Μνήμη του διωγμού των Εβραίων από την Ισπανία το 1492...

Την 31η Μαρτίου του 1492, σαν σήμερα πριν πεντακόσια είκοσι ένα χρόνια, ο βασιλέας Φερδινάνδος ο 2ος της Αραγωνίας, γνωστός επίσης με το επίθετο  'Καθολικός' και η βασίλισσα της Καστίλλης Ισαβέλλα, που η Καθολική Εκκλησία το 1974 την ανακήρυξε "υπηρέτη του Θεού" -(στα πλαίσια της ιεραρχίας των αγίων που εφαρμόζει η Εκκλησία της Ρώμης, ένας ανακηρυγμένος "υπηρέτης του Θεού" βρίσκεται στο πρώτο, στο κατώτατο σκαλοπάτι της αγιοσύνης(!))-, εξέδωσαν το Διάταγμα της Αλάμπρα (Alhambra), γνωστό επίσης και ως Διάταγμα της Απέλασης. Οι Εβραίοι που ήταν εγκατεστημένοι στις επικράτειες των δύο παραπάνω ηγεμόνων, είχαν προθεσμία τεσσάρων μηνών για να μεταστραφούν στον Καθολικισμό ή να εγκαταλείψουν τις εστίες τους στην Ισπανία....

Ήταν τότε, μετά τον διωγμό από την Ισπανία, που ο κύριος όγκος των Εβραίων βρήκε φιλόξενο καταφύγιο στην οθωμανική Θεσσαλονίκη, όπως και σε άλλες πόλεις ή περιοχές της επικράτειας του Οθωμανού Σουλτάνου της εποχής (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Αίγυπτος). Το παράδειγμα των βασιλέων της Ιβηρικής Χερσονήσου μιμήθηκαν και άλλα κράτη της εποχής, εκδιώκοντας τους Εβραίους που κατοικούσαν στις επικράτειές τους όπως ήταν η Σαρδηνία και η Σικελία (1492), η Σιλεσία (1492), η Λιθουανία (1495), η Πορτογαλία (1497), γερμανικά φέουδα (1510, 1551), η Νάπολι (1541), οι Παπικές Κτήσεις στο κέντρο της Ιταλίας (1569, 1593). Πριν το 1492 είχαν προηγηθεί διωγμοί Εβραίων από την Αγγλία και την Ουαλία, από την Προβηγκία, από την Αυστρία και την Ουγγαρία και από την Γαλλία.
Μετά την παρέλευση της τετράμηνης προθεσμίας που είχαν θέσει στους Εβραίους "τους" οι ευσεβείς ηγεμόνες της Ιβηρικής, αν συλλαμβανόταν ένας Εβραίος, που είχε αρνηθεί να εγκαταλείψει τη χώρα και είχε αρνηθεί να γίνει Χριστιανός η ποινή που προβλεπόταν ήταν θάνατος χωρίς δίκη....
Το Διάταγμα της Αλάμπρα καταργήθηκε επίσημα στο κράτος της Ισπανίας  στις 16 Δεκεμβρίου 1968 αφού είχε προηγηθεί η Δεύτερη Βατικανή Σύνοδος της Καθολικής Εκκλησίας....

Ο ΝΕΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

          Όσο ακόμα χήρευε η Μητρόπολη Μαρωνείας και Κομοτηνής, είχα υποβάλλει μια έκκληση προς τον Μακαριότατο Πρόεδρο και προς τα Μέλη της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος με αναφορά, στο, κατά τη γνώμη μου, χρέος του νέου Επισκόπου αυτής της Επαρχίας.

          Το κείμενό μου κατέληγε ως εξής: «Ελπίζουμε οι προσδοκίες για έναν Επίσκοπο που θα είναι διάκονος όλων των κατοίκων της Επαρχίας του και όχι μόνο του υπό την στενή έννοια ποιμνίου του να ευοδωθούν. Ο νέος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής ευχόμαστε, πολιτευόμενος με νου Χριστού, να αποτελεί υπόδειγμα μεταξύ των Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος ενός γνήσιου και ουσιαστικού διαθρησκειακού διαλόγου της καθημερινής πράξης θεμελιωμένου στην αδιάπτωτη αγάπη…».

          Μετά την εκλογή του Αρχιμανδρίτη Παντελεήμονος Μουτάφη, πρωτοσύγκελου της Μητροπόλεως Ξάνθης και Περιθωρίου, ως Μητροπολίτη Μαρωνείας και Κομοτηνής, τολμώ να πω, ότι έχω στη συνείδησή μου την πληροφορία ότι το Άγιο Πνεύμα έθεσε ολοφάνερα τη σφραγίδα του στην εκλογή του συγκεκριμένου κληρικού! Κι ακόμα, έχω την πεποίθηση, πως ο νέος Επίσκοπος έχει συναίσθηση του χρέους του να διακονήσει όχι μόνο τους Ορθοδόξους Χριστιανούς της Επαρχίας που του έλαχε, αλλά και τους Μουσουλμάνους αδελφούς του.

Σε όσους τα παραπάνω ακούγονται ίσως περίεργα, θα ήθελα να επισημάνω ορισμένες αλήθειες, που συχνά διαφεύγουν της προσοχής μας. Το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο μαρτυρεί, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι το φως «τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον» (Ιω. 1:9) . Φωτίζει τον κάθε άνθρωπο, αδιάφορο αν είναι πιστός ή όχι και ανεξάρτητα σε ποια θρησκευτική κοινότητα ανήκει ο ίδιος ή οι γονείς του. Επομένως φωτίζει και τους Μουσουλμάνους, οι οποίοι μάλιστα βρίσκονται πάρα πολύ κοντά προς τους Χριστιανούς, ακόμα και αν τόσο  Μουσουλμάνοι όσο και  Χριστιανοί αγνοούν αυτήν την αλήθεια!

          Ο Προφήτης Μωάμεθ διακήρυττε μια μοναδική εγγύτητα που πίστευε ότι τον συνέδεε προς τον Ιησού Χριστό. Η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων αναμένουν την δεύτερη έλευση του Χριστού, όπως ακριβώς και οι Χριστιανοί, κατά την Τελευταία Κρίση. Ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας κατά το Κοράνιο, δηλαδή ο ‘Χριστός’. Και τί να πούμε για την Παναγία, την Μαριάμ, που ως Παρθένος κατά το Κοράνιο, συνέλαβε κατά τρόπο υπέρλογο από το Άγιο Πνεύμα και γέννησε τον Κύριο Ιησού. Κατά την παράδοση του Ισλάμ η Παναγία, που οι Τούρκοι με πολλή τρυφερότητα αποκαλούν ‘Meryem Ana’, δηλαδή Μάνα Μαριάμ, είναι η Βασίλισσα του Γένους των Ανθρώπων. Η Σούρα 19 του Κορανίου επιγράφεται «Μαριάμ», προς τιμή της Μητέρας του Ιησού Χριστού. Ενώ η Σούρα 3 του ιερού Βιβλίου επιγράφεται «Ιμράν», προς τιμή του πατέρα της Παναγίας του αγίου Ιωακείμ (στα αραβικά ‘Ιμράν’). Μέσα σε εδάφια του Κορανίου οι Χριστιανοί μπορούν να βρουν αναφορές περιστατικών της ζωής της Παναγίας, όπως λόγου χάρη σχετικά με τα εισόδια και την παραμονή της στα άγια του Ναού, ενώ τα Ευαγγέλια σιωπούν ολωσδιόλου…. 

          Θα ήθελα να θυμίσω στους φίλους μου Μουσουλμάνους και Χριστιανούς της Κομοτηνής την ‘Παναγία του Αγά’. Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες που σώζονται από γενιά σε γενιά, πριν από πεντακόσια χρόνια περίπου, με θαυμαστό τρόπο βρέθηκε εικόνα της Παναγίας θαμμένη σε χωράφι του τσιφλικιού Φατήρ Γιακά. Επί τρεις νύχτες λέει η παράδοση, ο Μουσουλμάνος Αγάς έβλεπε όραμα πάνω στον ουρανό, ένα σημείο του σταυρού που σημάδευε την κορυφή από ένα καραγάτσι. Προσπάθησε να μην δώσει σημασία στο όραμα. Ώσπου ήρθε η ώρα και είδε σε όνειρο την Παναγία, που τον διέτασσε κατά κάποιο τρόπο να σκάψει στη ρίζα του δέντρου που σημάδευε το φωτεινό όραμά του, για να βρει κάτω απ’ το έδαφος την εικόνα της. Αυτή τη φορά ο Αγάς δεν ήταν σε θέση να αδιαφορήσει. Η παράδοση λέει, πως αφού ειδοποίησε τον Μητροπολίτη Μαρωνείας, ο Αγάς έσκαψε με τα χέρια του το μέρος που του είχε δείξει η υπεραγία Μαριάμ και βρήκε μικρή φορητή εικόνα της Παναγίας βρεφοκρατούσας. Παρόντες λέγεται πως ήταν ο ίδιος ο Μητροπολίτης, προύχοντες της Γκιουμουλτζίνας, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Η Παναγία δεν φανερώθηκε σε κάποιον Χριστιανό, κληρικό, λαϊκό ή καλόγερο, αλλά σε έναν Μουσουλμάνο…. Ούτε διάλεξε να κρύψει την σεπτή εικόνα της στο χωράφι κάποιου Χριστιανού, αλλά στο τσιφλίκι ενός Μουσουλμάνου.

          Αξίζει να λάβουμε υπόψη μας, ότι ενώ το ιστορικό, το ερμηνευτικό Ισλάμ, εμφανίζεται αρκετά απόμακρο προς την παράδοση της Εκκλησίας, λόγω αδυναμίας κατανόησης του σκανδάλου του Σταυρού, από την άλλη μεριά ο Ιησούς Χριστός διεισδύει αγαπητικά στο μυστικό ρεύμα  του, γνωστού ως Σουφισμός, όχι απλά ως ένας τιμημένος προφήτης, αλλά ως η σφραγίδα της Συμπαντικής Αγιότητας, όπως τον είχε αποκαλέσει ο θεσπέσιος Ιμπν Άραμπι.

 Στο Κοράνιο ο Ιησούς, ο γιος της Μαριάμ, είναι ο Λόγος του Αλλάχ, το Πνεύμα του Αλλάχ [Ρουχουλλάχ] (Κοράνιο 3:45, 14:171). Το Κοράνιο δεν αμφισβητεί το πάθος του Ιησού μετά σύλληψή του από τους ισχυρούς της Ιερουσαλήμ (Σαδδουκαίους αρχιερείς και Ρωμαίους), αλλά στην πλειοψηφία των Μουσουλμάνων επικρατεί η πεποίθηση ότι ο Ιησούς δεν πέθανε στο σταυρό. Σύμφωνα όμως με την  ερμηνεία κορανικών αναφορών στο θέμα τούτο (Κοράνιο 4:157), που αναζητά το εσωτερικό, το βαθύτερο μήνυμα του ιερού κειμένου, ο θάνατος δεν άγγιξε τον Ιησού, όπως επιδίωκαν οι θρησκευτικές αρχές των Ιουδαίων της εποχής του. Ο σταυρικός θάνατος προκάλεσε πόνο μόνο στο τίμιο σώμα Του, ενώ η πνευματική Του υπόσταση παρέμεινε εντελώς ανέγγιχτη (Encyclopedia of Islam, άρθρο Jesus. L. Massignon Les Christ dans les Evangiles selon Ghazali όπου παρατίθεται απόσπασμα  του Abu Hatim al Razi [περίπου 934]).

Η Εκκλησία του Χριστού, ως πρώτιστα χαρισματική πραγματικότητα εντός του κόσμου, συχνά κατά την ανθρώπινη διάστασή της αγνοεί τα όριά της. Αγνοεί ως πού στ’ αλήθεια φτάνουν τα άκρα της…. Και τούτο κρίνεται ως φυσικό επακόλουθο, αφού η Εκκλησία, το μυστικό σώμα του Χριστού, ωσάν  καράβι, ταξιδεύει ακατάπαυστα σε πόντους γαλήνιους αλλά και οργισμένους, με ιστία νοητά τις πνοές του Αγίου Πνεύματος, που συντρίβει κάθε είδους στεγανά και υπερβαίνει κάθε μορφής περιορισμούς. 

Ένας Ορθόδοξος Επίσκοπος, που στα όρια της Επισκοπής του ζουν και Μουσουλμάνοι, οφείλει να υπάρχει και υπέρ αυτών, με συνείδηση, ότι πράγματι η κληρονομία του Πατέρα των πιστών που φτάνει ως τον Άραβα Προφήτη, μπορεί να θεωρηθεί, κατά την άποψη του σοφού Μητροπολίτη του Πατριαρχείου Αντιοχείας Γεωργίου Khodr, ως μια μυστική οδός που φανερώνει την πρόνοια του Θεού, ενώ το ιερό Κοράνιο, κατά τη μαρτυρία του ίδιου Επισκόπου, φέρει διάσπαρτα τα ίχνη του Ιησού Χριστού στις σελίδες του….

