακούραστων αναζητήσεων και αμφισβητήσεων του Αριστερού Κινήματος.
Μολονότι τα ισχυρά πολυεθνικά οικονομικά συμφέροντα, που συχνά αγνοούν τον άνθρωπο και επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στους δείκτες των διεθνών Χρηματιστηρίων, έχουν επιχειρήσει επανειλημμένα να αλλοιώσουν τις σοσιαλιστικές ιδέες και τα σοσιαλιστικά κινήματα, σε τόσο βαθμό, ώστε να ευνουχιστούν και να γίνουν αδύναμοι διαχειριστές του καπισταλιστικού συστήματος, δεν κατάφεραν να ξεριζώσουν τις ελπίδες από τις ψυχές, όλων εκείνων, που σε κάθε γωνιά του πλανήτη, το μόνο όπλο που έχουν είναι οι ελπίδες τους, πολλές φορές κρυμμένες.... Κι έτσι ο Σοσιαλισμός παραμένει επίκαιρος, μοντέρνος, στολισμένος με τα χρώματα της Ίριδας και δυναμικός. Σήμερα η Βολιβία και η Χιλή, τις προάλλες η Βενεζουέλα και η Ισπανία....

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ, ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ

• Αφορμή για τις σκέψεις που καταθέτω, είναι πως τούτο το μήνα, το Δεκέμβρη, συμβατικά γιορτάζονται σε όλο τον κόσμο τα γενέθλια του Ιησού Χριστού. Μολονότι ο ακριβής προσδιορισμός των γενεθλίων οποιουδήποτε ανθρώπινου όντος, αποτελεί για όσους τον επιχειρούν πράξη άκρας ματαιοδοξίας όταν αφορά τους ίδιους και ενέργεια κενής ματαιότητας όταν αφορά άλλους, γιατί η φύλαξη γενεθλίων στη μνήμη δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η οροσήμανση ενός ολωσδιόλου εφήμερου γεγονότος. Πολύ περισσότερο ο γιορτασμός γενθελίων για ανθρώπους που αναδείχθηκαν φωταγωγοί της ανθρωπότητας, όπως ο Ιησούς έχει ελάχιστη σημασία, αφού η παρουσία τους έχει περιχωρηθεί στην καρδιά της αιωνιότητας.
• Μέσα σε όλα που έχουμε, άγουροι πνευμαστικά και πονεμένοι, βρίσκουμε παραμυθία και στις γιορτές που κοσμούν το ετήσιο ημερολόγιο. Ο χρόνος κατ' ουσία που μας ανήκει είναι μονάχα η παρούσα στιγμή και στ' αλήθεια τίποτε άλλο. Το παρελθόν μας πέρασε και δεν μας ανήκει πλέον, ενώ το μέλλον βρίσκεται εντελώς πέραν της εξουσίας και της όποιας επιρροής μας. Έτσι κατ' ουσίαν ο χρόνος είναι άτμητος. Οι γιορτές όμως, όπως τα νανουρίσματα στα βρέφη και στα μικρά παιδιά, χαϊδεύουν τις άδηλες πληγές μας, μας ξεκουράζουν από τον κάματο και προσθέτουν υπομονή και σθένος ώστε να συνεχίσει η οδοιπορεία μας στην ατραπό του βίου. Οι γιορτές αυτό που μας έμαθαν να εννοούμε ως χρόνο, το ντύνουν με χρώματα, με μουσικές, με χαμόγελα. Οι γιορτές για όσους και όσες θέλουν, μπορεί να είναι αφορμή για να ξεκλειδώσει η ύπαρξή μας χάριν της αγάπης του άλλου, ν' ανοίξει το είναι μας και ν' αδειάσει από τα περιττώματα του εγωισμού και να γίνουμε μάρτυρες του θαύματος της τροπής της άλογης ψυχής μας σε έλλογη....
• Το Δεκέμβριο μας δίδεται η αφορμή να συλλογιστούμε τον Ιησού Χριστό. Οι θεολόγοι της χριστιανικής ορθοδοξίας, μάλλον εξαιτίας της εκπαίδευσής τους, τις συντριπτικά περισσότερες φορές ασχολούνται και προβάλλουν στις μελέτες και στους λόγους τους τον θεό Ιησού Χριστό, κατά τους όρους της Συνόδου της Νίκαιας (325 μ. Χ.) αφήνοντας στο περιθώριο της αδιαφορίας τον Ιησού "μέσα σ' ένα ανθρώπινο σώμα"!
• Ο αιώνιος Ιησούς, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, λυπάμαι για όσους φρονούν αντίθετα, αλλά δεν είναι ο Ιησούς του δόγματος της χριστιανικής ορθοδοξίας και των θεολόγων, των παπών και των πατριαρχών, ούτε των επισκόπων, των αρχιεπισκόπων, των καρδιναλίων και των μητροπολιτών, που ασκούν εξουσία στα σώματα και στις ψυχές των ανθρώπων σε δύση και ανατολή.
• Ο Κύριος Ιησούς, που είναι παρών σήμερα, όπως πριν δυο χιλιάδες πέντε χρόνια (έστω συμβατικά), φέρει σάρκα και οστά, χαμογελά και δακρύζει, είναι απέραντα τρυφερός στις γυναίκες όπως τότε, χωρίς να δείχνει περιφρόνηση σε οποιαδήποτε ύπαρξη είναι πράγματι περισσότερο ευαίσθητος στους φτωχούς, στους καταδιωγμένους, στους φοβισμένους, στους περιθωριακούς της 'καθώς πρέπει' κοινωνίας. Κατά βάθος είναι αναρχικός, γιατί γνωρίζει πως κάθε εξουσία όπως κι εκείνοι που την ασκούν, αδιαφορούν για τους ανθρώπους και τα προβλήματά τους ενώ ηδονίζονται ως δυνάστες. Γνωρίζει πολύ καλά πως το Πνεύμα του Θεού πνέει όπου θέλει, χωρίς περιορισμούς και κατευθύνσεις. Έτσι, όταν παρακολουθεί τους ανθρώπους των θρησκειών και των ιδεολογιών να ισχυρίζονται ότι η αλήθεια τους είναι μοναδική, ο δρόμος που πορεύονται είναι ο μόνος ίσιος και ασφαλής μειδιά με κατανόηση.... Όπως τότε, έτσι και σήμερα, δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Τότε είχε σκανδαλίσει τους μαθητές του, που τον βρήκαν να κουβεντιάζει με μια γυναίκα από τη Σαμάρεια πλάι σ' ένα πηγάδι, εμπιστευόμενός της σημαντικές αλήθειες ζωής. Μια άλλη φορά μπροστά σε Εβραίους που άκουγαν να τους μιλά, έφερε σαν παράδειγμα φιλόθεης και φιλάνθρωπης συμπεριφοράς τις πρωτοβουλίες ενός Σαμαρείτη, και όχι ενός Ιουδαίου ιερέα ή ενός Λευίτη, που έμειναν αδιάφοροι αντικρύζοντας τον ανθρώπινο πόνο και την ανάγκη του άλλου.
• Σήμερα, αν ζούσε στην Ελλάδα, όπως και σε οποιαδήποτε χώρα του αναπτυγμένου κόσμου, θα ενεργούσε με κάθε τρόπο, ώστε οι λαθρομετανάστες να τύχουν μιας συμπεριφοράς αντάξιας σε ανθρώπινες υπάρξεις από τα όργανα της εξουσίας του κράτους. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα ξεσήκωνε συνειδήσεις κατά της γενικευμένης μομφής σε βάρος των Αλβανών οικονομικών μεταναστών, που συντηρεί η νεοελληνική κοινωνία. Θα έβρισκε τρόπο, ώστε οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες που ασχολούνται με την εξωτερική πολιτική να καταλάβουν, αν το επιθυμούν βέβαια, ότι τα προβλήματα στις σχέσεις Αθήνας και Σκοπίων, δεν επικεντρώνονται κατ' ουσία στο όνομα που έχει επιλέξει η γειτονική χώρα, αλλά σε παρανοήσεις κι από τις δυο πλευρές, που θα μπορούσαν να διαλυθούν σχεδόν στη στιγμή, εφόσον οι αρμόδιοι κρατούσαν τα μάτια τους ορθάνοιχτα μπροστά στα ουσιώδη και είχαν πετάξει πριν από καιρό ως άχρηστες τις κάθε λογής θολές σκοπιμότητες, που έχουν υφάνει τα δεσμά των αδιεξόδων ανάμεσα στην Ελλάδα και στη γειτονική της χώρα. Είμαι βέβαιος, πως αν συναντούσε έναν κάτοικο της Γευγελής, δεν θα ένιωθε δυσάρεστα αν αυτοπροσδιοριζόταν ως Μακεδόνας και αποκαλούσε την πατρίδα του 'Μακεδονία'.
• Οι Χριστιανοί της Ανατολής την περίοδο των Χριστουγέννων κάνουν λόγο για την κένωση του Ιησού. Ο Ιησούς κένωσε την υπόστασή του από την άλογη ψυχή ή με άλλα λόγια απαγγιστρώθηκε από την επιρροή του 'εαυτού του', δηλαδή του εγωισμού που παράγει τον δυαλισμό και επιφέρει ρωγμές στην ενότητα, που είναι υποστατική αλήθεια του σύμπαντος κόσμου. Κενός ο Ιησούς από άλογη ψυχή φανερώθηκε κατά την παράδοση του Ισλάμ ως ρουχουλλάχ, δηλαδή πνεύμα ή νους του Αλλάχ, της Πρωταρχής της Ζωής....
• Ενόσω οι άνθρωποι προσδιοριζόμαστε με τα χαρακτηριστικά της θνητότητας ζούμε, με προοπτική είναι αλήθεια, απομακρυσμένοι από τον Ιησού Χριστό. Ένα από τα στοιχεία της θνητότητας είναι ο δυαλισμός που κουβαλούμε στο νου μας. Πρόκειται για την κατάσταση που μας διχάζει από τον άλλο και προσδίδει στην ύπαρξή μας την αίσθηση της διαφορετικότητας, της δήθεν πολυσήμαντης μοναδικότητάς μας. Σ' αυτή την ψευδαίσθηση, που μας στερεί να έρθουμε σε πραγματική κοινωνία με τον Ιησού Χριστό, οφείλονται η βία και ο πόνος που ασελγούν στον κόσμο. Όσο επιμένουμε να πιστεύουμε πως είμαστε μοναδικοί και διαφορετικοί από το συνάνθρωπό μας, θα πιστεύουμε πως οι ιδέες μας, οι θρησκυτικές πεποιθήσεις μας είναι ανώτερες γιατί είναι οι μόνες αληθινές. Επομένως οι άλλοι, που έχουν άλλες πίστεις και άλλες ιδέες από τις δικές μας, δεν μπορεί παρά να είναι κατώτεροι, καταδικασμένοι είτε στην κατατροφή, είτε στην υποταγή.
• Τα Χριστούγεννα οι κάθε λογής ηγέτες των λαών και της διεθνούς κοινότητας απευθύνουν ευχές και ιδίως λένε πολλά λόγια για την ειρήνη και την παύση των εχθροπραξιών ανάμεσα στους ανθρώπους. Κάθε χρόνο οι ίδιες ευχές, τα ίδια λόγια, με λιγότερο ή περισσότερο διαφορετικές λέξεις.... Έχω την αίσθηση, πως ο Ιησούς Χριστός αν επρόκειτο να κάνει ένα διάγγελμα προς την ανθρωπότητα για την ειρήνη, με αφορμή τα γενέθλιά του, ίσως να επαναλάμβανε τα λόγια του Hans Küng: "Μέχρις ότου υπάρξει ειρήνη ανάμεσα στις θρησκείες, δεν μπορεί να υπάρξει καμιά ειρήνη στον κόσμο".

ΡΑΜΑΝΤΑΝ 1426 ΕΤΟΥΣ ΑΠΟ ΕΓΙΡΑΣ

Για τους Μουσουλμάνους όλου του κόσμου πριν από εφτά μέρες άρχισε ο μήνας Ραμαντάν (ή Ραμαζάν στα τουρκικά) του έτους 1426 από Εγίρας.

Ο έννατος μήνας του σεληνιακού μουσουλμανικού ημερολογίου είναι αφιερωμένος στην ενθύμηση της αποκάλυψης του Ιερού Κορανίου στην ανθρωπότητα.

Για τους Χριστιανούς, ο Λόγος σαρκώθηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Για τους Μουσουλμάνους ο Λόγος εντυπώθηκε στο κείμενο του Ιερού Κορανίου. Το Κοράνιο δεν είναι ένα ιερό βιβλίο που γράφτηκε από ανθρώπους που ενέπνευσε ο Θεός, όπως πιστεύεται από Εβραίους και Χριστιανούς για τα κείμενα της Βίβλου.

Το Κοράνιο υφίσταται ως Λόγος του Αλλάχ, πέραν οποιουδήποτε χρονικού προσδιορισμού ή περιορισμού, προτού εμφανισθούν στο πεδίο της γνώσης του ανθρώπου οι συνιστώσες της ιστορίας. Ο άγγελος Γαβριήλ αποκαλύπτει στον Προφήτη Μοχάμμεντ το ιερό Κοράνιο. Αυτή η αποκάλυψη του Ιερού Βιβλίου του Ισλάμ, αποτελεί συγχρόνως κάθοδο του Λόγου του Ελεήμονα και Φιλανθρώπου Αλλάχ εντός της Δημιουργίας Του. Είσοδο του Λόγου του Απερινόητου, του Αόρατου, του Πανταχού Παρόντος στα όρια της ιστορίας. Η εντύπωση του κατ' εξοχήν Λόγου στις σελίδες του Ιερού Κορανίου καθιστά προσιτή στην ανθρώπινη υπόσταση την οικείωσή της με τον αχειροποίητο Λόγο του Αλλάχ.... Έχω τη γνώμη πως μπορούμε να κατανοήσουμε τη φύση του Ιερού Κορανίου αναγιγνώσκοντας το ακόλουθο μικρό απόσπασμα από τον Φαίδρο του Πλάτωνος:"Τον του ειδότος λόγον λέγεις, ζώντα και έμψυχον, ού ο γεγραμμένος είδωλον αν τι λέγοιτο δικαίως" (276a).

Αυτή η κεφαλαιώδης για το Ισλάμ και συνάμα για τους Μουσουλμάνους του κόσμου φανέρωση του Κορανίου συμβαίνει κατά το μήνα Ραμαντάν....

Οι Μουσουλμάνοι σε όλη τη διάρκεια του Ραμαζανιού νηστεύουν από την ανατολή ως τη δύση του ήλιου, απέχοντας από τροφή, από λήψη υγρών, από το κάπνισμα.... Σ' αυτόν τον κανόνα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Λόγου χάρη οι ταξιδιώτες, οι ασθενείς, οι εγκυμονούσες γυναίκες όπως και οι λεχώνες απαλλάσσονται από το χρέος της νηστείας κατά το μήνα Ραμαντάν.

Η νηστεία συναντάται σχεδόν σε όλες τις θρησκείες της Οικουμένης, ως μια άσκηση εγκράτειας απέναντι στο ισχυρό πάθος των ανθρώπων, που ακούει στο όνομα λαιμαργία. Η λαιμαργία συνδέεται με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, αλλά μ' ένα τρόπο διαστρεβλωμένο και βαθύτατα εγωιστικό. Η λαιμαργία δεν αρκείται στην ικανοποίηση της εκλεπτυσμένης εκζήτησης του ανθρώπου να διατρέφεται απολαυστικά. Η λαιμαργία είναι μια εκδήλωση της τάσης του αλλοτριωμένου και εμπαθούς εγώ να ιδιοποιηθεί πάντα τα βρώσιμα και πόσιμα, αδιαφορώντας για το τί μπορεί να συμβαίνει στον πλαϊνό συνάνθρωπο που πεινά και διψά και ίσως να εκτίθεται γι' αυτό το λόγο παράωρα στις δαγκάνες του θανάτου.

Η αποκάλυψη του Ιερού Κορανίου για τους πιστούς του Ισλάμ υπήρξε κεφαλαιώδες γεγονός. Η κάθοδος της Αλήθειας του Θεού και η σύμμιξή της με τους ανθρώπους, αυτό το γεγονός είναι η αποκάλυψη του Ιερού Βιβλίου στον Προφήτη Μοχάμμεντ, δεν μπορεί να κυοφορήσει εντός των ανθρώπων, εντός των συνειδήσεων, των εγκεφάλων και των καρδιών τους, αν δεν προηγηθεί μία κένωση.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη η νηστεία κατά το μήνα Ραμαντάν, το μήνα που η Αλήθεια του Αλλάχ, κατά τη θεολογία του Ισλάμ, έλαβε τη μορφή Βιβλίου, προκειμένου να μπορέσει να ενσταλαχθεί ο Λόγος εντός της ύπαρξης του ανθρώπου, αποτελεί μια ελάχιστη κένωση του είναι μας, ως προαπαιτούμενο, από στοιχεία κίβδηλα, ανυπόστατα και αλλοτριωτικά ....