Ένας Ορθόδοξος Επίσκοπος, που στα όρια της Επαρχίας του ζουν και Μουσουλμάνοι, διακονεί τους πάντες, μεταξύ αυτών και τους μη Χριστιανούς, ως πρεσβύτερος αδελφός, χωρίς διόλου προσηλυτιστική ιδιοτέλεια, αλλά μόνον ως οφειλέτης αγάπης, σύμφωνα με τις εσχατολογικές απαιτήσεις που αποκάλυψε ο ίδιος ο Χριστός στο Ευαγγέλιό Του (Ματθ. 25:31-46).

Κλείνοντας τούτο το σημείωμά μου, ως ένα είδος καλωσορίσματος του σεβασμιότατου Μητροπολίτη κ. Παντελεήμονος του Μουτάφη στην θεόσωστη Επαρχία Μαρωνείας και Κομοτηνής, εύχομαι εγκάρδια, μαζί με τους Χριστιανούς, αλλά και τους Μουσουλμάνους της περιοχής, κατά την πολύχρονη διακονία του να τον σκεπάζουν με τις πρεσβείες τους οι άγιοι Επτά Παίδες οι ἐν Ἐφέσῳ, που η μνήμη τους τιμάται τόσο από την Ορθόδοξη Εκκλησία (4 Αυγούστου), όσο και από το Ισλάμ, που το ιερό Κοράνιο αναφέρει το περιστατικό της θαυμαστής σωτηρίας τους από τους διωγμούς του Δεκίου στη Σούρα Αλ Καχφ (18: 9-26).

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΔΟΥΔΟΣ

g_doudos@yahoo.com

ΓΑΜΟΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

Και όμως, στην Ελλάδα της Ευρώπης είναι συνηθισμένοι οι γάμοι ανήλικων κοριτσιών. Στη Δυτική Θράκη, όπου κατοικούν μέλη της Μουσουλμανικής Θρησκευτικής Κοινότητας, είναι συνηθισμένοι οι γάμοι κοριτσιών Ρομά με την άδεια του νόμιμου Μουφτή. 
Καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να είναι τόσο ισχυρή μπροστά στην εγκληματική ανοχή γάμων ανήλικων κοριτσιών. Κανένας θρησκευτικός νόμος δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι στον εξαναγκασμό μικρών κοριτσιών να παντρευτούν, να στερηθούν τη μόρφωση και να "ενηλικιωθούν" με τρόπο που προκαλεί σοκ!

Αυτή η πρακτική πρέπει να σταματήσει πλέον άμεσα! 
Καλείται η Ελληνική Κυβέρνηση και το Συμβούλιο της Ευρώπης να λάβουν τις αναγκαίες πρωτοβουλίες ώστε οι γάμοι ανηλίκων να είναι απόλυτα παράνομοι, εκτός από τις ακραίες εξαιρέσεις που ανέχεται η κοινή νομοθεσία.  
 




Stop the Child Marriages in Western Thrace Greece Petition | GoPetition

Ο ΜΟΥΦΤΗΣ ΩΣ ΦΟΡΕΑΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

          Η οργάνωση των σύγχρονων δημοκρατικών κρατών στην Ευρώπη και στο Δυτικό Κόσμο γενικότερα οφείλει πολλά στον Γάλλο φιλόσοφο και Δαφωτιστή Μοντεσκιέ  (Montesquieu). Σημαντικότατη η συνεισφορά του Μοντεσκιέ στη διάκριση των εξουσιών ή λειτουργιών του κράτους σε μια Δημοκρατία. Η νομοθετική λειτουργία που νομοθετεί δεν δεσμεύεται από την κυβέρνηση, που είναι φορέας της εκτελεστικής λειτουργίας, με αρμοδιότητες σχεδιασμού της κρατικής πολιτικής, σύμφωνα με τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της βουλής. Τέλος υπάρχει η δικαστική λειτουργία, ανεξάρτητη τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τη βουλή, ώστε να είναι σε θέση να ελέγχει τους πάντες και να εποπτεύει την ορθή εφαρμογή της νομοθεσίας του κράτους. Φορείς της δικαστικής εξουσίας είναι οι δικαστικοί λειτουργοί όλων των δικαστηρίων που υπάρχουν στην Ελλάδα (διοικητικά δικαστήρια, από το Συμβούλιο της Επικρατείας, ως τα διοικητικά εφετεία και πρωτοδικεία,  τακτικά πολιτικά και ποινικά δικαστήρια, από τον Άρειο Πάγο ως το Ειρηνοδικείο και το Πταισματοδικείο του πιο απομακρυσμένου νησιού του Αιγαίου, το Ελεγκτικό Συνέδριο που ελέγχει τη χρηστή διαχείριση των δημόσιων οικονομικών). Εκτός από τα κοινά δικαστήρια του κράτους, που είναι όσα λέγονται και τακτικά δικαστήρια και τα ανέφερα πιο πάνω, υπάρχουν οι Εισαγγελικές Αρχές, η Γενική Επιτροπεία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων, αλλά και τα Στρατοδικεία, Ναυτοδικεία και Αεροδικεία με τις αντίστοιχες εισαγγελίες τους. Στην Ελλάδα φορέας της δικαστικής εξουσίας της πολιτείας είναι και ο Μουσουλμάνος Μουφτής, που έχει και την ιδιότητα του Ιεροδίκη.

          Ιεροδικεία με αρμοδιότητα να επιλαμβάνονται υποθέσεων που ρυθμίζονται από τον Ιερό Μουσουλμανικό Νόμο (Σαρία) εδρεύουν στην Κομοτηνή, στην Ξάνθη και στο Διδυμότειχο, όπου λειτουργούν οι τρεις Μουφτείες του κράτους.  

Ο Ιερός Μουσουλμανικός Νόμος, εμπλουτίζει την ελληνική έννομη τάξη κατ’ αρχάς ήδη από της Συμβάσεως της Κωνσταντινουπόλεως του 1881 μεταξύ Ελλάδος και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που κυρώθηκε με το νόμο ΠΛΖ΄/1882. Περαιτέρω, μετά τη σύναψη της Σύμβασης  Ειρήνης μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, γνωστής και ως Συνθήκης των Αθηνών του 1913, η οποία μαζί με τα συνημμένα τρία πρωτόκολλά της κυρώθηκε με το νόμο ΔΣΙΓ΄/1913, στην Ελλάδα ο Μουφτής έχει καταστεί φορέας της δικαστικής λειτουργίας της πολιτείας. Συγκεκριμένα αναγνωρίσθηκε,  ότι «οἱ Μουφτῆδες, ἐκτός τῆς ἁρμοδιότητος αὐτῶν ἐπί τῶν καθαρῶς θρησκευτικῶν ὑποθέσεων καί τῆς ἐποπτείας αὐτῶν ἐπί τῆς διοικήσεως τῶν Βακουφικῶν κτημάτων, ἀσκοῦσι τήν ἑαυτῶν δικαιοδοσίαν μεταξύ Μουσουλμάνων ἐπί γάμων, διαζυγίων, διατροφῶν (νεφακά), επιτροπειῶν, κηδεμονιῶν, χειραφεσίας ἀνηλίκων, ἰσλαμικῶν διαθηκῶν καί διαδοχῆς εἰς θέσιν Μουτεβελλή (τεβλιέτ)» και ότι «αἱ παρά τῶν Μουφτήδων ἐκδιδόμεναι ἀποφάσεις ἐκτελοῦνται ὑπό τῶν ἁρμοδίων Ἑλληνικῶν Ἀρχῶν» (διατάξεις του άρθρου 11 παράγρ. 9 και 10 αντίστοιχα της Σύμβασης). Επιπλέον, με το άρθρο 7 του Πρωτοκόλλου αριθ. 3 της Σύμβασης κατοχυρώνεται η λειτουργική ανεξαρτησία του Μουφτή όταν ασκεί  τις δικαστικές εξουσίες του. Συγκεκριμένα προβλέπεται ότι, «…οἱ Μουφτῆδες… κέκτηνται τά αὐτά δικαιώματα καί τάς αὐτάς ὑποχρεώσεις, οἳας οἱ λοιποί Ἓλληνες δημόσιοι λειτουργοί», ενώ με το άρθρο 9 του ιδίου Πρωτοκόλλου η Ελλάδα εγγυάται την προσωπική ανεξαρτησία του Μουφτή κατά την άσκηση των δικαστικών καθηκόντων του, αναγνωρίζοντάς του ισοβιότητα, όπως ισχύει για τους τακτικούς δικαστές του κράτους. Η διάταξη του Πρωτοκόλλου που ανέφερα πιο πάνω προβλέπει ότι, «οἱ Μουφτῆδες δέν δύνανται νά παυθῶσιν εἰμή συμφώνως πρός τάς διατάξεις τοῦ 88^ου ἂρθρου τοῦ Συντάγματος τοῦ Ἑλληνικοῦ Βασιλείου». Η παραπομπή αναφέρεται στο άρθρο 88 του Συντάγματος της Ελλάδος 1864/1911 που προέβλεπε τα εξής: «...οἱ ἰσοβιότητος ἢ μονιμότητος ἀπολαύοντες δικαστικοί ὑπάλληλοι δέν δύνανται νά παυθῶσιν ἂνευ δικαστικῆς ἀποφάσεως εἲτε κατ’ ἀκολουθίαν ποινικῆς καταδίκης εἲτε ἓνεκα πειθαρχικῶν παραπτωμάτων ἢ νόσου ἢ ἀνεπαρκείας βεβαιουμένων καθ' ὃν τρόπον νόμος ὁρίζει, τηρουμένων τῶν διατάξεων τῶν ἂρθρων 92 και 93».

Μετά την Συνθήκη των Αθηνών ακολούθησε η έκδοση του νόμου 147/1914 «περί τῆς ἐν ταῖς προσαρτωμέναις χώραις ἐφαρμοστέας νομοθεσίας καί τῆς δικαστικῆς αὐτῶν ὀργανώσεως». Είναι γνωστό ότι μετά την λήξη των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913), η Ελλάδα μαζί με τα νέα εδάφη που προστέθηκαν στην επικράτειά της εμπλούτισε τον πληθυσμό της με τους Μουσουλμάνους και τους Ισραηλίτες της Ηπείρου και της Μακεδονίας. Ο παραπάνω νόμος ρύθμισε ζητήματα που αναφέρονταν στη νομοθεσία που θα εφαρμοζόταν στους πληθυσμούς των νέων εδαφών της χώρας και απονομής της δικαιοσύνης. Στο άρθρο 4 του νόμου 147/1914 προβλέπονται τα εξής: «Τά τοῦ γάμου τῶν εἰς τό μουσουλμανικόν ἢ ἰσραηλιτικόν θρήσκευμα ἀνηκόντων, ἢτοι τ’ ἀφορῶντα εἰς τήν νόμιμον σύστασιν καί διάλυσιν τοῦ γάμου καί τάς συνεστῶτος αὐτοῦ προσωπικάς σχέσεις τῶν συζύγων καί τά τῶν συγγενικῶν δεσμῶν διέπονται ὑπό τοῦ ἱεροῦ αὐτῶν νόμου καί κρίνονται κατ’ αὐτόν. Ὡς πρός τούς Μουσουλμάνους ἰσχύουσι προσέτι οἱ περί αὐτῶν εἰδικοί ὃροι τῆς μεταξύ Ἑλλάδος καί Τουρκίας τελευταίας συνθήκης». Στο τέλος του άρθρου 4 γίνεται ρητή παραπομπή στις ρυθμίσεις που αφορούσαν τους Μουσουλμάνους της Ελλάδος στη Σύμβαση Ειρήνης των Αθηνών του 1913 και στο Πρωτόκολλό της αριθ. 3. Το άρθρο 4 του νόμου 147/1914 που αναφέρεται στην ισχύ του Ιερού Μουσουλμανικού Νόμου ως προς τους Έλληνες Μουσουλμάνους δεν καταργήθηκε με την θέση σε ισχύ του Αστικού Κώδικα, αλλά οι προβλέψεις του ισχύουν ως τις μέρες μας.