Η νηστεία κατά τον ιερό μήνα ουσιαστικά είναι ένα σημείο. Ο άνθρωπος που επιθυμεί να βιώσει το ιερό Κοράνιο, τον Λόγο του Θεού στα μύχια της ύπαρξής του, οφείλει σε όλη του ζωή, νυχθημερόν, να είναι εκτεθειμένος, ως κενό αγγείο, ώστε να ενσταλάζεται ο Θείος Λόγος δρώντας αγιαστικά και μεταμορφωτικά. Γι' αυτό λέχθηκε πιο πάνω ότι ο μήνας Ραμαντάν συνιστά σημείο απλώς και όχι όριο στη βιωτή του πιστού Μουσουλμάνου.

Όλες οι θρησκείες εμφανίζουν δύο όψεις. Η μία συνιστά το κέλυφος της θρησκείας και απευθύνεται στο πλήθος των πιστών. Προβάλλονται δόγματα πίστης, κανόνες ηθικής για όλες τις εκφάνσεις του βίου, υποχρεώσεις που τείνουν στην αποδοχή μιας πνευματικής πειθαρχίας ώστε ο άνθρωπος να υπερβεί το βιολογικό υπαρκτικό επίπεδό του και να αγγίξει το επίπεδο της όντως φύσης του, πνευματικής ποιότητας και κατά κάποιον τρόπο συγγένειάς του με το Δημιουργό. Η δεύτερη όψη, που παραμένει αθέατη και μυστική για τους πολλούς λόγω προσωπικής επιλογής ελκύει τους ερωμένους του Θεού. Όλες και όλους που έχουν αποκτήσει το βίωμα της εγγύτατης παρουσίας του Θεού εντός του ανθρώπου και έχουν αξιωθεί στην ανακάλυψη, πως ο Θεός είναι Κάλλος και Εραστής! Ο άνθρωπος που επιζητεί φλεγόμενος να ζει στην παρουσία του Θεού και να σβήσει το εγώ του εντός του Θείου Προσώπου, αφήνεται χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη στην εκζήτηση μιας ατελεύτητης συνουσίας της δικής του ύπαρξης με την κατ' εξοχήν και κατ' ουσίαν Ύπαρξη! Ακούραστα μελετά το ιερό Κοράνιο που είναι φυλαγμένο στο κέντρο της καρδιάς του και το μόνο που τον νοιάζει είναι η καύση της υπόστασής του, ωσάν κερί από μέλισσα, χάριν του Αλλάχ! Αδιαφορεί για τον αν θα βρεθεί στον παράδεισο ή στην κόλαση, αρκεί να μη στερηθεί τη θέα του Προσώπου του Πολυαγαπημένου και Λατρευτού. Αδιαφορεί για την τροφή αρκεί να τρέφεται από δώρα, που θα του προσφέρει το έλεος και η φιλανθρωπία του Αλλάχ. Αυτή η φλόγα του θείου έρωτα που κατακλύζει το είναι θερμαίνει τους συνανθρώπους του και όλη την κτίση και εύχεται άοκνα όλοι οι άνθρωποι να γεύονται, ό,τι και ο ίδιος. Μισεί ό,τι μπορεί να χωρίσει τον άνθρωπο από το Θεό, μισεί την αδικία, τον ευτελισμό του ανθρώπινου προσώπου, τη φθορά της φύσης χάριν δαιμονικής εκμετάλλευσης και συσσώρευσης άνομου κέρδους. Και όλα αυτά, γιατί η προσβολή κατά του ανθρώπου και η εκπόρνευση της φύσης είναι απιστία, βλασφημία κατά του Θεού και άρνηση, όμοια με την άρνηση του Ιμπλίς, να υπακούσει στο θέλημα του Αλλάχ, πραγματώνοντας το Ισλάμ!

Συχνά η κατεστημένη εκδήλωση της θρησκείας, με τους εκπροσώπους της, που επιδιώκουν ζηλότυπα να εξουσιάζουν τις ψυχές, εναντιώνεται στην κεκρυμμένη Αλήθεια. Τούτο γίνεται με την προσήλωση στους τύπους και με την αναγωγή σημείων, ως δήθεν ορίων της απεριόριστης Αλήθειας. Οι ταγοί της κατεστημένης θρησκείας, συνειδητά ή και ασυνείδητα ανέχονται ή ακόμα καλλιεργούν την υποκρισία! Κατασπαταλούν φαιά ουσία και σελίδες βιβλίων με κίβδηλες ψιλολογίες, που εμφανίζουν ως περισπούδαστες μελέτες θεολογίας ή ηθικής. Συχνά οι περιπτωσιολογικές ψιλολογίες των 'θεολόγων' προκειμένου να επικεντρώσουν την προσοχή των πιστών στην ακριβή τήρηση τύπων ή στην αυστηρή προσήλωση σε κανόνες επιδερμικής ηθικής, αποπροσανατολίζουν τους ανθρώπους από την ουσία και τους στερούν την ευκαιρία να χορτάσουν την πείνα που ταλανίζει το είναι τους, τη δίψα που ξεραίνει την ψυχή τους και τέλος τέλος τους κρύβουν το δρόμο που μπορούν να ερωτευτούν και να γευτούν την απερίγραπτη μεταμόρφωση που προσφέρει ο έρωτας....

Το Ισλάμ είναι μια οικουμενική θρησκεία, με πλούσια πνευματική παράδοση που τουλάχιστον στη Δύση ο μέσος συνάνθρωπος αγνοεί. Επί πλέον πολλοί Χριστιανοί έχουν στρεβλές πληροφορίες για το Ισλάμ, που γεννούν πλέγμα προκαταλήψεων και μόνο, δυσχεραίνοτας εν κατακλείδι τη συνύπαρξη των ανθρώπων μεταξύ τους.

Δεν αξίζει να κλείσει τούτο το σημείωμα με τρόπο, που ίσως κάποιος οσμιστεί πνευματική μιζέρια. Με πολλήν αγάπη φιλοξενώ για όσους κοινωνούς στίχους από ένα doğuş του Ισμαήλ Εμρέ (1900-1970).

Ρώτησαν το Μωάμεθ, "συ γιατί ήρθες,

με θρήνο κι αναφυλλητό κομμάτιασες καρδιές;

Κι εκείνος είπε: "πρώτα για να φτιάξω ήθος - μετά θρησκεία".

Ήθος και παίδευση είναι αυτής της γνώσης η αρχή.

Μόνο με την παίδευση πραγματώνεται η ένωση μ' Εκείνον'

αν στο δρόμο προχώρησες, μη ρωτάς πώς,

αν δεν τελειώθηκες, τί καρπό θα δώσεις;

Το ήθος και η παίδευση είναι αυτής της γνώσης η αρχή.

Αν μέσα σου ξυπνήσει η συνείδηση

θά 'ρθει να κατοικήσει ο Θεός'

θρησκεία και πίστη μόνο τότε θα γνωρίσεις.

Ήθος και παίδευση είναι αυτής της γνώσης η αρχή.

Η θεία γνώση είναι ο καρπός, ο νόμος είναι η φλούδα.

Αυτά τα δυο είναι οι σύντροφοι κείνου που φτάνει στο Θεό.

Στο καραβάνι που για Κείνον κίνησε στέκει οδηγός ο έρως.

Ήθος και παίδευση αυτής της γνώσης είναι η αρχή.

...

Ξύπνα καρδιά και στοχάσου:

όποιος εδώ δεν έχει μάτια, τυφλός στον άλλο κόσμο θα διαβεί

άνοιξε τα μάτια τώρα που είσαι στην ζωή και κοίτα.

Ήθος και παίδευση είναι αυτής της γνώσης η αρχή.