Στη συνέχεια ο νόμος 2345/1920 «περί προσωρινοῦ ἀρχιμουφτῆ καί μουφτήδων τῶν ἐν τῷ Κράτει Μουσουλμάνων καί περί διαχειρίσεως τῶν περιουσιῶν τῶν Μουσουλμανικῶν Κοινοτήτων», με το άρθρο 10 παράγραφος 1, προσδιόρισε με περισσότερη ακρίβεια τη δικαστική δικαιοδοσία του Μουφτή μεταξύ των Μουσουλμάνων Ελλήνων υπηκόων στις ακόλουθες υποθέσεις: «Ἐπί γάμων, διαζυγίων, διατροφῶν, ἐπιτροπειῶν, κηδεμονιῶν, χειραφεσίας ἀνηλίκων, ἰσλαμικῶν διαθηκῶν καί τῆς ἐξ ἀδιαθέτου διαδοχῆς ἐφ’ ὃσον αἱ σχέσεις αὐταί διέπονται ἀπό τόν Ἱερόν Μουσουλμανικόν Νόμον». Η δικαστική δικαιοδοσία του Μουφτή διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την θέση σε ισχύ του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας[i] με το άρθρο 8 του Εισαγωγικού Νόμου του.

Όπως είναι γνωστό σήμερα ισχύει η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της 24.12.1990 «περί Μουσουλμάνων θρησκευτικών λειτουργών» που κυρώθηκε με το νόμο 1920/1991. Η διάταξη του άρθρου 5 παράγρ. 2 της παραπάνω Πράξης προβλέπει τα εξής: «Ο Μουφτής ασκεί δικαιοδοσία μεταξύ μουσουλμάνων Ελλήνων πολιτών της περιφέρειάς του επί γάμων, διαζυγίων, διατροφών, επιτροπειών, κηδεμονιών, χειραφεσίας ανηλίκων, ισλαμικών διαθηκών και της εξ αδιαθέτου διαδοχής, εφ' όσον οι σχέσεις αυτές διέπονται από τον Ιερό Μουσουλμανικό Νόμο».

Οι διατάξεις των νόμων που αναφέραμε πιο πάνω, δεν αφήνουν αμφιβολία ότι ο Μουφτής, στα πλαίσια του συστήματος απονομής του δικαίου στην Ελλάδα έχει και την ιδιότητα του Ιεροδίκη μεταξύ των Μουσουλμάνων ελληνικής ιθαγένειας, στις υποθέσεις τους εκείνες, που ρητά προβλέπει ο νόμος ότι υπάγονται στις ρυθμίσεις του Ιερού Μουσουλμανικού Δικαίου. Με άλλα λόγια για τους Έλληνες Μουσουλμάνους ο Μουφτής, είναι ο φυσικός δικαστής τους, σύμφωνα με την έννοια του άρθρου 8 εδάφιο α΄ του Συντάγματος, που ορίζει ότι «κανένας δεν στερείται χωρίς τη θέλησή του το δικαστή που του έχει ορίσει ο νόμος».

Στο σημείο αυτό είναι ανάγκη να αναφερθούμε σε ορισμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Ισλάμ. Συνήθως οι θρησκείες αναφέρονται κατά κύριο λόγο σε θέματα μεταφυσικής πίστης και κατά δεύτερο σε κανόνες ηθικής συμπεριφοράς των πιστών, αλλά και σε θεσμούς που αφορούν τόσο την θρησκευτική κοινότητα, όσο και την ευρύτερη κοινωνία (λ.χ. προϋποθέσεις γάμου και διαζυγίου). Το Ισλάμ εξαρχής επαγγέλθηκε την επαναφορά της φυσικής θρησκείας προς την ανθρωπότητα,  που είναι σύμφωνα με το Κοράνιο η ορθή, η αληθινή θρησκεία (Σούρα Αλ Ρουμ 30: 30), όχι μόνο σε επίπεδο μεταφυσικό, αλλά και σε επίπεδο καθιέρωσης ενός πλήρους κανόνα ηθικών επιταγών, υποχρεωτικής αποδοχής από τα άτομα και την ανθρώπινη κοινότητα.

 Στο σημείο αυτό αξίζει να θιγεί η διάκριση μεταξύ των κανόνων ηθικής και των κανόνων των νόμων, τουλάχιστον σύμφωνα με όσα ισχύουν στο Δυτικό Κόσμο. Οι κανόνες ηθικής που υπαγορεύει μια θρησκευτική πίστη, επαφίενται ως προς την τήρησή τους στη βούληση των ενδιαφερομένων, οι οποίοι δεν μπορεί να εξαναγκασθούν προς τούτο. Από την άλλη μεριά οι κανόνες των νόμων επιβάλλονται από το κράτος, εφαρμόζονται υποχρεωτικά από όλους τους πολίτες, ακόμα και από τους απλούς επισκέπτες στην επικράτεια ενός κράτους. Η παράβαση των θρησκευτικής προέλευσης κανόνων συμπεριφοράς ή ηθικής εκ μέρους ενός πιστού, μπορεί να επισύρει κυρώσεις από την θρησκευτική κοινότητά του, αλλ’ αυτές δεν μπορεί να εφαρμοσθούν εξαναγκαστικά  ή

να επηρεάσουν τη ζωή του «παραβάτη» μέσα στην κοινωνία που ζει, τουλάχιστον στην εποχή μας. Απεναντίας η μη συμμόρφωση με τους νόμους επισύρει ποινές που προβλέπει κάθε κράτος και εκτελούνται από τα όργανα της τάξεως. Αυτά ως προς τις χώρες που έχουν υιοθετήσει πολιτικές αρχές του δυτικού πολιτισμού, που κατοχυρώνουν την ελευθερία της θρησκευτικής συνειδήσεως, την ελεύθερη επιλογή ή αλλαγή θρησκεύματος και έχουν καθιερώσει πλήρη ή μερικό χωρισμό κράτους και θρησκείας.

Το Ισλάμ δεν εννοείται αν αγνοήσουμε τη Σαρία, δηλαδή ένα εκτεταμένο σύνολο κανόνων ηθικής συμπεριφοράς σε προσωπικό επίπεδο, σε επίπεδο σύναψης και διάλυσης κοινωνικών σχέσεων (γάμος, διαζύγιο), ρύθμισης κληρονομικών σχέσεων, αλλά και πρόβλεψης των ποινών εις βάρος όσων παρανομούν σε ποινικό επίπεδο. Η Σαρία προχωρά με κανόνες της στον τρόπο οργάνωσης του κράτους, σχεδιασμού των διεθνών σχέσεων και των προϋποθέσεων σύναψης συμμαχιών ή του τρόπου διεξαγωγής ενός πολέμου. Στις περισσότερες χώρες του κόσμου που από πλευράς θρησκευτικής σύνθεσης του πληθυσμού μπορούν να χαρακτηρισθούν μουσουλμανικές, η εφαρμογή της Σαρία έχει υποχωρήσει αρκετά έως σημαντικά σε πολλούς τομείς και έχουν εισαχθεί νομοθεσίες πιο προσαρμοσμένες στις σύγχρονες συνθήκες και αντιλήψεις. Υπάρχουν βέβαια χώρες που εφαρμόζουν ένα νομικό σύστημα που βασίζεται στους κανόνες της Σαρία, αλλά είναι λίγες πλέον. Σε μουσουλμανικές χώρες όπου οι ρυθμίσεις της Σαρία, (του Ιερού Μουσουλμανικού Νόμου, όπως λέμε στην λέμε στην Ελλάδα), είτε εφαρμόζονται αυτούσιες, είτε έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τη νομοθεσία τους, είναι κυρίως οι τομείς του Οικογενειακού Δικαίου (προϋποθέσεις σύναψης γάμου, τρόποι διαζυγίου, επιμέλεια των παιδιών μετά από ένα διαζύγιο των γονέων, αποζημίωση της διαζευγμένης συζύγου και διατροφή των παιδιών κ.ά.).

Στο σουννιτικό Ισλάμ που συγκεντρώνει αριθμητικά την πλειοψηφία των Μουσουλμάνων ο θεσμός του Μουφτή έχει σημαντική αξία. Ο Μουφτής είναι παντού δημόσιος λειτουργός, που διορίζεται από το κράτος και πουθενά δεν εκλέγεται. Εξαίρεση υπάρχει στην Αυστραλία, όπου όμως το λειτούργημα του Μουφτή είναι απογυμνωμένο από κάθε δημόσια επιρροή.  Πρόκειται για έναν υψηλής κατάρτισης θεολόγο και νομικό (ισλαμικό δίκαιο). Έργο του είναι να ερμηνεύει τις ρυθμίσεις της Σαρία, σύμφωνα με τις εκάστοτε περιστάσεις και καταστάσεις που προκύπτουν στην κοινωνία. Οι ερμηνευτικές γνωμοδοτήσεις του Μουφτή λαμβάνουν τη μορφή φάτουα (φετβά στα τουρκικά) και έχουν κύρος ως προς την εφαρμογή του Ιερού Νόμου εκ μέρους των Ιεροδικών (Καδί), που αποτελούν μιαν άλλη τάξη δημοσίων λειτουργών σε μουσουλμανικές χώρες.

Στην Ελλάδα οι ιδιότητες του Μουφτή και του Ιεροδίκη συγχέονται σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία στο ίδιο πρόσωπο. Έτσι ο Μουφτής είναι ο ερμηνευτής του νόμου αλλά συγχρόνως και εκείνος που με τις αποφάσεις του εφαρμόζει τον Ιερό Νόμο. Για τούτο και η ελληνική νομοθεσία, όπως συμβαίνει για τους τακτικούς δικαστές και τους εισαγγελικούς λειτουργούς, προβλέπει και ως προς τους Μουφτήδες τον διορισμό τους και όχι την εκλογή τους. Ο Μουφτής ως Ιεροδίκης είναι φορέας της δικαστικής εξουσίας του ελληνικού κράτους σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος, που διακρίνει μεταξύ τους τις λειτουργίες του δημοκρατικού κράτους, σύμφωνα με όσα αναφέραμε στην αρχή του άρθρου αυτού.

Ο θόρυβος που εδώ και μερικές δεκαετίες έχει προκληθεί από το αίτημα μερίδας μειονοτικών πολιτών να εκλέγονται οι Μουφτήδες, δυστυχώς, πολύ λίγη σχέση έχει με τις παραδόσεις του σουννιτικού Ισλάμ που ακολουθεί κατά πλειοψηφία η θρησκευτική μουσουλμανική Κοινότητα της Θράκης. Ο θόρυβος προκαλείται από εξωθρησκευτικούς παράγοντες που «ντύνονται» μια θρησκευτική μάσκα λαμβάνοντας υπόψη, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης είναι προσηλωμένη στις παρακαταθήκες του Ισλάμ, ακόμα και αν πρόκειται για μέλη της μειονότητας που αντιμετωπίζουν τη θρησκεία με φιλελεύθερο πνεύμα ή και με σκεπτικισμό. Η θρησκευτική αυτοσυνειδησία των Ελλήνων πολιτών που είναι Μουσουλμάνοι, νομίζω πως είναι πιο ισχυρή από τον εθνοτικό αυτοπροσδιορισμό τους.

Το γεγονός ότι στην έννομη τάξη ή στο δικαιϊκό σύστημα της Ελλάδος εδώ και πολλές δεκαετίες έχει ενσωματωθεί ο Ιερός Μουσουλμανικός Νόμος (Σαρία), για σχέσεις οικογενειακού δικαίου, κληρονομικού δικαίου και προσωπικής κατάστασης αποτελεί μια νομική πραγματικότητα που ακούγεται ως παραφωνία στον Δυτικό κόσμο. Μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που αμφισβητείται έντονα αυτή η πραγματικότητα ακόμα και από δικαστές. Στις ρυθμίσεις του ισλαμικού νόμου υπάγονται οι Μουσουλμάνοι που έχουν ελληνική υπηκοότητα, με εξαίρεση εκείνους που κατοικούν στα Δωδεκάνησα. Και εδώ έρχεται η αναγνωρισμένη από το κράτος εξουσία του Μουφτή ως Ιεροδίκη, ο οποίος, όπως λέχθηκε ήδη, δικάζει τις διαφορές που αναφύονται μεταξύ Μουσουλμάνων.

Η επιβίωση της Σαρία στο ελληνικό σύστημα δικαίου αμφισβητείται ως απαράδεκτος αναχρονισμός. Και ο τρόπος που εφαρμόζεται η Σαρία από τους Έλληνες Μουφτήδες πολλές φορές, θα πω μια βαρειά λέξη, κακοποιεί τον Ιερό Μουσουλμανικό Νόμο.  Μου έχει δοθεί η ευκαιρία και άλλες φορές να υποστηρίξω, ότι το ισλαμικό δίκαιο, τουλάχιστον όπως μπορεί να ερμηνεύεται σύμφωνα με την ιερονομική σχολή Χανεφί, που επικρατεί και στη Δυτική Θράκη, παρέχει την ευχέρεια στους νομομαθείς (ουλεμά) και στους ιεροδίκες (καδή), να προσαρμόζουν τις ρυθμίσεις του Ιερού Νόμου στις ανάγκες της κοινωνίας, στις περιστάσεις που γεννούν τις διαφορές μεταξύ εκείνων που προσφεύγουν στον ιεροδίκη. Στο ισλαμικό δίκαιο, αλλά και στη γενικότερη προσέγγιση των πραγμάτων, υπάρχει ένα «εργαλείο» που λέγεται ‘Ijtihad’ και έχει χαρακτηρισθεί ως ισλαμικός διαφωτισμός.  Η ‘Ijtihad’  είναι μια επιστήμη, θεμελιωμένη στη λογική σκέψη και μια μέθοδος ερμηνείας του ιερού νόμου, που αναπτύχθηκε από Μουσουλμάνους νομομαθείς, θεολόγους και φιλοσόφους, με σκοπό την κατανόηση και την εφαρμογή του κορανικού μηνύματος στις ακατάπαυστα μεταβαλλόμενες ανάγκες και συνθήκες της ανθρώπινης κοινωνίας.

Από τη συγκρότηση της ‘Ijtihad’  ως μιας επιστήμης της ερμηνείας των ιερών κειμένων του Ισλάμ και των κανόνων δικαίου που πηγάζουν απ’ αυτά, αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για την καλλιέργεια και την ανάπτυξη της ήταν και παραμένει, να υπάρχουν συνθήκες  κατάφασης στην ελεύθερη έρευνα και  υιοθέτησης της απεριόριστης αναζήτησης σε όλα τα πεδία της γνώσης. Ιδίως στο πεδίο της επιστήμης της ερμηνείας του Ιερού Νόμου η ‘Ιjtihad’ αποτελεί το μόνο όργανο, που άφοβα εμπιστεύεται τον λόγο, ως αιτία της δημιουργικής σκέψης κατά την εφαρμογή του δικαίου της Σαρία στις μεταβαλλόμενες συνθήκες και σε κάθε είδους νεοτερικότητα.

Δυστυχώς, δεν γνωρίζω από πότε έχει να εκδοθεί μια ιερονομική ρήτρα από κάποιον Μουφτή της Ελλάδος, που να δίνει την ορθή απάντηση σε προβλήματα, που απασχολούν τους πιστούς Μουσουλμάνους της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον και υπό συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Θα αναφέρω μερικά θέματα, ενδεικτικά και μόνο. Οι συνθήκες άλλαξαν και οι γυναίκες έχουν δικαίωμα στην μόρφωση, ενώ οι ανάγκες απαιτούν στη σύγχρονη οικογένεια συχνά, πολύ συχνά μάλιστα, να εργάζεται και η γυναίκα. Βγήκε ποτέ ένας φετφάς που να θέτει όριο ηλικίας στους γάμους των Μουσουλμάνων; Το τί ίσχυε στην Αραβία του 7^ου αιώνα ή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τον 18^ο αιώνα είναι οπωσδήποτε παρωχημένο και η αγκύλωση σ’ ένα παρελθόν που είναι γεμάτο αράχνες, δήθεν χάριν μιας αμφίβολης ορθοδοξίας στην πίστη, εκτός του ότι προβάλλει τον λόγο με τον οποίο είναι προικισμένοι οι άνθρωποι, δημιουργεί τις προϋποθέσεις σχιζοφρένειας και θανατώνει την πίστη, που υποτίθεται ότι στηρίζει. Στη σημερινή εποχή είναι ανεκτό στη συνείδηση και στην κοινή λογική του οποιουδήποτε Μουσουλμάνου πατέρα, να μοιραστεί η περιουσία του όταν έρθει η ώρα του θανάτου του με τον άδικο και παράλογο τρόπο που η παραδοσιακή Σαρία υποτίθεται ότι προβλέπει. Δέχεται η συνείδησή του ο γιος να λάβει διπλή κληρονομική μερίδα από την θυγατέρα του, απλά και μόνο γιατί είναι άνδρας. Οι συνθήκες έχουν αλλάξει και οι προϋποθέσεις που επέτρεπαν τη διπλή μερίδα στον άνδρα, σε σύγκριση με τη μερίδα της γυναίκας, δεν μπορεί να εφαρμοσθούν. Γιατί λοιπόν δεν έχει εκδοθεί ως τώρα μια ιερονομική ρήτρα που να εξηγεί γιατί άνδρες και γυναίκες έχουν στην εποχή μας και στον τόπο μας ίσα κληρονομικά δικαιώματα; Και όταν έρχεται η ώρα του διαζυγίου πώς μπορεί να επιτραπεί η επιμέλεια των αγοριών από μια τρυφερή ηλικία και μετά να ανήκει στον πατέρα και όχι στη μάνα; Ή σε περιπτώσεις ορφάνιας, με ποια λογική, η επιμέλεια ανήκει όχι στη μάνα, δήθεν κατά τους κανόνες της Σαρία, αλλά σε κάποιον αρσενικό συγγενή του πεθαμένου πατέρα, που έτυχαν φορές, αυτός ο συγγενής να μην έχει καν θερμές σχέσεις και επαφές με τα ανήλικα που καλείται να επιμεληθεί, επειδή το προστάζει, που είναι ψέμμα κιόλας, λόγω παρερμηνείας, η Σαρία! Πότε εκδόθηκε μια ιερονομική ρήτρα που να αλλάζει τα πράγματα;

Ναι, κακοποιείται ο ιερός μουσουλμανικός Νόμος από άγνοια και αγκύλωση σε ένα ασύμβατο με το τώρα παρελθόν. Και αναρωτιέμαι και με τη σειρά μου μεταφέρω το ερώτημα στους σοφολογιότατους Μουφτήδες της Θράκης: Με το να επιμένετε σε λύσεις που προσβάλλουν το σύγχρονο αίσθημα δικαίου ανθρώπων που ζουν στις συνθήκες του σήμερα, προσβάλλετε δυστυχώς το Ισλάμ και κακοποιείτε τον Ιερό Νόμο! Η παράδοση Χανεφί στην οποία ανήκετε και υποτίθεται ότι ακολουθείτε, σας προσφέρει την επιστήμη της ‘Ijtihad’ ώστε να ερμηνεύετε και να εφαρμόζετε τον Ιερό Νόμο, με κριτήριο τον ορθό λόγο, στις περιπτώσεις εκείνες που δεν υπάρχουν προηγούμενα από το παρελθόν, για να αντιμετωπισθούν οι προκλήσεις του 21^ου αιώνα. Επιτρέψτε να σας θυμίσω ότι δύο πολύ γνωστοί και σεβάσμιοι ανανεωτές της μουσουλμανικής πίστης, ο Bediuzzaman Said Nursî και ο M. Fethullah Gülen τάσσονται χωρίς επιφυλάξεις υπέρ του ανοίγματος των πυλών της ‘Ijtihad’  διάπλατα. Και ενώ κανένας δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα αμφισβητήσει την ιδιότητα του Said Nursî, o Θεός ας αναπαύει την ψυχή του, ως αυθεντικού ‘Mujaddid’, εντούτοις αγνοείται η παρακαταθήκη του ως προς το σοβαρό ζήτημα που θίγουμε (Θα περιορισθώ να αναφέρω τον Εικοστό Έβδομο Λόγο του Bediuzzaman Said Nursî από το Risale-i Nur που αναφέρεται στην ‘Ijtihad’). 

Προσωπικά συντάσσομαι υπέρ της διατήρησης του Ιερού Μουσουλμανικού Νόμου στην ελληνική έννομη τάξη. Αρκεί η εφαρμογή του να μην προσκρούει σε δικαιϊκές αξίες πανανθρώπινου κύρους, που έχουν γίνει κομμάτι του νομικού πολιτισμού της Ευρώπης, αλλά και όλου του κόσμου. Και οπωσδήποτε, αυτές οι αξίες είναι κληρονομιά που ανήκει και στο Ισλάμ, για να μην πούμε ότι το Ισλάμ, αγνοώντας τις παραμορφώσεις του από φανατικούς και βαρβάρους, έχει συμβάλλει στην ανάπτυξη και στην καλλιέργεια αυτών των αξιών.

Κλείνω θυμίζοντας, ότι ο Muhammad Zafrullah Khan υπήρξε ένας από τους «πατέρες», τους συντάκτες, της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που υιοθέτησε η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 10 Δεκεμβρίου του 1948. Ο Πακιστανός Μουσουλμάνος  Muhammad Zafrullah Khan, που τίμησε την πατρίδα του με ποικίλους τρόπους και πρόσφερε υπηρεσίες προς την ανθρωπότητα και ως πρόεδρος του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, έγραψε ένα έργο με τίτλο «Ισλάμ και Ανθρώπινα Δικαιώματα», που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1967 και απ’ όσο γνωρίζω έχει επανεκδοθεί ως τώρα άλλες τέσσερις φορές ως το 1999. Ουσιαστικά, θα μπορούσα να πω ότι πρόκειται για μια σοβαρή αξιολόγηση των δικαιωμάτων της Οικουμενικής Διακήρυξης υπό το φως του Κορανίου και της Σούννα. Στην εποχή των μεγάλων αμφισβητήσεων, των σαρωτικών αλλαγών και των συστημικών κρίσεων που ζούμε, όχι μόνο στην Ελλάδα και στην περιοχή μας, αλλά σε όλο τον κόσμο, το να προσφέρουμε ερείσματα και βάθος σε αξίες που υπερβαίνουν τις έννοιες αρχαίο και σύγχρονο, όπως είναι όσα πηγάζουν από το Κοράνιο και την παράδοση που διασώζουν τα Χαντίθ είναι σημαντικό εγχείρημα. Αν το Ισλάμ εκφράζει τη θρησκεία που πρόσφερε ο Θεός στην ανθρωπότητα, τότε είναι μια παράδοση για το σήμερα, όπως ήταν για το χθες, όπως θα είναι και για το αύριο. Αν η Σαρία είναι ο δρόμος που ένας πιστός Μουσουλμάνος οφείλει να πορεύεται, τότε δεν μπορεί να είναι ένας δρόμος για τους Μουσουλμάνους της Σαουδικής Αραβίας, ή της Υεμένης και του Σουδάν ή του Αφγανιστάν. Πρέπει να είναι ένας δρόμος φωτεινός για τον Μουσουλμάνο της Ευρώπης και της Αμερικής…. Και για να μην απαξιώνεται η Σαρία σοβαρή ευθύνη έχουν όσοι αναλαμβάνουν την ερμηνεία των κανόνων του ισλαμικού νόμου και τον τρόπο της εφαρμογής τους….

---

[i] Ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας είναι θεμελιώδης νόμος του κράτους που ορίζει τον τρόπο διεξαγωγής των αστικών ή πολιτικών δικών, για υποθέσεις περιουσιακές και εμπορικές, οικογενειακές, διαζύγια, υιοθεσίες κ.λπ.. 

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΩΣ ΧΑΡΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ...

Ο Αντισημιτισμός, είναι ένα από τα μολυσμένα καρφιά, που ματώνουν και προκαλούν ανείπωτο πόνο στο Σώμα του Χριστού ως τις μέρες μας. Είναι αφορμή ονείδους για τους Χριστιανούς που αγνοούν το χρέος προς τον Άλλο, τον Διαφορετικό επιμένοντας πεισματικά στην πλάνη που ενσπείρει ο παμμίαρος….

          Ιδίως οι Χριστιανοί της Ανατολής, Ορθόδοξοι, Κόπτες, Μελχίτες, Σύροι επιμένουν να διατηρούν τις προκαταλήψεις τους κατά των Εβραίων, που όταν μάλιστα περιπλέκονται με συμβάντα της πολιτικής συγκυρίας, τότε μεταπλάθονται σε απροκάλυπτο μίσος εναντίον ανθρώπων γι’ αυτό που είναι, γιατί είχαν την «ατυχία» να γεννηθούν Εβραίοι.

          Η Καθολική Εκκλησία είχε την τόλμη να ζητήσει συγγνώμη για όσα φοβερά έχουν διαπραχθεί στη διαδρομή του χρόνου κατά του Λαού Ισραήλ. Η Ομιλία και η Προσευχή της Συγγνώμης στις 12 Μαρτίου του 2000, περίοδο Μεγάλης Σαρακοστής, που είχε απευθύνει ενώπιον του Θεού και του κόσμου ο Πάπας Ιωάννης Παύλος 2^ος παραμένει υπόδειγμα τολμηρής μετάνοιας για αμαρτήματα που έπραξαν άνθρωποι της Εκκλησίας, στο όνομά της αυθαίρετα και καταχρηστικά. Οι Λουθηρανοί είχαν το θάρρος να αποκηρύξουν τις διδασκαλίες μίσους κατά των Ιουδαίων του Μαρτίνου Λούθηρου και με λόγους και διακονία εκφράζουν τη μετάνοιά τους.