Μετάφραση Πολύμνιας Αθανασιάδη

Συλλογή 'Πνοές". Εκδόσεις Δόμος 1991

Η ΕΣΧΑΤΗ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ

Ένας καλός μου φίλος Εβραίος, ως έφεδρος ταγματάρχης του ισραηλινού στρατού, κλήθηκε πρόσφατα στην ενεργό υπηρεσία, με αφορμή την επιχείρηση αναγκαστικής απομάκρυνσης των 8.500 Εβραίων εποίκων από τη Λωρίδα της Γάζας.
Υπήρξε μάρτυρας πραγμάτων που δεν ήταν δυνατό να δούμε από τις τηλεοράσεις μας. Όταν τελείωσε η υπηρεσία του στη Γάζα επικοινωνήσαμε τηλεφωνικά. Τα λόγια του αποκάλυπταν μια βαθειά απογοήτευση που άγγιζε τα πιστεύω που κοσμούσαν την ψυχή του. Όπως μου εξομολογήθηκε, ένιωσε λίγο σαν προδομένος στην ιουδαϊκή πίστη του, από τους εποίκους που έζησε από τόσο κοντά για πρώτη φορά και σε ιδιαίτερα κρίσιμες συνθήκες. Είχε κοινή πίστη, έτσι νόμιζε τουλάχιστον, με τους εποίκους Εβραίους της Γάζας. Μου είπε όμως κάτι τραγικό, σε συνειδησιακό επίπεδο. "Μετά από την εμπειρία που είχα από τη στάση των εποίκων της Γάζας, αναδύθηκε από μέσα μου η σκέψη, πως η τρέλα και ο 'θεός' βρίσκονται πολύ κοντά. Όσα έζησα τις μέρες που πέρασα στη Γάζα προκάλεσαν μια ρωγμή στην πίστη μου. Άκουγα Εβραίους εποίκους που αντιστέκονταν να εγκαταλείψουν τους οικισμούς, προκειμένου να δοθεί η γη στους Παλαιστινίους, κρατώντας στα χέρια κυλίνδρους της Τανάχ,να ωρύονται σαν δαιμονισμένοι και να απαιτούν απ' το 'θεό' τους, που μέχρι πριν λίγο ήταν και ο δικός μου Θεός, όπ ως νόμιζα τουλάχιστον, να προκαλέσει ένα τσουνάμι, για ν' αφανίσει από προσώπου γης τους Άραβες....".

Στα τέλη του 19ου αιώνα Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη καταδίκασε ως αίρεση τον εθνοφυλετισμό! Αίρεση στη γλώσσα της θεολογίας σημαίνει σοβαρή παρέκκλιση από την κοινώς αποδεκτή πίστη και έχει ως επακόλουθο την αποκοπή του αιρετικού από την εκκλησία, την αναγκαστική απομάκρυνσή του από την κοινότητα των πιστών. Το περιεχόμενο της έννοιας του εθνοφυλετισμού είναι απόλυτα ταυτόσημο με το περιεχόμενο των λέξεων ρατσισμός και εθνικισμός. Η καταδίκη του ρατσισμού από την Ορθόδοξη Εκκλησία συνέπεσε χρονικά με την εμφάνιση στη Δύση των ιδεών του Josef Arthur Graf von Gobineau, που θεωρείται ο σύγχρονος θεωρητικός του ευρωπαϊκού ρατσισμού!
Σήμερα η κατάσταση στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι απογοητευτική. Η εκκλησία αυτή έχει κατατμηθεί σε τοπικές επί μέρους εκκλησίες με εθνοφυλετικά κριτήρια. Υπάρχει η Ελλαδική Εκκλησία, που απροκάλυπτα ταυτίζει τη χριστιανική πίστη με το ελληνικό έθνος και πεισματικά επιμένει προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει η ταύτιση της ιδιότητας του 'πατριώτη' ή 'εθνικόφρονα' Έλληνα με την ιδιότητα Ορθόδοξου Χριστιανού. Υπάρχει η Σερβική Εκκλησία που κατά κύριο λόγο συντηρεί τους φαντασιακούς μύθους που τρέφουν καταστροφικά τον μεγαλοσερβικό εθνικισμό. Η Ρωσική Εκκλησία, όπως συνέβαινε και στην εποχή των Τσάρων, κατά τον ίδιο τρόπο εκτρέφει τον ρωσικό εθνικισμό και συμβάλλει στην ιμπεριαλιστική πολιτική της νέας Ρωσικής Ομοσπονδίας. Είναι ολοφάνερος ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις τοπικές ορθόδοξες εκκλησίες και ιδίως η απαράδεκτη αμφισβήτηση της κανονικής δικαιοδοσίας του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως εκ μέρους της Ελλαδικής και της Ρωσικής Εκκλησίας. Τελικά, αυτοί που καταδίκασαν ως αίρεση το ρατσισμό, αποδεικνύονται ρατσιστές και εθνικιστές, ακυρώνουν το οικουμενικό περιεχόμενο του χριστιανικού μηνύματος και αλλοιώνουν το Ευαγγέλιο, στο οποίο υποκριτικά διακηρύττουν ότι πιστεύουν, αφού με λόγους, έργα και καλά σχεδιασμένες στρατηγικές έχουν καταστήσει τις τοπικές ορθόδοξες εκκλησίες που διοικούν οχήματα μιας στείρας αλλά και επικίνδυνης συνάμα δεξιάς πολιτικής.

Όσοι αυτοαποκαλούνται Μουσουλμάνοι και έχουν επιτρέψει να δηλητηριασθούν οι ψυχές τους από τυφλό μίσος για τη 'Δύση', για τους Χριστιανούς και για του Εβραίους, σε τέτοιο βαθμό που μεατρέπουν την ύπαρξή τους σε κινούμενη βόμβα, με μόνο σκοπό να σπείρουν τη φρίκη του θανάτου και του πόνου μεταξύ εντελώς ανυποψίαστων, τις συντριπτικά περισσότερες φορές, στόχων-συνανθρώπων τους στη 'Δύση', έχουν χάσει την αφοσίωσή τους στο Ισλάμ. Έπαυσαν να ακολουθούν το παράδειγμα του Προφήτη Μοχάμμεντ και έχουν ξεπέσει στο επίπεδο των αρνητών της πίστης του Αλλάχ!

Ο φανατισμός όποιο προσωπείο και αν φορεί είναι αρρώστεια του νου και της ψυχής. Η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι αδιαπραγμάτευτη, γιατί η ζωή είναι δώρο του Θεού και φανέρωση της αέναης παρουσίας Του σε όλες τις εξελίξεις της ιστορίας, ακόμη και σ' εκείνες που οι επιστήμονες ιστορικοί τις αξιολογούν μηδαμινές ή ασήμαντες, έστω και για να τις ρίξουν μια ματιά.

Όταν ο αλλοτριωμένος άνθρωπος τολμά τα ανομήματα και τα εγκλήματα και τις καταστροφές, που προκαλεί στον ΑΛΛΟΝ, εξαιτίας του μίσους, του φόβου, της προκατάληψης και της άγνοιας, να τα πράττει στο όνομα του Θεού, τότε βρισκόμαστε εμπρός στην έσχατη βλασφημία. Αυτήν για την οποία στο Ευαγγέλιο αναφέρεται, πως δεν υπάρχει συγχώρηση...

Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

Η διατύπωση της ρήσης είχε ειπωθεί από χρόνια, αλλά φαίνεται αρκετά επίκαιρη στην εποχή μας, μιας και πολλά δεδομένα από το παρελθόν αποδομούνται εξαιτίας μιας απογύμνωσης από κάθε περιεχόμενο, εξαιτίας μιας τραγικής απομυθοποίησης. 'Η ηθική του μέλλοντος είναι η αισθητική'.
Η συνείδηση είναι μια ιδιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης που, τουλάχιστον, σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε ως τώρα, την διακρίνει από τα λοιπά θηλαστικά του πλανήτη. Η συνείδηση βρίσκεται στο κέντρο της υπόστασης του προσώπου, μολονότι οι εξ επαγγέλματος 'ηθικολόγοι', συνωμοτώντας μεταξύ τους υπόγεια προσπαθούν άοκνα να συρρικνώσουν το εύρος της ανθρώπινης συνείδησης σε μια παιδαριώδη και απλοϊκή λειτουργία, στη διάκριση του 'καλού' από το 'κακό'. Οι 'συνωμότες' συνήθως ταυτοποιούν το δεύτερο, άμεσα ή έμμεσα με το αιδοίο, που κοσμεί άνδρες και γυναίκες και χάριν αυτού, όσοι πιστοί, όσοι υποψιασμένοι, κλείνουμε τα μάτια, έχοντας γευθεί τον έρωτα....

Η συνείδηση κατά τη γνώμη μου παράγει το ήθος και κατ' επέκταση την ηθική. Αποτελεί το χάρισμα, με το οποίο οικειοποιείται η ύπαρξη τις συνιστώσες της μοναδικότητάς της, τα αποκλειστικά γνωρίσματα της ιδιοπροσωπίας της. Η πρόσκτηση του ήθους ως απαυγάσματος της ανθρώπινης συνείδησης, προσφέρει την ευχέρεια της διάκρισης και της επιλογής. Νομίζω πως η συνείδηση αποτέλεσε το εφαλτήριο του πολιτισμικού άλματος του ανθρώπου που προκάλεσε την μετάβαση του είδους μας από το αγελαίο ήθος του ατόμου στο κοινωνικό ήθος του προσώπου.

Η ηθική τελικά υπάρχει για να καταπιέζει τους ανθρώπους, επιβάλλοντας πολυποίκιλους ετεροπροσδιορισμούς ή για να συντελεί στην ατέρμονη εσωτερική πορεία του καθενός και της καθεμιάς στην αναζήτηση του γνώθι σαυτόν; Το ήθος μπορεί να αναγνωρίζεται ως τέτοιο, αν προκαλεί διχασμούς στη συνείδηση, δηλαδή πνευματικής υφής σχιζοφρένεια; Αβίαστα προβάλλει το 'όχι'. Το ήθος χαρακτηρίζει τους οδοιπόρους, που ακούραστοι πορεύονται την ατραπό της ατελεύτητης ολοκλήρωσης του ανθρώπινου είναι τους.... Το ήθος κοσμεί τους Οδυσσείς που αναζητούν με λαχτάρα, και νοσταλγία συνάμα την Ιθάκη τους....

Ποιο είναι το περιεχόμενο της αισθητικής και πώς συνδέεται άραγε με την ηθική; Η αισθητική κατά τη γνώμη μου είναι η ιδιότητα που επιτρέπει σε κάποιον να δακρύζει συγκινημένος, καθώς βλέπει τον ήλιο να βυθίζεται σε μια κόκκινη θάλασσα στο βάθος μαγικού ορίζοντα, ή εκπλήττεται, όταν ακούει στο κέντρο μιας πολυάνθρωπης πόλης, πουλιά να κελαηδούν στις φυλλωσιές της δεντροστοιχίας ενός δρόμου, λες και για πρώτη φορά απολαμβάνει κάτι τέτοιο. Η αισθητική είναι εκείνη, που μπροστά στη θέα του κάλλους της γυναικείας μορφής μετατρέπει τον θαυμασμό σε δοξολογία του Θεού και κατά την προσέγγιση ενός ανθρώπου μ' ένα έργο τέχνης, μπορεί να προκαλέσει ερωτικές συγκινήσεις. Η αισθητική είναι γνώρισμα της ψυχής και επίτευγμα παιδευτικής καλλιέργειας. Αποτελεί αναίρεση της βαρβαρότητας και δείγμα πνευματικής ευγένειας. Μολονότι η αισθητική προσλαμβάνεται ως ανάγκη του ενσυνείδητου ανθρώπου, όλο το Σύμπαν αποτελεί το αλφαβητάρι της αισθητικής παιδείας. Ο Θεός είναι Αυτός που σπρώχνει προς την αισθητική πρόσληψη του κόσμου, αφού πράγματι είναι η αιτία του Κάλλους, της Αρμονίας και όλου του πλούτου που κοσμεί τον σύμπαντα Κόσμο.

Η αισθητική είναι δομικό στοιχείο της ηθικής, καθόσον αναιρεί την αναισθησία και τον δήθεν αυθορμητισμό της αδιακρισίας, που εισβάλλει στις ανθρώπινες σχέσεις καταρρακώνοντας κάθε σεβασμό σε ό,τι συνιστά το προσωπικό άβατο για τον καθένα και την καθεμιά.

Η αισθητική αποτελεί κατά κάποιο τρόπο ένα προαπαιτούμενο 'ένδυμα' για να δρασκελίσει κάποιος τη θύρα που εισάγει στο Ιερό!

Όσες σκέψεις έχω διατυπώσει σε τούτο το σημείωμα, αποτελούν μια διαμαρτυρία κατά της πνευματικής βαρβαρότητας, που χαρακτηρίζει πολλούς 'πνευματικούς αλιείς και τροφούς' των ψυχών μας. Χάριν κάποιας 'αλήθειας', επιβάλλεται ή απαιτείται η αδιαμαρτύρητη αποδοχή κάθε κακούγουστου naif "τύπου", που θεωρείται ως πνευματικά ώριμος καθοδηγητής αναζητητών της αλήθειας και της υπαρξιακής ολοκλήρωσης.
Φθάνω στο σημείο να εκφράσω την άποψη, πως στο χώρο του ιερού δεν υπάρχουν περιθώρια για να εμφιλοχωρήσουν ανθρώπινες υπάρξεις, που πεισματικά απολαμβάνουν το να παραμένουν ακατέργαστες....

Αφιερώνω όλα όσα έγραψα πιο πάνω στους 'νοήμονας νοούντας'.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ

'Ο αληθινός σοφός, δε δένεται με καμιά πίστη'.

Ιμπν αλ Άραμπι (1165-1240 μ.Χ.)


Ο ευλογημένος Ιησούς είχε πει ότι "το πνεύμα όπου θέλει πνει" (Ιω. 3:8). Πώς να βρεθεί επομένως δύναμη, ικανή να περιορίσει τον Παντοδύναμο; Ο μυθικός Προκρούστης στέκει αμήχανος και απογοητευμένος αφού στο κρεβάτι του δεν χωρά ο Αχώρητος! Το Πνεύμα εμπεριέχει την ελευθερία ως στοιχείο της απερινόητης υπόστασής του, για τούτο και πνέει όπου θέλει.

Έχει ειπωθεί, πως υπάρχουν τόσα μονοπάτια που οδηγούν στο Θεό, όσοι είναι και οι άνθρωποι που κατοικούν τον πλανήτη! Δεν θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά, όταν το "Πνεύμα του Αλλάχ"* είπε 'γνώσεσθε την Αλήθειαν και η Αλήθεια ελευθερώση υμάς'. Ο λόγος αυτός σημαίνει πως προαπαιτούμενο της ελευθερίας, ως δομικού συστατικού του σώου ανθρώπου, είναι η Γνώση της αλήθειας.
Όποιος αξιώθηκε να βιώσει το 'γνώθι σαυτόν' αξιώθηκε της γνώσεως και του Θεού, της όντως ζωής, της πηγής της ζωής, της κατ' εξοχήν αιτίας των πάντων, του μανικού Εραστή και Ερωμένου συνάμα, κάθε ανθρώπινης ύπαρξης.

Η πίστη είναι αναγκαία, αλλά έχει τα όριά της. Για τούτο και οι πίστεις οικοδομούνται σε αρχές και κανόνες, που όταν και εφόσον φτάσει το πλήρωμα του χρόνου, ως αυστηρά προσωπική αποκάλυψη για τον καθένα και την καθεμιά, υπερβαίνονται.... Όταν αξιωθεί ο άνθρωπος να ζήσει τη στιγμή αυτής της υπέρβασης προσεγγίζει τη Γνώση. Πρόκειται όχι για τη γνώση που ικανοποιεί τους λαβυρίνθους του εγκεφάλου μας, αλλά για την κατ΄ουσία γνώση που καταλαμβάνει το κέντρο της ύπαρξης, την καρδιά. Όταν ο Ιησούς Χριστός έλεγε πως η γνώση της αλήθειας ελευθερώνει, αναφερόταν στην καρδιακή γνώση και όχι σ' εκείνη που συλλέγουμε διαβάζοντας βιβλία ή παρακολουθώντας διαλέξεις....

Ο Ιμπν αλ Άραμπι είχε γράψει: "Ακολουθώ τη θρησκεία της αγάπης, όποιο δρόμο κι αν παίρνουν οι καμήλες της. Η θρησκεία μου και η πίστη μου είναι η αληθινή θρησκεία". Αργότερα ο άγιος Μεβλανά Τζελαλουντίν Ρουμί είχε πει: "Ο άνθρωπος του Θεού γίνεται με την Αλήθεια σοφός, ο άνθρωπος του Θεού δε μαθαίνει από βιβλία. Ο άνθρωπος του Θεού είναι πέρα από απιστία και πίστη, για τον άνθρωπο του Θεού το ορθό και το λάθος είναι το ίδιο".