          Στη Χριστιανική Ανατολή δυστυχώς επιμένουμε να βυθίζουμε το πικρό καρφί του Αντισημιτισμού στο σώμα του Χριστού. Δε χρειάζεται να αναφέρουμε περιπτώσεις Επισκόπων και άλλων των κατά τόπους εκκλησιών, που όχι μόνο δεν αρθρώνουν λόγο μετάνοιας για τα αμαρτήματα του παρελθόντος, αλλά επιμένουν να αναπαράγουν την ύβρη τους κατά ζωντανών εικόνων του Θεού σχεδόν αδιάλειπτα.

          Υπάρχει μεταξύ Χριστιανών της Ανατολής μια νοσηρή ευλάβεια προς αγίους, που καταντά ‘αγιολατρεία’ και συνιστά έρπουσα ειδωλολατρία. Δήθεν, ό, τι λέχθηκε και ό, τι έχει γραφεί από Πατέρες και αγίους της Εκκλησίας, είναι υπεράνω κριτικής. Παραμένει στη συνείδηση των πολλών, ακόμα και θεολόγων, επισκόπων και όχι τυχαίων σε γνώσεις κληρικών και μοναχών, πως είναι αλάνθαστο, πως εκφράζει το φρόνημα και τη συνείδηση της Εκκλησίας και για τούτο πρέπει να μένει απαρασάλευτο. Διδαχές αγίων Πατέρων παλαιοτέρων και νεοτέρων προπαγανδίζουν το μίσος κατά των Εβραίων και αποτέλεσαν τις ρίζες του Αντισημιτισμού. Πρακτικές χριστιανικών κοινοτήτων δήθεν προς υπεράσπιση της πίστεως του Χριστού έγιναν πρόξενοι διασποράς νοσηρών προκαταλήψεων και συνετέλεσαν στην φανέρωση του Ολοκαυτώματος, με το ζύμωμα του μίσους μέσα στο χρόνο. Λειτουργικά κείμενα, όσο και αν είναι «αγαπητά» στους πολλούς λόγω της αρχαίας τους προέλευσης και της σύναψής τους με εκκλησιαστικές μνήμες που φανερώνουν στο τώρα το Μυστήριο της Θείας Οικονομίας, αναμφίβολα προκαλούν δάκρυα στον Χριστό, πόνο στην Παναγία γιατί μεταβάλλονται σε φονικά όπλα κατά ανθρώπων όμαιμων προς τον Ιησού από τη Ναζαρέτ και προς την Παρθένο Μαριάμ τη Μητέρα Του και προς τους Αποστόλους Του….

          Μεγάλη Τεσσαρακοστή πλησιάζει. Πρόκληση συνοδοιπορίας προς το Γολγοθά. Συνοδοιπορία στις ταπεινώσεις, στο μαρτύριο, στο θάνατο ενός Εβραίου, του Ιησού Χριστού. Μέθεξη του φθαρτού χρόνου στο από αιώνων ετοιμασμένο Μυστήριο της Σωτηρίας και της Συμφιλίωσης του γένους των ανθρώπων, αδιακρίτως. Καιρός Μετάνοιας και Μεταστροφής…. Καιρός αποκηρύξεως επί τέλους της αντισημιτικής μανίας, λόγῳ και ἒργῳ. Ευκαιρία βιώσεως της υποστατικής του καθενός και της καθεμιάς μας Αναστάσεως!

Ευκαιρία να θυμηθούμε και να θυμήσουμε το λόγιο αλήθειας του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου προς πάντας, Ποιμένες και ποιμενόμενους της Ορθόδοξης Εκκλησίας του τόπου μας: ‘Ἡμῖν οὐ μέλει τί εἶπον, ἢ τί ἐφρόνησαν μερικοί Πατέρες. Ἀλλά τί  λέγει ἡ Γραφή, καί αἱ οἰκουμενικαί σύνοδοι, καί ἡ κοινή τῶν Πατέρων δόξα. Οὐ γάρ δόγμα συνιστᾷ ἡ γνώμη τινῶν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ’.

Καλή Σαρακοστή! Καλή Μετάνοια και κάθαρση νου και καρδιάς από τις τοξίνες της προκατάληψης και των εμμονών. Καθαίρεση των ψευδών αρχετύπων που ταλανίζουν τις ψυχές μας και μας κρατούν μακρυά από τη χάρη της Αγάπης.

5 Μαρτίου 2013

Γιώργος Δούδος 

Σίγουρα, το πράσινο είναι όμορφο χρώμα...

      Εφτά χρόνια κυβερνούσαν τον τόπο επίορκοι στρατιωτικοί. Ο πιο χυδαίος και πιο βάναυσος ο Ιωαννίδης, που έριξε τον Παπαδόπουλο. Από τη μια μεριά όρθωσε ένα "stop" στην προσπάθεια του Παπαδόπουλου να περάσει η Ελλάδα από τη δικτατορία σε μια έστω ευνουχισμένη δημοκρατία με τον Μαρκεζίνη κι από την άλλη εγκλημάτισε κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, με την εξαγωγή πραξικοπήματος από την Ελλάδα στην Κύπρο, με σκοπό την ανατροπή του Μακαρίου. Όλα γνωστά.... Στην προδοσία του Ιωαννίδη και στην θυσία της ενότητας της Κύπρου οφείλεται κατά κύριο λόγο η απεμπλοκή της Ελλάδος από τη μέγγενη της βαρβαρότητας των στρατιωτικών και της ΕΣΑ....

      Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποδείχθηκε μεγάλος, ιδίως μετά το 1974. Η Αριστερά και οι άνθρωποι που είχαν στρατευθεί στις τάξεις της είχαν πληρώσει βαρύ τίμημα διωγμών, διακρίσεων και ταπεινώσεων στην Ελλάδα της μετεμφυλιακής εποχής. Η ΕΔΑ, όπως έχει αποδειχθεί, ενώ είχε όλες τις προϋποθέσεις να συμβάλει αποφασιστικά και θετικά στην αναδημιουργία της ελληνικής πολιτικής ζωής και στην αναζωογόνηση της ελληνικής κοινωνίας, με ένα νέο συλλογικό ήθος, μετά τους πολέμους και τις ανοιχτές επί χρόνια πληγές, που είχαν χαράξει τον τόπο αλλά και τις ψυχές των ανθρώπων, το μόνο που είχε καταφέρει, ήταν να αναδειχθεί αξιωματική αντιπολίτευση το 1958, αν η μνήμη μου είναι σωστή. Αν λάβουμε υπόψη τους διωγμούς, φανερούς και υπόγειους που υφίστατο η ΕΔΑ από το δεξιό κατεστημένο της χώρας μπορούμε να τρέφουμε πολύ θαυμασμό για τους ανθρώπους που στοίχιζαν τις τάξεις της. Όπως έχει αποδειχθεί, δεν ήταν μόνο το δεξιό κράτος και το σκοτεινό παρακράτος που μάχονταν τα ενδεχόμενα αλλαγών στην Ελλάδα, με φορέα την ΕΔΑ. Ήταν και το ΚΚΕ, που απ' το εξωτερικό όπου έδρευε η ηγεσία του, ήθελε την ΕΔΑ μια άβουλη μαριονέτα που απλώς θα εκτελούσε τις εντολές των αδίστακτων δογματικών της σκέψης και της πολιτικής που στελέχωναν το Πολιτικό Γραφείο αυτού του κόμματος.
       Μετά ήρθε η χούντα των συνταγματαρχών. Το μεγάλο πλήθος των Ελλήνων σιωπούσε μπροστά στην συνταγματική εκτροπή. Το μεγάλο πλήθος των Ελλήνων ζούσε το φάσμα από τα δεινά του εμφυλίου.... Δεν ήταν λίγοι οι Έλληνες που ήταν εγκάρδιοι χειροκροτητές των συνταγματαρχών. Κοινωνικές ομάδες, όπως οι αγρότες, που σε μια νύχτα όσα χρωστούσαν στην Αγροτική Τράπεζα έσβησαν, πώς θα μπορούσαν να είναι αντίθετοι στην εθνική κυβέρνηση της 'Ελλάδος των Ελλήνων Χριστιανών';
       Η μεταπολίτευση ήρθε σφραγισμένη με πόνο και αίμα.... Και μαζί της εμφανίστηκε ένα καινούργιο πολιτικό κίνημα, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα. Αρχηγός ο Ανδρέας Παπανδρέου, κουβαλώντας στους ώμους του δάφνες αντιστασιακού ηγέτη, έστω από το εξωτερικό. Κάτι οι φαβορίτες του, κάτι τα ζιβάγκο που συνήθιζε να φορά έχτιζαν την εικόνα ενός αντικομφορμιστή πολιτικού.

      Οι επιλογές στη ζωή μας συχνά καθοδηγούνται από το υποσυνείδητό μας ή και το ασυνείδητό μας ακόμα. Να το πω αλλιώς, οι επιλογές προκύπτουν σαν κεραυνοί ἐν αἰθρίᾳ και μας κατακλύζουν.  Δεν είμαστε πάντοτε σε εγρήγορση όσο κι αν νομίζουμε πως ότι κάνουμε στη ζωή μας είναι συνειδητό και απόλυτα ελεγχόμενο.... Τέλος πάντων.
     Όταν στρατεύθηκα το 1973 ήμουν χαρακτηρισμένος 'Ε1', δηλαδή εθνικόφρων άνευ αμφιβολίας.
Κατ' αρχάς ο πατέρας μου ήταν εθνικόφρων με περγαμηνές, χωρίς το στίγμα του δωσιλόγου κατά την Κατοχή. Ούτε είχε εξαργυρώσει την εθνικοφροσύνη του, είτε μετά τον εμφύλιο, ούτε κατά τη διάρκεια της χούντας, μολονότι ήταν απόλυτα νομιμόφρων στο καθεστώς, χωρίς όμως τυμπανοκρουσίες. Ήταν ο κλασικός Νεοέλληνας δεξιός, που μετά την φρίκη του εμφυλίου, το μόνο που τον ικανοποιούσε και του πρόσφερε πολιτική ασφάλεια ήταν να κυβερνά η Δεξιά, ακόμα και αν τούτο σήμαινε ευνουχισμό του πολιτεύματος σε μια δικτατορία ή έστω σε μια υπό επιτήρηση δημοκρατία.... Στο στρατό λοιπόν έχασα κάθε εκτίμηση και εμπιστοσύνη για τους μόνιμους αξιωματικούς, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Αυτή η γνωριμία μου με τους στρατιωτικούς, από την πλευρά του στρατιώτη, έστω και 'Ε1', εδραίωσε την αντίθεσή μου προς το έκνομο καθεστώς των στρατιωτικών. Η πρώτη αμφισβήτηση του καθεστώτος της χούντας προήλθε με δύο περιστατικά, που σήμερα δεν είμαι σε θέση να τα συνδέσω χρονικά μεταξύ τους. Το πρώτο ήταν η σύλληψη γνωστών μας ανθρώπων, που κατά κοινή ομολογία ήταν ήσυχοι και μάλλον αμέτοχοι σε αντιστασιακές δραστηριότητες, και η εξορία τους στη Γυάρο. Το μόνο "αδίκημά" τους, ότι δεν ήταν πιστοί του νέου καθεστώτος. Θυμάμαι κυρίως τις περιπτώσεις του δικηγόρου Νίκου Μούγγρη, του διευθυντή γεωργικής συνεταιριστικής επιχείρησης Δημήτρη Βλάχου. Ο πρώτος ήταν γείτονάς μας στη Νάουσα. Το δεύτερο περιστατικό ήταν η είδηση που άκουσα από σταθμό του εξωτερικού, πως το καθεστώς απαγόρευσε ένα σωρό βιβλία, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν και έργα της κλασικής ελληνικής γραμματείας. Μου φάνηκε απίστευτο το νέο. Ήμουν υποψήφιος φοιτητής της Νομικής και έμενα στη Θεσσαλονίκη να προετοιμαστώ για τις εισαγωγικές. Την άλλη μέρα, έκανα το βλάκα και άρχισα να επισκέπτομαι κάποια βιβλιοπωλεία, ζητώντας ένα δυο από τα απαγορευμένα έργα των αρχαίων Ελλήνων. Πράγματι δεν πουλιόνταν πλέον....
         Ένα διάστημα της θητείας μου στο στρατό, το μεγαλύτερο υπηρετούσα στο Τάγμα Διαβιβάσεων στις Σέρρες. ΄Ημουν γραφέας στη Διαχείρηση Υλικού. Προϊστάμενός μου ο φροντιστής  λοχαγός Δράκος. Επρόκειτο για το καρφί της ΚΥΠ στη Δεκάτη Μεραρχία. Ήταν παντοδύναμος, αν και η θέση του, ο βαθμός του και το ότι ήταν ένας φροντιστής δεν δικαιολογούσε τον τουπέ του, ώσπου καταλάβαμε τί συμβαίνει με τον κούτσαβο. Γιατί επρόκειτο για έναν κούτσαβο. Υπηρετούσε στα κεντρικά της ΚΥΠ και τον έστειλαν στις Σέρρες για να ελέγχει την κατάσταση και να κόβει κίνηση.... Στο γραφείο του είμασταν τρεις. Ο πιο παλιός ο Λάκης,φυσικός, ο Μπλακ,  ηλκτρολόγος κι εγώ, ο νομικός. Ο Λάκης κι εγώ είμασταν γραφείς, ο Μπλακ αποθηκάριος. Ο Λάκης ήταν αριστερός με βεβαρυμένο οικογενειακό παρελθόν. Εγώ παρέμενα εθνικόφρων και είχα πάρει μετάθεση στις Σέρρες  από την 100 ΣΔΙ, μεγάλη μονάδα στη Θεσσαλονίκη ειδικής αποστολής. Όλοι όσοι υπηρετούσαμε στα γραφεία του επιτελείου της 100ΣΔΙ είμασταν λίγο παρακάτω κάτω από γαλαζοαίματοι....
        Δεν οργανώθηκα σε καμιά ομάδα που αντιστεκόταν τη χούντα. Απεναντίας, τον πρώτο καιρό που επικράτησε το πραξικόπημα των στρατιωτικών, όντας πολιτικά άγουρος, ακολουθούσα το παράδειγμα του πατέρα μου. Το καλοκαίρι, που για δυο μήνες μετά την αποφοίτησή μου από το λύκειο,  παρακολουθούσα φροντιστήριο για τις εισαγωγικές εξατάσεις στο πανεπιστήμιο, έκανα παρέα με μια Ναουσαία που επίσης προετοιμαζόταν για τις εισαγωγικές εξετάσεις. Η κοπέλα ήταν μακρινή συγγενής μου, λίγο μεγαλύτερή μου και από βαμμένη αριστερή οικογένεια. Σ' ένα σημειωματάριο αποθήκευα σκέψεις και προβληματισμούς μου για ένα σωρό ζητήματα. Ανάμεσα στα άλλα είχα φυλάξει και κάποιες σκέψεις μου, μάλλον τολμηρές για την εποχή της αστυνόμευσης και των απαγορεύσεων, που αμφισβητούσα έντονα, με συναισθηματικά κυρίως ξεσπάσματα  την αυταρχικότητα και την ανοησία της εθνικής κυβέρνησης! Εμπιστεύτηκα το σημειωματάριο στη φίλη μου. Κι εκείνη που μάλλον είχε δεσμούς με κάποια αντιστασιακή οργάνωση καθοδηγούμενη από το ΚΚΕ, το έκανε παντιέρα.... Ήταν παλιά τακτική των κομμουνιστών να στρατολογούν νέους από δεξιές οικογένειες, αφού προηγουμένως τους εξέθεταν.... Δεν μπορώ να φανταστώ άλλο λόγο, γιατί τα όσα έγραφε το σημειωματάριό μου έγιναν γνωστά σε απροσδιόριστο κύκλο ανθρώπων, φτάνοντας και σε ανθρώπους του καθεστώτος. Ένας φίλος της οικογένειας και στα πράγματα με τη νέα κατάσταση μπροστά στους γονείς μου αποκάλυψε τα σχετικά με όσα έγραφα στο σημειωματάριο, που είχα εμπιστευτεί στην "φίλη" μου. Δεν υπήρξαν εις βάρος μου συνέπειες, αλλά με έκαναν να συχαθώ τις μεθόδους των κομμουνιστών, που μπροστά σ' αυτό που εννοούν σαν κομματικό συμφέρον ποδοπατούν σαν φτηνό σκουπίδι φιλίες.... Ναι δεν υπήρξα αντιστασιακός. Απεναντίας, μια χρονιά συμμετείχα σ' ένα πρόγραμμα του Εθνικού Ιδρύματος Νεότητος 'ο Βασιλεύς Παύλος', που οργάνωνε φοιτητές και φοιτήτριες σε "Ομάδες Βοηθείας Υπαίθρου". Ήταν μια εμπειρία αξέχαστη στο χωριό Πολυπλάτανο της Φλώρινας. Ως φοιτητής της Νομικής μιλούσα στους χωρικούς για ένα σωρό πράγματα που είχαν σχέση με τους νόμους, αλλά και με το νέο Σύνταγμα που είχε ετοιμάσει το καθεστώς. Παρόμοια ομιλία για το νέο Σύνταγμα, που οι συνταγματάρχες θα το έθεταν στην κρίση του λαού με δημοψήφισμα είχα κάνει και στη Στρατιωτική Λέσχη της Νάουσας, με πρωτοβουλία του δήμαρχου Λάμπη Χρυσοχόου, μακαρίτη πλέον.
     Η στράτευσή μου όπως ανέφερα και πιο πάνω μου προκάλεσε μια συνειδησιακή ανατροπή, ένα  shock. Κονιορτοποιήθηκε κάθε ίχνος εμπιστοσύνης που μπορεί να είχα για τους στρατιωτικούς. Αποκαλύφθηκε η τεράστια υποκρισία στις σχέσεις κρατικής εξουσίας και θεσμικής εκκλησίας, από την μοιχεία ανάμεσα στους συνταγματάρχες και στους ζωϊκούς χριστιανούς (της αδελφότητας θεολόγων 'η Ζωή'), που κατέλαβαν μητροπολιτικούς θρόνους και λέγανε πρωτάκουστες για την ευήθειά τους μαλακίες σε σοβαρούς και καθώς πρέπει εθνικόφρονες. Πώς να ξεχαστεί λόγου χάρη ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος στη Θεσσαλονίκη, που είχε πει για την κυρία Δέσποινα Παπαδοπούλου, ότι είναι η επί γης δέσποινα, ενώ η Παναγία είναι η ουράνια.... Τότε προσπάθησαν με μανία να σπιλώσουν την τιμή άξιων επισκόπων που χωρίς να είναι αριστερής άλλης αντεθνικής ιδεολογίας, αν ήταν δυνατό να συμβεί κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, απλώς δεν ήταν διατεθειμένοι να παίξουν το ρόλο της μαριονέτας του Ιερώνυμου Κοτσώνη και κυρίως των άμουσων μοιχεπιβατών στην κρατική εξουσία της Ελλάδος.    
     Έτσι είχαν τα πράγματα όταν μετατέθηκα, όπως ανέφερα ήδη στο τάγμα Διαβιβάσεων στις Σέρρες. Εκείνη την εποχή μια εφημερίδα, που το καθεστώς ανεχόταν την έκδοση και την κυκλοφορία της, η "Χριστιανική" του Νίκου Ψαρουδάκη ήταν ο νόμιμος τύπος της αντίστασης και της αμφισβήτησης του έκνομου καθεστώτος. Έγραφε πύρινα άρθρα κριτικής και ελέγχου της εθνοσωτήριας κυβέρνησης, αμφισβητώντας απροκάλυπτα  τη νομιμότητα του καθεστώτος. Ποτέ δεν ασχολήθηκα και δεν ενδιαφέρθηκα για τη σκοπιμότητα της ανοχής έκδοσης αυτής της εφημερίδας. Το θέμα ήταν πως η έκδοση της "Χριστιανικής"  ήταν μια ανάσα ελευθερίας σε δύσκολες συνθήκες.
Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, πολλοί από τους φωνασκούντες και θορυβούντες αντιστασιακούς του εξωτερικού, συνδύαζαν μια ανέμελη συνήθως ζωή σε πλούσια σαλόνια με πολλά λόγια κατά της χούντας.... Προς μεγάλη απογοήτευση των πολλών, δυστυχώς μετά το 1974 αποκαλύφθηκε ο αληθινός ρόλος πολλών "ηρώων" της αντίστασης κατά της χούντας που εξαργύρωσαν το βάρος των ίδιων και των μελών των οικογενειών τους με χρυσάφι.... Αυτό μάλιστα συνέβη στο μέγιστο βαθμό μετά το 1981.
Αγόραζα λοιπόν φύλλα της "Χριστιανικής", τα έφερνα στο στρατόπεδο και τα μοίραζα όπου έκρινα σκόπιμο και μάλλον ασφαλές, μη διακινδυνεύσω ένα "κάρφωμα" με όλα τα περαιτέρω. Ήταν μια εποχή που η εισαγωγή εφημερίδων στα στρατόπεδα ήταν απόλυτα απαγορευμένη πράξη και μάλιστα από στρατιώτη.
Όταν μετά την τραγωδία της Κύπρου "έπεσε" η χούντα του Ιωαννίδη, στο στρατόπεδο, όπου είμασταν κλεισμένοι, δεν μπορούσαμε με φίλους συναδέλφους να μην πανηγυρίσουμε. Δεν υπήρχε πια λόγος να κρύβουμε πως δεν είμασταν και τόσο εθνικόφρονες όσο έγραφαν οι ατομικοί μας φάκελλοι. Ο ΚΥΠατζής λαχαγός μας ένιωσε πως τόσον καιρό έτρεφε φίδια στον κόρφο του. Το είπε άλλωστε, εννοώντας τον Αποστόλη κι εμένα κυρίως που είμασταν στα πόδια του μέσα στο γραφείο.
Τέλος πάντων, αφού υπηρέτησα τριάντα μήνες θητεία και δεκαπέντε μέρες φυλακή απολύθηκα στα μέσα Νοεμβρίου 1975 και πήγα κατ' ευθείαν στο δικηγορικό γραφείο μου, αφού ήδη όντας στρατιώτης είχα διορισθεί Δικηγόρος.
Όταν ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ, την περίφημη 3η του Σεπτέμβρη δεν αποφάσισα να κάνω την επένδυση της ζωής μου....
Αμέσως μετά την εγκατάστασή μου στη Νάουσα οργανώθηκα στο τότε ΚΚΕ εσωτερικού. Πέραν των άλλων, ομολογώ πως η επιλογή μου ήταν μια έμπρακτη αμφισβήτηση του πατρικού μου αρχέτυπου! Δεν μπορούσα σε καμιά περίπτωση να ενταχθώ στο ΚΚΕ, που τότε του κολλούσαν όσοι και όσες δεν ανήκαν στις τάξεις του ένα "εξ", που σήμαινε 'εξωτερικού'. Ο διαλεκτικός υλισμός και ο αθεϊσμός ήταν πράγματα ξένα προς τα προσωπικά πιστεύω μου. Ως φοιτητής είχα γοητευτεί κυρίως από τον Χρήστο Γιανναρά και τις ιδέες του, όπως και από άλλους Ορθόδοξους διανοούμενους, αναζητώντας μιαν εκκλησία ουτοπία.... Η στράτευσή μου σ' ένα αριστερό κόμμα ήταν απόρροια ενός κοινωνικού οράματος που μου ενέπνεε το προσωπικό χριστιανικό μου πιστεύω.
Στις εκλογές του Οκτωβρίου 1981, ήμουν δικαστικός αντιπρόσωπος σε εκλογικό τμήμα της Αθήνας. Όταν έμαθα τα αποτελέσματα, είχε νικήσει το ΠΑΣΟΚ, μολονότι δεν το είχα ψηφίσει, στο σκοτάδι για το σπίτι, έκλαιγα από συγκίνηση. Ονειρευόμουν πώς θα ήταν τώρα με την "αλλαγή"....
Το καλοκαίρι του 1981 είχα διοριστεί δικηγόρος της Εθνικής Τράπεζας στο κατάστημα Νάουσας. Οι διαδικασίες ήταν, όπως πληροφορήθηκα, μάλλον αξιοκρατικές. Διορίστηκα εγώ, ενώ ήταν κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και παρά το γεγονός ότι ήμουν ήδη στέλεχος ενός αριστερού κόμματος....
Μια βδομάδα περίπου μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ και αφού είχαν γίνει οι διορισμοί σε οργανισμούς που έλεγχε το κράτος, με κάλεσαν στην Τράπεζα. Ο διευθυντής είχε να μου ανακοινώσει κάτι πρωτόγνωρο για τον ίδιο, όπως μου εκμυστηρεύτηκε. Είχαν λάβει ένα τέλεξ από τον ίδιο τον διοικητή της Εθνικής, τον αντιστασιακό καθηγητή του Ποινικού Δικαίου Γεώργιο Αλέξανδρο Μαγκάκη, με το οποίο τους έδινε εντολή, αγνοώντας πλήρως και απολύτως την ύπαρξή μου, να διορίσουν δικηγόρο στην τράπεζα τον Γεώργιο Πολάκη, που ήταν συμπτωματικά (;) γραμματέας του συντονιστικού γραφείου του ΠΑΣΟΚ Νάουσας (κάπως έτσι λεγόταν η θέση που κατείχε).
Τότε έγραψα μια επιστολή στον αντιστασιακό καθηγητή  Γεώργιο Αλέξανδρο Μαγκάκη, όπου μεταξύ των άλλων του έλεγα, ότι το πράσινο χρώμα είναι πράγματι ένα όμορφο χρώμα, όταν όμως κυριαρχεί παντού, τότε βλάπτει σοβαρά την όρασή μας.... Εννοείται ότι ουδέποτε μου έκανε την τιμή ο κύριος Καθηγητής να στείλει κάποια απάντηση στην επιστολή μου, έστω την πιο λακωνική....
Το ΠΑΣΟΚ εδραιώθηκε στην πολιτική ζωή του τόπου. Επί της ουσίας αλλαγή δεν είδαμε. Εκείνο που
έκανε το ΠΑΣΟΚ, και τώρα το λέω μετά λόγου γνώσεως και ευθύνης, είναι ότι εκμαύλισε σχεδόν το σύνολο του ελληνικού λαού σε έναν πρωτόγνωρο εκχυδαϊσμό. Ο λαϊκισμός υπήρξε η ιδεολογία του ΠΑΣΟΚ και τίποτε άλλο. Η πρόσκτηση στην επωνυμία του "Κινήματος" του επιθετικού προσδιορισμού "σοσιαλιστικό" έχει αποδειχθεί αναμφίβολα πως ήταν προϊόν κλοπής από το Αριστερό Κίνημα της Ελλάδος, με τους αναρίθμητους νεκρούς, με τους μάρτυρες, με τους ήρωες, με τους αγωνιστές, όπως βέβαια και με τους προδότες του. Αρκετοί από τους τελευταίους προσχώρησαν στο ΠΑΣΟΚ και ανταμείφθηκαν πλούσια και ποικιλότροπα για τους αλλοτινούς αγώνες τους.
Εγκατέλειψα το ΚΚΕ εσωτερικού, όταν διαπίστωσα, πως παρά ορισμένες λαμπρές εξαιρέσεις στελεχών του, που πράγματι κουβαλούσαν κάτι καινούργιο και ανατρεπτικό στο νου και στη συνείδησή τους, δεν διέφερε κατ' ουσίαν από το λεγόμενο δογματικό ΚΚΕ. Γιατί άραγε είχα απογοητευτεί. Ήταν και το ΚΚΕ εσ. βγαλμένο από την ίδια μήτρα, με το άλλο ΚΚ, ήταν ένα  κομμουνιστικό κόμμα, με τη σταλινική απανθρωπιά να το στιγματίζει, τυλιγμένο σε πολύχρωμο αμπαλάζ....