Η ένθεη γνώση που υπερβαίνει τα όρια της πίστης, την οποία τιμά και σέβεται, αφού η πίστη είναι η πύλη της Οδού, είναι χάρισμα για εκείνους και εκείνες που έχουν αφεθεί στην κυριολεξία στη βούληση του Θεού, φλεγόμενοι από αυθεντικό και παράφορο έρωτα. Στους ερωτευμένους αναζητητές του Μεγάλου Εραστή αρμόζουν οι στίχοι του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου: "Εξεζήτουν γαρ Εκείνον, Εκείνον όνπερ επόθουν, ου ηράσθην, ου τω κάλλει ωραιότητος ετρώθην, εφλεγόμην, εκαιόμην, όλος ενεπυριζόμην" (Ύμνοι 30:373-378).

Αν η σοφία είναι χάρισμα της Πηγής της Σοφίας, δηλαδή του Θεού, ο σοφός που χαριτώθηκε με τούτο το δώρο από τον Πολυεύσπλαγχνο και Πολυέλαιο Κύριο του Παντός, άγεται και φέρεται από τις πνοές του Πνεύματος και δεν αναπαύεται σε οποιονδήποτε περιορισμό, αφού το Πνεύμα πνέι όπου θέλει! Αδιαφορεί για κάθε είδους ανταμοιβές και οι φόβοι των δεινών της κόλασης δεν τον αγγίζουν. Η προσευχή του είναι όμοια με αυτή την προσευχή της Ραμπία: "Ω Θεέ! Ό,τι μερίδα απ' αυτόν τον κόσμο έχεις ορίσει για μένα, φύλαξέ την για τους εχθρούς Σου και ό,τι μερίδα από τον άλλο κόσμο έχεις ορίσει για μένα, φύλαξέ την για τους φίλους Σου. Εσύ είσαι αρκετός για μένα".

Ο Θεός όταν έπλασε τον άνθρωπο τον τίμησε με το παραπάνω, αξιώνοντας ακόμη κι από τους αγγέλους Του να τον τιμήσουν. Ανάμεσα στ' άλλα χαρίσματα με τα οποία προικίσθηκε η ύπαρξή μας είναι και το δικαίωμα της επιλογής, ακόμη κι αυτής της ανταρσίας κατά του απαθούς Θεού! Ο Θεός μας είναι αγάπη, είτε το δεχόμαστε είτε όχι. Για τούτο η αγάπη είναι "ο αστρολάβος των ουρανίων μυστηρίων"** και εμπνέει την θρησκεία του Θεού, σε κάθε έκφρασή της. Η αληθινή θρησκεία δεν εδράζεται στην εκλογικευμένη πίστη, αλλά γνωρίζει την φλεγόμενη πεποίθηση που απορρέει από την ενόραση, που αψευδής μάρτυρας είναι η συνείδησή μας.

Κάθε ψυχή δέχεται αυτό, για το οποίο είναι έτοιμη και ποθεί να δεχθεί. Άλλος πιστεύει με την ελπίδα μιας ανταπόδοσης, άλλος από φόβο ν' αποφύγει τα δεινά της κόλασης.Όλοι έχουν τον τόπο τους. Αλλά το Φως και η αγκαλιά του Θεού περιμένουν εκείνους που αδιαφορούν για καθετί άλλο παρά μόνον καίγονται από έρωτα για το Θεό, για την όντως Αγάπη.

Είναι απόλυτα αληθινό εκείνο που είχε πει ο αγαπημένος του Θεού Σιμπλί: "Το να νιώσεις έστω και για μια στιγμή ένα με το Θεό, είναι καλύτερα από όλες τις πράξεις λατρείας, από την αρχή του κόσμου ως το τέλος του".

Υπάρχουν τόσα μονοπάτια που οδηγούν στο Θεό, όσοι είναι οι άνθρωποι. Και τούτο είναι δωρεά και πρόνοια του ίδιου του Θεού για τον γένος μας. Όσο κι αν είναι βέβαιο πως το μονοπάτι όπου αξιωθήκαμε να οδοιπορούμε είναι Αληθινό, ας αφήσουμε την κρίση για τα πάμπολλα άλλα μονοπάτια που βαδίζουν οι άνθρωποι στον Θεό και μόνο!

Αξίζει να κλείσει τούτο το γραπτό σημείωμα με λόγο του Ιμπν αλ Άραμπι: " (Η Αλήθεια) έχει μπερδέψει όλους του πολυμαθείς του Ισλάμ, καθένανε που έχει σπουδάσει τους Ψαλμούς, κάθε Εβραίο Δάσκαλο και κάθε Χριστιανό Ιερέα".

*'Ρουχουλλάχ', δηλαδή 'Πνεύμα του Αλλάχ', είναι ο επιθετικός προσδιορισμός για τον Ιησού στο ιερό Κοράνιο.

** Την όμορφη αυτή φράση δανείστηκα από το βιβλίο του Reynold A. Nicholson "Οι Μυστικοί των Σούφι" (ελληνική έκδοση από τον 'Πύρινο Κόσμο'.

Ο ΔΕΡΒΙΣΗΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΟΘΟ ΝΑ ΦΙΛΟΞΕΝΗΣΕΙ

Σ' ένα χωριό της μακρινής Ανατολίας ένας Δερβίσης είχε ανομολόγητο παράπονο, γιατί δεν είχε αξιωθεί να δεχθεί στο φτωχικό του φιλοξενούμενους. Ο καημός του είχε γίνει τόσο βαρύς, που δεν άντεξε και τον εκμυστηρεύτηκε στο Σεϊχη του. Ο Δάσκαλος τον άκουσε με πολλή προσοχή και όταν τέλειωσε όσα είχε να πει ο Μαθητής, ξεπροβοδώντας τον από τη Ντέργκα, ο Δάσκαλος του είπε: 'Μη στενοχωριέσαι άλλο. Σύντομα θα σου δοθεί η ευκαιρία να φιλέψεις και να περιποιηθείς ξένους στο σπιτικό σου. Ίνσαλλαχ ο πόθος σου θα εκπληρωθεί.

Πέρασαν μέρες και ο Δερβίσης ένιωθε στην καρδιά του να σταλάζει το δάκρυ της απογοήτευσης. Κανένας δεν είχε χτυπήσει τη θύρα του, ούτε φάνηκε κάποιος για να διαβεί το κατώφλι του σπιτιού του. Την πέμπτη μέρα, αφότου είχε συναντηθεί με το Δάσκαλό του, άκουσε ένα πρωινό γαυγίσματα έξω από το σπίτι. Έτρεξε γοργά να ξεμανταλώσει την εξώθυρα, με την κρυφή ελπίδα πως θ' αντίκρυζε κάποιον οδοιπόρο που τον ακολουθούσε το ζαγάρι του. Καθώς άνοιξε και τα δυο φύλλα της πόρτας είδε μονάχα ένα καχεκτικό σκυλί, που μόλις και μετά βίας στεκόταν στα πόδια του. Φαινόταν πεινασμένο και ταλαιπωρημένο, ενώ στο λαιμό του ήταν ολοφάνερες μερικές πληγές. Το γαύγισμά του δεν ήταν απειλητικό, μάλλον σαν παρακαλετό ακουγόταν. Ο Δερβίσης άναψε και κόρωσε από θυμό και δίχως άλλη σκέψη έδιωξε με σκληρές βρισιές το σκυλί από την εξώθυρα του σπιτιού του. Ο θυμός και η απογοήτευση κατέκλυζαν την καρδιά του. Έβαζε σκέψεις και κατά του Δασκάλου του.

Μετά από δυο μέρες, αφού ηρέμησε πήγε και βρήκε τον Σεϊχη του. Έβγαλε μπροστά του πίκρα και κρυφό θυμό, γιατί ενώ περίμενε κάποιον ταξιδιώτη να φιλοξενήσει στο σπίτι, όπως τους είχε υποσχεθεί πως θα συμβεί και ο Δάσκαλός του, επί τόσες μέρες που περίμενε υπομονετικά, μονάχα ένας άρρωστος και πεινασμένος στάθηκε έξω από την πόρτα του.... 'Ευλογημένε', του είπε ο Δάσκαλος, 'γιατί βαραίνεις την ψυχή σου χωρίς λόγο'; 'Ο σκύλος που έφτασε έξω από τη θύρα του σπιτιού σου κι εσύ χωρίς στάλα συμπόνιας τον έδιωξες κακήν κακώς, ήταν ο ίδιος ο Σεϊχης σου'!
Ο Μαθητής έκρυψε το πρόσωπό του κι άφησε τα δάκρυα να νοτίσουν τις παρειές του. Έφυγε από τη Ντέργκα με το κεφάλι κατεβασμένο από ντροπή κι άρχισε να γυρνά σε δρόμους και σοκάκια ελπίζοντας να βρει το σκύλο που είχε διώξει. Μετά από κόπο πολύ βρήκε το ζώο κουλουριασμένο σε μια γωνιά. Πήγε κοντά του με προσοχή κι έβαλε μπροστά του ένα σωρό φαγιά που κουβαλούσε μαζί του. Ο σκύλος φαινόταν το ίδιο πεινασμένος, όπως την πρώτη φορά που τον είχε αντικρύσει. Παρόλα αυτά σηκώθηκε απ' τη βολή του κι απομακρύνθηκε από το Δερβίση χωρίς ούτε κάν να οσμιστεί τα φαγητά που είχε απλώσει εμπρός του.

ΑΧΜΕΝΤ ΕΡ ΡΙΦΑΪ

Του Αγαπημένου Φίλου Ali Derviş Baba.

Πριν από δέκα αιώνες, στην περιοχή της πόλης Μπάσρα του σημερινού Ιράκ, έζησε ένας άγιος και σοφός άνθρωπος ο Πιρ Αχμέντ ερ Ριφαϊ. Το διάβα του από τούτη τη ζωή έγινε αφορμή να ευλογηθούν αμέτρητες ψυχές ανθρώπων ενώ η ευωδία της παρουσίας του δεν έχει εγκαταλείψει τη γη ως τις μέρες μας.

Ο άγιος Αχμέντ ερ Ριφαϊ ήταν γνωστός στους συγχρόνους του για τη σοφία και τις βαθειές γνώσεις, με τις οποίες ήταν προικισμένος, στην ιερή επιστήμη της Θεολογίας αλλά και στην επιστήμη της ερμηνείας του ιερού Νόμου. Η φήμη του όμως είχε απλωθεί ως τα πέρατα του κόσμου για την ευσπλαγχνία του για τους λεπρούς και τους κατάκοιτους αρρώστους, για τους φτωχούς και τα ορφανά, για την τρυφερότητα και την απροσωπόληπτη αγάπη που έδειχνε απέναντι σε όλους τους μαθητές του, χωρίς την παραμικρή διάκριση. Λέγεται πως οι μαθητές του αγίου Πιρ είχαν φτάσει τις εφτακόσιες χιλιάδες!

Κάθε λόγος, κάθε κίνηση, η παραμικρή, η αδιόρατη λεπτομέρεια στη συμπεριφορά του αγίου Αχμέντ ερ Ριφαϊ ήταν μια δοξολογία για τον Πανάγιο Αλλάχ. Το φυσικό και ασυνείδητο για τον καθένα μας γεγονός της αναπνοής, για τον άγιο Πιρ ήταν μια διηνεκής ενθύμιση του Ονόματος του Αλλάχ!

Όσοι είχαν διασώσει στη μνήμη τους τη μορφή του, δεν θυμούνται στιγμή που το πρόσωπό του να μην το κοσμούσε ένα φωτεινό και χαρούμενο χαμόγελο....

Κάποια μέρα που είχε επισκεφτεί ο άγιος Αχμέντ ερ Ριφαϊ το παζάρι της Μπάσρα συνάντησε ένα καταπληγωμένο σκύλο. Ήταν τόσο αδύνατο το ζώο που με δυσκολία κρατιόταν στα πόδια του. Από τις πληγές έτρεχε πύον. Ο άγιος άνθρωπος του Θεού παρατήρησε πως όσους πλησίαζε το σκυλί, μήπως και του δώσουν μια βούκα ψωμί, το έδιωχναν με κλωτσιές και ακατονόμαστες βρισιές. Η καρδιά του Πιρ δεν άντεξε την τόση βαρβαρότητα απέναντι σ' ένα πλάσμα του Παντοδύναμου και Πολυεύσπλαγχνου. Πλησίασε το σκυλί με προσοχή για να μην φοβηθεί, έσκυψε πλάι του κι άρχισε να το χαϊδεύει τρυφερά. Έβγαλε ψωμί και ό,τι άλλο είχε στον τουρβά του και το τάισε με τα ευλογημένα χέρια του. Το οδήγησε μετά σε μια δημόσια βρύση, που βρισκόταν παράμερα και το ξεδίψασε, δίνοντάς του νερό μέσα απ' τις παλάμες του. Στη συνέχεια κι αφού το σκυλί εμπιστεύτηκε τον άγιο το οδήγησε μακριά από την πόλη στην πιο κοντινή όαση. Ο άγιος του Θεού και ο πληγωμένος σκύλος έμειναν στην όαση για περίπου σαράντα μέρες, όσος χρόνος ήταν αναγκαίος για να γιατρευτεί το πλάσμα του Αλλάχ και να δυναμώσει. Όλο αυτό το διάστημα ο άγιος Πιρ φρόντιζε με όλη του την αγάπη το σκυλί. Έβαζε αλοιφές στις πληγές του ώσπου έκλεισαν για τα καλά. Τάιζε το ζώο με κατάλληλες τροφές, που ετοίμαζε ο ίδιος, για να δυναμώσει και να σταθεί στα πόδια του. Όταν πια ο σκύλος έγινε απόλυτα καλά και το τρίχωμά του όταν έπεφταν πάνω του οι αχτίνες του πρωινού ήλιου, ακολουθώντας τον άγιο Αχμέντ ερ Ριφαϊ σα ζαγάρι, ξαναγύρισαν στη Μπάσρα.

Η φήμη της απέραντης ευσπλαχνίας του αγίου Αχμέντ ερ Ριφαϊ για τα ζώα έγινε γνωστή και στη Δύση. Αλλά οι Δυτικοί, με την υπεροψία που ρημάζει την ψυχή τους από αιώνες τώρα απέναντι στο Ισλάμ και στην Ανατολή, δόξα τω Θεώ που υπάρχουν ευλογημένες εξαιρέσεις, παρομοιάζουν τον Πιρ Αχμέντ ερ Ριφαϊ με τον άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης, ενώ θα όφειλαν να κάνουν το αντίστροφο, αφού ο Φτωχούλης του Θεού ήταν δισέγγονος του αγίου Αχμέντ ερ Ριφαϊ.

Ο άγιος Πιρ ανάμεσα στα άλλα λόγια του μας άφησε και τούτο: "Η αληθινή συμπάθεια για όλα τα δημιούργηματα του Αλλάχ είναι ένας από τους λόγους που αξιώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη να φτάσει τον Αλλάχ".