Παρέμεινα κομματικά ασκεπής. Έχω ψηφίσει και τη Νέα Δημοκρατία σε κάποιες εκλογές, μολονότι ποτέ δεν υπήρξα οπαδός της. ΠΑΣΟΚ δεν θυμάμαι να έχω ψηφίσει, αλλά και αν το έκανα δεν το θεωρώ έγκλημα. Σίγουρα υπήρξαν έντιμοι άνθρωποι στις τάξεις αυτού του κόμματος, που για τους άλλους, ίσως τους πολλούς, παρέμειναν τα κορόιδα. Συμπαθούσα στις εκλογικές αναμετρήσεις, με τις επιφυλάξεις μου, το Συνασπισμό και γενικότερα κάτι που να φέρνει προς τ' αριστερά.
Τελικά πιστεύω πως κυρίως στην πολιτική τα 'πάντα ρει'. Και έτσι πρέπει να συμβαίνει. Η πολιτική είναι κομμάτι της κοινωνικής διάστασης της ζωής μας. Και η ζωή δεν είναι στατική, δεν είναι ζωή όταν είναι φυλακισμένη σε τσιμεντένια μπλόκια.... Δεν είναι αρετή η προσήλωση ενός πολίτη σε ένα κόμμα ή σε μια πολιτική ιδεολογία. Αλίμονο! Πιστεύω στην αδιαπραγμάτευτη αξία της ελευθερίας και στη δύναμη της αλληλεγγύης. Δεν έχω σε μεγάλη υπόληψη το κράτος, όταν όπως το ελληνικό αποδεικνύεται αναξιόπιστο και εντελώς αναποτελεσματικό.  Αν αρκούν αυτά τα γνωρίσματα για να χαρακτηρίσουν κάποιον ως Φιλελεύθερο Αριστερό με έντονες αντιεξουσιαστικές αμφισβητήσεις, ε, τότε είμαι ένας απ' αυτούς.....

Ο νέος που έψαχνε τον παράδεισο…

            Ένας ευγενικός και μορφωμένος νέος χτύπησε την πόρτα του σπιτιού ενός Γέροντα, που ήταν γνωστό σε όλους ότι ακολουθούσε την Οδό των Σοφών. Άνοιξε την πόρτα η θυγατέρα του Γέροντα. Τον οδήγησε στο καλό καθιστικό κι αμέσως ειδοποίησε τον πατέρα της για την επίσκεψη που είχε. Ώσπου να φανεί ο Γέροντας, η ευγενική κόρη είχε φέρει κεράσματα στο νέο.

          Δεν χρειάστηκε να περιμένει για πολύ ο ευγενικός νέος. Ο Γέροντας φάνηκε μ’ ένα πλατύ χαμόγελο. Ψηλός και ευθυτενής, με περιποιημένα γένια και μαλλιά που δεν είχαν ασπρίσει ακόμα. Ο Επισκέπτης σηκώθηκε και έσκυψε να φιλήσει το χέρι του Οικοδεσπότη, μα εκείνος το απομάκρυνε με τρόπο κι αρκέσθηκε ν’ ανταλλάξει με το νέο μια θερμή χειραψία.

          Καλώς όρισες, του είπε ο Γέροντας. Ποιος καλός δρόμος σ’ έφερε στο σπιτικό μου; Ο νέος, κομπιάζοντας λιγάκι, ψέλλισε πως ήθελε να μάθει αν υπάρχει παράδεισος και κόλαση μετά θάνατον, γιατί οι μελέτες του σε διάφορα βιβλία δεν του είχαν δώσει απάντηση, που να ικανοποιεί την ψυχή του.

Ο Γέροντας, έμεινε για λίγο σιωπηλός. Το βλέμμα του είχε απλωθεί στο απέραντο γαλάζιο του ουρανού, που μπορούσε να κοιτάξει ο καθένας απ’ το μεγάλο παράθυρο του καθιστικού. Ήπιε δυο τρεις γουλιές απ’ το κρύο νερό που του είχε φέρει εν τω μεταξύ η θυγατέρα του και είπε:

“Ο Σοφός άνθρωπος κατοικεί εδώ και τώρα στον ακριβό παράδεισο του Αγαπημένου του. Δεν προσδοκά κάποιον παράδεισο μετά το θάνατό του ….”. Σα να μονολογούσε είπε:  “Αν είμαι στον παράδεισο από τώρα, γιατί να νοιάζομαι για τον παράδεισο που υπόσχονται οι θρήσκοι αύριο;   Για τον Σοφό, όποιος δεν έχει βρει την Αλήθεια σε τούτο τον κόσμο, δεν πρόκειται να την φτάσει στον επόμενο. Όπως είναι γραμμένο στο Κοράνι, ‘όποιος είναι τυφλός σ’ αυτήν τη ζωή, θα είναι τυφλός και στην άλλη, κι ακόμα πιο παραστρατημένος απ’ τον ίσιο δρόμο’(17:72)…”. Σώπασε για λίγο και συνέχισε στοχαστικά: “Όποιος δεν αντίκρυσε το Πρόσωπο του Πολυαγαπημένου σήμερα, δεν πρόκειται να το δει ούτε αύριο…. Γι’ αυτό και ο Σοφός ζει τον παράδεισο σε τούτο τον κόσμο”.

Ο Γέροντας δεν πρόσθεσε ούτε μια λέξη παραπάνω στα όσα είπε. Ο νέος σηκώθηκε σιωπηλός. Tο πρόσωπό του ήταν ένα φωτεινό χαμόγελο. Αυτή τη φορά έσκυψε και φίλησε με θέρμη το χέρι του Γέροντα πριν τον αποχαιρετίσει…. 

Ουτοπία, η πολύτιμη

Μην περιμένεις ν' αντικρύσεις στο τέρμα της πορείας

την πύλη ενός παράδεισου.

Μονάχα σκουριασμένες αλυσίδες και άχρηστες κλειδαριές που φυλάνε το τίποτα θα βρεις.

Ο παράδεισος είναι η ουτοπία σου, που κρατάς στα χέρια σου εδώ και τώρα.

Το μόνο που μένει είναι να τολμήσεις το όνειρο,

ενώ τα μάτια σου είναι ορθάνοιχτα

και η συνείδησή σου ξύπνια....

Συλλογιέμαι...

Συλλογιέμαι....

Ας μην αξιωθώ να καταντήσω ζήτουλας για μια θέση σε κάποιον θολό παράδεισο, μετά το θάνατό μου.
Ας μην τα κάνω πάνω μου ποτέ, τραυλίζοντας από φόβο εξαιτίας μιας αμφίβολης κόλασης.
Το παιχνίδι είναι στα χέρια μου, σκέφτομαι. Εδώ είναι η κόλαση, εδώ ο παράδεισος.
Γιατί να παραμυθιάζομαι σαν μικρό νήπιο, που το κοροϊδεύουν οι έξυπνοι μεγάλοι; 
Μου φτάνει η ουτοπία μου! Μου δίνει φτερά, οι ελπίδες μου ανθίζουν, η οργή μου γιγαντώνει και προπάντων δυναμώνουν τα όνειρά μου. 
Μες στη σιγή αναρωτιέμαι, άραγε, ο Θεός δεν είναι ο κρυμμένος σύντροφος εντός μου;
Το καλοσκέφτομαι λοιπόν κι αρχίζω να ψάχνω παθιασμένα το βάθος του είναι μου....

Η άγια τρέλλα....

     Μια φορά κι έναν καιρό ένα αντρόγυνο είχε μεγάλο πόθο ν' αποκτήσει ένα παιδί. Όσες προσπάθειες κι αν είχαν κάνει, όσα τάματα κι αν είχαν υποσχεθεί, όσες προσευχές με δάκρυα κι αν ψέλλιζαν στον Πανάγαθο, τίποτα. Κάποια μέρα αποφάσισαν να συναντήσουν τον ευλογημένο Προφήτη Μωυσή, που ήταν γνωστό πως είχε παρρησία μπροστά στον Θεό.
    Ξεκίνησαν με τα πόδια απ' το χωριό τους να φτάσουν στους πρόποδες του βουνού, που βρισκόταν καταμεσής στην άφιλη έρημο, για να συναντήσουν τον ευλογημένο του Θεού και να παρακαλέσουν να μεσολαβήσει, ώστε ο πόθος τους να εκπληρωθεί. Ταλαιπωρημένοι από το δρόμο, τη δίψα και τον ήλιο, που τους έψηνε κυριολεκτικά στο μακρύ ταξίδι τους, έφτασαν τελικά στον άγιο Προφήτη και του είπαν με κλάμματα να ζητήσει απ' τον Πολυέλεο να ικανοποιήσει την παράκλησή τους.

      Περίμεναν με τις μέρες να κατεβεί ο Προφήτης απ' το βουνό και η ελπίδα τους έκαιγε τα σωθικά, μιας και η αγωνία τους είχε γίνει φωτιά....

     Κάποια στιγμή την ώρα που ο ήλιος πήγαινε να γύρει, είδαν τον Προφήτη να κατεβαίνει αποκαμωμένος από την κορυφή κι έτρεξαν κοντά του βάζοντάς του μετάνοια. Ο Μωυσής με δάκρυα τους είπε, πως ο Μεγαλοδύναμος τους διαμήνυσε να κάνουν υπομονή, αλλά δεν μπορεί να ικανοποιήσει την παράκλησή τους.