ΤΡΕΙΣ ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

• Η ώριμη κυρία με ύφος, που αναδείκνυε την αυταρέσκειά της απευθύνθηκε στο συνομιλητή της λέγοντάς του: 'Προσωπικά αισθάνομαι ικανοποιητικά ισορροπημένη, δίχως αναπάντητα ερωτηματικά. Δεν έχω νιώσει ούτε στιγμή την ανάγκη να αφεθώ στην καθοδήγηση ενός Δασκάλου. Μου είναι αδιανόητο να εκχωρήσω έστω και το ελάχιστο μόριο της ατομικής ελευθερίας μου σ' έναν άνθρωπο, ακόμη κι αν θεωρείται άγιος και φωτισμένος, προκειμένου να γίνει ψυχαγωγός μου....'. Ο συνομιλητής της με γλυκό τρόπο της λέει: 'Η προσεγμένη εμφάνισή σας δείχνει χωρίς αμφιβολία ότι προσέχετε το μακιγιάζ και το ντύσιμό σας'. Η ώριμη κυρία συγκατένευσε με μια κίνηση του κεφαλιού κι ένα αδιόρατο μειδίαμα.... Ο συνομιλητής της συνέχισε: 'Αυτό σημαίνει πως θα ξοδεύετε αρκετό χρόνο μπροστά στον καθρέφτη για να ετοιμαστείτε πριν από κάθε σας έξοδο. Σας πέρασε ποτέ απ' το νου, ότι πίσω από το ωραίο πρόσωπο και το ελκυστικό σώμα σας υπάρχει η ψυχή σας, η πνευματική υποστατική σας διάσταση, που μολονότι δεν είναι ορατή ή ψηλαφητή, παρά ταύτα καθορίζει κατ' ουσία το στίγμα της ανθρώπινης ύπαρξής σας; Έχετε στη διάθεσή σας κάποιο είδος καθρέφτη όπου να αντανακλά η ψυχή σας και να βλέπετε τον έσω εαυτό σας; Η άρτια εξωτερική εμφάνισή σας απαιτεί φροντίδα για την κόμμωσή σας, χρόνο για το κατάλληλο μακιγιάζ, προσοχή στη διατροφή, ώστε να αποφύγετε τα περιττά κιλά, τακτική άθληση για καλή φυσική κατάσταση και υγεία και ιδιαίτερη προσοχή για την ένδυσή σας, ώστε η εικόνα σας ως γυναίκας να ικανοποιεί πρώτα εσάς την ίδια, αλλά και όσους συναναστρέφεσθε. Αναρωτηθήκατε, ότι η ψυχή σας έχει ανάγκη επίσης από φροντίδα και ενδιαφέρον εκ μέρους σας, προκειμένου να φτάσει το επίπεδο πνευματικής αρτιότητας που της αρμόζει και σεις η ίδια, ως ανθρώπινη ύπαρξη, να φτάσετε την ολοκλήρωση;' Η κυρία χαλάρωσε και χωρίς να προφέρει λέξη άφησε να φανεί πως όσα άκουγε κέντριζαν το ενδιαφέρον της. Ο συνομιλητής της συνέχισε: 'Ο Δάσκαλος, που είπατε ότι δεν έχετε την ανάγκη του ή ότι δεν είστε διατεθειμένη να του χαρίσετε κάτι από την ατομική ελευθερία σας, είναι ο καθρέφτης που έχει ανάγκη η ψυχή σας.... Δίχως πνευματικό Δάσκαλο, είναι δυστυχώς αδύνατο να διαφυλάξουμε την ψυχή μας σώα και να φτάσουμε το επίπεδο ποιότητας του ολοκληρωμένου ανθρώπου ...'.
• Ο Δάσκαλος ένα βράδυ, αφού τελείωσε το δείπνο είπε στους αγαπημένους του, που κάθονταν τριγύρω: 'Η ψυχή μας για ν' ανθίσει έχει ανάγκη από τρία πράγματα. Το πρώτο είναι η απόκτηση γνώσης. Τούτο γίνεται με τη μελέτη, αρκεί το κίνητρο να είναι η καλλιέργεια της ύπαρξής μας και μόνο. Πολλοί μελετούν για να συλλέξουν γνώση προκειμένου ν' ασκήσουν εξουσία, ενώ άλλοι χρησιμοποιούν όλα εκείνα που έχουν μάθει για να αποκτήσουν χρήματα. Η γνώση που αποκτάται χάριν της εξουσίας ή χάριν του πλούτου όχι μόνο δεν ικανοποιεί τη δίψα της ψυχής μας, αλλ' απεναντίας την καθηλώνει σε στασιμότητα ή ακόμα την ωθεί προς την ευτέλεια.... Είναι γνώση κίβδηλη και διόλου ψυχωφελής. Το δεύτερο πράγμα που έχει ανάγκη η ψυχή είναι η συζήτηση. Η συζήτηση προάγει το διάλογο ανάμεσα στους ανθρώπους και θρυμματίζει τον πνευματικό αυτισμό. Η αυθεντική συζήτηση επειδή καλλιεργείται ανάμεσα σε δυο τουλάχιστον ανθρώπους ανοίγει παράθυρα επικοινωνίας ανάμεσα στις ψυχές των συνομιλητών και δεν αφήνει περιθώρια ν' αυξηθεί ο ναρκισσισμός, που είναι το λίπασμα του εγωισμού. Το τρίτο που τρέφει την ψυχή μας, την κρατά ακατάπαυστα σε εγρήγορση και την λεπταίνει είναι η μουσική και η συνεχής ενθύμιση του Θεού. Η μουσική και η ενθύμιση του Θεού πάνε μαζί...'.
• Σ' ένα χωριό της οθωμανικής Βουλγαρίας, όπου όλοι οι κάτοικοι ήταν Μουσουλμάνοι, ένα χειμωνιάτικο βράδυ γύριζε στο σπίτι κατάκοπος, καβάλα στο άλογό του ο Μουζάφερ εφέντης. Έλειπε επί μέρες για δουλειές στο Πλόβντιβ. Κοντά στο σπίτι συνάντησε έναν οδοιπόρο άνγωστό του. Ήταν από ξένο μέρος κι έψαχνε χάνι για να περάσει τη νύχτα. Χωρίς δεύτερη σκέψη ο Μουζάφερ εφέντης τον προσκάλεσε στο σπίτι του να περάσει τη νύχτα. Φτάνοντας στο σπίτι παρακάλεσε τη γυναίκα του να ετοιμάσει κρεβάτι για τον ξένο κι έδωσε εντολή σ' έναν υπηρέτη να σφάξει ένα αρνάκι, να το ψήσουν στο φούρνο για να φιλέψουν τον άνθρωπο του Θεού. Το αρνί ετοιμάστηκε και μπήκε στο φούρνο δίχως χρονοτριβή. Ο ξένος ζήτησε από τον Μουζάφερ να έχει κρασί στο τραπέζι. Στο σπίτι κρασί δεν υπήρχε, όπως και σε κανένα σπίτι του χωριού. Οι Μουσουλμάνοι του τόπου θεωρούσαν χαράμ το κρασί. Παρόλα αυτά ο Μουζάφερ εφέντης δεν υπολόγισε την κούραση που του προκαλοπύσε πόνο σε όλο το κορμί, ούτε τη νύχτα, που ήταν κρύα και η ώρα προχωρημένη, μήτε τα σχόλια που θα γίνονταν σε βάρος του, άμα γινόταν γνωστό πως πρόσφερε κρασί στο αρχοντικό του. Χωρίς δεύτερη σκέψη ανέβηκε σ' ένα ξεκούραστο άλογο και ξεκίνησε γοργά για το γειτονικό χωριό, όπου ζούσαν Χριστιανοί. Ήταν σίγουρος πως θα έβρισκε κρασί για τον φιλοξενούμενό του. Σ' όλα τα χωριά της περιοχής, χριστιανικά και μουσουλμάνικα, ήταν γνωστός ο Μουζάφερ εφέντης, όχι μονάχα για τη νοικοκυροσύνη του, αλλά γιατί ήταν και αδελφός του Μουφτή. Μόλις έφτασε στο χωριό πήγε στο σπίτι του φίλου του Ντίμιταρ, χτύπησε την πόρτα δυο τρεις φορές και σε λίγο γυρνούσε στο χωριό του με μια ντραμιτζάνα μπρούσκο κρασί. Έφτασε στο σπίτι. Μπήκε μέσα. Οι γυναίκες είχαν αποσυρθεί στα δωμάτιά τους. Απ' την κουζίνα μοσχοβολούσε το ψητό. Άφησε το κρασί σε μια γωνιά και κατευθύνθηκε στον καλόν οντά όπου είχαν στρώσει να κοιμηθεί ο ξένος ελπίζοντας να τον βρει εκεί, αφού δεν τον αντίκρυσε στο καθιστικό. Ο φιλοξενούμενος δεν βρέθηκε πουθενά. Ρώτησε τη γυναίκα του. Η Φάτιμα χανούμ τον άκουσε κατάπληκτη και του είπε πως είχε αφήσει τον ξένο αφέντη στο καθιστικό, όπου τον είχε πάρει ελαφρύς ύπνος ενώ καθόταν πάνω σε μιαν αφράτη βελέντζα. Ο ξένος είχε εξαφανισθεί. Λες και τον κατάπιε η γης. Ο Μουζάφερ πήγε και άνοιξε το φούρνο. Ο νταβάς ήταν άδειος. Το αρνάκι δεν ήταν μέσα. Άρχισε να ιδρώνει από ανησυχία, ενώ ένα σωρό ερωτηματικά και υποθέσεις έκαναν φουρτήταν ούνα στο κεφάλι του. Αυτά που συνέβαιναν ήταν απίστευτα. Κάποια στιγμή το βλέμμα του έπεσε σε μια γνωνιά της κουζίνας. Πίσω από ένα χαλκοματένιο καζάνι είδε ολοζώντανο το κατάλευκο αρνάκι!....