    Το ζευγάρι με δάκρυα στα μάτια και μεγάλο βάρος στην καρδιά ξεκίνησε για το ταξίδι του γυρισμού. Στο δρόμο τους, σταμάτησαν να ξεκουραστούν σ' ένα κύλωμα χαμηλού αμμόλοφου, όπου προφυλάγονταν από την κάψα του ήλιου. Τους πήρε ο ύπνος αγκαλιασμένους.... Όταν ξύπνησαν είδαν παρέκει έναν γέροντα ντυμένο με κουρέλια, αναμαλιασμένο και με μακρυά λευκά γένια. Το βλέμμα του είχε μια γλύκα πρωτόθωρη. Τους πλησίασε και άγγιξε το χέρι του άντρα, ενώ κοιτούσε τα υγρά από τα ατελείωτα δάκρυα της γυναίκας. Τους ρώτησε, με φωνή τρεμάμενη, που λες κι έσταζε μέλι. Παιδιά μου τί σας βασανίζει και σας έχει αποκάμει; Πήρε το λόγο ο άντρας, λέγοντας τον πόθο τους και τον πόνο τους συνάμα. Τη συνάντησή τους με τον Προφήτη Μωυσή και την απόφαση του Παντοδύναμου.

Όσο μιλούσε ο άντρας, η γυναίκα προσπαθούσε να πνίγει τους λυγμούς της. Όταν τέλειωσε η διήγηση, ο γέροντας έβγαλε απ' τον τουρβά του λίγο ξερό ψωμί κι ένα δερμάτινο φλασκί με δροσερό νερό και τους τα έδωσε. Μην χάνετε την αγάπη σας παιδιά μου, τους είπε και προπαντός μην απελπίζεστε. Το έλεος του Θεού δεν χωρά σ' όλες τις θάλασσες και τους ωκεανούς που βρέχουν τη γη μας. Χάιδεψε το κεφάλι του άντρα και φίλησε το δεξί χέρι της γυναίκας. Τους άφησε κι έφυγε. Σε λίγο σηκώθηκαν ξεκούραστοι και ανάλαφροι να συνεχίσουν το δρόμο τους, έχοντας στραμμένο το βλέμμα στον γέροντα, που χάθηκε ανάμεσα στους λόφους της ερήμου.

Έφτασαν κάποια μέρα κατάκοποι στο χωριό τους. Οι γονείς περίμεναν νέα, μα δεν τολμούσαν να ρωτούσαν. Και οι δυο νέοι, έχοντας μια ανείπωτη χαρά εντός τους, κρατούσαν το στόμα τους σφαλιγμένο. 

Πέρασαν λίγοι μήνες και η γυναίκα ένιωσε πως κουβαλούσε στη μήτρα της μια νέα ζωή. Όταν ήρθαν οι μέρες της γέννησε ένα κατάγερο κοριτσάκι. Η μαμμή που την ξεγέννησε έμεινε έκπληκτη από την ομορφιά του μωρού μα κι απ' το κλάμμα του, που ξεσήκωσε τον κόσμο καθώς πρωταντίκρυσε το φως του ήλιου.

Μετά από λίγο καιρό, το ζευγάρι κρατώντας το μωρό στην αγκαλιά, μια η μάνα, μια ο πατέρας, πήραν το δρόμο μες την έρημο, με την ελπίδα να βρουν το γέροντα και να τον ευχαριστήσουν. Βάδιζαν τρεις ολάκερες μέρες χωρίς να συναντήσουν ψυχή στο διάβα τους. Δίχως να το καταλάβουν φτάσανε στους  πρόποδες του βουνού όπου κατοικούσε ο Προφήτης Μωυσής. Μόλις τους είδε ο ευλογημένος άνθρωπος του Θεού, τους καλοδέχτηκε με χαμόγελο αλλά και με έκπληξη, μη πιστεύοντας στα μάτια του. Ακούμπησε τα χέρια του στο κεφαλάκι του μωρού χωρίς να αρθρώσει λέξη. Την άλλη μέρα ανέβηκε στο βουνό. Και είπε θυμωμένος στον Πολυέλεο: Με ντρόπιασες Κύριε σ' αυτούς τους ανθρώπους. Είχα ζητήσει για χάρη τους, να τους χαρίσεις ένα μωρό που τόσο ποθούσαν κι Εσύ αρνήθηκες. Και τώρα τους είδα, όπως κι Εσύ βέβαια, να κουβαλούν ένα χαριτωμένο κοριτσάκι στην αγκαλιά. Μπορείς να μου πεις τί συνέβη και άλλαξες γνώμη;

Άκουσε αγαπημένε μου Μωυσή. Εσύ είσαι ο Προφήτης και Απεσταλμένος μου, κι αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Τα πράγματα είναι έτσι όπως τα λες. Η βούλησή Μου ήταν οι άνθρωποι αυτοί, παρά τη λαχτάρα τους να μην αποκτήσουν παιδί. Αλλά ένας μετζνούν (τρελλός) για Μένα, πριν μήνες, μου ζήτησε να σκεπάσω με τη χάρη μου τούτο το ζευγάρι και ν' αποκτήσουν το πολυπόθητο μωρό. Σε σένα είχα πει ότι είχα αποφασίσει τότε,  μα είμαι πέρα ως πέρα αδύναμος να χαλάσω το χατήρι ενός μετζνούν....  

ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΡΕ !!

     Δεν αξίζει να αναφερθούμε στην ισχυρή, κοινωνικά και οικονομικά, μειοψηφία των Ελλήνων που ακόμα και σε περιόδους ξενικής Κατοχής, σε εμπερίστατους εμφύλιους σπαραγμούς ή σε έκνομες καταστάσεις του δημόσιου βίου, όχι απλώς επιβιώνουν, αλλά βρίσκουν τρόπους και συσσωρεύουν πλούτο προσαυξάνοντας συνάμα τη δύναμη και την επιρροή τους. Δεν αναφέρομαι επίσης σ'ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος συμπατριωτών μας, που έχουν ασκηθεί να είναι εύκαμπτοι και δουλικοί συνήθως μπροστά στους επαγγελματίες πολιτικούς του τόπου, προκειμένου να επιτυγχάνουν τις χυδαίες μικρές επιδιώξεις τους χωρίς σειρά και τάξη, χωρίς υπομονή, αλλά παρακάμποντας τους άλλους, που επιμένουν να πιστεύουν στην ουτοπία της αξιοκρατίας....
      Όταν τον Οκτώβριο του 1981 πλειοψήφισε το ΠΑΣΟΚ και έγινε πρωθυπουργός ο Ανδρέας Παπανδρέου, αν και δεν το είχα ψηφίσει, δάκρυσα, προσπαθώντας μάλιστα να κρύψω τα δάκρυα. Ήταν η συγκίνηση που προκαλούσε, σ'εμένα, αλλά και σε αναρίθμητους άλλους Έλληνες και Ελληνίδες ενός κόμματος που επαγγελόταν την αλλαγή στον τόπο. Και στ' αλήθεια ζητούσαμε την αλλαγή, την είχαμε ανάγκη....
      Και τώρα, που πέρασαν τόσα χρόνια από τότε, μετά από δυο ολόκληρες δεκαετίες διακυβέρνησης του τόπου από τους υποτιθέμενους τελικά Σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ, το μέγα πλήθος του λαού μας διέρχεται ταπείνωση, εξαχρείωση, πολλοί και πολλές φτώχεια και η Ελλάδα έχει καταντήσει αποικία των δανειστών της. Οι Έλληνες Σοσιαλιστές, κληρονόμοι του Ανδρέα Παπανδρέου, μας κατάντησαν ροδάκινα για τις χωματερές. Και η Ευρώπη, που τη νιώθαμε σπίτι μας, όπως και είναι, κατάντησε ο δυνάστης μας. Η πικρή γεύση που μένει από όλη αυτή τη δοκιμασία, είναι πως κι εμείς, ο λαός, μεθυσμένοι από την κίβδηλη ευημερία που ζούσαμε, δεν είχαμε την οξυδέρκεια να κατανοήσουμε εγκαίρως τα ψεγάδια της καταναλωτικής αλλοτρίωσης, που σχεδόν όλους μας είχε παρασύρει στη δίνη της....

Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΜΟΝΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ....

Ο κατ' εξοχήν απόλυτος μονάρχης, αυτοκράτωρ όλης της γης Πάπας Βενέδικτος 16ος δήλωσε πριν λίγες μέρες ότι από τις 28 Φεβρουαρίου παραιτείται από τον θρόνο του διαδόχου του αποστόλου Πέτρου στη Ρώμη. Σχόλια επί σχολίων και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης επί μέρες βρήκαν ένα θέμα για να μας βομβαρδίζουν.

Ο εκάστοτε Πάπας Ρώμης, μεταξύ των άλλων τίτλων που φέρει και δεν είναι καθόλου ένας τίτλος κενός περιεχομένου, είναι εκείνος του "Vicarius Chritsti", δηλαδή του αντιπροσώπου του Χριστού επί γης. Μπορεί ο Πάπας να είναι ο απόλυτος μονάρχης, με όλη τη σημασία της λέξης στη μικρή επικρατεία, από πλευράς τετραγωνικών μέτρων και πληθυσμού, του Άστεως του Βατικανού, αλλά παραμένει αυτοκράτωρ, ως αντιπρόσωπος του Χριστού, όλου του κόσμου, Χριστιανών, Καθολικών και μη, αλλά και των αλλοδόξων! 

Είναι αλήθεια πως στα θέματα της πίστεως δεν υπάρχουν περιθώρια αμφισβητήσεων, ενστάσεων, επιφυλάξεων. Και είναι επίσης αλήθεια, ότι οι άνθρωποι, ακόμα και αν είναι τρεις μονάχα, δύσκολα μπορεί να ομονοήσουν σε ένα σοβαρό ζήτημα. Έτσι η αλήθεια της πίστεως επιβάλλεται χωρίς κανένα δικαίωμα έγερσης αντιρρήσεων. 

Από τη στιγμή που στον ανθρώπινο πολιτισμό εμφανίστηκε η αποκλειστική μονολατρεία, όπως πράγματι ήταν κατ' ουσίαν ο μονοθεϊσμός στα πρώτα του βήματα τουλάχιστον, πριν ενδυθεί τις φριοριτούρες που του προσέφερε ως ένδυμα ο παιχνιδιάρης ανθρώπινος νους φτιάχνοντας ένα σωρό θεολογίες, προσέλκυσε το ενδιαφέρον των φυλάρχων, που κατόπιν ονομάστηκαν βασιλείς. Η μονολατρεία ενός μόνο θεού, υπήρξε το πρότυπο για τις μοναρχίες ακόμα και στις πιο εξελιγμένες μορφές του πολιτισμού μας. 

H δημοκρατία, δηλαδή η διασπορά και η διαχείριση της κρατικής εξουσίας μεταξύ πολλών, είτε πρόκειται για τα μέλη της κοινότητας, του άστεως και αργότερα του λαού της πολιτείας, δεν ευδοκιμεί υπό συνθήκες μονοθεϊσμού ή μονολατρείας. Διότι η προσήλωση σε έναν αποκλειστικά θεό έχει ως συνέπεια την υποταγή σε έναν αποκλειστικά άρχοντα, που γίνεται βασιλέας ή αυτοκράτορας και δυναστεύει αυθαίρετα, κατά κανόνα, τους πάντες. Απεναντίας το κατάλληλο κλίμα το προσφέρει ένας πολιτισμός όπου ο πολυθεϊσμός σε όλες τις ποικιλίες και εκδοχές του, ακόμα και ως άρνηση ή αδιαφορία ως προς τον περί θεού ή θεών λόγο είναι ευπρόσδεκτος. Η πρόσληψη του πολυθεϊσμού δεν γίνεται στην παραπάνω περίπτωση με θεολογικά κριτήρια, αλλά ως πρόταση ελευθερίας σκέψης και συνειδήσεως.

Το καθεστώς της Παγκόσμιας Καθολικής Εκκλησίας, μου φαίνεται σαν καρικατούρα και μάλιστα κακόγουστη, μπροστά στη συντροφιά του Ιησού και των μαθητών του, που ήταν απλοί και εγκάρδιοι άνθρωποι του μόχθου.... Πάντως το καθεστώς της Καθολικής Εκκλησίας, ως απόλυτης αυτοκρατορικής μοναρχίας, αντανακλά το ιδεολόγημα περί ενός μόνον θεού, που κυβερνά τον κόσμο κατά την απόλυτη βούλησή του και δίχως να είναι υπόλογος, ούτε καν σε κάποιον  υπέρτατο συμπαντικό Νόμο.

Προσέξτε το περιεχόμενο του ορφικού ύμνου στον Νόμο: "Ἀθανάτων καλέω καί θνητῶν, ἁγνόν ἂνακτα, οὐράνιον Νόμον, ἀστροθέτην, σφραγῖδα δικαίαν πόντου τ' εἰναλίου καί γῆς, φύσεως τό βέβαιον ἀκλινές ἀστασίαστον ἀεί τηροῦντα νόμοισιν..." (Ὓμνος Νόμου).